I SA/Łd 580/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Specjalista Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od marca 2017 r. do maja 2018 .r oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z [...] r., określającą P. M. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od marca 2017 r. do maja 2018 r. w kwocie 30 zł za każdy miesiąc, dotyczącej nieruchomości położonej w miejscowości K., ul. A 1. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 28 marca 2018 r. Wójt Gminy wezwał stronę do złożenia deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od marca 2017 r. Deklaracja nie została złożona w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji organ pierwszej instancji postanowieniem z 18 kwietnia 2018 r. wszczął postępowanie zmierzające do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za ww. okres. Organ przyjął, powołując się na informację przekazaną przez stronę, że na nieruchomości zamieszkują trzy osoby. Wobec braku oświadczenia co do sposobu zbiórki odpadów organ pierwszej instancji przyjął, na podstawie zebranych materiałów, że należy zastosować stawkę określoną dla odpadów zbieranych i odbieranych w sposób selektywny. Ostatecznie Wójt Gminy T. decyzją z [...] r., na podstawie między innymi art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6o, art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm.; dalej: u.c.p.g.) oraz uchwały nr XX/107/15 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z 29 grudnia 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia wysokości tej opłaty, określił P. M. wysokość opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od marca 2017 r. do maja 2018 r. w kwocie 30 zł za każdy miesiąc. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie w całości decyzji Wójta z uwagi na rażące naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a., przepisów Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. powołało się między innymi na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 740/15 i z 7 października 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 661/16, zapadłe w sprawie określenia P. M. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do września 2014 r. Kierując się wytycznymi zawartymi w tych orzeczeniach, a także oświadczeniami strony i załączonymi dokumentami, organ odwoławczy ustalił, że skarżący dokonuje segregacji odpadów i w pełni zaakceptował rozliczenie organu pierwszej instancji W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium podkreśliło, że zagospodarowywanie odpadów we własnym zakresie, w tym oddawane do punktów skupu, nie zwalnia z obowiązku wnoszenia opłaty za gospodarowanie tymi odpadami. Dla obowiązku złożenia deklaracji i wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie ma również znaczenia, czy gmina ma własny punkt segregacji i składowania odpadów selektywnych. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez P. M.. Zdaniem strony Kolegium nie było uprawnione do określenia opłaty, ponieważ na terenie gminy nie ma sortowni odpadów, Wójt Gminy nie ma prawa odbioru od mieszkańców odpadów komunalnych, nie może też prowadzić działalności gospodarczej, ani zatrudniać pracowników na rzecz spółki, która odbiera odpady komunalne. Zdaniem strony obowiązek sporządzenia umowy na odbiór odpadów z Wójtem Gminy był niezgodny z prawem. Skarżący wskazał również, że Wójt Gminy odmówił mu wydania kopii regonu oraz umowy ze spółką odbierającą odpady, z której wynikałoby, jaką opłatę za śmieci ponosi mieszkaniec, a ile płaci Urząd za mieszkańca, a także na jakiej podstawie zatrudnia pracowników na rzecz spółki odbierającej odpady. Na koniec skarżący podniósł, że oddawał posegregowane odpady do punktów odbioru odpadów na potwierdzenie czego przedstawił dowody sprzedaży odpadów posegregowanych w punktach skupu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że przed tutejszym sądem toczyło się już postępowanie zainicjowane skargą P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od października 2014 r. do stycznia 2016 r. oraz za okres od lutego 2016 r. do lutego 2017 r. W sprawie tej tutejszy Sąd oddalił skargę wyrokiem z 7 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 50/18. Zauważyć należy, że w rozpatrywanej obecnie sprawie oraz w sprawie I SA/Łd 50/18, skarżący posługuje się w istocie tą samą argumentacją, kwestionując prawo gminy do określania i pobierania spornej opłaty. Sąd w obecnym składzie, podzielając w pełni ocenę prawną i argumenty podniesione w wyroku z 7 marca 2018 r., posłuży się tą argumentacją w dalszej części rozważań. Z treści skargi wynika zatem, że skarżący kwestionuje w ogóle możliwość wydania przez Wójta Gminy T. decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdyż uważa, że sam segreguje odpady i dokonuje ich sprzedaży w odpowiednich punktach skupu. W tym zakresie stanowisko skarżącego należy uznać za błędne i nieznajdujące podstawy w przepisach prawa. Kolegium zasadnie stwierdziło, powołując się między innymi na art. 6h, art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6m ust. 1, art. 6o ust. 1 i 2 oraz art. 6q u.c.p.g., że gmina ma obowiązek zorganizować odbieranie od właścicieli nieruchomości odpadów komunalnych, a właściciele tych nieruchomości mają obowiązek ponosić na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, składać deklaracje o wysokości opłaty, oraz składać nowe deklaracje w razie zmiany danych będących podstawą do wyliczenia wielkości opłaty, a ponadto wójt gminy ma podstawę prawną i obowiązek do określenia w decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w razie nie złożenia stosownej deklaracji przez mieszkańca nieruchomości. Kwestia organizacji gospodarowania odpadami komunalnymi jest zatem uregulowana przepisami wyżej wskazanej ustawy i z przepisów tych nie wynika możliwość unikania przez właściciela nieruchomości obowiązku ponoszenia opłaty na rzecz gminy z uwagi na pozbywanie się odpadów komunalnych we własnym zakresie. Jednocześnie należy podkreślić, że niezłożenie stosownej deklaracji przez mieszkańca gminy nie tylko upoważnia, ale zobowiązuje wójta (burmistrza, prezydenta) gminy do wydania decyzji określającej wysokość opłaty. Z przepisów powołanej ustawy wynika, że opłata za wywóz odpadów komunalnych nie ma charakteru opłaty za usługę, ale jest daniną publiczną, co oznacza, że ma charakter obowiązkowy i mieszkaniec gminy nie jest zwolniony od jej płacenia nawet wtedy, gdy gmina niewłaściwie organizuje odbiór opadów. Stanowisko takie nie budzi wątpliwości sądów administracyjnych (por. m.in.: wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II FSK 1579/15 oraz wyroki WSA z 4 lipca 2017 r., I SA/Łd 344/17 oraz z 26 lipca 2018 r., I SA/Po 398/18; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia obowiązkowego, które obowiązkowo należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest bycie właścicielem nieruchomości zamieszkałej (wyrok NSA z 5 września 2018 r., II FSK 2599/16; CBOSA). Organy administracji w niniejszej sprawie, ustalając przedmiotową opłatę, powołały się na stosowną uchwałę określającą stawki tej opłaty. Zasadnie też przyjęto stawkę dla odpadów zbieranych selektywnie, skoro skarżący należycie wykazał, że dokonuje ich segregacji. Zarzuty skarżącego okazały się zatem całkowicie bezzasadne. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę oddalono. A.J.