I SA/Łd 1427/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2006r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z [...]r. określającą S. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w grudniu 2006 r. S. K. dokonywał nabycia paliwa od Spółki Jawnej A D. Ł., J. W. i w oparciu o faktury VAT (20 sztuk) wystawione przez ww. spółkę obniżył podatek należny o podatek naliczony wynikający z tych dokumentów. Analiza materiału dowodowego przeprowadzona przez organ podatkowy pierwszej instancji doprowadziła do wniosku, że faktury te nie dokumentują one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W aktach spółki A nie odnaleziono bowiem kopii żadnej z 20 faktur VAT wystawionych na nazwisko S. K.. Kopie faktur istniejące w firmie A zostały wystawione na innych odbiorców. Z przeprowadzonych dowodów z zeznań świadków wynikało, że spółka ewidencjonowała sprzedaż za pomocą kasy rejestrującej. W przypadku wydania faktury do każdej kopii dołączano paragon. Natomiast w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie A stwierdzono, że znajdują się tam faktury o tych samych numerach, wystawione na inne podmioty, do których dołączono paragony. Zdaniem organu pierwszej instancji z zeznań współwłaścicieli A (D. Ł. i J. W.) i zatrudnionych tam pracowników (M. S., T. W., J. R.) nie wynika, że S. K. zakupił od A paliwo w cenie i w ilości wynikającej z ww. faktur. Z zeznań tych wyłonił się natomiast obraz procederu wystawiania na stacji paliwowej podwójnych egzemplarzy faktur. Przesłuchiwani pracownicy i współwłaściciele nie potrafili wytłumaczyć skąd wzięły się kolejne egzemplarze faktur wystawionych na innych nabywców, twierdząc jednak, że tylko jeden z nich dokumentuje rzeczywistą transakcję. W związku z powyższym, decyzją z dnia –[...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. w wysokości 9.881 zł. Decyzję tę uchylił Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r., podkreślając, że kluczową kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie, czy firma A faktycznie sprzedawała S. K. paliwo w ilości wyszczególnionej na spornych fakturach. W decyzji z [...] r. wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. ponownie stwierdził, że kwestionowane faktury wystawione przez Spółkę A na rzecz S. K. dokumentują niedokonane czynności. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] r. w pierwszej kolejności wskazał, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Następnie organ szczegółowo przedstawił sposób prowadzenia działalności przez spółkę jawną A, po czym stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ustalił, iż w grudniu 2006 r. firma ta wystawiła - oprócz faktur VAT wykazanych w ewidencji spółki - dodatkowe faktury VAT dokumentujące sprzedaż, które jednak nie odzwierciedlają faktycznych czynności gospodarczych. W toku czynności sprawdzających u kontrahentów ujawniono bowiem, że: - u kontrahentów znajdują się faktury VAT o tych samych numerach i datach wystawienia oraz wartościach, na których widnieją inni nabywcy niż wskazani na pierwszej fakturze VAT wykazanej przez Spółkę w ewidencji, - u kontrahentów znajdują się faktury VAT o tych samych numerach i datach wystawienia, ale o innych wartościach, na których widnieją inni nabywcy niż na pierwszej fakturze, - u kontrahentów znajdują się faktury VAT o tych samych numerach i datach wystawienia, na których widnieją ci sami nabywcy, którzy widnieją na pierwszych fakturach VAT ujętych w prowadzonych przez spółkę ewidencjach, ale z innymi wartościami. W każdym przypadku, oprócz znajdującej się u danego kontrahenta faktury VAT o określonym numerze i dacie wystawienia, które to dane są zgodne z informacjami umieszczonymi na kopii faktury VAT wykazanej w ewidencji dostaw spółki, ujawniono co najmniej drugą fakturę VAT (a w niektórych przypadkach kolejne, tj. trzecią, czwartą lub piątą fakturę VAT) o tym samych numerze i dacie, na której widnieje inny nabywca niż na pierwszej fakturze lub wykazana jest inna wartość sprzedaży. W wyniku stwierdzonych nieprawidłowości Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał w dniu [...] r. decyzję określającą spółce A w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r.: - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 0 zł, - zobowiązanie podatkowe w kwocie w kwocie 17.759 zł oraz orzekającą - w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT" - o obowiązku zapłaty podatku wynikającego z wystawionych w grudniu 2006 r. faktur VAT w kwocie 29.090 zł, która to decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Z treści tej decyzji wynika w sposób jednoznaczny, że ujawnione dodatkowe faktury VAT, tj. te które nie zostały ujęte przez spółkę A w prowadzonych ewidencjach, nie dokumentują żadnego obrotu gospodarczego, a więc są tzw. pustymi fakturami VAT sensu stricto. Ujmując inaczej, są typowymi fakturami VAT kosztowymi, które podatnik sprzedawał za określoną kwotę / stawkę (tj. 0,25 gr za litr paliwa wynikającego z danej faktury VAT). W toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie należącej do S. K. ustalono, że jest on w posiadaniu 20 takich faktur, które zostały umieszczone w ewidencji nabycia VAT za grudzień 2006 r. Proceder wystawiania "pustych faktur" został potwierdzony w trakcie przesłuchania w dniu 15 stycznia 2014 r. przez S. A. (prowadzącego od lipca 2007 r. dokumentację księgową spółki). Faktu wystawiania "pustych faktur" nie kwestionowali również współwłaściciele spółki A, tj. D. Ł. oraz J. W.. W ocenie organu biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał (a przede wszystkim zeznania złożone przez pracowników firmy A) uznać należy, że w przypadku faktur o tych samych numerach, tylko jedna z nich (z dołączonym paragonem fiskalnym) odzwierciedla faktyczne zdarzenie gospodarcze, czyli dokumentuje rzeczywistą sprzedaż paliwa. Natomiast pozostałe faktury są kolejnymi wersjami pierwszej faktury ze zmienionymi danymi nabywcy i nie odzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Właśnie takimi dokumentami dysponuje S. K.. W odwołaniu podatnik zarzucił, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, nie wykorzystano wszystkich możliwości dowodowych, nie oceniono właściwie zebranych dowodów i nie wykazano dlaczego wiarygodna jest teza o wystawianiu na stacji paliw w B. fikcyjnych faktur kupowanych następnie przez S. K.. W jego ocenie nie wykluczono wiarygodności innej tezy, zgodnie z którą na stacji w B. było sprzedawane paliwo poza ewidencją. Organ odwoławczy nie zgodził się z takim stanowiskiem i zauważył, że w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...]r. wydanej dla firmy A zostało wykazane, że firma ta sprzedała w okresie grudzień 2006 r. - grudzień 2007 r. znacznie więcej paliwa, aniżeli zakupiła. Różnica pomiędzy rzekomą sprzedażą a zakupami wyniosła ponad 393.000 litrów (w grudniu 2006 r. 42.686 litrów). Powyższe prowadzi do wniosku, że "dodatkowo" wystawione faktury były tzw. "pustymi fakturami" nie dokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Jednocześnie oceniając rzetelność faktur będących w posiadaniu S. K. (pod kątem czy dokumentują one faktyczne nabycie paliwa) organ pierwszej instancji dokonał wyliczeń mających na celu wykazanie, że niemożliwym było zużycie przez podatnika paliwa w ilości przez niego nabytej. Ponadto podatnik wielokrotnie dzień po dniu kupował do tego samego pojazdu znaczne ilości paliwa. Nie dając wiary zeznaniom S. K. jakoby nabywał paliwo udokumentowane fakturami niezaewidencjonowanymi przez spółkę A, organ odwoławczy miał również na względzie zeznania pracowników tej firmy, których nazwiska widniały na kwestionowanych fakturach, jako osób uprawnionych do ich wystawiania, tj. M. S., P. K. i M. S. Zeznali oni, że nie znają podatnika, nie spotykali się i nie zawierali z nim żadnych umów. Z uwagi na fakt wcześniejszego przesłuchania wskazanych osób na okoliczność znajomości ze S. K., organ za bezzasadny uznał wniosek dowodowy dotyczący okazania tym pracownikom wizerunku S. K., bądź też skonfrontowania pracowników stacji z podatnikiem. Z uwagi na znaczny upływ czasu za bezzasadny uznano wniosek dotyczący wystąpienia przez organy do odbiorców tych faktur, które zostały zaewidencjonowane w ewidencji prowadzonej przez A - celem potwierdzenia transakcji i autentyczności wystawionych dokumentów sprzedaży. Trudno bowiem oczekiwać aby osoby te po upływie 9 lat były sobie w stanie przypomnieć czy i w jakich okolicznościach dokonywały zakupu paliwa na stacji w B.. W ocenie organu odwoławczego z całokształtu materiału dowodowego wynika zatem, że podatnik świadomie uczestniczył w nadużyciu, doskonale orientując się, iż sporne faktury są nierzetelne. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. K. zakwestionował powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: - art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 2, art. 191, oraz art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, - art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, - art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, - art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit a) ustawy o VAT poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: 1/ uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji; 2/ nakazanie organowi pierwszej instancji uzupełnienie materiału dowodowego poprzez: a/ okazanie S. K. pracownikom stacji paliw w B.: T. W. i M. S. (w celu ustalenia czy pracownicy ci rozpoznają w skarżącym osobę, która dokonywała zakupu paliwa w 2006 roku na stacji paliw w B. i która płaciła za nabywane paliwo) b/ zwrócenie się odbiorców, których faktury zaksięgowano w miejsce faktur skarżącego o potwierdzenie transakcji i autentyczności wystawionych faktur (na okoliczność ustalenia czy faktury dokumentujące sprzedaż paliwa na rzecz odbiorców, zaksięgowane w miejsce faktur wystawionych dla skarżącego, są autentyczne, a przez to ustalenia czy faktury posiadane przez skarżącego dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze) c/ nakazanie organowi ustalenie stanu świadomości S. K. podczas dokonywania zakupu paliwa od spółki A Sp.j. d/ nakazanie organowi uzupełniająco przesłuchać S. K. na okoliczność jego świadomości i tego czy wiedział on, że faktury, które otrzymywał od A Sp.j., nie były przez firmę tą księgowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w niniejszej sprawie było zawieszone do czasu rozpoznania sprawy ze skargi spółki A ((wystawcy zakwestionowanych faktur) na decyzję DIS w Ł. z [...] r. I SA/Łd 1346/15 w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r. I SA/Łd 1346/15 WSA w Łodzi oddalił skargę spółki A. Wyrok jest prawomocny. Wynika z niego m. in., że spółka A wystawiała faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wcześniej zakwestionowane faktury były przedmiotem oceny WSA w Łodzi zawartej w wyrokach: z 11 stycznia 2011 r. I SA/Łd 1407/10 i 6 listopada 2013 r. I SA/Łd 1016/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 28 lutego 2013 r. II FSK 1205/11 – wszystkie dotyczące zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Sądy obu instancji uznały wówczas, że na tym etapie postępowania nie można było jednoznacznie stwierdzić, że faktury te rzeczywiście wskazują czynności, które nie zostały dokonane. Od tego czasu organy uzupełniły materiał dowodowy w oparciu m. in. o zeznania świadków oraz dokumenty zgromadzone w postępowaniu podatkowym przeprowadzonym w odniesieniu do wystawcy zakwestionowanych faktur - Spółki Jawnej A D. Ł., J. W., w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., zakończonym ostateczną decyzją wymiarową Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] r. Decyzje te były przedmiotem oceny WSA w Łodzi zawartej w prawomocnym wyroku z dnia 25 maja 2016 r. I SA/Łd 1346/15 (o którym była mowa powyżej). Z uzupełnionego materiału dowodowego niniejszej sprawy wynika po pierwsze, że w grudniu 2006 r. spółka A wykazała sprzedaż paliwa o 42.686 litrów większą od paliwa nabytego, które mogło być przedmiotem obrotu (s. 29 decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] r. włączonej do akt sprawy). Zasadnym jest zatem ocena organów obu instancji, że okoliczność ta prowadzi do wniosku, iż faktury "dodatkowo" wystawione były tzw. "pustymi fakturami", nie dokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktu wystawiania "pustych faktur" nie kwestionują również współwłaściciele spółki A - D. Ł. i J. W.. Z zeznań D. Ł. z dnia 17 stycznia 2014 r. wynika, że drugie i kolejne egzemplarze faktur są fikcyjne, nie dokumentujące żadnej sprzedaży. Zauważyć należy przy tym, że większość przesłuchanych świadków, w tym D. Ł., M. S. (kierownik stacji paliw), M. S. (kasjer – sprzedawca), P.K. (kasjer – sprzedawca), J. R. (księgowa) zgodnie twierdzili, że każda sprzedaż rejestrowana była na kasie fiskalnej i wystawiana była faktura, zaś do jej kopii dopinany był paragon fiskalny. W tych okolicznościach organ był uprawniony do oceny, że faktura bez takiego paragonu, stanowiąca kolejną wersję faktury z paragonem, nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Należy również podzielić ocenę Dyrektora Izby Skarbowej zawartą w zaskarżonej decyzji, że nieustalenie jaka konkretna osoba wystawiała "puste faktury" w imieniu A nie jest niezbędne dla dokonania oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy na obecnym etapie postępowania nie budzi już wątpliwości, że spółka A wystawiała fikcyjne faktury. Drugą istotną okolicznością jest szczegółowa analiza ilości paliwa nabytego przez skarżącego na podstawie wszystkich faktur w badanym okresie oraz ilości paliwa, które skarżący mógł wykorzystać w działalności gospodarczej (s. 41-47 decyzji pierwszej instancji), co prowadzi do wniosku, że zużycie nabytego paliwa w ilości wykazanej przez podatnika było niemożliwe. Zwrócić należy uwagę przy tym, że skarżący wielokrotnie dzień po dniu kupował znaczne ilości paliwa do tego samego pojazdu. Zakupy takie miały miejsce w dniach: 4 i 5; 8 i 9; 11 i 12;18 i 19, 24 i 26 grudnia 2006 r. S. K. zapytany w trakcie przesłuchania o zaistniałą sytuację stwierdził, że niemożliwym jest aby taka ilość paliwa została spalona w ciągu jednego dnia, wskazując jednocześnie, że powyższe mogło zostać spowodowane pomyłką pracownika stacji polegającą na umieszczeniu na fakturze innego numeru rejestracyjnego samochodu aniżeli numer samochodu faktycznie tankowanego. W ocenie Sądu organ odwoławczy miał podstawę, aby nie dać wiary takim wyjaśnieniom, gdyż były to przypadki wielokrotne. Ponadto - jak trafnie wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej - w sytuacji stwierdzenia przez podatnika takich pomyłek, miał on możliwość (na mocy § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których mają zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 95, poz. 798) wystawienia noty korygującej, prostującej zaistniałą pomyłkę, czego skarżący nie uczynił, a w każdym razie nie przedłożył dokumentów potwierdzających takie działanie. W tej sytuacji za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące art. 180 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej dotyczące wniosków dowodowych skarżącego w zakresie okazania S. K. pracownikom stacji paliw w B.: T. W i M. S. (w celu ustalenia czy pracownicy ci rozpoznają w skarżącym osobę, która dokonywała zakupu paliwa w 2006 roku na stacji paliw w B. i która płaciła za nabywane paliwo) oraz zwrócenia się odbiorców, których faktury zaksięgowano w miejsce faktur skarżącego o potwierdzenie transakcji i autentyczności wystawionych faktur. Oddalenie tych wniosków nie było naruszeniem przepisów postępowania, które w realiach omawianej sprawy mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślano wielokrotnie, że zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia, gdyż nakaz taki nie wynika z treści art. 188 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyroki NSA: z 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z 5 listopada 2011 r. I FSK 1892/09). Gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ podatkowy jest zobowiązany bowiem do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania, może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, także wtedy, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego (por. wyroki NSA: z 14 lipca 2005 r., FSK 2600/04; z 15 grudnia 2005 r., I FSK 391/05; z 6 lutego 2007 r., I FSK 400/06, a także wyrok WSA w Łodzi z 21 stycznia 2004 r., I SA/Łd 984-986/03). W niniejszej sprawie organ odwoławczy trafnie zauważył, że osoby, którym skarżący domaga się okazania swego wizerunku zostały już przesłuchane na okoliczność znajomości z podatnikiem i nie potwierdziły tego faktu. Natomiast nazwisko T. W. nie występuje na 20 spornych fakturach. Ponadto w kwestii konfrontacji organ odwoławczy zasadnie odwołał się do poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. II FSK 1205/11 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. NSA stwierdził wówczas, że tego typu konfrontacja przeprowadzona po siedmiu latach, ma wątpliwy skutek zarówno co do potwierdzenia dowodzonego faktu, jak i jego wpływu na wynik poczynionych w sprawie ustaleń. Należy jeszcze raz podkreślić, że fakt wystawiania "pustych faktur" przez A jest już niekwestionowany, również przez osoby reprezentujące tę spółkę, natomiast fikcyjność niezaewidencjonowanych faktur wynika z zeznań świadków, m. in. wymienionego wyżej D. Ł., przesłuchanego w dniu 17 stycznia 2014 r. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Stanowisko organów nie narusza również zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczącego wzmocnionej mocy dowodowej dokumentów urzędowych, zaś skarżący nie wyjaśnił w skardze na czym to naruszenie miałoby polegać. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga nie zawiera argumentów podważających stan faktyczny sprawy ustalony przez organy podatkowe obu instancji. Argumentów takich nie znalazł również Sąd działając z urzędu w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.", tj. rozstrzygając sprawę w jej granicach, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że organy wykazały, iż transakcje udokumentowane spornymi fakturami w rzeczywistości nie miały miejsca, co konsekwencji stanowiło podstawę do pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Przepis ten został prawidłowo zastosowany w decyzjach organów obu instancji, przez co nie doszło do jego naruszenia. W tym kontekście Sąd podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z 16 lipca 2014 r. I FSK 1287/13, że nie ma potrzeby badania dobrej wiary, czy inaczej rzecz ujmując należytej staranności podatnika, w sytuacji, gdy organ wykaże, iż wykonania usług czy dostawy towarów w ogóle nie było, ponieważ oczywiste jest, że w takiej sytuacji podatnik mający wiedzę o niewykonaniu czynności, nie może jednocześnie twierdzić, że nie miał wiedzy o jakichś nadużyciach prawa przez swojego kontrahenta, sam w tej czynności uczestnicząc. Stanowisko takie trafnie wyraził organ odwoławczy na s. 10 zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. P.C.