I SA/Łd 341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. W dniu 26 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej U. P., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Następnie 12 marca 2015 r. pełnomocnik strony złożył w organie podatkowym wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji podając, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał na wysokość ciążących na stronie oraz jej małżonku zobowiązań podatkowych, a także na dochody i wydatki rodziny skarżącej. Wskazując na te okoliczności pełnomocnik podniósł, że ustalone przez organ podatkowy zobowiązanie znacznie przekracza możliwości zarobkowe skarżącej i jej małżonka. W konsekwencji będą zmuszeni do zaciągnięcia kredytu i poniesienia wysokich kosztów jego obsługi (to jest: odsetek i prowizji). Znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami będą w ocenie wnioskodawcy wspomniane koszty zaciągnięcia kredytu, których skarżąca nie będzie mogła odzyskać. Popierając swoją argumentację autor wniosku wskazał na postanowienie NSA z 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 315/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powołane tam postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienia NSA: z 26 września 2013 r., II FZ 718/13; z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, CBOSA). Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji (por. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II GZ 455/12, CBOSA). Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku, powołano się na dysproporcję między dochodzonym przez organy zobowiązaniem a możliwościami finansowymi skarżącej i jej rodziny. Z treści wniosku i załączonych dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, posiada samochód osobowy Hyundai i30 (rok prod. 2012), natomiast jej mąż posiada działkę o pow. 1.068 m2, zabudowaną budynkami mieszkalnymi o pow. 249 m2, 34 m2 i 30 m2 i komórką o pow. 30 m2 oraz działkę opodatkowaną podatkiem rolnym o pow. 2.590 m2. Łączne miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżącej wynoszą ok. 5.300 zł i składają się nań wynagrodzenia za pracę skarżącej i jej męża. Jeżeli chodzi o obciążenia skarżąca wykazała: czesne za szkołę córki, opłatę śmieciową, podatki od nieruchomości i rolny, opłaty za TV i telefon, wydatki na ubezpieczenie grupowe w PZU, ubezpieczenie samochodu i budynków, opłatę za monitoring nieruchomości oraz za zużycie energii elektrycznej. Wykazane przez stronę miesięczne wydatki zamknęły się kwotą 915,26 zł, a po uwzględnieniu odpowiedniej części wydatków rocznych – 1.244,23 zł. Z kolei z zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz z decyzji wydanej wobec małżonka strony wynika dla obojga małżonków obowiązek uiszczenia łącznej kwoty 132.350 zł. Z powyższych danych wynika, że wypełnienie zobowiązań wypływających z obu wspomnianych decyzji, będzie istotnym obciążeniem dla rodziny skarżącej. Sam ten fakt nie oznacza jednak, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do tego co wyżej wskazano, konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Jedynym argumentem podnoszonym we wniosku, odwołującym się wprost do przesłanek przyznania ochrony tymczasowej, jest hipotetyczna konieczność zaciągnięcia zobowiązania kredytowego na spłatę zaległości podatkowych i poniesienia związanych z tym odsetek i prowizji. Wbrew temu co sądzi wnioskodawca nie jest to jednak okoliczność, która wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Po pierwsze poniesienie kosztów pozyskania kredytu na spłatę zobowiązań podatkowych, podobnie jak poniesienie kosztów ewentualnej egzekucji tych zobowiązań, nie może być utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji powoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z 12 listopada 2012 r., I FZ 450/12, CBOSA). Po drugie z treści wniosku nie wynika jednoznacznie, że strona rzeczywiście będzie zmuszona zaciągnąć wspomniany kredyt. Zwrócić należy uwagę, że skarżąca dysponuje majątkiem, którego część może być przeznaczona na spłatę zobowiązania, nawet bez wpływu na poziom jej życia. Co do pozostałej części zobowiązania skarżąca będzie zaś mogła ubiegać się o ulgę w jego spłacie. Zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę na raty. Jak wynika z deklaracji skarżącej i załączonych dokumentów, dysponuje ona wraz z małżonkiem dochodami, które pozwalają na pokrycie ewentualnych rat podatkowych i to także po uwzględnieniu niewykazanych przez stronę zwykłych wydatków na utrzymanie (w szczególności na: wyżywienie, środki czystości, odzież, wypoczynek). Z tego względu obawy skarżącej dotyczące rzekomo ciężkich skutków konieczności zapłacenia podatku nie mogą stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżąca w zasadzie przedstawia jedynie typowe skutki konieczności zapłaty zobowiązania podatkowego. Podkreślić przy tym należy, że nie ma podstawy prawnej, aby traktować preferencyjnie zobowiązania prywatnoprawne w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych. Tego zaś w istocie domaga się strona wnosząc rozpatrywany wniosek. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AKE.