I SA/Łd 731/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za poszczególne dni w okresie od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] roku w sprawie określenia B. K. wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia 2009 roku do 31 grudnia 2009 r., za wskazane dni, w łącznej kwocie 1.364 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, iż B. K. w ramach własnej działalności gospodarczej prowadziła sprzedaż w przenośnym pawilonie handlowym na terenie targowiska w T. należącego do "A". Burmistrz Miasta T. postanowieniem z dnia [...] roku wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia B. K. wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia 2009 roku do 31 grudnia 2009 roku. 13 września 2010 r. strona złożyła wniosek o zawieszenie wszczętego postępowania uzasadniając go tym , że w odniesieniu do tego samego okresu toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, w którym kwestionuje rozstrzygnięcia organów administracji w zakresie ustalenie podatku od nieruchomości , i której rozstrzygnięcie ma w ocenie strony istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy . Organ wniosku tego nie uwzględnił. Decyzją z dnia [...] roku Burmistrz Miasta T. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za powyższy okres w łącznej kwocie 1.364 zł. Od decyzji organu I instancji złożono odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na treść art. 15 i art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zgodziło się z zarzutem odwołania, zgodnie z którym skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości, a tym samym nie jest podatnikiem opłaty targowej. Podniesiono, że w stosunku do skarżącej w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości została już wydana ostateczna decyzja umarzająca postępowanie, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...]roku umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania. Wyjaśniono także, że organowi II instancji z urzędu jest wiadome, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. podzielił stanowisko organów podatkowych zawarte w decyzjach umarzających postępowanie i oddala skargi w tego typu sprawach dotyczących pawilonów handlowych usytuowanych na targowisku w T.. Mając na uwadze powyższe zwrócono uwagę, że zobowiązanie z tytułu opłaty targowej stanowi zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a skarżąca jest osobą fizyczną, stąd też podlega hipotezie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w świetle powyższego sprzedaż dokonywana przez nią na targowisku podlega opłacie targowej. Wyjaśniono, że w rozstrzygnięciu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, za które dni ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej i według jakiej stawki dziennej, co świadczy o zgodności rozstrzygnięcia z art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej . Wskazano na złożone przez inkasenta raporty dotyczące odmowy zapłaty oraz dokonane przez niego rozliczenia opłaty targowej za 2009 r. . Podniesiono , iż pomimo bezspornego ustalenie faktu prowadzenia działalności handlowej w konkretnych dniach 2009 roku skarżąca odmówiła uiszczenia należnej opłaty targowej. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji był uprawniony do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących opodatkowania opłatą targową zamiast podatkiem od nieruchomości (m.in. w związku z przepisami prawa budowlanego) uznano je za niezasadne, ponieważ nie jest możliwe opodatkowanie podatkiem od nieruchomości przenośnego kontenera jako tymczasowego obiektu budowlanego z uwagi na brak trwałego związania z gruntem. Za nieuzasadniony uznano również zarzut strony, że organ podatkowy nie zbadał czy w sytuacji skarżącej nie zachodzi zwolnienie z opłaty targowej z uwagi na bycie podatnikiem podatku od nieruchomości, ponieważ w uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji szeroko się odniósł do tej kwestii i uznał, że takie zwolnienie nie ma w tej sprawie miejsca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło, że ustawa Prawo budowlane i ustawa o podatkach i opłatach lokalnych posługują się takimi samymi pojęciami, jak np. budowla, jednakże ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła jedynie do pojęcia obiektu budowlanego, nie zaś do całokształtu rozwiązań Prawa budowlanego, które służą innemu celowi: przedmiotem ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest m.in. wskazanie przedmiotów opodatkowania, natomiast przedmiotem Prawa budowlanego jest m.in. wskazanie obiektów, które podlegają reżimom tej ustawy i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia robót budowlanych. Zdaniem organu (powołującego się na orzecznictwo sadów administracyjnych) przyjęcie, że ustawodawca zamierzał opodatkować podatkiem od nieruchomości obiekty, które w ogóle nieruchomościami nie są poddawałoby w wątpliwość racjonalność ustawodawcy, a ponadto powodowałoby rozszerzenie przedmiotu opodatkowania poza granice zakreślone ustawą. Przyjęto, iż przenośny pawilon handlowy kontenerowy skarżącej mieści się w dyspozycji art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, gdyż nie jest trwale związany z gruntem, a także stanowi obiekt kontenerowy wskazany wprost w przykładowym wyliczeniu zawartym w tym przepisie. Wskazano, że taki obiekt nie musi być przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, czego wymaga przepis art.3 pkt 5 Prawa budowlanego. Tym samym, zdaniem Kolegium, przedmiotowy przenośny pawilon handlowy kontenerowy należy uznać za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 in fine Prawa budowlanego, co oznacza, iż nie jest desygnatem pojęcia budowli art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, że stwierdzenie przez organy administracji publicznej okoliczności dotyczących charakteru przedmiotowego obiektu, tzn. czy jest on "tymczasowym obiektem budowlanym", czy też "budowlą" wynika wprost z materiału dowodowego, tzn. oceny technicznej, dokumentów najmu, decyzji pozwoleniu na budowę oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie wymaga wiadomości specjalnych. Nie podzielono zarzutów odwołania, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad postępowania bowiem, w opinii Kolegium, organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i dokonały oceny w oparciu o cały, wszechstronnie zebrany oraz wyczerpująco rozpatrzony materiał dowodowy (art. 122, art. 187 § l i art. 191 Ordynacji podatkowej). Na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. W skardze na tą decyzję B. K. wniosła o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T. oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Decyzji tej zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 1a ust. 1 pkt 2 upol w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że pawilon handlowy skarżącej nie stanowi budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż nie jest trwale związany z gruntem, a zdaniem SKO w Ł. cechą wspólną wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem, w sytuacji, gdy z żadnego przepisu obowiązującego prawa, w szczególności ani z art. 1a ust. 1 pkt. 2 upol ani z przepisów Prawa budowlanego, w tym m.in. z jego art. 3, nie wynika, aby cechą wspólną obiektu budowlanego w postaci budowli było trwałe związanie z gruntem, innymi słowy, że przesłanką niezbędną uznania danego obiektu za budowlę jest jego trwałe związanie z gruntem, tym bardziej, że tylko w odniesieniu do kategorii obiektu budowlanego, jakim jest budynek w ramach definicji wynikającej z przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 1 upol oraz definicji zawartej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego ustawodawca wymaga, aby obiekt ten był trwale związany z gruntem oraz posiadał fundamenty, podczas gdy zawarta w Prawie budowlanym definicja budowli, do której odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, skonstruowana została na zasadzie definicji negatywnej i wyliczenia przykładowego i zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak na przykład obiekty wskazane w otwartym katalogu hipotezy przywołanego przepisu; w konsekwencji w obliczu uznania, że pawilon skarżącej nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury, należy bezspornie przyjąć, że należy on do trzeciej kategorii obiektów budowlanych, jakimi są budowle, co zadecyduje o konieczności objęcia go podatkiem od nieruchomości, i to nawet przy założeniu, że pawilon ten ma jednocześnie status tymczasowego obiektu budowlanego, biorąc bowiem pod uwagę, że tymczasowe obiekty budowlane stanowią odmianę obiektów budowlanych, to, jeżeli nie mogą zostać zaliczone do budynków, mogą mieścić się w obszarze budowli; wszystko to należy przenieść na grunt prawa podatkowego, ponieważ, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 upol budowla, to obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury, co prowadzi ostatecznie do wniosku, że tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią odrębnej kategorii obiektów budowlanych, a jedynie stanowią rodzaj obiektów budowlanych, wyodrębniony ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy też obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi. - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że cechą wspólną wymienionych w nim obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem, podczas gdy z art. 3 pkt 3 tego prawa nie wynika, że przesłanką niezbędną uznania obiektu za budowlę jest jego trwałe związanie z gruntem oraz, że brak związania przedmiotowego pawilonu z gruntem oznacza w konsekwencji, że nie może on być uznany za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 punkt 2 upol, w rezultacie za przedmiot podatku od nieruchomości, bo rodzaj związania budowli z gruntem nie determinuje jej charakteru jako obiektu budowlanego zaliczonego do kategorii budowli; błędnie organ przypisuje charakterowi związania pawilonu skarżącej z gruntem znaczenie rozstrzygające o charakterze tego obiektu budowlanego; co jednak dla kwalifikacji jego jako budowli nie ma znaczenia, bo nie stanowi cechy wspólnej wszystkich budowli ich trwałe związanie z gruntem; w zbiorze budowli są także obiekty trwale z gruntem nie związane, na co wskazuje choćby wykładnia gramatyczna art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, z której wyraźnie wynika, że związanie z gruntem odnoszone jest tylko do wolno stojących urządzeń reklamowych jako jedynej budowli wyliczonej w tym przepisie; - art. 2 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie ,że pawilon handlowy skarżącej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości gdyż nie mieści się w pojęciu budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego , jak również poprzez jednoczesne przyjęcie ,że w stosunku do skarżącej w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2010 r. została wydana już ostateczna decyzja umarzająca postępowanie z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania , podczas gdy: 1. w tym zakresie ( odnośnie roku 2010 ) jak i w odniesieniu do 2009 r. toczą się postępowania sądowoadministracyjne przez sądem II instancji i żadna ze skarg kasacyjnych nie została jeszcze rozpoznana , 2. dokonana przez organ kwalifikacja pawilonu handlowego skarżącej jest nie tylko błędna i całkowicie dowolna, ale również gołosłowna, nie poparta żadnymi miarodajnymi dowodami wskazującymi na kwalifikację budowlaną pawilonu handlowego skarżącej; wbrew gołosłownej ocenie organu odwoławczego pawilon skarżącej należy zakwalifikować jako budowlę, która stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 2 upol stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem), definicja obiektu budowlanego w tym prawie została bowiem skonstruowana przy użyciu definicji budynku, budowli i obiektu małej architektury, zaś z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, co sprawia, że każdy obiekt budowlany można zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii, co w sytuacji uznania, że pawilon skarżącej nie stanowi ani budynku ani obiektu małej architektury, nakazuje jego zakwalifikowanie do kategorii budowli; - art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez bezzasadne i gołosłowne przyjęcie ,że (...) przedmiotowy przenośny pawilon kontenerowy należy uznać za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 in fne Prawa budowlanego co w świetle wskazanych wyroków WSA w Ł. oraz NSA z [...]r. [...] oznacza , iż przedmiotowy pawilon nie jest desygnatem pojęcia budowli stosownie do wskazanych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , a zatem nie podlega opodatkowaniu , co powoduje konieczność umorzenia postępowania w związku ze złożona przez stronę skarżącą informacja podatkową (...), podczas gdy kwalifikacja tego pawilonu jest niewłaściwa gdyż nie jest on obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki i nie można bez uprzedniej opinii biegłego z zakresu budownictwa stwierdzić , że przedmiotowy pawilon jest tymczasowym obiektem budowlanym , a ustalenie to wymaga wiedzy specjalistycznej wbrew stanowisku organu, gdzie ewentualna opinia nie stanowiłaby "dowodu z prawa" ale służyłaby ustaleniu stanu faktycznego, a organ nie ma wiedzy specjalnej co do kwalifikacji pawilonu z punktu widzenia przepisów budowlanych ; po drugie, pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego , o ile w ogóle za taki zostałby uznany pawilon strony , nie stanowi zbioru rozłącznego w stosunku do pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego i nie ma przeszkód , aby budowla , a nawet budynek był uznany za tymczasowy obiekt budowlany, bo decyduje o tym jego przeznaczenie właściwości. , a tymczasowy obiekt budowlany jest w istocie obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego , gdyż sama definicja zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane wyraźnie wskazuje " (...) tymczasowy obiekt budowlany – należy przez to rozumieć obiekt budowlany (...) " ; tymczasowość wiąże się zatem przede wszystkim z czasowym przeznaczeniem obiektu , a dokładnie z faktem, że obiekt budowlany jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej i jest przeznaczony do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki; ponadto z opinii prywatnej skarżącej wynika, że tymczasowość nie stanowi odrębnej kategorii obiektu budowlanego i w omawianym przypadku nie ma znaczenia przydanie lub nie przydanie przenośnym obiektom kontenerowym tego określenia; - art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że pawilon handlowy skarżącej jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, podczas gdy pawilon handlowy skarżącej nie jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a nawet gdyby hipotetycznie za taki został uznany, to i tak nie stanowiłby odrębnej kategorii obiektów budowlanych, gdyż tymczasowe obiekty budowlane stanowią odmianę obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy też obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi, a zatem tymczasowe obiekty budowlane są tylko pewną odmianą w zbiorze wszystkich obiektów budowlanych i nie stanowią odrębnej od obiektu budowlanego kategorii; - art. 3 ust. 1 pkt 1 upol poprzez zaniechanie zastosowania powołanego przepisu podczas gdy powołany przepis określa , na kim z mocy prawa ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stanowiąc, że jest nim właściciel , posiadacz lub użytkownik wieczysty nieruchomości lub obiektu budowlanego a skarżąca jest właśnie właścicielem obiektu budowlanego w rozumieniu tej ustawy, wzniesionego na jej własny koszt i własnym staraniem na gruncie dzierżawionym od "A" M.G. M. Sp. j. w T., co zostało przez nią dostatecznie udokumentowane w toku postępowania dowodowego, zaś w świetle powołanego przepisu ustawy podatkowej właściciel obiektu budowlanego albo jego samoistny posiadacz jest podatnikiem podatku od nieruchomości; - art. 16 upol poprzez błędne zastosowanie powołanego przepisu i w konsekwencji uznanie, że nie ma on zastosowania w sprawie mimo, że przepis ten stanowi, że zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1 upol, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach, co ma miejsce w sprawie, gdyż skarżąca jest właścicielem pawilonu handlowego położonego na targowisku i jest ona z mocy prawa podatnikiem podatku od nieruchomości, którego to przymiotu organ odwoławczy jej bezzasadnie odmówił wskazując, że pawilon skarżącej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na zasadzie art. 2 ust. 1 pkt 3 upol; - art. 15 ust. 1 upol poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca jest obowiązana do uiszczania opłaty targowej, podczas gdy nie uiszcza ona opłaty targowej, bo jest podatnikiem podatku od nieruchomości i w sprawie ma zastosowanie zwolnienie , o którym mowa w art. 16 u.o.p.l. 2. naruszenie prawa formalnego w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia w sprawie w postaci: - art.187 § 1 Op w zw. z art. 191 w zw. z art. 197, art. 181 i art. 122 Op poprzez zaakceptowanie błędnego stanowiska organu I instancji, który zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i nie przeprowadził dowodu istotnego z punktu widzenia oceny istnienia przedmiotu opodatkowania i w konsekwencji błędne uznanie przez organ odwoławczy, że stwierdzenie okoliczności dotyczących charakteru obiektu skarżącej , czy jest on tymczasowym obiektem budowlanym czy też budowla nie wymaga wiadomości specjalnych , a do oceny materiału dowodowego jest powołany organ , a nie biegły, albowiem w realiach niniejszej sprawy ani organ podatkowy I instancji ani organ odwoławczy nie był władny samodzielnie dokonać kwalifikacji pawilonu skarżącej , gdyż ocena taka wymaga wiedzy specjalnej , o której mowa w art. 197 1 OP , która nie dysponują organy podatkowe ; nie został nawet przeprowadzony dowód z oględzin pawilonu handlowego skarżącej z udziałem biegłego na okoliczności charakteru tego obiektu i możliwości dokonania stosownej kwalifikacji z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; organ pominął również wynikające z prywatnej opinii dostarczonej przez skarżącego wnioski, co do kwalifikacji obiektu stanowiącego jej własność, mimo że w obliczu złożenia przez skarżącego takiej opinii do akt sprawy stanowiła ona dowód w rozumieniu art. 180 § 1 Op, a zgodnie z tym przepisem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; zarzut naruszenia art.187 § 1 Op sprowadza się również do zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji pominięcie przedłożonej do akt sprawy przez skarżącą opinii prywatnej w zakresie odnoszącym się do kwalifikacji prawno-budowlanej przenośnego pawilonu kontenerowego wydanej przez rzeczoznawcę budowlanego prof. dr hab. inż. arch. W. Wernera; - art. 191 w zw. z art. 180 § 1 Op poprzez sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i w istocie całkowicie gołosłowne ustalenie, że pawilon handlowy skarżącej nie jest budowlą, mimo, że z opinii prywatnej, złożonej do akt sprawy przez skarżącą wynika, że pawilon skarżącej stanowiący jej własność należy zakwalifikować jako budowlę, poza tym jak wynika z akt sprawy jego wybudowane wymagało uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również pozwolenia na jego użytkowanie; gdyby nawet obiekt skarżącego był trwale z gruntem związany, byłby budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 upol, jest on natomiast budowlą w rozumieniu powołanych przepisów, ponieważ budowla stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 2 upol, to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, co więcej z analizy przytoczonych przepisów wynika, że przywoływane przez ustawodawcę obiekty w postaci budynków i budowli mieszczą się w zbiorze - kategorii prawnej obiektów budowlanych; definicja obiektu budowlanego w tym prawie została zatem skonstruowana przy użyciu zamkniętego zbioru pojęć budynek, budowla i obiekt małej architektury i z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, zatem każdy obiekt budowlany należy zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii; - art. 191 Op poprzez: a) sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym gołosłowne ustalenia, że pawilon handlowy skarżącej, jako tymczasowy obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w pawilonie posadowionym na targowisku i pawilon ten nie jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej ani nie jest przewidziany do przeniesienie w inne miejsce lub rozbiórki, a ponadto jego wzniesienie wymagało uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również uzyskała ona pozwolenie na jego użytkowanie, co stanowi okoliczność udowodnioną przez skarżącego, bezsporną w sprawie i dyskwalifikuje pogląd organu o tym, że pawilon jest tymczasowym obiektem budowlanym; b) dokonanie wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i gołosłowne przyjęcie przez organ, że pawilon handlowy skarżącej jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, podczas gdy organ zaniechał w ogóle badania czym jest pawilon handlowy skarżącej z punktu widzenia jego właściwości, cech użytkowych, technologicznych i technicznych, co mógł i powinien był jednoznacznie ustalić posiłkując się w tym względzie chociażby opinią przedłożoną przez skarżącego bądź też opinią innego biegłego; tymczasem wadliwe ustalenia organu są całkowicie gołosłowne i nie zostały przez organ udowodnione; c) gołosłowne przyjęcie za organem I instancji , że skarżąca prowadziła sprzedaż na targowisku w dniach opisanych w zaskarżonej decyzji w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. , podczas gdy organ I instancji okoliczności tej nie wykazał, a zebrany w sprawie materiał nie zezwalał na takie przyjęcie , bo notatki i raporty inkasenta opłaty targowej nie mogą stanowić miarodajnego dowodu w sprawie , nie zostały podpisane ani zaakceptowane przez skarżącą , jak również nie można , wbrew twierdzeniom organu odwoławczego , w zebranym przez organ I instancji materiale dowodowym doszukać się rzekomej odmowy uiszczenia opłaty targowej przez skarżącą; d) sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym gołosłowne ustalenia, że skarżąca odmówił uiszczenia opłaty targowej , podczas gdy skarżąca nie złożył nigdy organowi ani inkasentowi oświadczenia woli w tym zakresie; - art. 122 Op poprzez zaakceptowanie za organem I instancji stanu, w którym nie został przez organ podatkowy I instancji wyjaśniony stan faktyczny, a to w obliczu zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu budownictwa, co do tego, czy pawilon skarżącego stanowi budynek, budowlę albo obiekt małej architektury w rozumieniu ustawy, jak również zaniechania uwzględnienia dowodu z opinii prywatnej przedłożonej przez skarżącego do akt sprawy na okoliczność kwalifikacji pawilonu; - art. 210 § 4 Op poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy wskazania w swojej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, jak również wskazania dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; organ oparł swoje mylne ustalenia, nie na dowodach, ale na własnych rozważaniach, nie mających żadnego waloru dowodowego, na rzekomo utrwalonej linii orzeczniczej WSA w Ł. ; przede wszystkim organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów odmowy mocy dowodowej opinii rzeczoznawcy budowlanego W. W.; art. 233 § 2 Op poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego I instancji, podczas gdy odwołanie jako uzasadnione zasługiwało na uwzględnienie i organ odwoławczy w obliczu konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub choćby w części powinien był uchylić decyzję organu podatkowego I instancji oraz przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia; - art. 233 § 1 pkt 1) Op poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego I instancji, podczas gdy odwołanie jako uzasadnione zasługiwało na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło, że zarzuty te są podobne do zarzutów odwołania i podzielając argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył ,co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Stosowanie natomiast do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez stronę skarżącą decyzję Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwana dalej "u.p.o.l", oraz przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "Op". Sąd uznaje ustalony przez organy administracji stan faktyczny za prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, iż znajdujący się na targowisku w T. , przy ul. A II nr 88 na stanowisku obiekt stanowi przenośny pawilon handlowy przeznaczony na działalność handlową, usytuowany pod istniejącą wcześniej wiatą handlową na poduszkach betonowych ustawianych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem, przeznaczony do użytkowania przez najemcę stanowiska handlowego, postawiony za pisemną zgodą wynajmującego i na własny koszt najemcy, nie związany trwale z gruntem. Pawilon ten stanowi też własność skarżącej, co nie jest kontestowane przez organ administracji i nie był budowany w jego zamiarze celem czasowego jego użytkowania. Potwierdza to zarówno sama strona skarżąca, jak i zawarta w aktach administracyjnych dokumentacja budowlana tego obiektu, tj. decyzja o pozwoleniu na budowę i decyzja na użytkowanie, opinia techniczna tego obiektu z maja 2007r., jak również umowa najmu. Spornymi natomiast kwestiami w niniejszej sprawie, uogólniając sformułowane w skardze obszernie zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji, są, po pierwsze to, czy obiekt spełniający takie warunki stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak sądzi strona skarżąca, czy też może opłaty targowej, jak podnoszą organy podatkowe, po drugie zaś czy organy dokonały prawidłowych i wyczerpujących ustaleń okoliczności faktycznych klasyfikacji spornego obiektu, a w konsekwencji czy dokonały właściwej jego klasyfikacji. Zagadnienie zakresu przedmiotowego opodatkowania podatkiem od nieruchomości reguluje art. art. 2 ust. 1 i art. 1a pakt 2 u.p.o.l. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, do których zaliczono grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2) oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Zgodnie zaś z drugim z wymienionych przepisów, budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem, aby ocenić, czy przedmiotowy przenośny pawilon handlowy stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy ustalić, czy jest on budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 z związku z pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Przez pojęcie budowli, w myśl tego przepisu, należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Powyższe wskazuje, iż pojęcie budowli ustawodawca definiuje poprzez wyliczenie obiektów budowlanych, które uznaje za budowlę, a wyliczenie to ma charakter przykładowy, niemniej wspólną cechą wszystkich wymienionych obiektów budowlanych jest trwałe związanie z gruntem (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2009r., I SA/Łd 860/09, wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 grudnia 2009r., I SA/Łd 774/09 czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 grudnia 2009r., I SA/Łd 987/09,). Oprócz definicji obiektu budowlanego, a w ramach tego pojęcia – budowli, Prawo budowlane definiuje także pojęcie tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, definiując w art. 2 ust. 1 przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie rozciąga użytego w niej pojęcia – budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – na obiekty tymczasowe, które określa w sposób odrębny Prawo budowlane w art. 3 pkt 5, a budowla jest obiektem wyróżniającym się spośród innych obiektów budowlanych, trwałym związaniem z gruntem (por. art. 3 ust. 3 Prawo budowlanego). W taki też sposób rozumiana jest budowla w języku potocznym, czyli jako coś ".... co zostało wybudowane; efekt działalności budowniczych stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały (...)" (Słownik Języka Polskiego PWN A-K pod red. prof. Mieczysława Szymczaka, Wydawnictwo Naukowe PWN – Warszawa 1995). Zaprezentowane rozumienie pojęcia "budowla" znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu warto wskazać na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2005 r., I SA/Rz 216/05, oraz powiązany z nim wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., II FSK 658/06, z których wynika, że budynek typu "szczęka", niepołączony trwale z gruntem, nie mieści się w wymienionej w art. 2 ust 1 u.p.o.l. definicji nieruchomości bądź obiektu budowlanego, gdyż nie stanowi ani budynku ani budowli, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. Tego rodzaju obiekt mieści się w pojęciu tymczasowy obiekt budowlany, podobnie jak inne obiekty wymienione w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego np. kioski uliczne, czy pawilony sprzedaży ulicznej. Stanowią o tym przepisy ustawy podatkowej odsyłające do Prawa budowlanego w zakresie rozszyfrowania pojęcia obiektu budowlanego, to jest budynku oraz budowli. Podkreślić również należy, iż przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości przepisy ustawy Prawo budowlane mają ograniczone zastosowanie, które w istocie sprowadza się jedynie do definicji budynku, budowli i urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Z tego powodu należy je interpretować ściśle (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r. II FSK 658/06 ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organy podatkowe zasadnie, w ocenie Sądu, uznały, iż przenośny pawilon handlowy nie jest trwale związany z gruntem. W konsekwencji nie podlega on, na mocy art. 2 ust 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowi on obiekt tymczasowy, który określa w sposób odrębny art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego. Wynika to już wprost z jego nazwy akcentującej tymczasowy, nietrwały charakter związania z podłożem i mobilność przedmiotowego pawilonu, a co najważniejsze także z dokumentacji technicznej (budowlanej) przedłożonej przez stronę skarżącą w toku postępowania podatkowego. W szczególności istotne jest niepodważalne stwierdzenie zawarte w opisie stanu technicznego pawilonu, z którego wynika, że został on posadowiony na poduszkach betonowych ustawionych na istniejącym podłożu betonowym pokrytym asfaltem, przesądzające o braku trwałego połączenia pawilonu z gruntem ( ocena techniczna Ł. maj 2007 sporządzona przez Z. M., k-16 akt adm. ) . Ocena organów podatkowych w zakresie braku trwałego związania przedmiotowego pawilonu z gruntem, w obliczu przedstawionych wyżej danych, była uprawniona. Mało tego, organy te miały prawo dokonać jej same, bez dopuszczania dowodu z opinii biegłego specjalisty z dziedziny budownictwa, gdyż do jej poczynienia nie była niezbędna wiedza specjalna, o której mowa w art. 197 § 1 Op. , tym bardziej, że z dokumentacji budowlanej spornego pawilonu wprost wynika jego charakter. Brak związania przedmiotowego pawilonu z gruntem oznacza w konsekwencji, że nie może być on uznany za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawo budowlane. Gdyby zaś w takiej sytuacji, hipotetycznie, co jest jednak nieprawidłowe, przyjąć, że każdy obiekt budowlany może być uznany za tymczasowy w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, gdyż o kwalifikacji obiektu zależy jego przeznaczenie i właściwości, to i tak pozostawałoby to bez wpływu na rozstrzygnięcie. Dyspozycja art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego zawiera bowiem dwa odrębne stany. Jeden z nich, dotyczy obiektu budowlanego przeznaczonego do czasowego użytkowania, przewidzianego do przeniesienia lub rozbiórki. Drugi stan reguluje zdanie drugie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, dotyczy on obiektu budowlanego kwalifikowanego jako tymczasowy nie z uwagi na czas użytkowania (przeznaczenie), lecz wyłącznie z powodu braku trwałego związania z gruntem. Organy podatkowe uznały przedmiotowy pawilon właśnie za taki obiekt. W tym zaś przypadku możliwość przyjęcia, że pawilon ten stanowi budowlę jest, co oczywiste, z góry wykluczona. Również i co do tej oceny Sąd podziela wyrażone stanowisko organów podatkowych, że mogły jej dokonać samodzielnie, bez uciekania się do opinii biegłego specjalisty z dziedziny budownictwa. Opinia biegłego jakiejkolwiek specjalności nie może wkraczać w sferę wykładni przepisów prawa. W tej mierze w toku postępowania podatkowego organy podatkowe są suwerenne, a granicami tej suwerenności są wyłącznie wypracowane przez doktrynę zasady wykładni i utrwalona judykatura. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowego powyższych wartości przy kwalifikowaniu przenośnego pawilonu handlowego jako tymczasowego obiektu budowlanego nie będącego budowlą. W tej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, czy skarżąca jest właścicielką przedmiotowego pawilonu. Skoro bowiem pawilon ten nie jest budowlą, w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od tego, czyją własność stanowi. W ocenie Sądu, organy podatkowe określając skarżącej opłatę targową za szczegółowo wymienione dni 2009 r. zasadnie uznały, że spełnione zostały okoliczności warunkujące jej określenie wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. oraz zasadnie uznały, że nie zachodzą żadne z okoliczności, które uniemożliwiałyby wymierzenie takiej opłaty. W szczególności zasadnie uznały, że strona skarżąca z tytułu prowadzenia handlu na targowisku nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a zatem, że nie znajduje w tej sytuacji zastosowania art. 16 u.p.o.l. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.o.l., opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Definicję targowiska zawiera ust. 2 tego artykułu, zgodnie z którym "targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel, z zastrzeżeniem ust. 2a". Ten ostatni ustęp (tj. ust. 2a) brzmi zaś następująco: "opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw". Dopełnieniem przepisów, które potencjalnie mogą mieć znaczenie w sprawie jest art. 16 u.p.o.l. wprowadzający stanowcze zwolnienie od opłaty targowej osób i jednostek wymienionych w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., które "są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach". W konsekwencji niezasadne okazały się wszystkie podniesione w skardze zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego, i to zarówno zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak i w ustawie Prawo budowlane. Pozostałe zarzuty skargi również nie są uzasadnione. Nie ma racji skarżąca, wywodząc, że zostały naruszone art. 187 § 1 i art. 191 Op. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji stan faktyczny został ustalony prawidłowo, bez potrzeby dalszego gromadzenia dowodów, w tym opinii biegłego z zakresu budownictwa, zaś ustalenia te są chronione zasadą swobodnej oceny dowodów, której organ odwoławczy sprostał, dokonując oceny zebranego materiału dowodowego. Nie ma też podstaw do kwestionowania twierdzeń organów podatkowych co do podejmowanych przez inkasentów prób pobrania opłaty targowej od strony. W aktach administracyjnych sprawy zawarte są dokumenty potwierdzające fakt podejmowania takich działań. Nie sposób podzielnic zarzutu polegającego na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego w odniesieniu do prowadzenia sprzedaży na targowisku przez skarżącą w dniach opisanych w decyzji na skutek przyjęcia ,że sporządzone przez uprawnionego inkasenta notatki i raporty nie zostały podpisane ani zaakceptowane przez skarżącą. Przede wszystkim podnieść należy ,że stanowisko strony w niniejszej sprawie jest wynikiem przyjęcia za usprawiedliwione w oczach skarżącej , iż jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z posiadanym przedmiotem opodatkowania tym podatkiem, co nakazuje zwolnić ją z opłaty targowej po myśli art. 16 u.o.p.l. . Po wtóre , strona oponując przeciwko temu ustaleniu , powinna wskazać na okoliczności , z których wynikałoby ,że w owym przyjętym czasie ( dniach ) roku 2009 nie prowadziła sprzedaży na targowisku , albowiem z faktu tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Ponadto z wniosku o zawieszenie postępowania z [...] r. ( k- 5 akt adm. ) wynika ,że nie kwestionuje tego ,iż za dane dni w roku 2009 prowadziła sprzedaż . Uważa jedynie ,że jest przedwczesne prowadzenie postępowania w sprawie opłaty do czasu rozstrzygnięcia kwestii ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten właśnie rok. W świetle powyższego nie sposób zgodzić się z tym, że nieprawidłowe są ustalenia organów co do okoliczności odmowy uiszczenia przez skarżącą opłaty targowej. Skoro bowiem twierdziła i nadal twierdzi, iż jest podatnikiem podatku od nieruchomości, nie zaś opłaty targowej, i dlatego nie płaci opłaty targowej, to tym samym w sposób pośredni odmawia jej uiszczenia. Również w żadnych innych składanych pism w toku postępowania przed organem I instancji nie kwestionowała okoliczności dokonywania sprzedaży zgodnie z danymi podanymi w notatkach inkasenta. Kwestionowała jedynie zasadność poboru opłaty targowej, domagając się obciążenia Jej podatkiem od nieruchomości z tytułu prowadzenia sprzedaży na tym targowisku. Okoliczności te zakwestionowała dopiero w sytuacji kiedy organ podjął decyzję w sprawie wymiaru, tj. w odwołaniu. Okoliczność ta, jako gołosłowna, tj. nie poparta żadnymi dowodami, a nadto sprzeczna z innymi dowodami sprawy – notatkami inkasenta , jego raportami - nie zasługiwała na uwzględnienie, tym bardziej, iż organ zgodnie z zasadą swobody oceny dowodów mógł uznać te twierdzenia strony za niewiarygodne, a wręcz zmierzające do uniknięcia "odpowiedzialności finansowej" z tytułu tej sprzedaży. Nie można wszak zapominać o tym, iż to podatnik ma pełną wiedzę o rzeczywistym przebiegu zdarzeń związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą i to on powinien, jeśli rzeczywiście tak było jak twierdzi obecnie w skardze, w toku swoich pierwszych wyjaśnień wskazać na nieprawidłowość notatek inkasenta i przedstawić na te twierdzenia dowody. Jeśli takich dowodów nie czyni to musi się liczyć z negatywnymi dla niego skutkami takiej postawy. Konsekwencją powyższych ustaleń i analiz jest bezzasadność zarzutu skargi naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 Op. Przy takich ustaleniach organ odwoławczy uprawniony, a zarazem obowiązany był do utrzymania w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Wbrew wywodom skargi, uzasadnienie zaskarżonej skargi odpowiada wymogom art. 210 § 4 Op, między innymi dlatego, a organ wskazał obszernie przyczyny, dla których podjął takiej treści rozstrzygnięcie, co oznacza, iż przedłożona przez samą stronę prywatna opinia co do klasyfikacji obiektu nie została uwzględniona. W ocenie sądu brak rozstrzygnięcia przez NSA kwestii dotyczącej podlegania podatkowi od nieruchomości w 2009 r. związku z przedmiotem opodatkowania jakim jest sporny pawilon nie uniemożliwiało rozpoznania zagadnienia dotyczącego opłaty targowej za ten rok albowiem w tym postępowaniu organy w sposób jednoznaczny i wyczerpujący odniosły się do zagadnienia podatku od nieruchomości od posiadanego przedmiotu opodatkowania – pawilonu handlowego, co pozostaje w opozycji do twierdzeń skarżącej , że problem ten został pominięty. Także i ten zrzut nie zyskał akceptacji sądu. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. P.Z-C.