I SA/Łd 253/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr 1001[...], UNP [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności własnej decyzji nieostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów (przychodów) kapitałowych uzyskanych w 2009 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pełnomocnik P. K. wniósł 15 lutego 2016 r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności własnej decyzji nieostatecznej określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów (przychodów) kapitałowych uzyskanych w 2009 r. Zarządzeniami z 15 marca 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał stronę skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi przez: złożenie pełnomocnictwa procesowego do jej reprezentowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenia zostały doręczone 25 marca 2016 r. na adres pełnomocnika podany w skardze. W dniu 7 kwietnia 2016 r. pełnomocnik uiścił w kasie sądu wymagany prawem wpis oraz złożył pełnomocnictwo procesowe, a także wniosek o przywrócenie terminu do dokonania obu tych czynności. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że dzień przed odebraniem wezwań do usunięcia braków skargi zmarła jego ciotka, dla której był najbliższą osobą i faktycznym opiekunem. W związku z tym musiał zająć się organizacją pogrzebu zmarłej i w konsekwencji nie był obecny w swojej kancelarii w dniu doręczenia wezwań, a także w kolejnych dniach. Nie miał też możliwości poinformować skarżącego o konieczności usunięcia braków skargi. Pogrzeb odbył się 1 kwietnia br., to jest w dniu, w którym upływał termin wyznaczony przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że podstawę prawną przywrócenia terminu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), na mocy którego sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 p.p.s.a. Strona jest obowiązana wystąpić z nim w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie wraz z wnioskiem trzeba dokonać czynności, dla której wyznaczony był termin. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która jest w stanie uprawdopodobnić, że nie dokonała czynności w terminie ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym, pomimo dołożenia należytej staranności, nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, LexPolonica). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z 10 września 2010 r., II OZ 849/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Co istotne, wina w uchybieniu terminu to również wina osób trzecich upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu. W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik kryterium braku winy w uchybieniu terminu powinno być oceniane z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności przez profesjonalnego pełnomocnika (np. adwokata). Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (por. postanowienia NSA: z 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09, z 3 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 155/09 oraz z 9 maja 2006 r. sygn. akt II OZ 468/06, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie wina pełnomocnika skarżącego nie budzi wątpliwości. Z uzasadnienia rozpatrywanego wniosku wynika, że pełnomocnik przez okres tygodnia, to jest pomiędzy 24 marca a 1 kwietnia 2016 r., nie zajmował się powierzonymi mu sprawami. Usprawiedliwienia dla tej bezczynności poszukuje w żałobie po śmierci bliskiego członka rodziny oraz konieczności przygotowania pogrzebu. Nie negując ważkości przytoczonych okoliczności zauważyć wypada, że wezwanie sądu, którego nie wypełnił, dotyczyło wykonania prostych, technicznych czynności, nie wymagających wiedzy prawniczej ani też dużego nakładu czasu. Czynności te (uiszczenie wpisu oraz wysłanie odpisu pełnomocnictwa) mogła z łatwością wykonać każda osoba zatrudniona w jego kancelarii. Bezpośredniej obecności pełnomocnika wymagało jedynie potwierdzenie za zgodność odpisu pełnomocnictwa. Pełnomocnik nie wykazał jednak, że ważkie, obiektywne okoliczności uniemożliwiły mu wykonanie tej czynności w wyznaczonym czasie. W szczególności nie podnosił w swoim wniosku, że nie mógł być obecny w swojej kancelarii z uwagi np.: na znaczną odległość między tym miejscem, a miejscem, w którym faktycznie przebywał. W ocenie sądu można było od niego wymagać, by w wyznaczonym czasie, przy dochowaniu należytej staranności, potwierdził za zgodność odpis pełnomocnictwa oraz wydał odpowiednie dyspozycje pracownikom pozwalające na wypełnienie wezwania sądu, ewentualnie – zawiadomił mocodawcę o konieczności usunięcia tych braków. Skoro jednak tego nie uczynił, uchybił terminowi w sposób zawiniony. Z tych względów sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Ake.