I SA/Łd 679/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Ewa Jodełka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oraz dokonania zabezpieczenia na majątku Strony, kwoty zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...]., określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczającą na majątku strony wyżej wymienione przyszłe zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę. Organ pierwszej instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadniona podstawa do zastosowania instytucji uregulowanej w art. 33 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) i decyzją z 17 grudnia 2015 r. zabezpieczył na majątku podatniczki zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W odwołaniu podatniczka zarzuciła naruszenie: - art. 121 § 1 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego, a w konsekwencji do rozstrzygnięcia wątpliwości na jej niekorzyść; - art. 122 o.p., poprzez wydanie decyzji bez szczegółowego wyjaśnienia okoliczności sprawy; - art. 187 o.p., poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów mogących mieć wpływ na podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia; - art. 180, art. 181, art. 187 § i § 2, art. 194 § 3, w związku z art. 122 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich środków mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, a także brak wyjaśnienia, czy strona wiedziała i mogła wiedzieć o tym, że wykonanie transakcji przez Jej kontrahenta nie zostało właściwie udokumentowane; - art. 125 § 1 o.p., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania podatkowego w zakresie niezbędnym do podjęcia decyzji; - art. 191 o.p., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; - art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 ustawy o.p., poprzez sformułowanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji niezawierającego wskazania dowodów, którym organ dał wiarę i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że podatniczka rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą A z dniem 7 lipca 2011 r., a głównym przedmiotem tej działalności jest produkcja opakowań drewnianych. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowości polegające na obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT. niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, które zostały wystawione na rzecz strony przez podmiot B. Z uzyskanych informacji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał wobec Z. K. decyzje z dnia [...] i [...], w których orzekł między innymi o obowiązku zapłaty podatku VAT na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) za poszczególne miesiące 2011, 2012 i 2013 r. Z treści uzasadnień powołanych orzeczeń wynika, że w okresie od grudnia 2010 r. do lutego 2013 r. firma B praktycznie w ogóle nie posiadała legalnych źródeł zakupu towarów. Z. K. prowadził działalność gospodarczą pod adresem zamieszkania znajdującym się w bloku mieszkalnym, nie dysponował środkami transportu umożliwiającymi przewóz towarów (jak sam wyjaśnił nabyty przez niego towar był przewożony bezpośrednio do tych, którzy go od niego kupowali), nie zatrudniał pracowników, nie posiadał powierzchni magazynowych, a większość transakcji, w których rzekomo uczestniczył rozliczana była w formie gotówkowej. Poza tym wskazano, że podatnik nie znał podstawowych informacji o swoich kontrahentach, nie weryfikował ich danych, kontaktował się z nimi jedynie telefonicznie, nie dokumentował przebiegu transakcji oraz realizacji dostaw (brak pisemnych umów, zamówień/potwierdzeń odbioru towaru, brak korespondencji ze sprzedającymi i nabywającymi), zanim rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej nie miał doświadczenia w zakresie handlu drewnem oraz nie miał żadnych możliwości technicznych i organizacyjnych zrealizowania tak dużej ilości transakcji sprzedaży. W ocenie organu podatkowego faktycznym dostawcą towarów, jeżeli ich przepływ rzeczywiście miał miejsce w rozmiarze wskazanym na fakturach VAT były inne, niezidentyfikowane podmioty, nie zaś firma Z. K., widniejąca na wystawionych dokumentach jako sprzedawca. Skoro faktury wystawione przez Z. K. nie wskazują faktycznego dostawcy, a więc nie dokumentują rzeczywistych transakcji zawartych pomiędzy wyszczególnionymi w nich podmiotami, organ stwierdził, że A. S., rozliczając podatek dochodowy od osób fizycznych za 2012 r., zawyżyła koszty uzyskania przychodów. Odnosząc się natomiast do kwestii zasadności zastosowania wobec A. S. zabezpieczenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. organ zauważył, że postanowieniem Sądu Rejonowego w S. Wydział Cywilny z dnia [...]. A. S. nabyła spadek po mężu w 1/4 części. Jako przedmiot spadku zgłoszono: 1/2 część niezabudowanej nieruchomości położonej w B. oraz O., gmina S.; 1/2 część gospodarstwa rolnego zabudowanego budynkiem mieszkalnym we wsi W., gmina B.; 1/2 część ciągnika rolniczego marki Ursus C-355, rok produkcji 1976; środki pieniężne w kwocie 2 316 zł; towary handlowe oraz rzeczowe składniki mienia ujęte w remanencie likwidacyjnym związanym z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej na skutek śmierci małżonka, tj.: drewno sosnowe, samochody marki Mercedes Vito, Mercedes C 200, Audi A4, Ford Focus, Fiat Uno, skuter, a także trak taśmowy i wózek widłowy o łącznej wartości 183 956,97 zł netto. Następnie, aktami notarialnymi z [...]. i z [...]. podatniczka przekazała w drodze umów darowizn na rzecz szwagierki i jej męża przysługujące jej udziały w wysokości 1/32 części w nieruchomości gruntowej, położonej w miejscowości B., gmina B. oraz 1/32 części w nieruchomości gruntowej, położonej we wsi O., gmina S. Wartość przedmiotów transakcji strony umowy określiły w kwotach odpowiednio: 507,81 zł i 1 250 zł. Z kolei w piśmie z dnia 14 lipca 2015 r. i A. S. odniosła się do kwestii majątku wykazanego w sporządzonym przez nią, w związku ze śmiercią męża, remanencie likwidacyjnym i oświadczyła, że drewno sosnowe wykorzystała w prowadzonej działalności gospodarczej, wszystkie pojazdy za wyjątkiem Mercedesa C 200 zostały sprzedane, zaś trak taśmowy i wózek widłowy są środkami trwałymi firmy. Reasumując organ stwierdził, że aktualnie podatniczka jest: współwłaścicielką w 5/8 częściach zabudowanego gospodarstwa rolnego, usytuowanego w miejscowości W., gmina B., w którym zamieszkuje wspólnie z dziećmi (wartość nieruchomości na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na wrzesień 2011 r. spadkobiercy określili w wysokości 377 000 zł; właścicielką samochodu osobowego marki Mercedes C 200 CDI, rok produkcji 2008 (wartość pojazdu według spisu z natury na dzień 28 czerwca 2011 r. wynosiła 41 864,55 zł netto); właścicielką samochodu osobowego marki BMW 320, rok produkcji 1993, otrzymanego w 24 listopada 2014 r. tytułem darowizny od syna (wartość pojazdu strony umowy określiły na kwotę 3 200 zł). W oparciu o informacje uzyskane z aplikacji Portal Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych ustalono, że dla wyżej wymienionej nieruchomości Sąd Rejonowy w S., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], w treści której wpisano: hipotekę umowną zwykłą w wysokości 70 000 zł oraz hipotekę umowną kaucyjną w kwocie 18 200 zł (wierzyciel A. BP S.A. Oddział w S., a także hipotekę umowną zwykłą w wysokości 40 000 zł oraz hipotekę umowną kaucyjną w kwocie 8 000 zł (wierzyciel A. Bank Polski S.A. z siedzibą w W. Oddział 1 w S.). Organ zauważył również, iż w deklaracjach podatkowych składanych dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od III kwartału 2011 r. do III kwartału 2015 r. strona nie ujawniła nabycia żadnych środków trwałych służących wykonywaniu działalności gospodarczej. W toku prowadzonej kontroli podatkowej zobowiązana okazała jednak ewidencję środków trwałych za 2015 r., w której ujęła 3 pozycje o łącznej wartości początkowej 15 125 zł, zaewidencjonowane 31 lipca 2011r., w tym: trak taśmowy, wózek widłowy spalinowy oraz traktor Ursus C 355 M. W opinii organu zarówno istniejący stosunek współwłasności zabudowanego gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości W., gmina B., jak i fakt obciążenia tej nieruchomości hipotekami umownymi zwykłymi i kaucyjnymi w łącznej wysokości 136 200 zł sprawia, iż trudno byłoby przyjąć, że powyższy składnik mienia może stanowić pewne źródło zaspokojenia należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za wskazany okres rozliczeniowy. Podobnie jest w przypadku pojazdów samochodowych i środków trwałych, jakimi dysponuje strona, gdyż ich wartość rynkowa zmniejsza się przecież wskutek upływu czasu i bieżącej eksploatacji, a niska wartość początkowa większości z nich (mniej niż 12 400 zł) uniemożliwia ustanowienie zastawu skarbowego. Ponadto organ ustalił, że w latach 2011-2015 zobowiązana uzyskiwała dochody zarówno z pozarolniczej działalności gospodarczej, jak również z emerytur - rent krajowych oraz innych świadczeń, a także z innych źródeł (2014-2015) – łączny dochód 7 902,50 zł. Podatniczka złożyła również zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 i 2015, w których wykazała dochody w kwotach po 3 750 zł z tytułu odpłatnego zbycia w imieniu i na rzecz małoletnich dzieci: W. S. i O. S. przysługujących im udziałów (po 1/32 części każdemu z nich) w nieruchomości gruntowej, położonej w miejscowości B., gmina B. oraz w nieruchomości gruntowej położonej we wsi O., gmina S. Z powyższych danych wynika, że w latach 2011-2015 A. S. uzyskała dochody, które kształtowały się na zbliżonym poziomie, rzędu kilkunastu tysięcy złotych rocznie. Dokonana analiza sytuacji finansowej i majątkowej strony, przeprowadzona pod kątem możliwości uregulowania przez nią prognozowanego zobowiązania podatkowego, dowiodła, iż stan majątkowy podatniczki jest na tyle zły, że nie dysponuje ona odpowiednimi aktywami wystarczającymi na pokrycie przewidywanej zaległości podatkowej zarówno w sposób dobrowolny, jak i przymusowo - w drodze skutecznej egzekucji. Strona nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających, że posiada mienie, którego wartość mogłaby wskazywać, iż będzie w stanie wywiązać się w przyszłości z obowiązku wykonania zobowiązania podatkowego określonego w decyzji wymiarowej. W opinii organu całokształt występujących w sprawie okoliczności, takich jak: unikanie wykonania przez stronę obowiązku ujawnienia zobowiązań powstających z mocy prawa, poprzez pozyskiwanie faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych, nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych w związku z obniżaniem podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, o których mowa powyżej, brak majątku umożliwiającego wykonanie przyszłych zobowiązań podatkowych, a także istniejąca dysproporcja pomiędzy łączną kwotą przewidywanych zaległości podatkowych w podatku VAT oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę (325 936 zł), a wysokością dochodu osiągniętego w 2015 r. (16 944,85 zł) wypełnia przesłankę zastosowania instytucji zabezpieczenia uregulowanej w art. 33 § 1 o.p. W skardze podatniczka podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty. Zdaniem strony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest uzasadnienia faktycznego, opisującego w jaki sposób ustalono, iż kontrahent nie dostarczał skarżącej towaru. Organ nie wykazał, iż przedmiotowy kontrahent nie dokonał na rzecz skarżącej czynności dostawy towarów. Organy skupiły się na wykazaniu innej okoliczności, a mianowicie takiej, że kontrahenci skarżącej nie mogli przenieść prawa własności towaru na rzecz skarżącej, bowiem zdaniem organu tego prawa nigdy nie nabyli. Zatem przyjęta przez organy skarbowe teza, że podatnik posługiwał się fakturami wystawionymi przez podmiot nie dokonujący faktycznej sprzedaży, nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia organu dokonane w sprawie nie są wystarczające do ustalenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można zasadnie twierdzić, że czynności kupna-sprzedaży, udokumentowane spornymi fakturami, nie miały miejsca. Oparcie rozstrzygnięcia na powyższych ustaleniach wskazuje ewidentnie na naruszenie przez organy przepisów art. 122 oraz 187 o.p. Dodała, że prowadzona względem skarżącej egzekucja nie dotyczy należności publicznoprawnej, a zatem nie powinna wpływać na ustalenie przesłanek ustanowienia zabezpieczenia majątkowego W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). W myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew ich twierdzeniom, decyzje nie naruszają prawa. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do kwestii prawidłowości zastosowania zabezpieczenia na majątku skarżącej zapłaty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zgodnie z § 2 tego przepisu, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego. Z mocy art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej dotyczy to także postępowania kontrolnego, jak w sprawie niniejszej. W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Organ, który zamierza zabezpieczyć zobowiązanie w omawianym trybie, ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Pierwszą z takich przesłanek jest stwierdzenie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego, że w świetle zebranych w tym postępowaniu dowodów prawdopodobnym jest określenie (lub ustalenie) zobowiązania podatkowego. Wydanie decyzji zabezpieczającej jest niedopuszczalne wówczas, gdy z zebranych dowodów wynika, że podatnik deklarował swe zobowiązania podatkowe w prawidłowej wysokości, albo wtedy kiedy np. z uwagi na przedawnienia zobowiązania podatkowego wydanie decyzji wymiarowej będzie niedopuszczalne. Wydanie decyzji o której mowa w art. 33 § 1 o.p. nie wymaga zbadania sprawy zobowiązania podatkowego w takim zakresie, jak dzieje się to w toku postępowania podatkowego , czyli we wszelkich jej aspektach, wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, że wydana zostanie decyzja określająca (lub ustalająca) zobowiązanie podatkowe i możliwe jest określenie "przybliżonej" kwoty tego zobowiązania. Oprócz tej przesłanki organ musi zbadać istnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. To, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono ocenie właściwego w sprawie organu. Ocena ta nie może jednak oznaczać dowolności działania, lecz powinna być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 594/11).Omawiana "uzasadniona obawa" określona w art. 33 Ordynacji podatkowej musi być udowodniona, ale przedmiotem owego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów musi być wykazanie, że organ miał podstawy, do czego odwołuje się orzecznictwo, aby żywić taką uzasadnioną obawę (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 251/15). Wskazać należy, że przepis art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej reguluje nie tylko przesłankę dokonania zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz zawiera również przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę. Okolicznościami tymi są trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 Ordynacji zwrot "w szczególności". Zatem wystąpienie przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można dowieść poprzez wskazanie na wystąpienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, że organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody i ustalenia faktyczne, uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego (por. wyroki NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1230/10, z dnia 11 listopada 2009 r. sygn., akt I FSK 1383/08, z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 970/12). Taką wskazówką istnienia "obawy" jest także sytuacja finansowa bądź - szerzej - majątkowa podatnika, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe właściwie zinterpretowały przepisy art. 33 Ordynacji podatkowej, zgodnie z wykładnią przedstawioną wyżej przez sąd. Należy wskazać, że organy podatkowe dysponowały dostatecznymi dowodami pozwalającymi na przyjęcie, że w toku postępowania wydana zostanie decyzja Organy uznając że zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez skarżącą ze zobowiązań oparły się na takich przesłankach jak: sytuacja finansowa i stan majątku skarżącej w zestawieniu z wielkością zabezpieczonych zobowiązań, dotychczasowe problemy z dobrowolnym płaceniem zobowiązań - fakt prowadzenia egzekucji względem skarżącej na kwotę 167 132,44 zł oraz przyczyny powstania zobowiązań objętych zabezpieczeniem. Istnienie wszystkich tych przesłanek w ocenie sądu zostało ustalone prawidłowo w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Jeśli chodzi o sytuację majątkową i finansową, ustalenia co do wartości posiadanego przez skarżącą majątku nie były przez nią kwestionowane. W toku postępowania skarżąca została wezwana do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku mogącym stanowić przedmiot hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego jednak nie odpowiedziała na to wezwanie. Sąd nie dopatrzył się dowolności w przyjętym przez organu szacunku, z którego wynika, że wartość nieruchomości gruntowej należącej do skarżącej to 50 000 zł, a dwóch samochodów osobowych - łącznie 52 000 zł. Sąd podziela pogląd wyrażony w skardze, że istnienie tego majątku stanowi swoiste zapewnienie, że w przypadku wymierzenia stosownych kwot zobowiązania podatkowego, majątek ten może zostać spieniężony na ten cel, nie mniej jednak wobec wysokości przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami - określonych w zaskarżonych decyzjach - majątek ten nie gwarantuje pełnego zaspokojenia należności podatkowych. Ocena organów, że stan majątku skarżącej świadczy o uzasadnionej obawie niewykonania zobowiązań mieściła się w granicach dopuszczalnego uznania organów. Oceniając sytuację finansową skarżącej organy podatkowe dokonały też rzetelnej analizy dochodu skarżącej zarówno w okresie poprzedzającym rok 2015 r., jak i w I i II kwartale 2015 r. Wzięto również pod uwagę okoliczność prowadzenia względem skarżącej egzekucji przez komornika sądowego, w toku której dochodzona jest od skarżącej kwota w wysokości 167 132,44 zł. Zdaniem sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że kilkuletni okres trwania postępowania egzekucyjnego podważa wiarygodność finansową skarżącej i wpływa na ocenę zdolności regulowania innych zobowiązań także publicznoprawnych. Odpowiadając w tym miejscu na zarzut skargi, że prowadzona względem skarżącej egzekucja nie dotyczy należności publicznoprawnej, a zatem nie powinna wpływać na ustalenie przesłanek ustanowienia zabezpieczenia majątkowego, sąd stwierdza, że zgodnie z przytoczonym wyżej orzecznictwem sytuacja finansowa skarżącej może stanowić o istnieniu uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, a niewątpliwie okoliczność prowadzenia względem skarżącej egzekucji i wysokość egzekwowanej kwoty określa sytuację finansową skarżącej. Reasumując, zdaniem sądu organy podatkowe dokonały rzetelnej analizy sytuacji majątkowej skarżącej z zachowaniem reguł określonych w art. 121, 187 § 1 czy art. 188 Ordynacji podatkowej i słusznie uznały, że sytuacja ta uprawdopodabnia uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe skarżącej nie zostanie wykonane. Mając powyższe na uwadze sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe obu instancji po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego zasadnie przyjęły, że w kontrolowanych sprawach zachodziła uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi. dc.