I SA/Łd 340/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Specjalista Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. w Ł., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-B z dnia [...] 2018 r. przedłużające do dnia 28 czerwca 2019 r. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2016 r. strona wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 142.326 zł, z której zadeklarowała do zwrotu na rachunek bankowy kwotę 142.257 zł. W dniu 28 grudnia 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł-B wszczął kontrolę w zakresie zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. oraz prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2016 r. W dniu 30 grudnia 2016 r. organ I instancji postanowił, w związku z prowadzoną kontrolą podatkową, przedłużyć termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc listopad 2016 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. Następnie postanowieniem z dnia 24 lipca 2018 r. wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2016 r. Na skutek dalszej weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł-B postanowieniem z dnia [...] 2018 r. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do dnia 28 czerwca 2019 r. W terminie prawem przewidzianym strona złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie ww. postanowienia. Pełnomocnik Spółki zarzucił temu postanowieniu naruszenie przepisów: - art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej jako: O.p.), polegające na oparciu skarżonego postanowienia o swobodne przypuszczenia organu I instancji, - art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania podatnika do organów podatkowych, - art. 124 O.p., poprzez brak przedstawienia rzetelnych argumentów, uzasadniających treść skarżonego postanowienia, - art. 217 § 2 O.p., poprzez brak sporządzenia przez organ uzasadnienia faktycznego i prawnego, mogącego prowadzić do podjęcia skarżonego postanowienia, - art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017r., poz. 1221 ze zm. – dalej jako: ustawa o VAT) w zw. z art. 1, art. 167, art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez wadliwe uznanie, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające przedłużenie terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz naruszenie wyrażonej w art. 1 ust. 2 Dyrektywy VAT w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT zasady neutralności podatku VAT, ze względu na przerzucenie na podatnika ekonomicznego ciężaru podatku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie znalazł podstaw do orzeczenia zgodnie z wnioskiem pełnomocnika i w następstwie ponownej analizy sprawy opisanym na wstępie postanowieniem dnia [...] 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Przywołując treść przepisu art. 87 ust. 2, ust. 6 ustawy o VAT, DIAS podkreślił, iż przesłanką przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest wymóg dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku. Ocena, czy potrzeba taka występuje nie może być dowolna, ale musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego sprawy. Nie chodzi przy tym o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Organ odwoławczy przypomniał, iż w dniu 28 grudnia 2016 r. organ I instancji rozpoczął kontrolę w zakresie zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. oraz prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2016 r. W toku podjętych czynności sprawdzających ustalono, że Spółka zadeklarowała w miesiącu listopadzie 2016 r. wewnątrzwspólnotową dostawę towarów "Kinder suprise" na rzecz kontrahenta ze Słowacji B s.r.o. o wartości 666.080 zł. Przedmiotowe towary nabyto od polskiego dostawcy C Sp. z o.o., W.. Na dokumentach przewozowych CMR jako odbiorca towaru figuruje D s.r.o., zaś wyłącznie jako płatnik wskazano firmę, na rzecz której ww. dostawa w ramach UE została zadeklarowana, tj. B s.r.o. Przewoźnikiem towarów był (wg pieczęci na CMR, poz.16) E zaś w poz. 23 figuruje nieczytelny podpis innej osoby. Według zebranych informacji z systemu VIES, przedmiot działalności gospodarczej wskazanych kontrahentów - podatników podatku od wartości dodanej ze Słowacji - nie odpowiadał charakterowi zadeklarowanej pomiędzy nimi transakcji gospodarczej, tj.: • D s.r.o. - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, • B s.r.o. - roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Organ wskazał, iż charakter zadeklarowanych transakcji gospodarczych oraz jej faktyczny przebieg wymagał przed dokonaniem zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podjęcia szeregu czynności m.in.: • w dniu 28 grudnia 2016 r. wezwano kontrolowaną Spółkę do przedłożenia określonych dokumentów, • w dniu 5 stycznia 2017 r. wystąpiono do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z prośbą o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka prezesa C Sp. z o.o. na okoliczność przeprowadzonej transakcji handlowej z A Sp. z o.o., • w dniu 9 lutego 2017 r. wystąpiono na formularzu SCAC do słowackiej administracji podatkowej z wnioskiem o przekazanie informacji w zakresie transakcji zawartych pomiędzy B s.r.o. a A Sp. z o.o., • w dniu 8 marca 2017 r. wystąpiono do Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. z prośbą o przekazanie informacji oraz wydruków systemowych dotyczących C Sp. z o.o., • w dniu 8 marca 2017 r. wystąpiono do F Sp. z o.o. o przekazanie informacji w zakresie wykonywanych na rzecz A usług transportowych, • w dniu 7 kwietnia 2017 r. wystąpiono do G Sp. z o.o. o przekazanie informacji w zakresie wykonanych usług transportowych, • w dniu 19 kwietnia 2017 r. wezwano C Sp. z o.o. do przekazania informacji oraz dokumentów w zakresie współpracy ze podatnikiem, • w dniu 9 maja 2017 r. wezwano podatnika do przekazania dokumentów oraz dokumentacji fotograficznej, • w dniu 16 maja 2017 r. wezwano E do przekazania informacji w zakresie ewentualnego wykonania usługi dostawy wewnątrzwspólnotowej towaru, • w dniu 29 maja 2017 r. wezwano B. P. (prezesa zarządu B s.r.o.) do stawienia się w charakterze świadka celem przeprowadzenia dowodu z zeznań na okoliczność transakcji handlowych zwartych przez B, • w dniu 7 lipca 2017 r. wezwano G. C. (pełnomocnika B. P.) do stawienia się w charakterze świadka celem przeprowadzenia dowodu z zeznań na okoliczność transakcji handlowych zwartych przez B s.r.o., • w dniu 24 sierpnia 2017 r. wezwano E do przekazania informacji w zakresie ewentualnego wykonania usługi dostawy wewnątrzwspólnotowej towaru, • w dniu 24 sierpnia 2017 r. wezwano C Sp. z o.o. do przekazania wskazanych dokumentów oraz informacji. W ocenie organu odwoławczego, analiza przebiegu transakcji zawieranych przez podatnika wykazała, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do kontrahenta słowackiego stanowiły dalej przedmiot ich odsprzedaży w ramach kolejnej wewnątrzwspólnotowej dostawy pomiędzy B s.r.o., a "H" Sp. z o.o. Spółka ta wystąpiła w roli tzw. "znikającego podatnika", nie dokonując rozliczenia wewnątrzwspólnotowego ich nabycia. Nadto, na okoliczność przebiegu ww. transakcji wewnątrzwspólnotowej oraz współpracy handlowej z A Sp. z o. o. i H Sp. z o. o., prezes zarządu B zeznał m.in., że nie pamięta, która ze stron była inicjatorem nawiązania współpracy handlowej, a także danych personalnych osoby kontaktującej się z B w sprawie realizacji transakcji handlowej sprzedaży/zakupu towarów "Kinder surprise", oraz czy na dzień zgłoszenia się H Sp. z o. o., dysponowała towarem, czy dopiero miała je wyszukać pod konkretne zamówienie. Organ odwoławczy podniósł, iż w ramach postępowania podatkowego organ I instancji wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W-W z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli podatkowej wobec C Sp. z o.o. w zakresie prawidłowości i terminowości rozliczenia podatku, od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie otrzymał odpowiedzi. Nadto, organ I instancji wystąpił z wnioskiem do słowackiej administracji podatkowej o potwierdzenie rzetelności transakcji zawartych pomiędzy A Sp. z o.o. a B s.r.o. oraz pomiędzy B s.r.o. a H Sp. z o.o., oraz o udzielenie informacji odnośnie czynności kontrolnych wobec B w zakresie podatku od wartości dodanej za IV kwartał 2016 r. Organ odwoławczy podkreślił, iż ustalenia ww. organów krajowych, jak i zagranicznych, mają kluczowe znaczenie dla weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W ocenie organu II instancji uzasadnione wątpliwości budzą również okoliczności związane z istotą i sposobem przeprowadzenia ww. transakcji handlowej, jak również fakt, że całość płatności za faktury (w kolejności od ostatniego nabywcy do pierwszego dostawcy) miała miejsce przed wywozem towarów z kraju (tzw. odwrócony łańcuch płatności). Odpowiadając na zarzut strony, jakoby stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego wobec podatnika, nie daje przesłanek uprawniających do przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, organ wskazał, iż powstały łańcuch transakcji zawiera pewne cechy charakterystyczne dla oszustw w podatku od towarów i usług, m.in. źródło finansowania zakupu towarów stanowią środki uzyskane od kolejnego w łańcuchu nabywcy towarów, transakcje mają charakter jednorazowy, brak infrastruktury do prowadzenia działalności gospodarczej, całość płatności za faktury miała miejsce przed wywozem towarów z kraju, jedna ze spółek biorących udział w transakcji, tj. H Sp. z o.o. uznawana jest za tzw. "znikającego podatnika". Organ odwoławczy podsumował, iż zasadnie organ I instancji przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc listopad 2016 r. do dnia 28 marca 2019 r., szczególnie w sytuacji gdy na dzień jego wydania zasadność żądanego zwrotu podatku VAT nie została potwierdzona w toku dokonanych czynności sprawdzających, jak i w toku kontroli podatkowej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Spółki A zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1. art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady praworządności, polegające na oparciu skarżonego postanowienia o swobodne przypuszczenia organu, powtarzające argumentację organu I instancji, 2. art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania podatnika do organów podatkowych, 3. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniała konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za listopad 2016, mimo iż materiał dowodowy przeczy tej tezie, 4. art. 124 O.p., poprzez brak przedstawienia rzetelnych argumentów, uzasadniających treść skarżonego postanowienia, 5. art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny i oparcie skarżonego rozstrzygnięcia o arbitralną i nieuzasadnioną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zignorowanie jego części, świadczącej o konieczności dokonania niezwłocznego zwrotu podatku na rzecz strony, 6. art. 217 § 2 O.p. poprzez brak sporządzenia przez organ uzasadnienia faktycznego i prawnego, mogącego prowadzić do podjęcia skarżonego postanowienia, 7. art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o VAT w zw. z art. 1, 167, 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez wadliwe uznanie, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające przedłużenie terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz naruszenie wyrażonej w art. 1 ust. 2 Dyrektywy VAT w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT zasady neutralności podatku VAT, ze względu na przerzucenie na stronę ekonomicznego ciężaru podatku. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie kwestii zasadności przedłużenia skarżącej Spółce, przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-B, terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. do dnia 28 czerwca 2019 r. Stosownie bowiem do art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Przy czym, w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Organ podatkowy może zatem weryfikować zasadność zwrotu w różnych formach. Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może zostać wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeśli tego rodzaju postępowanie zostanie wdrożone, wówczas termin zwrotu nadwyżki podatku jest przedłużany do czasu zakończenia tego postępowania. Weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika oraz sprawdzenia zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji (art. 87 ust. 2b ustawy o VAT). Istotnym jest, iż dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu VAT w oparciu o art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie jest warunkowana istnieniem konkretnych dowodów czy zarzutów świadczących o niezasadności zwrotu, wystarczające w tym względzie jest bowiem istnienie uzasadnionego podejrzenia czy też wątpliwości co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia. To, że zdaniem strony wątpliwości są niezasadne, nie oznacza, że wątpliwości te nie istnieją i nie wymagają wyjaśniania. Co więcej, samo (ewentualne) potwierdzenie prawidłowości rozliczeń podatnika na dalszym etapie postępowania nie przesądza jeszcze o bezpodstawności wydania postanowienia prolongującego zwrot nadwyżki VAT. Jeśli bowiem na moment wydawania takiego postanowienia istnienie wątpliwości wymagających rozwiania zostało uprawdopodobnione, późniejsze - nawet korzystne dla podatnika - wyjaśnienie tych wątpliwości nie oznacza, że nie było potrzeby dodatkowego badania i weryfikowania zasadności zwrotu podatku VAT. Czynności organu na tym etapie nie zmierzają zatem do wykazania, że zwrot jest niezasadny ani do wykazania, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (tak NSA w wyrach: z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 845/19; z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1251/14; z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 610/13 a także z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1583/13 – dostępne, podobnie jak pozostałe przywołane w uzasadnieniu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, Sąd podziela ocenę organów podatkowych, co do zasadności przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT -7 za listopad 2016 r. W ocenie Sądu, w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej wykazano, że istnieją wątpliwości co do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów "Kinder surprise" na rzecz kontrahenta ze Słowacji B. Organ ustalił, iż opisany towar nabyty został od polskiej firmy C Sp. z o.o., przy czym na dokumentach CMR jako odbiorca towaru widnieje D s.r.o. (która zajmuje się wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi), zaś spółka B (która prowadzi działalność gospodarczą w postaci robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych) opisana była wyłącznie jako płatnik. Powyższe ustalenia przyczyniły się do podjęcia dalszych czynności sprawdzających, celem ustalenia czy miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W tym celu organ podatkowy podjął szereg czynności m.in. przesłuchał w charakterze świadków prezesa C oraz B, jak również firmy, która oznaczona była w dokumentach CMR jako przewoźnik. Organ wystąpił także do słowackiej administracji podatkowej o przekazanie informacji co do badanych transakcji. W efekcie powziął uzasadnione wątpliwości co do zgodności z prawem deklarowanej dostawy wewnątrzwspólnotowej, wykazał, iż towary będące przedmiotem dostawy do kontrahenta słowackiego stanowiły dalej przedmiot odsprzedaży w ramach kolejnej wewnątrzwspólnotowej dostawy. Ponieważ organ ustalił, iż badany łańcuch transakcji nosił cechy charakterystyczne dla oszust podatkowych w podatku VAT – transakcje mają charakter jednorazowy, brak infrastruktury do prowadzenia działalności tego rodzaju, całość płatności za faktury miała miejsce przed wywozem towarów z kraju, nadto jedna ze spółek uznawana jest za znikającego podatnika – organ wystąpił do właściwych miejscowo organów skarbowych z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli podatkowej wobec C w zakresie prawidłowości i terminowości rozliczenia podatku VAT za IV kwartał 2016 r. Nadto do słowackiej administracji skarbowej o potwierdzenie rzetelności transakcji zawartych pomiędzy stroną a B oraz pomiędzy B a H, jak również o udzielenie informacji odnośnie czynności kontrolnych wobec B w zakresie podatku VAT za IV kwartał 2016 r. Jak wskazał organ, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, nie uzyskał odpowiedzi na przedmiotowe wnioski. Mając powyższe na uwadze, Sąd podziela stanowisko organu, iż organ podatkowy zasadnie wydał postanowienie przedłużające termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2016 r., szczególnie, że na dzień jego wydania zasadność żądanego zwrotu podatku VAT nie została potwierdzona w toku dokonanych czynności sprawdzających, kontroli podatkowej jak i w toku postępowania podatkowego i nadal istnieją w tym zakresie obiektywne wątpliwości, których wyjaśnienie wymaga chociażby uzyskania informacji od słowackiej administracji podatkowej. W ocenie Sądu, organ podatkowy wykazał, że jego stanowisko, co do konieczności weryfikacji zasadności zwrotu jest uzasadnione w stanie faktycznym sprawy, w konsekwencji zasadnie skorzystał z zapisu art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT, co czyni zarzut naruszenia prawa materialnego niezasadnym, podobnie jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. O ile, w sytuacji gdyby przedmiotem kontroli byłoby wyłącznie postanowienie organu I instancji można byłoby podzielić zarzuty strony, o tyle mając na uwadze argumentację przedstawioną przez organ odwoławczy, zarzuty te należy ocenić jako niezasadne. Organ odwoławczy dokonał własnej, obiektywnej, ponownej analizy zgromadzonego materiału sprawy. W następstwie tak przeprowadzonej kontroli międzyinstancyjnej, mając na uwadze podstawowe zasady postępowania uzupełnił argumentację rozstrzygnięcia organu I instancji wskazując na okoliczności, które przemawiają za przedłużeniem terminu zwrotu podatku. Podał przyczyny dodatkowej weryfikacji i kwestionowanym postanowieniem uprawdopodobnił wątpliwości co do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na tym etapie sprawy. Mając przy tym na uwadze, iż ustawodawca formułując uprawnienie opisane w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, nie zobowiązał organu podatkowego, który wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, by już w tym momencie wykazał się konkretnymi ustaleniami co do faktów podważających zasadność zwrotu. Wystarczy zatem, że zachodzi uprawdopodobniona konieczność weryfikacji zwrotu różnicy podatku, która została odzwierciedlona, jak w niniejszej sprawie, w ustaleniach faktycznych i prawnych organu (art. 191, art. 217 § 2 O.p.). Dopuszczone prawem przedłużenie terminu zwrotu podatku i prowadzenie weryfikacji rozliczenia podatnika w toku postępowania kontrolnego nie może być odbierane jako naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), czy też naruszenie zasad prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) oraz zasady praworządności (art. 120 O.p.). W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. mko