I SA/Łd 744/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. A. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze spółką z o.o. i pozostałym członkiem zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2012 roku oraz od stycznia do maja 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. P. z A spółką z o. o. i pozostałym członkiem zarządu J. G. za: - zaległości podatkowe w podatku VAT za miesiące: od stycznia do grudnia 2012 r. oraz od stycznia do maja 2013 r. w łącznej kwocie 37.941.545,82 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 3.842.518 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 20 894,80 zł, - odsetki za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za listopad i grudzień 2012 r. oraz od stycznia do marca 2013 r. w łącznej kwocie 4 227 zł wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 261,10 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że konieczne jest uchylenie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z [...] w części orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. P. z A i pozostałym członkiem zarządu – J. G. za: - zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług od stycznia do maja 2013 r. w kwocie 2 .737.704,77 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 13.906 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 20.894,80 zł, - odsetki za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za listopad i grudzień 2012 r. i od stycznia do marca 2013 r. w kwocie 4.227 zł wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 261,10 zł i umorzył w tym zakresie postępowania w sprawie. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika następująca chronologia zdarzeń w odniesieniu do A: - spółka zawiązana została na mocy aktu notarialnego z [...]; - była podatnikiem w [...] Urzędzie Skarbowym w Ł. od 2004 r.; - w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. zadeklarowała przychody w kwocie 179.617.146,32 zł (ostatni rok, w którym spółka osiągnęła przychody powyżej 5 min EURO); - 16 maja 2013 r. Sąd Rejonowy K. W. w K. Wydział X Gospodarczy postanowieniem w sprawie o sygn. akt X GU-62/13/3 (nowa sygn. akt X GUp 19/13/3) ogłosił upadłość likwidacyjną dłużnika A spółki z o.o. z siedzibą w Ł.; - w 2013 roku w spółce wystąpiły 2 lata podatkowe obejmujące okres pełnego jednego roku kalendarzowego (2 sprawozdania finansowe za okres od 1 stycznia 2013 do 15 maja 2013 r. oraz od 16 maja 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.); - postanowieniem z 6 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt X GUp 19/13/3 Sąd Rejonowy K. W. w K. Wydział X Gospodarczy stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego upadłej A (orzeczenie prawomocne z dniem 24.02.2017 r.); - wpisem z 21 czerwca 2017 r. wykreślono wszystkie wpisy dotyczące A z Krajowego Rejestru Sądowego, data uprawomocnienia wykreślenia z KRS to 12 lipca 2017 r.; - spółka w [...] Urzędzie Skarbowym w Ł. złożyła deklaracje dla podatku VAT za styczeń-grudzień 2012 r. oraz od stycznia do maja 2013 r.; - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. przeprowadził kontrolę w spółce, w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku VAT za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r., po czym decyzją z [...] określił A zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za styczeń-grudzień 2012 r. oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za styczeń - lipiec i wrzesień 2012 r.; - spółka posiada również w [...] Urzędzie Skarbowym w Ł. niezapłacone odsetki za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące listopad i grudzień 2012 r. i styczeń - marzec 2013 r. wynikające z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2012 i okres od 1 stycznia do 15 maja 2013 r. oraz zaległości podatkowe w podatku VAT za miesiące styczeń - maj 2013 r. wynikające z deklaracji VAT-7; - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wydał decyzję z [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej K. A. P. ze spółką A i pozostałym członkiem zarządu J. G. za ww. zaległości podatkowe spółki. Organ zaznaczył, że w sprawie niniejszej bezsporne jest to, że: - na dzień 31 grudnia 2012 r. ustalono wartość przychodów spółki w 2012 r. w wysokości powyżej 5 000 000 EURO; - na dzień 15 maja 2013 r. ustalono wartość przychodów spółki w roku podatkowym od 1 stycznia do 15 maja 2013 r. poniżej 5 000 000 EURO i ten rok podatkowy był najwcześniejszym, w którym strona nie spełniała kryterium podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych; spółka przez dwa kolejne lata podatkowe (od 1 stycznia do 15 maja 2013 r. oraz od 16 maja do 31 grudnia 2013 r.) nie osiągnęła przychodu netto określonego w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ww. ustawy. Stosownie do art. 5 a ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, wyłączenie z danej kategorii podatników następuje z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nie wykazano przychodu powyżej 5 000 000 EURO - czyli w analizowanej sprawie w roku 2014. Natomiast do zmiany właściwości dochodzi dopiero po upływie 2 kolejnych lat od wyłączenia - czyli w analizowanej sprawie z dniem 1 stycznia 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., stał się rzeczowo niewłaściwym organem dla A. Organ wskazał, że z 1 stycznia 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., stał się rzeczowo niewłaściwym organem podatkowym dla A. Tym samym był on organem podatkowym niewłaściwym w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe z tytułu odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące listopad i grudzień 2012 r. i styczeń - marzec 2013 r. wynikających z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2012 i okres od 1 stycznia do 15 maj 2013 r. oraz z tytułu podatku VAT za miesiące styczeń - maj 2013 r. wynikającego z deklaracji VAT-7 (art. 17a o.p.). Natomiast organem podatkowym właściwym w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku VAT za okres styczeń-grudzień 2012 r., wynikające z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...], wydanej po przeprowadzonej kontroli w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku od towarów i usług za okres styczeń-grudzień 2012 r. (art. 18b o.p.). Niezależnie od powyższego organ wskazał, że zaległości A z tytułu podatku VAT v za kwiecień 2013 r. w wysokości 923 372,65 zł oraz maj 2013r. w wysokości 255 565,32 zł, wynikają z korekt deklaracji złożonych odpowiednio: 20 czerwca 2013 r. i 1 października 2014r.. Ponieważ terminy płatności tych zobowiązań przypadały w dniach 27 maja 2013 r. i 25 czerwca 2013r., tj. po ogłoszeniu upadłości spółki, niemożliwym było wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec tych zobowiązań. Prowadzone do tego dnia postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Wobec powyższego dodatkowo nie został w odniesieniu do ww. zobowiązań spełniony warunek z art. 108 § 2 pkt 3 o.p., dający podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej K. P. w zakresie podatku VAT za kwiecień 2013 r. oraz za maj 2013 r.. Zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, że z uwagi na opisane powyżej okoliczności, zobowiązany jest do uchylenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...], ww. części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. P. z A i J. G. Utrzymując w mocy decyzję w pozostałej części organ przypomniał, że przedmiotem postępowania jest przeniesienie na K. P. solidarnej odpowiedzialności z J. G. za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku VAT, za miesiące: od stycznia do grudnia 2012 r. w łącznej kwocie 35.203. 841,05 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 3.828.612 zł. Pierwotnie spółka złożyła deklaracje i korekty deklaracji dla podatku VAT-7. Wobec spółki wszczęto kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku VAT za okres 1 stycznia – 31 grudnia 2012 r. i wskutek ujawnionych nieprawidłowości, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wydał [...] decyzję, w której określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2012 r. w łącznej kwocie 37 103 935 zł oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za styczeń - lipiec i wrzesień 2012 r. w łącznej kwocie 3.264.094,00 zł, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy. Decyzja ta jest ostateczna. Ponieważ spółka nie wywiązała się w całości z obowiązku zapłaty podatku VAT za ww. miesiące powstały zaległości podatkowe (art. 51 § 1 o.p.), od których w myśl art. 53 § 1 o.p. naliczane są odsetki za zwłokę, w czasie pełnienia przez K. P. funkcji członka zarządu spółki. Egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Na podstawie tytułów wykonawczych wystąpiono do banków o zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności, a większość banków poinformowała o zbiegu egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. Wystąpiono także do wymienionych w decyzji spółek o zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności. Dłużnicy zajętych wierzytelności poinformowali, iż nie posiadają żadnych zobowiązań wobec A lub nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. W wyniku zastosowanych przez organ pierwszej instancji środków egzekucyjnych nie doszło do przymusowego zaspokojenia zaległości podatkowych wierzyciela. Na podstawie danych pozyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK, ustalono iż spółka nie posiada jakichkolwiek środków transportu. Organ egzekucyjny wystąpił też do Ministerstwa Sprawiedliwości Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych o wskazanie, czy A figurowała jako właściciel lub współwłaściciel nieruchomości oraz w rejestrze Zastawów Krajowego Rejestru Sądowego. W odpowiedzi wyjaśniono, iż spółka nie figuruje w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych, a dodatkowo przesłano 21 odpisów z Rejestru Zastawów ustanowionych m.in. na samochodach osobowych, samochodach ciężarowych, wierzytelnościach pieniężnych, wyrobach hutniczych oraz mieniu ruchomym. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w celu zabezpieczenia należności podatkowych ustanowił 29 kwietnia 2013 r. zastaw skarbowy na prawie majątkowym, tj. umowie przelewu wierzytelności z 1 kwietnia 2010 r. przenoszącej na rzecz A wierzytelność, która przysługiwała B spółka z o. o. z siedzibą w G. od C S.A. z siedzibą w K. z tytułu dostawy 167 sztuk sekcji obudowy zmechanizowanej typu [...] do ściany wysokiej. Na pozostałe zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług nie wystawiono tytułów wykonawczych, z uwagi na fakt, iż w złożonych deklaracjach dla podatku VAT spółka wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a kwota zaległości ujawniona została dopiero w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...]. Postanowieniem z [...] sąd ogłosił upadłość likwidacyjną dłużnika A. W uzasadnieniu postanowienia sąd wskazał, iż spółka we wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację jej majątku podała, że dłużnik utracił płynność finansową. Na podstawie dokumentów złożonych przez dłużnika oraz w oparciu o opinię biegłego sądowego z zakresu rachunkowości sąd ustalił, iż wartość zobowiązań nieuregulowanych w terminie, co do których termin płatności upłynął 90 dni temu i wcześniej przekracza 10% wartości bilansowej majątku dłużnika (...). Dłużnik nie wykonuje w pełni wymagalnych zobowiązań. Podstawa do ogłoszenia upadłości powstała w grudniu 2012 r. Kwota możliwa do uzyskania w procesie upadłości wynosi od 6 042 000 zł do 6 562 000 zł. Szacunkowe koszty postępowania stanowią 907 000 zł. W związku z ogłoszeniem upadłości spółki Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne, a postanowieniem z [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku spółki, m.in. za zaległości z tytułu podatku VAT za listopad i grudzień 2012 r.. Organ zgłosił do masy upadłości wierzytelności zaliczone do III kategorii zaspokojenia w łącznej kwocie 6 212.377,85 zł, w tym: z tytułu podatku VAT za listopad i grudzień 2012 r. i miesiące od stycznia do maja 2013 r. w łącznej kwocie 6 199 530,45 zł oraz odsetek od zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych za listopad i grudzień 2012 r. i od stycznia do marca 2013 r. w łącznej kwocie 12 847,40 zł. Syndyk masy upadłości poinformował, że zgłoszona przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego wierzytelność została ujęta na liście wierzytelności pod pozycją 60 w kategorii III oraz została uznana przez syndyka w całości, tj. w kwocie 6 212 377,85 zł. Jednocześnie wskazał, iż na tym etapie nie dysponuje środkami na zaspokojenie wierzytelności ujętych w kategorii III w całości. Z przesłanego ostatecznego planu podziału funduszów masy upadłości A wynikało, iż Skarb Państwa będzie zaspokojony w wysokości 1 876 459,35 zł, tj. w 30,21 %, a kwota podlegająca podziałowi wynosi 2 193 434,44 zł. Na liście planu zostało ujętych 15 wierzycieli. Wierzytelności kategorii I i II zostały zaspokojone w 100%, natomiast wierzytelności kategorii III w 30,21 %. Suma przypadająca na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego to kwota 1 876 759,35 zł, którą zaliczono na : podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 1.830,12 zł, podatek od towarów i usług w wysokości 1.817.131,76 zł, koszty egzekucyjne oraz koszty upomnień w wysokości 57.797,47 zł. Po przeprowadzonym postępowaniu upadłościowym Sąd Rejonowy K.-W. w K. Wydział X Gospodarczy postanowieniem z 6 lutego 2017 r. sygn. akt XGUp 19/13/3 stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego A (postanowienie prawomocne z dniem 24 lutego 2017 r.). Organ podkreślił, że egzekucja do majątku spółki prowadzona była także przez pięciu komorników sądowych. Dodał, że niezgłoszone zostały do masy upadłości zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z [...] z uwagi na zakończenie 6 lutego 2017 r. postepowania upadłościowego spółki. Dalej organ odwoławczy wskazał, że strona nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Podstawy prawne do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki powstały w okresie obowiązywania ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 233 ze zm.), a więc do końca 2015 r., tj. w czasie sprawowania funkcji członka zarządu w spółce przez K. P. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że zarząd A winien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki najpóźniej w dniu 9 kwietnia 2012 r. Analiza materiału dowodowego wykazała, iż w badanej sprawie ziściła się przesłanka oznaczająca niewypłacalność spółki. Najstarsze zaległości spółki dotyczą podatku VAT za styczeń 2012 r. w kwocie 3.236.035 zł, którego termin płatności przypadał 27 lutego 2012 r., kolejną zaległością było zobowiązanie w tym podatku za luty 2012 r. w kwocie 4 045 545zł (termin płatności 26 marca 2012 r.). Tym samym, zgodnie z art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze K. P. powinien najpóźniej w przeciągu dwóch tygodni od dnia następującego po upływie terminu płatności podatku za luty 2012 r., tj. 9 kwietnia 2012 r., złożyć wniosek o ogłoszenie upadłość Jednostki. Tymczasem został on złożony dopiero 24 grudnia 2012 r. do Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. XIV Wydziału ds. Upadłościowych i Naprawczych. Postępowanie upadłościowe tylko w części przyczyniło się do zredukowania zaległości spółki, gdyż, w jego wyniku uzyskano kwotę 1 876.759,35 zł. Zaprzestanie regulowania długów wystąpiło zatem już od lutego 2012 r.. Zaległości spółki o znacznej wysokości dotyczyły kolejnych okresów, a nieregulowanie zobowiązań spółki miało charakter trwały. W badanej sprawie w ocenie organu odwoławczego ziściła się również przesłanka bilansowa oznaczająca niewypłacalność spółki, co potwierdzają złożone sprawozdania finansowe A obowiązana była do zapłaty podatku VAT za miesiące: od stycznia do grudnia 2012 r., a niewypełnienie tego obowiązku uzasadniało wydanie decyzji "wymiarowej", co jednak nie zmienia faktu, że zobowiązania te istniały wcześniej i powinny zostać wykonane we właściwym czasie. Okoliczność wydania decyzji "wymiarowej" nie miała wpływu na moment powstania zaległości podatkowej, bowiem zobowiązania te powstały z mocy prawa, z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z [...] miała charakter deklaratoryjny, czyli określający prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku, które nie zostało zapłacone przez spółkę. Wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania przekroczyła wartość majątku A na koniec 2012 roku, co stanowiło podstawę do stwierdzenia, iż zaistniała podstawa do złożenia wniosku o upadłość z uwagi na wystąpienie przesłanki bilansowej. W oparciu o tę przesłankę 24.grudnia 2012 r. wniosek o ogłoszenie upadłości został przez spółkę złożony. Wobec powyższego, ponieważ przesłanka zaprzestania wykonywania wymagalnych zobowiązań zaistniała w spółce jako pierwsza, tj. od 27 marca 2012 r. - to od dnia jej wystąpienia powinien być liczony dwutygodniowy termin, o którym mowa w treści art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Zdaniem organu K. P. pełniąc funkcję członka zarządu, wziął na siebie odpowiedzialność za zaległości spółki z tytułu podatku VAT za miesiące: od stycznia do grudnia 2012 r.. zatem organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że stan niewypłacalności spółki określony w art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze wystąpił w kwietniu 2012 r., co uzasadniało zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w okresie nie dłuższym niż 2 tygodnie od zaistnienia tej okoliczności. Strona z tego obowiązku się nie wywiązała. Kończąc organ zaznaczył, że K. P. nie wskazał też mienia A, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych ww. Jednostki w znacznej części. Zakończenie postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku dłużnika, a następnie wykreślenie podmiotu z KRS jednoznacznie wskazują na brak jakiegokolwiek mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby uregulowanie zaległości podatkowych w znacznej części. Zatem w przypadku zlikwidowanego podmiotu nie ma mowy o istnieniu jakiegokolwiek mienia, które mogłoby pokryć istniejące zaległości podatkowe. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, w sprawie przeanalizowane zostały wszystkie przesłanki określone w cyt. już art. 116 o.p., a organ podatkowy pierwszej instancji postąpił słusznie orzekając o odpowiedzialności K. P., jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do grudnia 2012 r.. Dodano, że w myśl art. 70 § 1 o.p. ww. zobowiązania uległyby przedawnieniu z końcem 2017 r. Jednakże z materiału dowodowego wynika, iż wobec wymienionych zobowiązań zawiadomieniami z 18 stycznia 2013 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego prowadzonego dla spółki oraz z 15 lutego 2013 r. zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności. Tym samym zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego, o którym spółka została zawiadomiona przerwało bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do listopada 2012 r.. W dniu 16 maja 2013 r. została ogłoszona upadłość spółki, 24 lutego 2017 r. postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego stało się prawomocne. Zatem zgodnie z art. 70 § 3 o.p., bieg terminów przedawnienia ww. zobowiązań uległ przerwaniu w dniu 16 maja 2013 r., zaś od dnia 25 lutego 2017 r. biegną one na nowo. Zobowiązania za grudzień 2012 r. nie uległy przedawnieniu, gdyż nie upłynął jeszcze ustawowy termin ich przedawnienia. Tym samym organ stwierdził, że przedmiotowe zobowiązania nie uległy przedawnieniu i są nadal wymagalne. W skardze K. P. zarzucił naruszenie: 1. art. 116 § 1 o.p., poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące orzeczeniem przez organ pierwszej instancji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zobowiązania spółki w sytuacji, gdy: - decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...], określająca zobowiązanie podatkowe spółki w podatku VAT za miesiące I-XII 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym winna być usunięta z obrotu prawnego, co podważa przyjętą przez organ tezę, iż spółka stała się niewypłacalna w kwietniu 2012 r. z uwagi nieuregulowanie zobowiązań w podatku VAT za styczeń i luty 2012 r.; - nie zostały wypełnione przesłanki stanowiące podstawę do orzeczenia o odpowiedzialności, z uwagi na fakt, iż skarżący we właściwym czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości, tj. w grudniu 2012 r., 2 art. 123, w zw. z art. 181 i art. 188 o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu wniosku dowodowego w postaci dowodu z przesłuchania A. P. oraz J. G. na okoliczność istnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność członków zarządu za zaległości podatkowe, wyjaśnienia sytuacji majątkowej w jakiej znajdowała się spółka w 2012 r., a tym samym wskazania okoliczności wyłączających zastosowanie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu a tym samym okoliczności w konsekwencji nie zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego; - art. 122, w zw. z art. 187 § 1 o.p., poprzez odmowę wystąpienia z wnioskiem do Archiwów [...] sp. z o.o. o przedłożenie wszelkich dokumentów księgowych spółki, w celu zweryfikowania prawidłowej sytuacji ekonomicznej spółki, czym naruszona została zasada w myśl której organ jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; - art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 o.p., poprzez niezebranie wszystkich istotnych dowodów oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w przedmiotowej sprawie stanowi art. 116 o.p. Zgodnie z regułą wynikającą z § 1 tego przepisu, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W § 2 cytowanego przepisu ustawodawca uregulował zakres odpowiedzialności podatkowej członków zarządu, którzy ponoszą odpowiedzialność za zaległości podatkowe m.in. spółki z o.o. z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Niniejsza regulacja ma również zastosowanie do byłego członka zarządu (art. 116 § 4 o.p.). Powyższy przepis określa przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu, które można podzielić na przesłanki pozytywne i negatywne. Pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu (które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe), to nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki, wykazanie, że zaległości dotyczą zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez poszczególne osoby obowiązków członka zarządu. Negatywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu (które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności), Ordynacja podatkowa definiuje jako wykazanie, że we właściwym czasie podmioty te zgłosiły wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęły postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy, wskazanie przez członków zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Sąd podziela stanowisko organu, iż w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki zawarte w przepisie art. 116 o.p. uprawniające organ podatkowy do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. A w podatku VAT za wskazane wyżej miesiące 2013 roku. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art. 108 § 1 o.p.). Przepis art. 108 § 2 o.p. stanowi, iż postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed: upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania (1); dniem doręczenia decyzji (2): określającej wysokość zobowiązania podatkowego, o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę; dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3. W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej, zgodnie z treścią § 3 cytowanego powyżej przepisu, nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a. o.p (§ 3a). Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Mając na względzie przytoczone powyżej regulacje, wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wydał [...] decyzję, w której określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2012 r. w łącznej kwocie 37 103 935 zł oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za styczeń - lipiec i wrzesień 2012 r. w łącznej kwocie 3 264.094,00 zł, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy. Decyzja ta jest ostateczna. Ponieważ spółka nie wywiązała się w całości z obowiązku zapłaty podatku VAT za ww. miesiące powstały zaległości podatkowe (art. 51 § 1 o.p.), od których w myśl art. 53 § 1 o.p. naliczane są odsetki za zwłokę, w czasie pełnienia przez K. P. funkcji członka zarządu spółki. Wobec przytoczonych powyżej regulacji prawnych oraz w świetle ustalonych przez organy podatkowe okoliczności faktycznych, które tut. sąd aprobuje i przyjmuje za własne nie budzi wątpliwości, że spółka A nie uregulowała ww. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Z uwagi na nieuregulowanie ww. należności Naczelnik Urzędu Skarbowego, jako organ egzekucyjny wystawił na powyższą zaległość tytuły wykonawcze: nr [...] z 18 stycznia 2013 r., obejmujący zaległość w podatku VAT za listopad 2012 r., nr [...] z 15 lutego 2013 r., obejmujący zaległość w podatku VAT za grudzień 2012 r.. Na podstawie tytułów wykonawczych wystąpiono do banków o zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności, a większość banków poinformowała o zbiegu egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. Wystąpiono także do wymienionych w decyzji spółek o zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności. Dłużnicy zajętych wierzytelności poinformowali, iż nie posiadają żadnych zobowiązań wobec A lub nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. W wyniku zastosowanych przez organ pierwszej instancji środków egzekucyjnych nie doszło do przymusowego zaspokojenia zaległości podatkowych wierzyciela. Na podstawie danych pozyskanych z CEPiK, ustalono iż spółka nie posiada jakichkolwiek środków transportu. Spółka nie figuruje w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w celu zabezpieczenia należności podatkowych ustanowił 29 kwietnia 2013 r. zastaw skarbowy na prawie majątkowym, tj. umowie przelewu wierzytelności z 1 kwietnia 2010 r. przenoszącej na rzecz A wierzytelność, która przysługiwała B od C S.A. z tytułu dostawy 167 sztuk sekcji obudowy zmechanizowanej typu GLINK 21/46-POZ do ściany wysokiej. Na pozostałe zaległości podatkowe VAT nie wystawiono tytułów wykonawczych, z uwagi na fakt, iż w złożonych deklaracjach spółka wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a kwota zaległości ujawniona została dopiero w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...]. Postanowieniem z 16 maja 2013 r. sąd ogłosił upadłość likwidacyjną A, czego następstwem było postanowienie z 28 maja 2013 r. o zawieszeniu prowadzonego postępowania egzekucyjne oraz umorzenie postępowania egzekucyjne prowadzonego wobec majątku spółki, m.in. za zaległości z tytułu podatku VAT za listopad i grudzień 2012 r. (3 lipca 2013 r.). Poza tym organ zgłosił do masy upadłości wierzytelności zaliczone do III kategorii zaspokojenia w łącznej kwocie 6 212.377,85 zł, w tym: z tytułu podatku VAT za listopad i grudzień 2012 r. i miesiące od stycznia do maja 2013 r. w łącznej kwocie 6 199 530,45 zł oraz odsetek od zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych za listopad i grudzień 2012 r. i od stycznia do marca 2013 r. w łącznej kwocie 12 847,40 zł. Syndyk masy upadłości poinformował, że zgłoszona wierzytelność została ujęta na liście wierzytelności pod pozycją 60 w kategorii III oraz została uznana przez syndyka w całości, tj. w kwocie 6 212 377,85 zł. Jednocześnie wskazał, iż na tym etapie nie dysponuje środkami na zaspokojenie wierzytelności ujętych w kategorii III w całości. Z przesłanego ostatecznego planu podziału funduszów masy upadłości A wynikało, iż Skarb Państwa będzie zaspokojony w wysokości 1 876 459,35 zł, tj. w 30,21 %, a kwota podlegająca podziałowi wynosi 2 193 434,44 zł. Suma przypadająca na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. to kwota 1 876 759,35 zł, którą zaliczono na: podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 1 830,12 zł, podatek od towarów i usług w wysokości 1 817 131,76 zł, koszty egzekucyjne oraz koszty upomnień w wysokości 57 797,47 zł. Po przeprowadzonym postępowaniu upadłościowym Sąd Rejonowy K.-W. w K. Wydział X Gospodarczy postanowieniem z 6 lutego 2017 r. stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego A (postanowienie prawomocne z dniem 24 lutego 2017 r.). W chwili zakończenia postępowania upadłościowego, w sytuacji gdy nie doszło do zaspokojenia wszystkich wierzytelności - co jest bezsporne w niniejszej sprawie - uprawnione jest twierdzenie, że egzekucja okazała się bezskuteczna. Stanowi to zatem formalne potwierdzenie, że z majątku spółki nie ma już żadnej możliwości wyegzekwowania należności objętych niniejszą decyzją. W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne uległo umorzeniu, z uwagi na ogłoszenie upadłości spółki. Do tego momentu podjęte przez organ egzekucyjny czynności nie przyniosły istotnego rezultatu wobec rozmiaru jej zaległości. Wskazać należy, że postępowanie upadłościowe pełni analogiczną funkcję do administracyjnego postępowania egzekucyjnego, polegającą na likwidacji majątku dłużnika celem zaspokojenia jego wierzycieli. Celem postępowania upadłościowego, rozumianego jako egzekucja generalna, jest równomierne, choćby częściowe, zaspokojenie wszystkich, nie tylko części, wierzycieli poprzez zrealizowanie całego majątku niewypłacalnego dłużnika. Wobec upadłego prowadzona jest egzekucja uniwersalna, skierowana do całego majątku upadłego dłużnika i odbywająca się na zasadach przymusowego, wspólnego i w zasadzie równego (poprzez proporcjonalny podział uzyskanych z masy upadłości środków) zaspokojenia wszystkich wierzycieli, którzy zgłosili w sposób prawidłowy swój udział w tym postępowaniu. W niniejszej sprawie, w wyniku postępowania upadłościowego, po likwidacji całego majątku i ostatecznym podziale masy upadłości, zaległości podatkowe (z tytułu podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób prawnych), zostały zaspokojone zaledwie w części 30,21 % wszystkich zgłoszonych wierzytelności. Zatem należy się zgodzić z organem odwoławczym, że organ egzekucyjny podjął niezbędne działania, aby doprowadzić do wykonania obowiązku podatkowego przez A. Nie przyniosły one jednak zakładanych rezultatów, tym samym egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Również w wyniku przeprowadzonego postępowania upadłościowego nie zostały w całości zaspokojone, zgłoszone do masy upadłości, zaległości podatkowe, które spółka posiadała na dzień zgłoszenia wierzytelności. K. P. nie wskazał też mienia A, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zakończenie postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku dłużnika, a następnie wykreślenie podmiotu z KRS jednoznacznie wskazują na brak jakiegokolwiek mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby uregulowanie zaległości podatkowych w znacznej części. Zatem w przypadku zlikwidowanego podmiotu nie ma mowy o istnieniu jakiegokolwiek mienia, które mogłoby pokryć istniejące zaległości podatkowe. Przechodząc do przesłanki egzoneracyjnej, wynikającej z art. 116 § 1 pkt 1 o.p. wskazać należy, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że wykładnia językowa art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., wymaga rozróżnienia sytuacji, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego) nie został zgłoszony w ogóle, od przypadku, gdy wniosek ten został zgłoszony, jednakże po terminie, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p. (a więc nie we "właściwym czasie"). Pierwsza ze wskazanych okoliczności otwiera członkowi zarządu możliwość wykazania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (niewszczęcie postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Druga z opisanych sytuacji skutkuje uznaniem, że nie można wykazywać zaistnienia przesłanki z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., gdyż przepis ten nie znajduje w takim przypadku zastosowania. Inaczej mówiąc do badania istnienia przesłanki winy, bądź jej braku można przejść jedynie wtedy, gdy ustalono, że nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości (nie wszczęto postępowania układowego). Gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony (wszczęto postępowanie układowe) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p. nie znajduje w ogóle zastosowania i nie ma potrzeby rozważania przesłanki winy (jej braku) po stronie członka zarządu spółki. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. ustawodawca nie odwołał się do "właściwego czasu", tak jak zrobił to w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, co nie może pozostać bez wpływu na wynik wykładni tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r., II FSK 3204/12, LEX nr 1312804). W kontekście powyższego podać również trzeba, że stosownie do art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003r., Nr 60, poz. 535 ze zm.), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, a jeżeli jest osobą prawną uważa się go za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 tej ustawy dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W myśl ust. 2 tego artykułu, jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. Według art. 18 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd upadłościowy w składzie trzech sędziów zawodowych. Sądem upadłościowym jest sąd rejonowy - sąd gospodarczy. Z treści art. 12 ust. 1 ww. ustawy wynika z kolei, że sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze jest adresowany do sądu, a zatem jedynie sąd może skorzystać z możliwości oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Omawiana norma nie stanowi podstawy do uznania, że w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 12 ust. 1 ww. ustawy, członek zarządu spółki nie ma obowiązku zgłoszenia wniosku o upadłość, a w związku z tym nie ponosi winy w jego niezgłoszeniu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27.01.2012 r., sygn. akt I ACa 462/11). W realiach przedmiotowej sprawy zasadnie uznały organy podatkowe, że zobowiązania spółki nie zostały uregulowane, a także wniosek o ogłoszenie upadłości ww. spółki nie został zgłoszony we właściwym terminie. Strona nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Sąd w pełni aprobuje rozważania organów podatkowych w tym zakresie. Wskazać należy, iż właściwy czas na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Dla jej określenia nie ma znaczenia subiektywna świadomość członków zarządu w tym przedmiocie. Członkom zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansowy spółki i możliwość zaspokojenia długów. Właściwy czas na zgłoszenie wniosku o upadłość, to moment, gdy członek zarządu wie, albo przy dołożeniu należytej staranności, powinien wiedzieć, że spółka nie jest już w stanie zaspokoić wszystkich wierzycieli (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2008r. sygn. akt I UK 39/08, z dnia 24 września 2008r. sygn. akt II CSK 142/08, z dnia 11 marca 2008r. sygn. akt II CSK 545/07, z dnia 16 stycznia 2008r. sygn. akt IV CSK 430/07). Osoba obejmująca funkcję członka zarządu, powinna zapoznać się z aktualną dokumentacją finansową spółki przed objęciem funkcji. Nie można wprawdzie odmówić członkowi zarządu, prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny, wniosek zostałby oddalony. Jednak podjęcie takiego ryzyka musi wiązać się ze świadomością, iż w przypadku błędnej oceny sytuacji i niezaspokojenia dłużników będzie musiał sam ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 marca 2013r. sygn. akt I SA/Kr 1970/12 oraz z dnia 12 grudnia 2013r. sygn. akt I SA/Kr 1244/13). Podstawy prawne do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki powstały w okresie obowiązywania ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 233 ze zm.), a więc do końca 2015 r., tj. w czasie sprawowania funkcji członka zarządu w spółce przez K. P. Organy zasadnie ustaliły, że zarząd A winien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki najpóźniej w dniu 9 kwietnia 2012 r. Analiza materiału dowodowego wykazała, iż ziściła się przesłanka oznaczająca niewypłacalność spółki. Najstarsze zaległości spółki dotyczą podatku VAT za styczeń 2012 r., którego termin płatności przypadał 27 lutego 2012 r., kolejną zaległością było zobowiązanie w tym podatku za luty 2012 r. (termin płatności 26 marca 2012 r.). Tym samym, zgodnie z art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze K. P. powinien najpóźniej w przeciągu dwóch tygodni od dnia następującego po upływie terminu płatności podatku za luty 2012 r., tj. 9 kwietnia 2012 r., złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Tymczasem został on złożony dopiero 24 grudnia 2012 r. do Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. Postępowanie upadłościowe tylko w części przyczyniło się do zredukowania zaległości spółki, gdyż, w jego wyniku uzyskano kwotę 1 876.759,35 zł. Zaprzestanie regulowania długów wystąpiło zatem już od lutego 2012 r.. Zaległości spółki o znacznej wysokości dotyczyły kolejnych okresów, tym samym należy podkreślić, iż nieregulowanie zobowiązań spółki miało charakter trwały. Słusznie organ wskazał, że ziściła się również przesłanka bilansowa oznaczająca niewypłacalność spółki, co potwierdzają złożone sprawozdania finansowe. Spółka obowiązana była do zapłaty podatku VAT za miesiące: od stycznia do grudnia 2012 r. w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości, a niewypełnienie tego obowiązku uzasadniało wydanie decyzji "wymiarowej", co jednak nie zmienia faktu, że zobowiązania te istniały wcześniej i powinny zostać wykonane we właściwym czasie. Okoliczność wydania decyzji "wymiarowej" nie miała wpływu na moment powstania zaległości podatkowej, bowiem zobowiązania te powstały z mocy prawa, z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania przekroczyła wartość majątku A na koniec 2012 roku, co stanowiło podstawę do stwierdzenia, iż zaistniała podstawa do złożenia wniosku o upadłość z uwagi na wystąpienie przesłanki bilansowej. W oparciu o tę przesłankę w dniu 24 grudnia 2012 r. wniosek o ogłoszenie upadłości został przez spółkę złożony. Zatem skoro przesłanka zaprzestania wykonywania wymagalnych zobowiązań zaistniała w spółce jako pierwsza, tj. od 27 marca 2012 r. - to od dnia jej wystąpienia powinien być liczony dwutygodniowy termin, o którym mowa w treści art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. K. P. pełniąc funkcję członka zarządu, wziął na siebie odpowiedzialność za zaległości spółki z tytułu podatku VAT za miesiące: od stycznia do grudnia 2012 r. zatem organy prawidłowo ustaliły, że stan niewypłacalności spółki określony w art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze wystąpił w kwietniu 2012 r., co uzasadniało zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w okresie nie dłuższym niż 2 tygodnie od zaistnienia tej okoliczności. Strona z tego obowiązku się nie wywiązała. Tym samym organy przeanalizowały wszystkie przesłanki określone w art. 116 o.p., i słusznie orzekły o odpowiedzialności K. P., jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do grudnia 2012 r.. Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego, wymienionych w zarzutach skargi. W ocenie sądu również sposób procedowania organów odpowiadał wszelkim normom zawartym w przepisach o.p., w tym regułom określonym w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Zebrany w postępowaniu obszerny materiał dowodowy i jego ocena, umożliwiał zaś ustalenie stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości. Nie można także zarzucić organom podatkowym dowolności wniosków podjętych w oparciu o zgromadzony materiał, gdyż każdy z tych wniosków zawiera odniesienie do konkretnych pozycji w zgromadzonym materiale oraz logiczne wytłumaczenie dlaczego organ przyjął, iż stan faktyczny kształtuje się tak, a nie inaczej. Zdaniem sądu ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalał na wydanie przez organy rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu spółki za przedmiotowe zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Zaskarżona decyzja zawiera także uzasadnienie, w którym organ rozważył wszystkie istotne dla wyniku sprawy okoliczności, wskazał dowody, którym dał wiarę oraz te, które w jego ocenie były niewiarygodne. Należy wskazać, że sąd w tej sprawie nie był umocowany do badania zgodności z prawem decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] [...], gdyż decyzja ta w tej sprawie nie była przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym wszelkie argumenty z tą decyzją związane zostały pominięte. Za nieuzasadnione należało uznać zarzuty i wspierającą je argumentacją w zakresie naruszenia art. 188 o.p. poprzez nieprzeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę. Zgodnie z art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenie dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są innym dowodem. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje taką interpretacją tego przepisu zgodnie z którą nawet wówczas, gdy w toku postępowania zgłoszony zostanie wniosek dowodowy dotyczący okoliczności istotnej dla wyjaśnienia sprawy, nie zawsze organy podatkowe mają obowiązek taki wniosek uwzględnić. Dotyczy to w szczególności takiej sytuacji, kiedy sprawa jest w pełni wyjaśniona, a ustalenia faktyczne niepodważalne. W związku z tym należy podnieść, że bezpodstawny jest wniosek o przesłuchanie J. G., w sytuacji włączenia, postanowieniem z [...], do akt postepowania dokumentów zgormadzonych w równolegle toczącym się postępowaniu wobec J. G. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Lp/