I SA/Łd 190/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 stycznia 2024 r. nr 1001-IEW-1.4261.35.2023.3.KP w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. R. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 6.10.2023 r. nr 1012-SEW-1.4261.67.2023,MD, którym pozostawiono bez rozpatrzenia wniosek P. B. w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłoką lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor powołał art. 67a § 1, art. 67b § 1, art. 168 § 2 o.p., stwierdzając, że treść żądania to wskazanie czego domaga się strona, a w przypadku pisma inicjującego postępowanie - wskazanie przedmiotu postępowania. Na treść żądania w postępowaniu ulgowym składa się co do zasady określenie rodzaju ulgi (raty, odroczenie, umorzenie), rodzaju zobowiązania nią objętego i okresu tego zobowiązania. Wysokość zaległości to zaś element postępowania dowodowego, do przeprowadzenia którego organ podatkowy jest zobowiązany. Wyjątkiem od tej reguły jest wniosek o częściowe/kwotowe umorzenie zaległości podatkowych (organ podatkowy nie może domniemywać o umorzenie jakich kwot domaga się strona). Organy podatkowe związane są treścią żądania zawartego w złożonym wniosku, w tym sensie, że powinny prowadzić postępowanie tylko w sprawie takiej formy pomocy. Każdy podatnik prowadzący działalność gospodarczą składając wniosek o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, opartej o art. 67a § 1 o.p., winien wypowiedzieć się o jaki rodzaj ulgi wnosi, które zobowiązania objęte są podaniem, a także czy udzielenie ulgi ma nastąpić w ramach pomocy de minimis, czy też jednego z rodzajów pomocy wymienionych w art. 67b § 1 pkt 3 o.p,, albo też czy wnioskuje o wsparcie niestanowiące pomocy publicznej. W przypadku złożenia wniosku o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej zobowiązany jest także wskazać liczbę lub wysokość rat. To strona jest najlepiej zorientowana jakie są jej możliwości finansowe, aby realizować spłatę zgodnie z wydaną decyzją. Wypowiedzenie się strony w tym zakresie oraz złożenie wymaganych dokumentów jest zatem niezbędne dla merytorycznego załatwienia sprawy. Postępowanie podatkowe w przedmiocie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych przedsiębiorcy może zainicjować jedynie wniosek kompletny. Aby podanie było kompletne i możliwe było jego merytoryczne procedowanie musi również czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Wiąże się to z koniecznością dołączenia do wniosku dodatkowych informacji, zaświadczeń i oświadczeń, w zależności od rodzaju wnioskowanej pomocy. W tym przypadku, zarówno organ udzielający pomocy, jak i przedsiębiorca muszą mieć na uwadze nie tylko przepisy o.p., ale również regulacje dotyczące pomocy publicznej i to zarówno przepisy ustawodawstwa polskiego, jak i unijnego. Jeżeli z podania nie wynika zakres żądanej ulgi, w tym o jaki rodzaj pomocy ubiega się podatnik, albo też do tego podania nie załączono niezbędnych dokumentów, organ i podatkowy powinien wezwać stronę na podstawie art. 169 § 1 o.p. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku ulgowego z pouczeniem, że niewypełnienie wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W przypadku niewywiązania się przez podatnika z nałożonego obowiązku, zgodnie z art. 169 § 4 o.p. organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Dyrektor wskazał, że wniosek P. B. zawierał braki formalne, a wnioskodawca był dwukrotnie wzywany do ich uzupełnienia. Pomimo to nie uzupełniono wniosku, bowiem nie wskazano liczby i wysokości rat oraz rodzaju wnioskowanej pomocy, a ponadto wnioskodawca nie złożył oświadczenia o stanie majątkowym. Nie jest to też pierwszy wniosek o ulgę składany przez wnioskodawcę. Nie było zatem możliwe dokonanie jego merytorycznej oceny. W związku tym, pozostawienie pisma bez rozpatrzenia Dyrektor uznał za zgodne z obowiązującymi przepisami i ustalonym stanem faktycznym. Złożony wniosek o przywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych nie mógł być rozpatrzony z uwagi na zakończenie postępowania pierwszoinstancyjnego i wydane postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie. Dyrektor wyjaśnił nadto, że rozstrzygnięcie to nie zamyka drogi do złożenia kolejnego wniosku w tej samej sprawie. Rozdział 7a o.p. zatytułowany "Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych" reguluje kwestię prawa podatników do składania wniosków o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Zgodnie z treścią tej ustawy, liczba składanych wniosków nie jest ograniczona. W związku z tym, podatnicy mogą wielokrotnie składać wniosek o ulgę. W sporządzonej osobiście skardze na to postanowienie P. B. zarzucił naruszenie przepisów: 1) art. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji nr 1001-IEW-1.4261.35.2023.3.KP z naruszeniem przepisów postępowania - ustawy Kodeks postępowania administracyjnego 2) prawa materialnego wnioskodawcy, wobec nierozpoznania wniosku z dnia 4 maja 2023 r. wniesionego w dniu 8 maja 2023 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź – Polesie. Wobec tego skarżący wniósł o zmianę postanowienia organu pierwszej instancji oraz rozpoznanie wniosku o przyznanie ulgi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone przez P. B. postanowienie – Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna, organy nie dopuściły się bowiem naruszenia prawa, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy złożony przez skarżącego – przedsiębiorcę wniosek o udzielenie ulgi podatkowej w spłacie zobowiązania podatkowego spełniał wszystkie wymogi formalne, co oznaczałoby powinność organu merytorycznego jego rozpoznania. Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu - Sąd stwierdza, że stosownie do art. 67b o.p. "organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) które stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną, m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów (§ 1). Ponadto "ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym w § 1 pkt 3 lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach" (§ 2); oraz "ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3 lit. b-l mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z programami rządowymi lub samorządowymi albo udzielane w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach" (§ 3). Na gruncie tego przepisu judykatura jednolicie przyjmuje, że "ustawodawca podzielił ulgi dla przedsiębiorcy na dwie grupy: niestanowiące pomocy publicznej i stanowiące pomoc publiczną. Przedsiębiorca we wniosku o udzielenie ulgi winien wskazać, czy zwraca się o pomoc w formie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też ulgę nie stanowiącą pomocy, wskazując w ten sposób organowi jakie przepisy powinien stosować" (tak wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 sierpnia 2019 r., I SA/Bk 205/19, LEX nr 2719569). Niekiedy judykatura wskazuje, że ustawodawca "wskazał trzy tryby udzielania przedsiębiorcom ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, tj. dotyczących: ulg, które nie są traktowane jako forma pomocy publicznej (ich udzielanie odbywa się w oparciu o ogólne przesłanki przyznawania ulg wszystkim podatnikom, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny"); ulg w ramach tzw. pomocy de minimis, której szczegółowe warunki są określone w przepisach wspólnotowych; ulg zaliczanych do pomocy publicznej (przyznawane są z uwzględnieniem szeregu wymogów wynikających z przepisów regulujących dopuszczalność tego rodzaju pomocy)" (tak wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 maja 2021 r., I SA/Lu 138/21, LEX nr 3199829). Zauważyć nadto trzeba, że "ordynacja podatkowa wyznacza dwie fazy postępowania podatkowego w zakresie badania wniosku podatnika o udzielenie ulgi stanowiącej pomoc de minimis. Pierwszym z nich powinna być weryfikacja spełnienia kryteriów określonych w rozporządzeniu Komisji nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu UE do pomocy de minimis. Dopiero w razie potwierdzenia, że wnioskodawca spełnia kryteria wynikające z ww. aktu prawa unijnego organ, w ramach uznania administracyjnego, uprawniony jest do wyboru określonej alternatywy decyzyjnej (uwzględnienia wniosku albo odmowy zastosowania ulgi), badając wystąpienie uregulowanych w art. 67a o.p. przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego" (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 maja 2020 r., I SA/Go 17/20, LEX nr 3017643). Wobec tego "organ podatkowy otrzymawszy wniosek przedsiębiorcy o ulgę podatkową powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy spełnione są przesłanki do przyznania ulgi w spłacie podatku w świetle art. 67b § 1 o.p., uwzględniając uregulowania wspólnotowe dotyczące pomocy przedsiębiorcom, a więc dopuszczalność pomocy i jej wymogi. W drugiej kolejności, gdy wniosek spełnia te wymogi, organ podatkowy powinien poddać wniosek ocenie pod kątem kryteriów, o których mowa w art. 67a § 1 o.p., a więc ocenić czy za przyznaniem pomocy przemawia ważny interes publiczny lub ważny interes podatnika" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 września 2018 r. I SA/Sz 395/18, LEX nr 2548054). A zatem "po otrzymaniu wniosku przedsiębiorcy o udzielenie ulgi organ powinien w pierwszej kolejności ustalić, o jakiego rodzaju ulgę podatnik się ubiega i w zależności od tego ewentualnie wezwać stronę do przedłożenia stosownych dokumentów. Dopiero, gdy przedsiębiorca przedłoży niezbędne dokumenty, z których będzie wynikało, że spełnia warunki do ubiegania się o pomoc określoną w art. 67b § 1 pkt 1-3 O.p. organ winien rozważyć rodzaj udzielonej pomocy. (...) rodzaj pomocy publicznej, o jaki ubiega się podatnik, powinien bezspornie wynikać ze złożonego przez niego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. We wniosku tym podatnik zobowiązany jest wskazać, czy udzielenie ulgi ma nastąpić w ramach pomocy de minimis czy też jednego z rodzajów pomocy wymienionych w art. 67b § 1 pkt 3 O.p. W przypadku braku tego typu informacji, organ podatkowy nie może domniemywać o jaki rodzaj pomocy podatnik się ubiega. Z tego względu konieczne jest dołączenie do wniosku różnych dodatkowych informacji i zaświadczeń w zależności od rodzaju wnioskowanej pomocy" (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2022 r., I SA/Po 8/22, LEX nr 3330242). "Jeżeli żądanie strony dotyczy ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiącej pomoc publiczną, konieczne jest wskazanie rodzaju pomocy szczegółowo wymienionej w art. 67b § 1 pkt 3 O.p., złożenie dokumentów wymaganych przepisami regulującymi dany rodzaj pomocy oraz złożenie informacji wg wzoru formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r. Nr 53, poz. 311)" (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2021 r., III FSK 4506/21, LEX nr 3286379). Judykatura szczególnie podkreśla z jednej strony powinność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, który składając wniosek o zastosowanie ulgi podatkowej, powinien określić rodzaj ulgi, o którą się ubiega (spośród form wskazanych w art. 67a § 1 o.p.). Podatnik taki powinien podać również o jaki rodzaj pomocy publicznej wnioskuje (wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2023 r., III FSK 1321/22, LEX nr 3615974). Z drugiej zaś, że "przepisy art. 67b o.p. dają podstawę dla żądania od wnoszącego o umorzenie zaległości podatkowych dodatkowych dokumentów (wyrok WSA w Kielcach z dnia 9 września 2021 r., I SA/Ke 363/21, LEX nr 3228303). Zważywszy na powyższą regulację prawną – Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego o udzielenie ulgi nie spełniał wymogów formalnych. Istotnym w tym zakresie jest fakt, iż skarżący – pomimo dwukrotnego wezwania organu – nie wskazał liczby i wysokości rat, o które wnioskuje. Ma to tę konsekwencję, że skoro postępowanie w sprawie udzielenia ulgi podatkowej ma charakter wnioskowy, to wnioskodawca obowiązany jest uczynić zadość wezwaniu organu w tym zakresie. Po pierwsze, już od lat przyjmuje się zgodnie w judykaturze, że o treści wniosku decyduje wyłącznie strona postępowania i organ nie jest uprawniony z urzędu do ingerencji w treść wniosku, w tym zwłaszcza modyfikować treść żądania wniosku, a tym bardziej zamiast strony określać treść wniosku. Organ podatkowy związany jest treścią wniosku w tym sensie, że może prowadzić postępowanie tylko w sprawie takiej formy pomocy (art. 67b § 1 o.p.) i tego rodzaju ulgi, o jaką strona wyraźnie wnosi (art. 67a § 1 o.p.)" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 października 2021 r., I SA/Gd 791/21, LEX nr 3267693). A po drugie, fundamentalne w tej sprawie, to wnioskodawca ma wiedzę o jego możliwościach finansowych, sytuacji materialnej i z tego względu wyłącznie on jest w stanie w oparciu o te indywidualne możliwości określić wysokość i liczbę rat, które będzie w stanie regulować zgodnie z decyzja o przyznaniu ulgi. Organ podatkowy nie mając wiedzy w tym zakresie nie jest obiektywnie to oceniając poczynić własnych ustaleń, tym bardziej, że nie ma on wiedzy o sytuacji majątkowej, rodzinnej, zdrowotnej wnioskodawcy i czynionych przez niego koniecznych wydatkach choćby własnego utrzymania. Co nie bez znaczenia nie każdy przypadek trudnej sytuacji wnioskodawcy będzie skutkował uwzględnieniem wniosku, co wymaga również wykazania przez wnioskodawcę nadzwyczajnej sytuacji powstania zaległości. Skarżący nie przedłożył też wymaganego oświadczenia o stanie majątkowym, jak i innych wskazanych w jasnym i precyzyjnym co do treści wezwaniu dokumentów istotnych do merytorycznego rozpoznania wniosku z punktu widzenia wymogów określonych prawem unijnym. Zamiast tego skarżący wdał się w polemikę z organami co do wysokości zaległości podatkowych i tylko częściowo uzupełnił wniosek. W odpowiedzi na wezwanie organu wniósł też o sprecyzowanie przez organ daty, na którą żąda raportu KPiR, o wyjaśnienie, jakie dokumenty żąda, domagając się wskazania konkretnych dokumentów, które organ żąda, gdyż jak podniósł nie może on domyślać się co do tego, co organ ma na myśli. Taka postawa skarżącego budzi zdziwienie, bowiem organ wyraźnie wskazał, jakich dokumentów i na jakie okoliczności oczekuje, a wniosek o udzielenie ulgi nie jest pierwszym wnioskiem skarżącego – przedsiębiorcy. Jest to tym bardziej zaskakujące, że wobec przedsiębiorcy stawiane są wyższe wymagania niż przeciętnemu podatnikowi, na przedsiębiorcy ciąży podwyższony akt staranności i przezorności. W końcu przedsiębiorca jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego i gospodarczego, co oznacza, iż jego możliwości, w tym w zakresie pozyskania wiedzy prawnej, są znacznie większe niż przeciętnego podatnika. Nie do przyjęcia jest też sytuacja, w której to strona określa treść, formy i terminy uzupełniania braków podania. Stanowisko takie nie znajduje uzasadnienia także w kontekście zasad ogólnych postępowania podatkowego. W sytuacji, w której strona miała wątpliwości co do zakresu wezwania mogła skontaktować się z odpowiedzialnym za sprawę pracownikiem organu podatkowego celem ich wyjaśnienia. W treści wezwania w sposób jednoznaczny skarżącą pouczono o konieczności uzupełnienia wskazanych braków we wskazanym terminie oraz o skutkach zaniedbania tej czynności (tak wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2022 r., III FSK 417/22). A zatem skarżący nie zachowując aktu należytej staranności musi ponieść konsekwencje swojej postawy w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W okolicznościach tej sprawy nie było dopuszczalne merytoryczne rozpoznanie wniosku, co z kolei skutkowało zastosowaniem art. 169 § 4 o.p. Prawidłowe jest w efekcie zaskarżone postanowienie. Takie rozstrzygnięcie wniosku nie zamyka skarżącemu – na co zwrócił uwagę Dyrektor w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – drogi do ponownego złożenia wniosku o udzielenie ulgi, już kompletnego. Wniosek ustanowionego dla skarżącego z urzędu pełnomocnika w osobie radcy prawnego o skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim pełnomocnik nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że mocodawca od niego oczekiwał złożenia wniosku. Sąd zauważa natomiast z urzędu, iż pełnomocnik co najmniej miesiąc wcześniej został wyznaczony do prowadzenia tej sprawy, był zawiadomiony o trybie i terminie rozpoznania sprawy i przez ten czas zachował bierną postawę. A wniosek o skierowanie sprawy na rozprawę złożył drogą elektroniczną zaledwie na kilka godzin przed wyznaczonym terminem rozprawy. To zaś – pomijając zaistnienie w tej sprawie przesłanek z art. 119 p.p.s.a., charakter sprawy, należącej do jednych z najprostszych (procesowych), oraz ewidentne (niewymagające udziału osobistego strony w rozprawie) okoliczności tej sprawy – nie uzasadniało uwzględnienia wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O wynagrodzeniu ustanowionego z urzędu radcy prawnego z tytułu udzielonej z urzędu i nie opłaconej w żadnej części pomocy prawnej w wysokości 480 zł orzekł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). dch