I SA/Łd 343/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 1325 ze zm.) dalej O.p., uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-W z dnia [...] r. i określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014r. w wysokości 13.041,00 zł. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż decyzją z dnia [...] 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł - W określił Spółce A zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014r. w kwocie 137.203,00 zł. W trakcie postępowania odwoławczego, na wezwanie organu II instancji, Spółka przedłożyła dodatkową, obszerną dokumentację dotyczącą 2014 roku. Wobec powyższego, decyzją z dnia [...] 2018 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-W określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014r. w kwocie 14.974,00 zł, tj. o 13.004,00 zł wyższej od wykazanej przez Spółkę w zeznaniu podatkowym za 2014 r. W wyniku przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania podatkowego stwierdzono, że w 2014r. Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę 61.333,90 zł, w tym o kwotę 20.052,89 zł z tytułu ujęcia w kosztach podatkowych wydatków dotyczących prac remontowo - budowlanych oraz zakupu sprzętu AGD w związku z usługami wykonanymi na rzecz państwa M.; kwotę 677,33 zł z tytułu pozostałych wydatków zaewidencjonowanych na koncie 409-005 Pozostałe koszty, kwotę 23.500,00 zł z tytułu usług świadczonych przez B M. K., za które nie dokonano zapłaty; kwotę 2.164,21 zł z tytułu wydatków poniesionych na zakup paliwa z uwagi na nieuprawdopodobnienie związku dalekich wyjazdów z prowadzeniem działalności gospodarczej; kwotę 916,07 zł z tytułu wydatków na zakup paliwa i ubezpieczenie pojazdu marki Renault Clio II Extreme o nr rej. [...]; kwotę 6.119,47 zł z tytułu wydatków związanych z użytkowaniem pojazdu marki Renault Clio II o nr rej. [...]; kwotę 897,44 zł z tytułu wydatku poniesionego na zakup wyciągarki PowerWinch PW1200; kwotę 232,97 zł z tytułu opłat ponoszonych za przejazdy na autostradach płatnych; kwotę 1.404,00 zł z tytułu wydatków poniesionych na usługi hotelowe; kwotę 300,41 zł z tytułu wydatków poniesionych na opłaty parkingowe; kwotę 1.248,81 zł z tytułu odsetek od kredytu; kwotę 281,82 zł z tytułu zakupu krzesła turystycznego; kwotę 341,36 zł z tytułu naprawy obuwia; kwotę 1.972,69 zł z tytułu wydatków zaewidencjonowanych na koncie Serwis; kwotę 379,67 zł z tytułu zakupu zamiatarki Karcher e-Commer; kwotę 487,80 zł z tytułu zakupu usługi określonej jako "zestaw usług Medycyna Lotnicza - Klasa 1- Pilot zawodowy"; kwotę 356,96 zł z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych w zakresie amortyzacji. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie m.in. zasady prawdy obiektywnej; pominięcie dowodów znajdujących się w dokumentach złożonych do sprawy; dowolną, a nie swobodną ocenę dokumentów i faktów; nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej Spółki; odstąpienie od przesłuchania świadków bez jakiejkolwiek przyczyny; nieznajomość merytoryczną zakresu działalności spółki, błędną ocenę stanu faktycznego. Nadto, strona wskazała na brak prawidłowej reprezentacji Spółki, tj. brak reprezentacji w okresie od dnia 01.04.2017 r. do dnia 12.10.2019 r., tj. w trakcie kontroli, co w ocenie strony miało wpływ zarówno na przebieg kontroli, wykonane czynności, skuteczność wykonanych czynności i mogło mieć wpływ negatywny na wynik kontroli. Wskazując na zasadność swych racji strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił stronie zobowiązanie podatkowe. W pierwszej kolejności organ odwoławczy, wskazując na zapis art. 70 O.p. wyjaśnił, iż upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 rok wiązać należy z datą 31 grudnia 2020 r. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...]2020 r. i doręczona w dniu [...]2020 r., co oznacza, że decyzja organu I instancji wydana i doręczona została przed upływem 5-letniego okresu, o którym mowa w przepisie art. 70 § 1 O.p. Jednakże postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone do dnia 31 grudnia 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł- W nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...]2020 r., ww. postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 21 grudnia 2020 r. Następnie, w dniu 28 grudnia 2020 r., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 grudnia 2020 r. organ I instancji dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w A S.A. Zawiadomienie o zastosowaniu ww. środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p., doręczono Spółce w dniu 12 stycznia 2021 r., a zatem już po upływie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w art. 70 § 1 O.p. Jednakże, zgodnie z treścią art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm.), który został dodany do tej ustawy z dniem 31.03.2020r. na mocy art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31.03.2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568) - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Na mocy art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przepis art. 15zzr został uchylony z dniem 16 maja 2020r. W myśl art. 68 ust. 2 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r. terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Zdaniem organu, przepisy prawa podatkowego mieszczą się w zakresie przepisów prawa, co oznacza, iż wskazane regulacje prawne, na okres od dnia 31.03.2020 r. do dnia 23.05.2020 r. na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. zawieszeniu uległ także bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 rok. Okres podatkowy objęty zaskarżoną decyzją nie uległ zatem przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 r., termin przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu I instancji upływałby dopiero z dniem 23 lutego 2021 r. Ponadto organ dostrzegł, iż w przedmiotowej sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia po zastosowaniu środka egzekucyjnego (zajęcia rachunku bankowego Spółki w dniu 28 grudnia 2020 r.), o czym strona została zawiadomiona w dniu 12 stycznia 2021 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a zatem, począwszy od dnia 29 grudnia 2020 r. 5-letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w przedmiotowej sprawie biegnie na nowo. Następnie, organ odwoławczy odniósł się do zarzutu braku należytej reprezentacji Spółki w trakcie kontroli. Strona podniosła, że w dniu 30 marca 2017 r., zgodnie z prawem, mandat członka zarządu M. K. wygasł. Ponownie M. K. został powołany do zarządu dopiero uchwałą z dnia 12 października 2019 r. Organ wskazując na zapis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, wyjaśnił, iż domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców wynika zaś, że m.in. w okresie od dnia 9 listopada 2015 r. do chwili obecnej M. K. pełni funkcję prezesa zarządu A sp. z o.o. W przedmiotowym zakresie nie zgłoszono żadnych zmian do Rejestru, mimo że, jak podnosi strona, w dniu 30 marca 2017 r. wygasł mandat członka zarządu - M. K.. Uwzględniając powyższe, na podstawie danych ujawnionych w KRS, którym przypisuje się domniemanie prawdziwości organ stwierdził, że w okresie od 9 listopada 2015 r. do chwili obecnej funkcję prezesa zarządu Spółki nieprzerwanie pełni M. K.. Ponadto, w omawianym okresie Pan K., jak wynika z dokumentów sprawy, aktywnie pełnił funkcję członka zarządu, co przyznał również w toku przesłuchania. Przechodząc do meritum organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2014r., poz. 851 ze zm.) u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Podatnik musi więc wykazać, że zarówno wydatek był faktycznie poniesiony, jak również, że istnieje związek wydatku z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem oraz przedstawić dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że powyższe okoliczności miały miejsce. W kwestii rozliczeń z firmą B M. K. organ wskazał, iż w 2014r. podmiot B M. K. wystawił na rzecz Spółki nw. faktury VAT: • z dnia 10.07.2014 r. na kwotę 4.305,00 zł dokumentującą zakup komputera, który został zaewidencjonowany na koncie 010-004 Środki trwałe oraz poddany jednorazowej amortyzacji na koncie 408-002 ST jedn. umorzone, • z dnia 31.08.2014 r. na kwotę 24.600,00 zł z tytułu: "Usługa zarząd i prowadzenie spraw firmy A sp. z o.o. - według umowy za okres 01-08.2014r.", która została zaewidencjonowana na koncie 402-010 Pozostałe usługi, • z dnia 31.10.2014 r. na kwotę 3.075,00 zł z tytułu: "Usługa zarząd i prowadzenie spraw firmy A sp. z o.o. za październik 2014r. - według umowy", która została zaewidencjonowana na koncie 402-010 Pozostałe usługi. W wyniku przeprowadzonej analizy listy księgowań w dzienniku, miesięcznych wyciągów bankowych z Banku B S.A., miesięcznych raportów kasowych "D" sp. z o. o. oraz miesięcznych raportów kasowych A sp. z o. o. organ ustalił, iż Spółka nie dokonała zapłaty za ww. fakturę VAT z dnia 10.07.2014r. oraz za fakturę VAT z dnia 31.08.2014r. Mając na uwadze, że za wynikające z ww. faktur zobowiązania w łącznej kwocie netto w 23.500,00 zł nie dokonano zapłaty organ uznał, że kwota 23.500,00 zł, stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy nie stanowi kosztu uzyskania przychodów Spółki. Odnośnie robót remontowych, ogrodniczych, hydraulicznych, montażowych AGP - remont F., Spółka zaewidencjonowała przychód w wysokości 35.000,00 zł wynikający z faktury z dnia 03.12.2014r. wystawionej dla nabywcy: B. M., K. M.. Na wezwanie organu nabywcy wyjaśnili, iż Spółka wykonywała prace remontowe w latach wcześniejszych, natomiast w 2014 r. nie były realizowane żadne nowe ani wcześniej rozpoczęte przez A sp. z o.o. prace oraz że A sp. z o.o. wykonywała prace rzetelnie i fachowo. Żadne reklamacje i poprawki nie były realizowane w roku 2014. Uwzględniając, iż wyjaśnienia Państwa M. stoją w sprzeczności z zeznaniami, jakie złożył M. K. oraz brak możliwości wykonania przez Spółkę spornych prac, organ zakwestionował wykonanie robót budowlanych i wykończeniowych przez Spółkę na nieruchomości położonej w miejscowości F. przy ul. A 8. Spółka w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie wykazała, że była w stanie sporne prace wykonać (nie dysponowała pracownikami, sprzętem, nie wykazała, że zatrudniała firmy podwykonawcze), a zatem przedmiotowa usługa po prostu nie mogła być przez Spółkę w 2014 roku wykonana. W konsekwencji powyższego przyjęto, że zakup przedmiotowej usługi nie miał miejsca, a faktura, która ją dokumentuje jest fikcyjna, ponieważ nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Co za tym, organ nie uznał za koszty uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie 20.052,89 zł, przy czym z wydatków wykazanych na fakturach zaewidencjonowanych na kontach 409-005 Pozostałe koszty i na koncie 769-006 Koszty reklamacji, za koszty uzyskania przychodów Spółki, działając z korzyścią dla strony, organ odwoławczy uznał wskazane w odwołaniu wydatki związane z serwisem, czy drobnymi bieżącymi naprawami w lokalach, w których Spółka prowadziła w 2014 roku działalność gospodarczą - w Ł. przy ul. B 53 i B 89. Reasumując, w ocenie organu, kosztów uzyskania przychodów nie stanowią wydatki wskazane przez Spółkę jako związane z inwestycją remontowo - budowlaną w miejscowości F. w łącznej kwocie 17.715,77 zł. Organ odwoławczy podzielił ustalenie organu I instancji odnośnie zaewidencjonowanych w 2014r. wydatków w łącznej kwocie 677,33 zł (m.in. prenumerata kwartalnika Tatry, przewodnik turystyczny) wyłączając ww. kwotę z kosztów podatkowych z uwagi na brak ich związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Podobnie organ odwoławczy zgodził się z Naczelnikiem Urzędu, który zakwestionował zaewidencjonowane wydatki na zakup paliwa w łącznej kwocie 2.164,21 zł związane z dalekimi wyjazdami samochodami. Organ zwrócił uwagę iż podatnik nie przedłożył konkretnych dowodów pozwalających na zakwalifikowanie powyższych wydatków do kosztów uzyskania przychodu. W materiale dowodowym zebranym w toku postępowania podatkowego, nie zostały przedłożone ewidencje podróży służbowych czy wyjazdów promocyjnych. Nie zostało utworzone subkonto przeznaczone do ewidencjonowania zakupu paliwa na wyjazdy promocyjne. Spółka nie przedłożyła kopii/wydruków folderów zachęcających kupujących do wzięcia udziału w organizowanych przez Spółkę wyjazdach promocyjnych. Nie przedłożono także dowodów potwierdzających poniesienie wydatków związanych z wyżywieniem, czy zakwaterowaniem na tego rodzaju wyjazdach. Na fakturach będących dowodem poniesienia ww. kosztów nie zamieszczono dekretacji, z której wynikałaby celowość poniesionego kosztu. Organ podkreślił, iż nie dokumentując właściwie określonych wydatków, podatnik naraża się na ryzyko nieuznania go za koszt podatkowy. Wskazując na obszerne ustalenia faktyczne organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji także w odniesieniu do kosztów użytkowania dwóch samochodów osobowych. Wykazał, iż samochód osobowy Renault Clio nr rejestracyjny [...] nie widnieje na liście środków trwałych. Strona wyjaśniła, iż ww. samochód został nabyty przez Spółkę w dniu 13.08.2010r. i jako środek trwały Spółki został on w całości zamortyzowany. Wskutek awarii komputerowej Spółka straciła stary system i była zmuszona odtworzyć dane. W nowym systemie przez oczywistą omyłkę auta tego nie wprowadzono do rejestru środków trwałych zwartością księgową 0,00 zł. W 2014r. auto stanowiło własność Spółki i było przez nią użytkowane. Weryfikując prawdziwość nabycia, które wedle wyjaśnień strony miało miejsce w dniu 13.08.2010 r. organ ustalił, iż pojazd był przedmiotem umowy leasingu operacyjnego z dnia 10.08.2005r. pomiędzy C S.A. a D sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. B 53 reprezentowaną przez M. K.. Umowa leasingu operacyjnego została karnie rozwiązana z winy korzystającego w dniu 04.08.2008r. Od czasu rozwiązania umowy leasingu z winy korzystającego, tj. D sp. z o.o., C S.A. bezskutecznie próbował odzyskać od niego pojazd będący przedmiotem leasingu. I co istotne ustalono, iż C S.A. w dalszym ciągu pozostaje właścicielem przedmiotowego samochodu osobowego. Nie dokonano żadnych cesji. Jednocześnie ustalono, na podstawie postanowienia o umorzeniu postępowania o przywłaszczenie, że przedmiotowe postanowienie dotyczy również przywłaszczenia samochodu osobowego marki Renault Clio o nr rej. [...] oraz sprzętów komputerowych. Reasumując organ I instancji stwierdził, że stronie nie przysługuje prawo do zakwalifikowania wydatków związanych z eksploatacją ww. pojazdu do kosztów uzyskania przychodu, natomiast przedłożona do akt sprawy faktura VAT z dnia 13.08.2010r. dokumentująca sprzedaż przedmiotowego pojazdu przez Gabinet Lekarski dr n.med. K. W. - K. na rzecz A sp. z o.o. nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Odnośnie drugiego z pojazdów organ ustalił, według informacji zawartych m.in. w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacji uzyskanych z C oraz postanowienia o umorzeniu postępowania o przywłaszczenie, że przedmiotowy samochód osobowy stanowi własność C S.A. Zatem Spółka w sposób nieuprawniony wprowadziła do ewidencji środków trwałych samochód osobowy marki Renault Clio o nr rej. [...]. Spółka nie dysponuje tytułem prawnym do wniesienia przedmiotowego pojazdu do ewidencji środków trwałych oraz nie ma prawa do ewidencjonowania w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych w związku z używaniem ww. samochodu. Podsumowując, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, który wyłączył z kosztów uzyskania przychodów Spółki wydatki związane z eksploatacją przedmiotowego pojazdu w łącznej w kwocie 6.119,47 zł. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji także w odniesieniu do kosztów zakupu wyciągarki. Podatnik twierdzi, że Spółka planowała rozwój w kierunku organizacji imprez off roadowych i wynajem samochodów off roadowych, jednak nie przedłożyła na tę okoliczność żadnych dowodów np. opracowań, analiz, korespondencji handlowej, sprawozdań z prowadzonych rozmów, e-maili, itp. Ponadto z wpisu do Rejestru Przedsiębiorców do Krajowego Rejestru Sądowego, w części dotyczącej przedmiotu działalności Spółki nie widnieje zmiana dotycząca zakresu prowadzonej działalności, tj. rozszerzenie działalności o organizację imprez off roadowych i wynajem samochodów typu off road. Jedynym dowodem na planowanie rozszerzenia działalności Spółki są wyłącznie gołosłowne twierdzenia strony. Podobnie organ odwoławczy wypowiedział się co do zaliczenia przez stronę do kosztów uzyskania przychodu kosztów poniesionych na przejazdy autostradami, które zostały udokumentowane paragonami, na których jednak nie znajdowały się pieczęcie Spółki, natomiast na kopiach tych paragonów załączonych do pisma z dnia 20.07.2020r. takie pieczęcie już zostały naniesione. W ocenie organu strona w żaden sposób nie wykazała związku ww. wydatków z prowadzoną działalnością, nie wskazano celu spornych wyjazdów służbowych, ich uczestników, nie przedłożono żadnych dodatkowych dowodów, które w obiektywny sposób potwierdzałyby twierdzenia strony. Strona, mimo kilkukrotnych wezwań organu nie wykazała również związku wydatków poniesionych na usługi hotelowe i parkingowe z prowadzoną działalnością. Podatnik nie złożył wyczerpujących wyjaśnień, ani nie przedłożył żadnych dokumentów pozwalających na zakwalifikowanie ww. kosztów zakwaterowania do podróży służbowych, co pozwoliłoby na zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Podatnik wywodził wprawdzie, iż w obecnych czasach odstępuje się od papierowej formy ofertowej, co oznacza, iż większość spotkań, transakcji jest ustalana w ramach korespondencji emaliowej, jednakże na wezwanie organu takowej nie udostępnił. Podkreślając, iż to na stronie ciąży obowiązek właściwego udokumentowania wydatku organ wskazał, iż wykluczył z kosztów uzyskania przychodu kosztów poniesionych na spłatę odsetek od kredytu, bowiem sam fakt potwierdzenia zapłaty odsetek wynikający z wyciągów bankowych, gdzie wskazano jedynie kwotę odsetek i kapitału, nie przesądza, że poniesiony wydatek miał związek z działalnością gospodarczą Spółki. Mimo wezwania organu strona nie wyjaśniła kiedy kredyt zaciągnęła, na jaki cel, jakie były warunki spłaty, nie przedłożyła kopii umowy kredytowej. Organ zaznaczył, iż wbrew oczekiwaniu strony obowiązek dowodowy ciążący na organie nie jest nieograniczony, szczególnie w sytuacji gdy strona dysponuje określonymi dowodami, a odstępuje od ich przedstawienia. Brak właściwej dokumentacji przesądził również o wykluczeniu z kosztów uzyskania przychodu kosztów naprawy obuwia. Zdaniem organu to, że strona twierdzi, że obuwie było naprawiane dla klienta i ujęte w sprzedaży detalicznej jako usługa serwisowa i rozliczone paragonem fiskalnym obejmującej serwis roweru, nie oznacza należytego udokumentowania poniesionego kosztu i tym samym wykazania jego związku z działalnością i przychodem Spółki. Organ odwoławczy podzielił dotychczasowe ustalenia z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych w zakresie amortyzacji. Odmiennie niż organ I instancji, organ odwoławczy zgodził się ze stroną, iż można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu koszt nabycia krzesełka turystycznego, ponieważ przedmiotowe krzesło turystyczne może znaleźć szerokie zastosowanie, a zatem nie można wykluczyć jego użytkowania przy prowadzeniu chociażby doraźnego serwisu rowerów w pozycji siedzącej, na co wskazała strona w odwołaniu, tj. nie można wykluczyć związku przedmiotowego zakupu z działalnością i przychodem Spółki. Organ odwoławczy przyznał nadto, iż Spółka, choć nie wynikało to z zapisów obowiązujących w 2014r. umów najmu lokali, miała obowiązek uprzątnięcia zanieczyszczeń z przylegających do użytkowanych przez Spółkę nieruchomości chodników, a zatem wydatek na zakup zamiatarki w kwocie 379,67 zł, strona mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, jako związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. W dalszych rozważaniach organ ustosunkował się obszernie do zarzutów odwołania, wykazując w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ich bezzasadność. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania jako przedawnionego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mających wpływ na wynik sprawy poprzez: 1. nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia roszczeń poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanymi nimi sytuacji kryzysowych; 2. nieprawidłowe przyjęcie, że brak prawidłowej reprezentacji spółki nie miał wpływu na przebieg postępowania podatkowego; 3. błędne i dowolne przyjęcie, że cofnięcie oświadczenia woli podmiotu B nie rodzi skutków podatkowych dla skarżącej spółki; 4. błędne powielenie stanowiska merytorycznego organu I instancji w kwestii zaliczenia poszczególnych kosztów w koszty uzyskania przychodu; 5. nieprawidłowe i dowolne niedopuszczenie zgłoszonych w niniejszym postępowaniu wniosków dowodowych zarówno na etapie postępowania podatkowego przed organem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowadministracyjnej jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2021 r., który rozpoznawszy sprawę w ramach swych ustawowych kompetencji, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-W z dnia [...] 2020r. i określił stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. Tytułem wstępu podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Przed przystąpieniem do kontroli merytorycznej wyjaśnić trzeba, podzielając w pełni stanowisko wywiedzione przez organ administracji publicznej, iż dyspozycja przepisu art. 15zzr ust. 1, posługując się zwrotem "przepisami prawa administracyjnego", ma zastosowanie także do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych uregulowanych w ustawie z Ordynacja podatkowa. Nie budzi bowiem wątpliwości, że prawo podatkowe, mimo swej specyfiki, stanowi część działu prawa administracyjnego, a szerzej prawa publicznego. Należy bowiem podnieść, że prawo administracyjne to dział prawa zaliczany do prawa publicznego, obejmujący zespół norm powszechnie obowiązujących, o charakterze ogólnym i abstrakcyjnym, regulujących organizację i funkcjonowanie administracji w sensie przedmiotowym i zachowanie podmiotów jej nie podporządkowanych, czyli stosunki społeczne wynikające w procesie administracyjnej działalności organów państwowych. Przepisy prawa podatkowego należą do przepisów prawa administracyjnego, a stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki WSA: w Łodzi z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 409/20; w Warszawie z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2331/19 oraz z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2057/18). Za powyższym przemawia także treść art. 184 Konstytucji RP (organy podatkowe są częścią organów administracji publicznej), a także art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, 2 oraz pkt 8 i 9 P.p.s.a. Regulacja zawarta w treści art. 3 § 2 pkt 1 tej ustawy określając kognicję sądów administracyjnych posługuje się pojęciem rozpatrywania skarg na "decyzje administracyjne", w którym to pojęciu mieszczą się także decyzje wydawane na gruncie przepisów prawa podatkowego. Kierując się zatem regułą, że prawo podatkowe jest częścią, rodzajem prawa administracyjnego, zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w cytowanym art. 15zzr ust. 1 pkt 3, odnosi się także do terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Powyższe jest zgodne również z celem regulacji art. 15zzr i art. 15zzs cytowanej ustawy, gdzie z jednej strony przepisy art. 15zzs ograniczały możliwość działania organów, w tym także organów podatkowych, z korzyścią dla stron stosunków publicznoprawnych, w szczególności podatników, a z drugiej strony przepisy art. 15zzr zabezpieczały interes publiczny. Nadto, w myśl art. 15zzr ust. 6 omawianej ustawy, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa, przestępstwa i wykroczenia skarbowe oraz w sprawach o wykroczenia. Tym samym w art. 15zzr ustawodawca odnosi się do kwestii podatkowych. Na mocy art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, przepis art. 15zzr został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. W myśl art. 68 ust. 2 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r. terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Uwzględniając wskazane regulacje prawne trafnie wskazał organ, iż zobowiązanie podatkowe za 2014 rok uległoby co do zasady przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 r., jednakże na okres od dnia 31.03.2020 r. do dnia 23.05.2020 r. na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. zawieszeniu uległ bieg terminu przedawnienia omawianych zobowiązań podatkowych strony skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu I instancji upływałby dopiero z dniem 23.02.2021 r. Nadto, na co także trafnie wskazał organ, w niniejszej sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia po zastosowaniu środka egzekucyjnego – w dniu 28 grudnia 2020 r. został zajęty rachunek bankowy strony, o czym została zawiadomiona w dniu 12 stycznia 2021 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu brak jest podstaw faktycznych i prawnych również do uwzględnienia argumentacji strony skarżącej co do wadliwej reprezentacji Spółki w okresie od dnia 01.04.2017 r. do dnia 12.10.2019 r., tj. w trakcie kontroli podatkowej. Strona wskazała, iż w dniu 30.03.2017 r., zgodnie z prawem, mandat członka zarządu M. K. wygasł. Ponownie M. K. został powołany do zarządu dopiero uchwałą z dnia 12.10.2019 r. Jak ustalił organ, na podstawie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców, w okresie od dnia 09.11.2015 r. do chwili obecnej M. K. pełni funkcję prezesa zarządu A sp. z o.o. W przedmiotowym zakresie nie zgłoszono żadnych zmian do Rejestru. Organ posłużył się danymi ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, którym przypisuje się domniemanie prawdziwości. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemywa się, że wpisane do Rejestru dane są prawdziwe. Artykuł 17 ust. 1 ww. ustawy wprowadza domniemanie prawne, co do prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Domniemanie to realizuje funkcję ochronną dla osób trzecich, dokonujących czynności prawnych z podmiotem wpisanym do rejestru. Ustanowione domniemanie jest domniemaniem prawnym wiążącym organy administracji oraz sądy. Nie oznacza to, że nie można obalić tego domniemania. Domniemanie to może zostać obalone, jednakże ciężar wykazania faktu, że dane wpisane do rejestru nie są prawdziwe, spoczywa na osobach, które z okoliczności tej wywodzą skutki prawne. Reasumując, organ prawidłowo przyjął, że odpis z Rejestru jest środkiem dowodowym określonego stanu, który nie zawsze musi być zgodny ze stanem rzeczywistym. Oznacza to, iż dopóki wpisy ujawnione w Rejestrze nie ulegną zmianie, te właśnie wpisy/informacje są dla organu wiążące. A skoro tak, podniesiony w tym zakresie zarzut strony skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Przystępując do kontroli merytorycznej, przypomnieć trzeba, iż organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnym, bowiem wbrew stanowisku organu I instancji uwzględnił w części wyjaśnienia strony skarżącej, w następstwie czego zaliczył określone wydatki do kosztów uzyskania przychodu. Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Pojęcie kosztów uzyskania przychodów oparte jest na klauzuli generalnej. Ugruntowana linia orzecznicza nie pozostawia wątpliwości, iż warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest by wydatek łącznie spełniał następujące przesłanki: - został rzeczywiście poniesiony przez podatnika; - pozostawał w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów; - został właściwie udokumentowany; - nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Odnosząc się do właściwego udokumentowania poniesionych wydatków, co w niniejszej sprawie jest kwestią przesądzającą podkreślić trzeba, iż to podatnik winien posiadać takie dowody, które w sposób obiektywny wykażą fakt poniesienia wydatku i związek z przychodem, a więc wskażą na wiarygodność operacji gospodarczych, ujętych w księgach podatkowych. Zatem, kosztem uzyskania przychodu może być tylko wydatek faktycznie poniesiony, a udowodnienie jego poniesienia spoczywa na podatniku. To podatnik winien posiadać takie dowody, które w sposób obiektywny wykażą fakt poniesienia wydatku i związek z przychodem, a więc wskażą na wiarygodność operacji gospodarczych, ujętych w księgach podatkowych. Wydatki faktycznie poniesione, to takie, które wynikają z rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, mających odzwierciedlenie w prawidłowych i rzetelnych dowodach źródłowych. Powyższe oznacza, że liczą się rzeczywiste działania gospodarcze, a nie same jej przejawy uwidocznione w dokumentach takich jak faktura (vide. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 867/20; wyrok NSA z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 517/19; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1057/18). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, który odmiennie niż Naczelnik Urzędu Skarbowego przyznał rację stronie skarżącej, iż wydatki poniesione na zakup krzesła turystycznego, zamiatarki, wydatki na zakup: preparatu na mrówki - do wysypania w piwnicy przy ul. B 89, wtyczki gumowej - zakup związany z naprawą przedłużacza na serwisie oraz puszki Abox IP65 - do wymiany uszkodzonej puszki rozdzielczej na serwisie przy ul. A 53, należy zakwalifikować jako koszty uzyskania przychodu. Opisane wydatki faktycznie poniesione przez stronę zostały należycie udokumentowane i niewątpliwie pozostawały w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Wydatki te dotyczą bowiem wyposażenia pomieszczeń serwisu i zakupu sprzętu, który zapewni należyte jego funkcjonowanie. Trudno odmówić im związku z prowadzoną działalnością. W ocenie Sądu i w odniesieniu do pozostałych wydatków, o które skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodu, stanowisko organów zasługuje na podzielenie. Po wtóre, podkreślić trzeba, iż to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że poniósł koszty, co oznacza konieczność zarówno wykazania samego faktu poniesienia wydatku, jak i wykazania, że wydatek taki był celowy i związany z potencjalnym przychodem. W niniejszej sprawie w odniesieniu do części wydatków strona przedłożyła paragony lub faktury zakupu, jednakże nie wykazała, iż wydatek był celowy i związany z potencjalnym przychodem uzyskanym w ramach prowadzonej działalności. W ślad za organem, tak należy ocenić wydatki poniesione na opłaty parkingowe, zakup paliwa, przejazdy autostradami płatnymi, usługi hotelowe w odniesieniu do których strona, mimo wezwań organu, nie przedłożyła żadnej dokumentacji potwierdzającej wyjaśnienia, iż miały miejsce wyjazdy/spotkania służbowe. Brak jest udokumentowanych śladów, iż takie spotkania miały charakter biznesowy, iż pracownik został na nie delegowany i ustalone zostały warunki takiej podróży służbowej, nie ma informacji jakiego rodzaju spotkania i wyjazdy to były, czy na targi, czy konferencje, spotkania biznesowe. I nawet, jeżeli podzielić wyjaśnienia strony, iż obecnie odchodzi się od papierowej formy i ustalanie warunków wyjazdów służbowych, pobytu w hotelu, weryfikacja czy uzgadnianie szczegółów konferencji, targów ma miejsce za pośrednictwem kanałów internetowych, poczty internetowej, to strona wezwana przez organ do przedłożenia takich zapisów w formie elektronicznej poprzestała na gołosłownych wyjaśnieniach. Sąd nie ma wątpliwości, iż to strona wywodząca z podnoszonych przez siebie okoliczności określone fakty winna je udowodnić. Strona nie wykazała, że przedmiotowe wydatki miały charakter celowy i związane były z prowadzoną działalnością. Nie jest wystarczająca deklaracja strony. Oczywistym jest, iż chociażby sporne wyjazdy służbowe są odpowiednio wcześnie planowane, podobnie wyjazdy na targi, o których "branża" jest powiadamiana z wyprzedzeniem. Trudno zatem dać wiarę, iż poza spornymi fakturami/paragonami nie pozostał żaden ślad po takich wydarzeniach. Przedsiębiorca racjonalnie prowadząc swą działalność winien przecież zabezpieczyć zarówno takie wydarzenie od strony personalnej, jak i finansowej, trudno zatem dać wiarę, iż wszystkie ustalenia odbywały się emailowo lub telefonicznie i nie ma innych śladów w dokumentacji firmy. Zdaniem Sądu, strony skarżącej nie powinno również dziwić, iż organy odmówiły Jej racji w kwestii zaliczenia w koszty uzyskania przychodu wydatku na zakup wyciągarki elektrycznej montowanej na samochodzie terenowym. Dążąc do uzasadnienia takiej kwalifikacji omawianego wydatku strona ograniczyła się do podważenia oceny organu wywiedzionej na podstawie specyfikacji technicznej przedmiotowego urządzenia. Podkreśliła, iż bez znaczenia pozostają wpisy w KRS, gdzie jak twierdzi organ strona powinna była dokonać zmian w zakresie prowadzonej działalności poprzez dopisanie chociażby usługi polegającej na organizacji wyjazdów off roadowych. Jednocześnie wyjaśniając, iż to właśnie te planowane w przyszłości imprezy off roadowe uzasadniają zakup. Trudno nie zgodzić się z organem, iż skoro jak wyjaśniła sama strona – czyniła przygotowania celem przyszłych przychodów z tej działalności – to niewątpliwie w dokumentach firmy winny znajdować się jakieś ślady takich przygotowań, czy chociażby jakiejś kalkulacji czy ta dodatkowa gałąź prowadzonej działalności będzie opłacalna. Wydaje się oczywistym, iż racjonalny przedsiębiorca nie wydatkuje środków firmy bez wstępnej oceny opłacalności nowej inwestycji. W ocenie Sądu, skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organu również co do wydatków na użytkowanie dwóch samochodów osobowych marki Reanult Clio. W stosunku do obu pojazdów, w oparciu o dane z CEPiK organ ustalił, iż były przedmiotem umów leasingowych, które z winy korzystającego – D Sp. z o.o. zostały rozwiązane i co istotne dla sprawy, z nadesłanych z C informacji wynika, iż nadal pozostają własnością C, nie dokonano żadnych cesji. Ustalenia ta znalazły oparcie również w postanowieniu prokuratora o umorzeniu postępowania o przywłaszczenie. A skoro tak nie ma żadnych podstaw, aby wydatki ponoszone na te pojazdy kwalifikować jako koszty uzyskania przychodu, nawet mimo zaewidencjonowania ich jako środki trwałe. Na ocenę organów bez wpływu pozostaje argumentacja strony oparta na przedłożonej umowie sprzedaży z dnia 13.08.2010r., według której Spółka nabyła jeden z pojazdów od podmiotu Gabinet Lekarski dr n. med. K. W. - K., ul. C 93 w Ł., skoro pojazd pozostawał w tej dacie własnością [...](C). Trafnie ocenił organ, iż nie miało miejsca zdarzenie gospodarcze opisane okazaną umową. I co istotne, skoro jak ustalił organ z urzędu, a czego skutecznie nie podważyła strona, przedmiotowe pojazdy w badanym okresie nie stanowiły własności Spółki, to wydatków na ich użytkowanie nie sposób kwalifikować na zasadzie wynikającej z przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Ponadto zaznaczyć trzeba, iż to podatnik obowiązany jest wykazać, że dany wydatek należy zakwalifikować jako koszt uzyskania przychodu, szczególnie jeżeli jak ma to miejsce w niniejszej sprawie organ z urzędu podejmuje szereg czynności dowodowych, a strona ogranicza się do gołosłownych oświadczeń. Tak też było w odniesieniu do zakwestionowanych przez organ wydatków w postaci odsetek od kredytu. Spółka przedłożyła wyciągi bankowe, raporty kasowe, na których nie odnotowano płatności, które wskazywałyby na spłatę kredytu. Jednocześnie, w bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2014 r. strona wykazała zobowiązania krótkoterminowe z tytułu kredytów i zaksięgowała 8 miesięcznych wpłat w różnych wysokościach tytułem "koszt odsetki od kredytu (...)". Zdaniem Sądu oczywistym jest, iż to strona dysponuje kopią umowy kredytu w realizacji, której uiszcza odsetki od przyznanego kredytu, nie dziwi zatem wezwanie organu do przedłożenia takiej. Dziwi natomiast, iż takowej umowy strona nie przedkłada. Jednocześnie występuje z wnioskiem dowodowym, aby organ zwrócił się do Banku o przekazanie kopii wszystkich umów kredytowych i innych umów łączących Spółkę A sp. z o.o. z Bankiem B S.A. w okresie posiadania rachunku bankowego. Rację ma organ, iż weryfikując omawiany wydatek dążył do uzyskania umowy kredytu, jako źródła wydatku. Nie są wystarczające jak sugerowała strona jedynie wyciągi z rachunków bankowych potwierdzające regularne wpłaty. Istotne jest pozyskanie informacji u podstawy pochodzenia danego wydatku a taką jest niewątpliwie umowa. Tymczasem organ nie był w stanie ustalić stron umowy kredytowej, jak i kwot jakie winny być spłacane tytułem odsetek, co za tym nie sposób przyporządkować tych wydatków jako wydatków poniesionych w ramach prowadzonej działalności. Ocena organu, iż przeważająca część wydatków Spółki nie została właściwie udokumentowana nie została, w ocenie Sądu, skutecznie podważona przez Spółkę. Tak też było w stosunku do wydatków dotyczących prac remontowo-budowlanych oraz zakupu sprzętu AGD w związku z usługami wykonanymi dla B. M. i K. M.. Nie sposób pominąć, iż wezwani do złożenia wyjaśnień Państwo M. przyznali, iż Spółka w 2014r. nie realizowała żadnych nowych, ani nie kontynuowała wcześniej rozpoczętych prac, we wspomnianym roku nie były również realizowane żadne reklamacje i poprawki. Dostrzec trzeba, iż zleceniodawcy byli zadowoleni z dotychczasowej współpracy, nie ma zatem podstaw do odmówienia wiarygodności tym oświadczeniom, tym bardziej, iż oba złożone odrębnie są spójne w przekazie. Tymczasem strona twierdzi, iż zaewidencjonowane w koszty uzyskania przychody wydatki na realizację prac remontowo-budowlanych zostały poniesione, a prace zrealizowane. Jednakże ponownie strona nie przedkłada żadnej dokumentacji dotyczącej tych prac, wskazuje na wykorzystanie podwykonawców, lecz nie jest w stanie okazać żadnych umów na podwykonawstwo czy ustaleń dotyczących sposobu realizacji usługi, jak i danych personalnych podmiotów, które rzekomo te pracy miałyby wykonać. W zgromadzonym materiale brak dokumentów wskazujących, iż Spółka użyczała sprzęt niezbędny do wykonania spornych prac, a jednocześnie sprzęt taki nie widniał jako środek trwały strony. Nie dysponując żadnymi dokumentami odzwierciedlającymi wykonanie tychże prac, M. K. kategorycznie twierdzi, iż wykonane one zostały na rzecz Państwa M. i wnosi o przesłuchanie. Wniosek taki nie zasługiwał na uwzględnienie w świetle już otrzymanych oświadczeń Państwa M., którzy co już zostało uwypuklone, nie wnosili zastrzeżeń w stosunku do wcześniejszej współpracy ze Spółką. Nie było zatem przesłanek do kwestionowania tych oświadczeń. Z tych wszystkich względów, bez wpływu na ocenę organu co do przedmiotowych prac pozostają również późniejsze korekty faktur, na których widnieje inne miejsce realizacji prac. W toku całego postępowania strona miała możliwość złożyć materiał dowody, który mógł podważyć oceny wywiedzione przez organ ze zgromadzonego z urzędu materiału dowodowego. Skutecznych kroków w tym zakresie strona nie poczyniła, ograniczając się do ogólnikowych odpowiedzi, chociażby w zakresie doprecyzowania jakie materiały budowlane, czy narzędzia zostały zakupione w ramach realizacji zlecenie. Podsumowując, z całą stanowczością należy stwierdzić, iż strona w żaden sposób nie uzasadniła związku poniesienia ww. kosztów z uzyskanymi przychodami. Sąd przychylił się również do wywodu organu, iż nie sposób zaliczyć w poczet kosztów uzyskania przychodu wydatków, które nie zostały faktycznie zrealizowane. Organ ustalił, w oparciu o analizę listy księgowań, miesięcznych wyciągów bankowych z Banku B S.A., miesięcznych raportów kasowych, iż za dwie faktury wystawione na rzecz podatnika przez podmiot B M. K. Spółka nie dokonała zapłaty. A skoro wydatek nie został faktycznie zrealizowany nie można go kwalifikować jako koszt uzyskania przychodu. Oceny tej nie zmienia złożone przez stronę zwolnienie z długu z dnia 31 grudnia 2014 r. za zgodą dłużnika, jednak - jak trafnie wyjaśnił organ - konsekwencją tego oświadczenia jest ujęcie należności z tytułu umorzonych zobowiązań z ww. faktur VAT w przychodzie, stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.p.d.o.p., zgodnie z którym przychodem jest wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań. Wobec powyższego nie było możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z ww. dwóch faktur w łącznej kwocie 23.500,00 zł z uwagi na ustalenie, iż nie dokonano za te faktury zapłaty. Z kolei, przychód podatkowy w Spółce, stosownie do wskazywanego już art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.p.o.p. powstał z chwilą zwolnienia dłużnika (A sp. z o. o.) z obowiązku zapłaty zobowiązania i przyjęcia tego oświadczenia przez dłużnika. Przy czym, jak trafnie ocenił organ, bez wpływu na powyższe pozostaje złożone oświadczenie o cofnięciu oświadczenia woli z dnia 31 grudnia 2014 r., tj. oświadczenia o umorzeniu długu. Organ, przy ocenie skutków prawnopodatkowych złożonego oświadczenia woli, nie mógł pominąć, iż zostało złożone wraz z odwołaniem, a zatem po zapoznaniu się z rozstrzygnięciem organu I instancji. B M. K. cofając swe oświadczenie wskazywał, iż złożył je wskutek zaistnienia istotnego błędu, żadna ze stron nie podała o jaki błąd chodzi, poza oczywistą w świetle kwestionowanego rozstrzygnięcia wadliwą oceną skutków złożonego oświadczenia o zwolnieniu z długu. Organ dostrzegł nadto, iż oświadczenie złożone wraz z odwołaniem zostało podpisane w imieniu strony skarżącej przez podmiot, który nie pełnił w dacie podpisania żadnej funkcji w Spółce, a wezwanie do zapłaty obejmowało także faktury zapłacone. Z tych wszystkich względów, w świetle całokształtu sprawy, Sąd podziela stanowisko organu, który kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów odmówił wiarygodności złożonemu w dniu 26 października 2020 r. oświadczeniu. Podsumowując, zdaniem Sądu lektura akt niniejszej sprawy i argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji nie poddaje w wątpliwość wywodów organu. Nie jest, jak zdaje się oczekiwać strona, iż wystarczy, aby spółka wykazała przychód, wykazała koszty i z danej transakcji osiągnęła zysk. Ustawodawca jasno wskazał przesłanki, których łączne spełnienie uprawnia do zaliczenia danego wydatku w koszty uzyskania przychodu. Oznacza to przede wszystkim, iż to podmiot prowadzący działalność gospodarczą, któremu zależy na wykazaniu wysokich kosztów uzyskania przychodu obarczony jest ciężarem dowodowym. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedłożyła materiału dowodowego, który poddałby w wątpliwość oceny organu, wyprowadzone z wyczerpującego materiału dowodowego. Składane na etapie odwołania wnioski dowodowe i wyjaśnienia są jedynie reakcją na rozstrzygnięcie organu I instancji, które w kontekście całokształtu sprawy pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego, Sąd doszedł do przekonania, iż nie sposób podzielić stanowiska wywodzonego przez stronę skarżącą. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania również nie znajdują uzasadnienia. Organ administracji zgromadził materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. mko