I SA/Łd 594/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa — Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi r.pr. M. W. kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania B.L. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., na podstawie art. 207 § 1 i art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2020r. poz. 1325 ze zm.) dalej jako: O.p., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, organ ustalił, iż za 2015 rok B.L. nie złożył zeznania podatkowego, w tym także ksiąg podatkowych, a prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży towarów handlowych za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro, jednocześnie podatnik nie okazał żadnych dokumentów związanych z prowadzoną działalnością. Decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], na podstawie art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust.1, art. 24a ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 45 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2015 r. (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1426 ze zm.) dalej: u.p.d.o.f., § 2 ust. 1, § 9, § 11, § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów - w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2015r. (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 728) określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2015 w kwocie 118.477,00 zł. W odwołaniu od decyzji organu I instancji B.L. wyjaśnił, iż w 2015 roku nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie handlu perfumami i kosmetykami, nie uzyskiwał korzyści majątkowych i finansowych z tego tytułu, nie korzystał z internetu, ani z usług firmy Google. Podatnik wskazał, iż posiadał skrytkę pocztową przy ul. A. w Ł., którą udostępnił osobie trzeciej (wskazał dane personalne i adres tej osoby), która zdaniem podatnika faktycznie korzystała z tej skrzynki i odbierała swoje przesyłki, które były zaadresowane dla strony. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielając ustalenia faktyczne i wywiedzione z nich oceny organu I instancji, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. zgromadzony materiał dowodowy (m.in. informacje uzyskane od spółki Allegro.pl oraz dane o transakcjach przeprowadzonych na rachunkach bankowych posiadanych przez stronę) dawał wszelkie podstawy do uznania, iż aktywność strony w 2015 roku, polegająca na sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu Allegro, posiadała wszelkie cechy działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., tj. charakter zorganizowany, ciągły i zarobkowy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na informacje uzyskane z portalu Allegro, które potwierdzają, iż na portalu Allegro.pl podatnik posługiwał się trzema loginami: 1) [...].pl ([...]) - e-mail: [...], telefon [...], 2) [...].pl ([...]) - e-mail: [...], telefon [...], 3) [...].pl ([...]) - e-mail: [...], telefon [...]. W odniesieniu do każdego z trzech loginów ustalono, iż przypisany do każdego z nich był numer rachunku bankowego opatrzony danymi osobowymi i adresowymi podatnika, jednocześnie na potrzeby każdego z kont na portalu strona dokonywała kilkukrotnie zmian przypisanego konta bankowego, zawsze jednak były to konta założone na dane personalne strony. Dodatkowo spółka Allegro.pl przekazała informacje na temat uiszczonych na rzecz portalu prowizji za prowadzenie konta - w badanym roku: - jako użytkownik [...].pl podatnik zapłacił kwotę 36.942,93 zł; - jako użytkownik [...].pl podatnik zapłacił kwotę 20.541.66 zł; - jako użytkownik [...].pl podatnik zapłacił kwotę 514,10 zł. Organ uzyskał także zestawienie wszystkich transakcji przypisanych dla poszczególnych kont na portalu i skonfrontował te informacje ze stroną. Podatnik podtrzymał oświadczenie, iż nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie handlu artykułami kosmetycznymi, nie ogłaszał się w internecie, nie podjął zarejestrowanej w dniu 09.04.2015r. działalności w zakresie handlu samochodami osobowymi, ze względu na brak środków finansowych, nie prowadził działalności ani w formie sklepu internetowego ani w portali internetowych, nie miał kont na portalach internetowych, nie ma pojęcia o internecie, nie posiadał internetu i nie korzystał z usług operatora, posiadał kilka telefonów komórkowych, ale numerów nie pamięta, nie wykorzystywał innych kont użytkowników portali internetowych w celach sprzedaży własnych towarów handlowych, nie był współużytkownikiem kont zarejestrowanych na inne dane osobowe, nie użyczał kont zarejestrowanych na siebie w celu dokonywania przez te konta sprzedaży, nie posiada dowodów zakupu towarów, bo ich nie kupował. W kwestii założonych na dane podatnika kont bankowych, strona potwierdziła posiadanie rachunków w ING Banku i SGB-Bank SA I Oddział w Ł., ale nie pamięta ich numerów. Organ ustalił, iż podatnik posiadał rachunki bankowe także w Banku Zachodnim WBK S.A., SGB Bank S.A., ING Bank Śląski S.A. – do żadnego z rachunków podatnik nie ustanowił pełnomocnika, organ uzyskał zestawienie operacji dla kont, na których zgromadzone były środki pieniężne. Mając na uwadze oświadczenie podatnika, iż posiadał skrytkę pocztową prawdopodobnie przy ul. A. przy B. organ uzyskał informacje z Poczty Polskiej, z których wynika, iż podatnik nie zawierał umowy na świadczenie usług pocztowych, jak również na użytkowanie skrytki pocztowej na terenie miasta Ł. Nadto, Poczta Polska nie świadczyła usług bankowych i usług w zakresie prowadzenia rachunków bankowych na rzecz strony. Organ podjął także kroki celem weryfikacji oświadczenia strony, co do dwukrotnego zaginięcia dokumentu tożsamości, które mogły zostać wykorzystane przez osoby trzecie. W tym zakresie organ zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji w Ł. oraz do Oddziału Dowodów Osobistych Wydziału Spraw Obywatelskich w Urzędzie Miasta Ł. z zapytaniem czy podatnik zgłaszał kiedykolwiek fakt utraty (kradzieży, zagubienia) bądź zniszczenia dowodu osobistego oraz czy, kiedy i na jaką okoliczność były wydawane kolejne dowody osobiste. Z uzyskanych od ww. organów informacji wynika, że podatnik nie utracił dowodu dwukrotnie, w świetle danych organu ewidencyjnego dowód osobisty podatnik wymieniał wielokrotnie. Tylko w okresie od 21.11.2001r. do 06.11.2015r. z powodu zniszczenia czy zagubienia dowodu osobistego wydano stronie nowy dowód osobisty dziewięć razy. Podobna liczba posiadanych przez stronę dowodów osobistych figurowała w kartotekach Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Miejskiej Policji w Ł., jako utracona w wyniku kradzieży. Podsumowując, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że prowadzona przez stronę w 2015 roku działalność, polegająca na handlu towarami handlowymi za pośrednictwem portalu aukcyjnego, spełnia przesłanki wynikające z definicji działalności gospodarczej (art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.). Zdaniem organu była to działalność zarobkowa w dziedzinie handlu, prowadzona we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. Zdaniem organu, kluczowymi dowodami, na podstawie których organ I instancji określił skarżącemu wysokość przychodu osiągniętego w 2015 roku były dane pochodzące z portalu aukcyjnego Allegro.pl, tj. historia transakcji sprzedaży dokonywanych przez skarżącego w 2015 roku oraz rachunków bankowych posiadanych przez skarżącego w różnych bankach, dotyczące historii operacji bankowych z powyższego okresu. W celu wyliczenia skali prowadzonej działalności gospodarczej, w tym wysokości osiągniętego przychodu, organy przyjęły dane o przeprowadzonych przez stronę transakcjach na portalu Allegro.pl. Zdaniem organu odwoławczego jest to uzasadnione, bowiem przychód z działalności gospodarczej wyliczony w oparciu o wartość wpływów na rachunek bankowy strony, nie uwzględniałby wartości towarów handlowych zakupionych przez klientów za pobraniem bądź za gotówkę. Z kolei, przyjęcie do wyliczenia przychodu z działalności gospodarczej wpłat na rachunek bankowy spowodowałoby zafałszowanie ich realnej wysokości, bowiem zawierały one również opłaty uiszczone z tytułu przesyłek. Dodatkowym argumentem przemawiającym za wyliczeniem wielkości przychodów na podstawie wartości transakcji przeprowadzonych za pośrednictwem portalu Allegro, było ryzyko zdublowania wpłat dokonanych przez PayU, które już zostały przelane na rachunki bankowe z wpłatami zdeponowanymi na rachunku w systemie płatności PayU. Organ zwrócił uwagę, iż ogólne zestawienie transakcji sprzedaży na Allegro.pl uwzględnia wartości ujęte zarówno na rachunkach bankowych skarżącego, jak i przekazane przez PayU S.A. oraz pochodzące z indywidualnych wpłat klientów, są uwzględnione w ogólnym zestawieniu transakcji sprzedaży Allegro.pl. W związku z powyższym na podstawie uzyskanych od spółki Allegro.pl zestawień transakcji (w ilości 8.007) przeprowadzonych przez stronę za pośrednictwem 3 kont na portalu aukcyjnym ustalono, że w 2015 roku z tytułu handlu na Allegro, skarżący uzyskał przychód w wysokości 467.396,86 zł. W zakresie kosztów uzyskania przychodów organy uwzględniły jedynie te koszty, co do których były dowody na okoliczność ich poniesienia. Do kategorii kosztów podatkowych organy zaliczyły zatem prowizje dotyczące utrzymania na portalu Allegro w 2015r. trzech kont w łącznej kwocie 57.998,87 zł, których uiszczenie przez skarżącego potwierdził portal. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B.L. wniósł o pozytywne rozpoznanie sprawy podtrzymując oświadczenie, iż nigdy nie prowadził działalności gospodarczej (w tym także pozarynkowej) w zakresie sprzedaży czy handlu perfumami. Skarżący dodał, iż nie posiadał komputera, laptopa, tabletu i nie potrafi się nimi posługiwać, jak również korzystać z usług wyszukiwarki internetowej. W ocenie skarżącego mógł paść ofiarą przestępstwa popełnionego przez jego znajomego (strona wymienia jego dane personalne i adres), u którego przechowywał dokumenty, a którymi ten mógł się posłużyć do założenia kont na Allegro. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podtrzymując stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 12 listopada 2021 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego poparł skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 23 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 O.p., które to uchybienie – w Jego ocenie - miało istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. Tytułem wstępu podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide: wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest w istocie wywód organu podatkowego, iż skarżący w 2015 roku prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży towarów handlowych za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro. Zdaniem organu, działalność skarżącego spełniała przesłanki opisane w przepisie art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., z której to działalności strona nie rozliczyła się, nie złożyła bowiem stosownego zeznania podatkowego. W ocenie Sądu, ustalenia organu poparte licznym materiałem dowodnym, w tym dokumentami odzwierciedlającymi przeprowadzane transakcje, których strona w toku postępowania nie zdołała podważyć, potwierdzają stanowisko organu podatkowego. Przypomnieć wypada, iż zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że o kwalifikacji danego rodzaju działalności gospodarczej nie mogą decydować wyłącznie, czy przede wszystkim, formalne znamiona tej działalności. Prowadzenie działalności gospodarczej jest bowiem kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych (por. wyroki NSA z dnia: 11 października 2005 r., sygn. akt II FSK 543/05; 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt FSK 1972/05; 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2096/12; 9 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 423/16). Zarobkowy charakter, jako determinant działalności gospodarczej oznacza, że celem jej podjęcia jest osiągnięcie dochodu (zysku) rozumianego, jako nadwyżka przychodów nad nakładami (kosztami). O zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia. Istotną cechą działalności gospodarczej jest również jej zorganizowanie, przy czym, jeśli działalność gospodarczą prowadzi osoba fizyczna, to w takim wypadku nie jest zasadniczo konieczne zorganizowanie jej w znaczeniu instytucjonalnym. O wykonywaniu działalności gospodarczej w sposób zorganizowany, świadczą również aktywne działania podatnika, zmierzające do osiągnięcia celu tej działalności. Dopełnienie wymogów formalnych nie ma decydującego znaczenia dla uznania określonych form aktywności za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy podatkowej. Cechą pozwalającą odróżnić działalność gospodarczą od innych form aktywności i zarobkowania osób fizycznych jest również jej ciągłość, co eliminuje z zakresu działalności gospodarczej przedsięwzięcia jednorazowe lub podejmowane sporadycznie. Ciągłość działalności gospodarczej nie oznacza jednak, że czynności wykonywane muszą być bez przerwy. Istotna jest realizowana powtarzalność określonych czynności, celem osiągnięcia dochodu, w tym także czynności przygotowawczych, które nie przynoszą jeszcze dochodu, czy nawet przychodu, ale z uwagi na zamierzony cel są niezbędne do jego uzyskania. Dla oceny charakteru prowadzonej przez podatnika działalności, należy brać pod uwagę czynności, które mają charakter systematyczny, powtarzalny, zorganizowany i zarobkowy w okresie, w jakim one występują. Oczywistym jest przy tym, że wykonywanie działalności gospodarczej może być w zasadzie w dowolnym momencie rozpoczęte, jak i zakończone, istotna jest jednak ciągłość, powtarzalność, uporządkowany charakter i funkcjonalny związek podejmowanych przez podatnika działań (vide wyrok WSA w Krakowie z dnia z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 237/21; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1738/19; wyrok NSA z dnia 1 września 2021 r., sygn. akt II FSK 326/20) W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd w pełni podziela, wywiedzione przez organ podatkowy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stanowisko, iż skarżący w 2015 roku prowadził niezarejestrowaną działalność w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Organy wykazały, iż czynności dokonywane przez skarżącego spełniały cechy działalności gospodarczej. Podejmowane były w sposób ciągły i zorganizowany z zamiarem osiągnięcia zysku. Bez znaczenia pozostaje, iż przedmiotowa działalność nie była działalnością zarejestrowaną, gdyż byłoby to jedynie jej formalne usankcjonowanie, które pozostaje bez wpływu na pozostałe okoliczności w jakich działalność jest wykonywana. Ocena organów jest tym bardziej prawidłowa, że sam skarżący nie był w stanie w żaden sposób obalić wywodów organu, ograniczył się bowiem do kilkukrotnie powielanych oświadczeń, iż nie prowadził rzeczonej działalności, nie posiadał wówczas komputera, dostępu do Internetu i nie umie obsługiwać wyszukiwarki internetowej. Bez wpływu na ocenę co do charakteru prowadzonej działalności mają również oświadczenia strony jakoby działalność ta prowadzona była przez osobę trzecią (wskazaną z imienia i nazwiska), która korzystała ze skrzynki pocztowej założonej przez stronę. W tym zakresie organ wyjaśnił, występując do Poczty Polskiej, iż skarżący w badanym okresie nie zawierał z Pocztą Polską żadnej umowy na tego rodzaju usługi. Ponadto, jeżeli strona świadomie umożliwiła osobie trzeciej korzystanie z różnych form danych identyfikujących skarżącego, musiała liczyć się, iż podejmowane przez tę osobę trzecią działania będą utożsamiane z jej działaniami i zostaną jej przyporządkowane, z wszelkim konsekwencjami, w tym prawnopodatkowymi. Zdaniem Sądu, równie skutecznie organ podważył twierdzenia strony, jakoby konta na portalu założone zostały przez osobę trzecią, która mogła wejść w posiadanie zagubionego dowodu tożsamości. Na tę okoliczność organ wystąpił do odpowiednich urzędów ustalając, iż skarżący wielokrotnie zmieniał dowód osobisty i nie ograniczało się to wyłącznie do "dwukrotnego zaginięcia". Komenda Miejska Policji w Ł. ustaliła, iż skarżący legitymował się 6 dowodami tożsamości, przy czym żaden z nich nie figurował jako utracony w wyniku kradzieży. W oparciu o zgromadzony, szczegółowy materiał dowodowy, który został poddany analizie z poszanowaniem obowiązujących w tym zakresie zasad prawnych, organ trafnie ocenił, iż działalność prowadzona przez stronę w 2015 roku jest działalnością w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Bezsprzecznie działalność skarżącego miała charakter ciągły i zorganizowany. Jak ustalił organ skarżący podjął czynności skutkujące założeniem trzech kont na portalu sprzedażowym, założył rachunek bankowy, który obsługiwał owe konta sprzedażowe. Organ przeanalizował historie rachunku, który został użyty do aktywacji wspomnianych kont sprzedażowych, a który został założony na dane osobowo/adresowe strony. Na przedmiotowe konto bankowe dokonywane były wypłaty przez system płatności PayU S.A. środków zgromadzonych na koncie [...]-pl oraz [...]. Przykładowo organ ustalił, iż w okresie 01.01.2015.-31.12.2015. na ww. rachunku odnotowano 109 transakcji wypłat zrealizowanych przez PayU S.A. w różnych kwotach. Decyzja, jak często i w jakiej wysokości dokonywane są przelewy ze środków zgromadzonych na kontach, tu: [...].pl, [...].pl, [...], zależy od ich właściciela, który może dokonywać codziennych bądź też okresowych wypłat ze swoich kont. Z ww. rachunku bankowego uiszczane były także prowizje dla Allegro.pl z tytułu sprzedaży korzystając z konta [...].pl oraz [...]. Ponadto, na ww. rachunek były przelewane środki z rachunku bankowego strony w SGB-Bank S.A., który był wskazywany do wypłat przy konfigurowaniu konta [...].pl oraz [...].pl w usłudze PayU. Poddając weryfikacji transakcje bankowe organ ustalił również, iż operacje dotyczyły m.in. uznań w przedmiocie wypłat PayU związanych z transakcjami użytkownika o nicku [...].pl, jak również uznań w przedmiocie bezpośrednich wpłat od konkretnych klientów tytułem nabycia produktów np. Adidas Active Body, pudry, Vichy LiftActiv i in. Zdaniem Sądu, podzielić należy twierdzenie organu, iż na zorganizowany i ciągły charakter działalności strony wskazują również dane uzyskane z portalu Allegro m.in. zestawienia transakcji zawieranych za pośrednictwem wszystkich trzech kont sprzedażowych. Z informacji uzyskanych od spółki Allegro.pl wynika, że użytkownik posługujący się nickiem [...].pl na przełomie lat 2013-2015 ośmiokrotnie zmieniał rachunek bankowy przeznaczony do wypłat z PayU. Z kolei, odnośnie konta [...].pl portal poinformował, iż w okresie 05.03.2014r. - 16.02.2015r. do wypłaty środków pieniężnych w systemie płatności PayU przypisane były cztery rachunki bankowe, także na potrzeby konta [...].pl czterokrotnie dokonywane były zmiany rachunku do wypłaty środków. Organ wykazał również, iż działalność strony nosiła znamiona działalności zarobkowej, albowiem niewątpliwie przynosiła dochód, który w badanym roku osiągnął kwotę 409.397,99 zł, co niewątpliwe potwierdza, że była to działalność zarobkowa. Zdaniem organu potwierdzeniem są też same aukcje, na których towary nie były oferowane darmowo czy za symboliczną złotówkę, lecz cena jednostkowa perfum (o poj. 100 ml) przekraczała 100 zł, a czasami 200 zł, zaś kwoty były przelewane na konta bankowe strony. Na uwzględnienie zasługuje także przyjęty i należycie uzasadniony sposób wyliczenia przychodu strony i uwzględnionych kosztów uzyskania przychodów, w postaci uiszczanej na rzecz portalu prowizji. Dane pochodzące od portalu sprzedażowego stanowią przekonujący obraz odtworzenia rzeczywistych obrotów działalności za dany okres rozliczeniowy. Jednocześnie, jak wielokrotnie zaznaczał organ, skarżący w toku całego postępowania nie przedstawił żadnej dokumentacji, ani nie złożył wyjaśnień, które skutecznie podważyłby ustalenia organów, mające odzwierciedlenie w zgromadzonych dowodach. Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do przekonania, iż ustalone w toku postępowania okoliczności świadczą, iż w 2015 roku skarżący prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Tym samym, nie dopatrując się naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 209 w zw. z art. 250 § 1 P.p.s.a. i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenia MS z dnia 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. 2016, poz. 1715 ze zm.). is