I SA/Łd 746/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP: [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania R. F. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. określającej: zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego wobec R. F., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A (w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r.) stwierdzono że: 1. w miesiącach: maj-sierpień 2008r. w prowadzonych rejestrach sprzedaży oraz deklaracjach podatkowych VAT-7 podatnik nie wykazał obrotu i należnego podatku z tytułu usług budowlanych świadczonych na rzecz małżeństwa R. i K. S. dotyczących budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego w Ł., przy ul. A 30A; 2. w miesiącach: maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i października 2008r. dokonał obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur VAT wystawionych przez firmę B' Sp. z o.o., ul. B 80, [...] Ł. Organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, iż przedmiotowe faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tym samym - zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT - nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Mając na uwadze powyższe ustalenia Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.w dniu [...]r. wydał decyzję, w której dokonał rozliczenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2008r. Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego i stwierdził, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. mając na uwadze przepis art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa pismem z dnia 25 listopada 2013r. i z dnia 6 grudnia 2013 r. poinformował Stronę, że w związku z wszczęciem odpowiednio w dniu: 18 listopada 2013 r. i 2 grudnia 2013 r. postępowania karnego skarbowego o czyn z art. 56 § 2 kodeksu karnego skarbowego - zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej - z dniem 18 listopada 2013 r. oraz z dniem 2 grudnia 2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Powyższe informacje doręczono Stronie w trybie art. 150 Ordynacja podatkowej odpowiednio: w dniu 12 grudnia 2013 r. i w dniu 25 grudnia 2013 r. Ponadto z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...]r. wynika, iż ww. postępowanie karne skarbowe wszczęte wobec R. F. nie zostało dotychczas zakończone. W ocenie organu nie ulega więc wątpliwości, że przed upływem ustawowego 5-letniego terminu przedawnienia Strona została poinformowana o prowadzonym postępowaniu karnym skarbowym. Zatem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące objęte zaskarżoną decyzją - zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej - został skutecznie zawieszony w dniu 18 listopada 2013 r. oraz w dniu 2 grudnia 2013r., przez co zaskarżona decyzja mogła zostać poddana merytorycznej ocenie przez organ odwoławczy. Przechodząc do meritum Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego podstawową działalnością prowadzoną przez R. F. w 2008r. były usługi budowlane. W 2008r. R. F. świadczył usługi budowlane na rzecz małżonków R. i K. S. w zakresie budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego w Ł., przy ul. A 30a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie organów podatkowych wskazywał, że świadczone usługi podlegały opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Strona w rejestrach sprzedaży oraz w złożonych deklaracjach podatkowych VAT-7 nie wykazała jednakże podatku należnego z tytułu świadczenia ww. usług budowlanych. Z zeznań K.S. z dnia 25 lipca 2012 r. wynika, iż w 2007r. budowa domu została zlecona firmie C K. F., działającej przez pełnomocnika – R. F. (męża K. F.), a w latach 2008-2009 budowa prowadzona była już przez firmę R. F. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w związku z wykonywanymi pracami R. S. dokonywał przelewów pieniężnych na konto bankowe R. F. albo na konto firmowe C. Z pozyskanych w toku postępowania historii rachunków bankowych R. F. wynika, że R. S. przelał na konto R. F. w D w miesiącu kwietniu 2008r. kwotę 70.000 zł oraz za miesiące: czerwiec, sierpień - grudzień 2008r. łącznie kwotę 470.000 zł. Natomiast według historii wspólnego rachunku bankowego R. i K. F. w Banku E w Z., R. S. w lutym i kwietniu 2008r. przelał łącznie kwotę 140.000 zł. Podatnik przesłuchany 30 grudnia 2015r. stwierdził, że pomagał małż. S. budować dom, a wszystkie faktury były wystawiane imiennie na małż. S. W ocenie organów wszystkie okoliczności sprawy powodują, że budowę domu o pow. użytkowej 397,11 m², która wymagała znacznego nakładu pracy i zaangażowania należało uznać za wykonanie kompleksowej usługi budowlanej. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego R. F. z tytułu świadczonych w 2008r. usług budowlanych nie wystawił na rzecz małż. S. żadnych faktur VAT, nie rozliczył z ich tytułu podatku należnego oraz nie wykazał wartości powyższych usług w prowadzonej ewidencji sprzedaży dla potrzeb podatku od towarów i usług i deklaracji podatkowych VAT. W konsekwencji odwołując się do treści art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 19 ust. 11 i 13 pkt 2 lit. d ustawy o podatku VAT organ dokonał wyliczenia podstawy opodatkowania z tytułu wykonanych usług budowlanych. Kolejną okolicznością sporną w rozpatrywanej sprawie jest możliwość odliczenia przez stronę podatku naliczonego VAT wynikającego z faktur wystawionych przez Spółkę B dokumentujących między innymi prace remontowo-budowlane i montażowe. Organ zwrócił przy tym uwagę na szeroki, a także w niektórych przypadkach nawet specjalistyczny zakres prac, które miały być wykonane przez B bądź wskazanych przez tę firmę podwykonawców. W pierwszej kolejności oceniono, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że powyższe faktury wystawione przez Spółkę B w analizowanych miesiącach dotyczące sprzedaży usług budowlanych nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Prowadzona przez ww. firmę działalność gospodarcza polegała wyłącznie, zdaniem organu pierwszej instancji, na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych faktur", dokumentujących fikcyjne transakcje w zakresie usług budowlanych. Łączna wartość "transakcji" ze Spółką z o.o. B w 2008r. wyniosła kwotę netto 113.900 zł, podatek VAT 24.879,80 zł. Organ zauważył, że z akt sprawy wynika, iż w 2008 r. firma Strony świadczyła usługi budowlane, nie zatrudniała jednak żadnych osób, natomiast korzystała przy realizacji zlecanych robót z podwykonawców. Do protokołu przesłuchania z 30 czerwca 2015r. R. F. oświadczył, że współpraca z firmami P. D. B i "F" rozpoczęła się w 2008 r. Dalej Strona zeznała cyt.: "Poznałem go na jakiejś budowie, chyba w Galerii [...]. Pan P. zaproponował mi współpracę w zakresie budownictwa. Pan P. szukał ludzi do pracy jednak z tej współpracy między nami nic wtedy nie wyszło. Później zmieniły się role i Pan P. został moim podwykonawcą i dostarczał mi pracowników" oraz cyt.: "nie znał podwykonawców firmy B. Materiały budowlane potrzebne do realizacji prac budowlanych, narzędzia, maszyny oraz projekty i technologie wykonania zapewniała Strona". Organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. określił B Spółka z o. o. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2008 r. oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wyszczególnionego na wystawionych w poszczególnych miesiącach 2008 r. fakturach w łącznej kwocie 951.559.00 zł. W decyzji tej stwierdzono, że wystawione przez Spółkę B faktury, w tym faktury wystawione dla firmy A R. F. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Od decyzji organu pierwszej instancji wniesione zostało odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w ww. decyzji podkreślił m.in., iż Spółka B w 2008 r. wystawiła i wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W związku z tym dokumenty te nie generują podatku należnego, który winien być rozliczny w deklaracjach podatkowych, a w konsekwencji nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty u odbiorców tych faktur. Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 593/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., a postanowieniem z dnia 18 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 593/14 odrzucił zażalenie na swoje postanowienie z dnia 3 czerwca 2014 r. o odrzuceniu skargi Spółki B. Zatem decyzja powyższa stanowi dokument urzędowy, któremu ustawodawca w treści art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej zagwarantował szczególną moc dowodową. Organ zauważył, że P. D. prowadząc firmę B podejmował działania zmierzające do stworzenia pozorów faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej. Temu celowi służyli rzekomi podwykonawcy, którzy wystawiali dla Spółki B fikcyjne faktury. Temu celowi służyła również sporządzana dokumentacja budów i pozostała dokumentacja firmy, na przykład karty szkoleń BHP, czy też polisy ubezpieczeniowe. W ocenie organu odwoławczego włączone do akt przedmiotowej sprawy materiały potwierdzają, że zakwestionowane faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Powyższe świadczy, że firmy W. D. i J. M. nie świadczyły żadnych usług na rzecz firmy B. Rzekome zakupy od firmy G W. D. oraz "H" J. M., w świetle zgromadzonego materiału dowodowego świadczącego o pozorności fakturowanej sprzedaży usług budowlanych, czynią zasadnym wniosek, iż "zakupy" te stanowiły niezbędny element do zachowania pozorności legalności transakcji sprzedaży usług budowlanych udokumentowanych przez firmę B. Z dokonanych ustaleń wynika, że to P. D. dokonywał rzekomych zakupów usług budowlanych od firmy G i "H" na podstawie fikcyjnych faktur, a następnie "sprzedawał" te usługi innym podmiotom. Mając na uwadze, że zakupy usług wykazane w spornych fakturach wystawionych przez firmę W. D. i J. M. są fikcyjne, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że faktury VAT wystawione przez P. D. na rzecz podmiotu A R. F. nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika bowiem, że P. D. nie zatrudniał żadnych pracowników, nie posiadał uprawnień do wykonywania takich prac, nie posiadał również odpowiedniego - specjalistycznego sprzętu. W kontrolowanym okresie zgodnie z dokumentacją jak i zeznaniami P. D., podwykonawcami firmy B były firmy G W. D. i "H" J. M. Jednakże dowody zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wskazały, że W. D. nie zajmował się działalnością budowlaną, nie zatrudniał pracowników, nie posiadał sprzętu budowlanego, a był jedynie wystawcą fikcyjnych faktur na rzecz między innymi firm P. D. Ponadto wyrokiem z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł. –W. w Ł., [...] Wydział Karny, uznał W. D. za winnego popełnienia zarzucanych czynów - wyrok ten z dniem 30 września 2011r. stał się prawomocny. W wydanym rozstrzygnięciu Sąd stwierdził nierzetelność faktur VAT dotyczących usług budowlanych wystawionych przez G W. D. m.in. dla Spółki B za lata 2006-2010, firmy "F" za lata 2005-2009 oraz "I" za 2006 r. ponieważ nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, która to okoliczność zdaniem organu miała zasadnicze znaczenie w sprawie. Ponieważ skoro prawomocny wyrok stwierdza jednoznacznie o nierzetelności spornych faktur, to okoliczność ta, będąca przedmiotem badania w postępowaniu podatkowym, została de facto przesądzona. Reasumując, organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonej decyzji, kwestionującym prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Spółkę B. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie dokonano prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych, które następnie poddano odpowiedniej kwalifikacji prawnej. Z tych też względów Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z tezą odwołania dotyczącą niezasadnego zakwestionowania Podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego i naruszenia tym samym przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Uwzględniając powyższe stwierdzono, że prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, może być realizowane w odniesieniu do faktycznie wykonanych czynności. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Spółka B wystawiła fikcyjne faktury, a zatem A R. F. nie mogła obniżyć podatku należnego o podatek naliczony określony w tych fakturach. Ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, że sporne faktury były tzw. "pustymi" fakturami, tj. nieodzwierciedlającymi czynności faktycznie wykonanych przez jej wystawcę. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki materialne oraz formalne powstania prawa do odliczenia. Warunki materialne prawa do odliczenia to zaistnienie w rzeczywistości transakcji, której przedmiotem jest umówiona między stronami wskazanymi na fakturze usługa lub dostawa towaru. Natomiast warunki formalne to należyte, a więc zgodne z przepisami prawa, udokumentowanie tej transakcji w drodze faktury, z której między innymi wynika, jakie strony przeprowadziły daną transakcję oraz co jest jej przedmiotem. W ocenie tut. organu w sprawie mamy do czynienia de facto z oszustwem podatkowym polegającym na wystawianiu fałszywych faktur VAT. Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, że dla możliwości odliczenia podatku od towarów i usług wykazanego jako podatek naliczony na pustych fakturach kosztowych nie ma znaczenia tzw. "dobra wiara" podmiotu widniejącego jako nabywca na tych fakturach. W rozpatrywanej sprawie zdaniem organu nie sposób było przyjąć, że R. F. odliczając podatek ze spornych faktur nie była świadomy swego oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu takim fakturom nie towarzyszyło w ogóle żadne świadczenie usług przez podmiot je wystawiający. W przedmiotowej sprawie udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że czynności udokumentowane fakturami wystawionymi przez firmę B faktycznie nie miały miejsca, czego Strona musiała być w pełni świadoma. Podkreślono przy tym, że skoro ani W. D., ani J. M. nie wykonali jako rzekomi "podwykonawcy" żadnych usług budowlanych na rzecz firm B, to P. D. tym bardziej nie mógł wykonać tych czynności na rzecz innych podmiotów. Mając na uwadze także tezy zawarte w odwołaniu organ zauważył, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia, czy sporne faktury dokumentują rzeczywiste czynności gospodarcze, wykonane przez podmiot wymieniony w nich jako wystawca, a nie to czy roboty te w ogóle zostały wykonane. Wynika to wprost z treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy obniżenia podatku faktury dokumentujące czynności, które nie zostały wykonane. Samo wykonanie przez kogokolwiek spornych robót lub usług nie jest wystarczające dla uzyskania przez podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu tych robót lub usług. Muszą być one wykonane przez podmiot (osobę) wystawiający fakturę. Tylko wówczas faktura taka dokumentuje czynność rzeczywistą. Jeśli zaś czynność, o której mowa w fakturze została rzeczywiście wykonana, lecz przez kogoś innego niż wystawca faktury brak jest tożsamości podmiotowej między wystawcą faktury i wykonawcą robót (usług). Pozwala to organom podatkowym na zgodne z prawem zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku wynikającego z takiej niezgodnej z rzeczywistością faktury. Jednocześnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje ustalenie, kto faktycznie był wykonawcą usług budowlanych - ta okoliczność jest bowiem, wbrew podnoszonym w odwołaniu zarzutom, nieistotna dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zakwestionowane faktury mają charakter tzw. "pustych" faktur. Nie dokumentują one wskazanych w ich treści zdarzeń gospodarczych. Wystawcy tych faktur stworzyli je niejako na zlecenie. Posłużyły one wskazanemu w ich treści nabywcy (tj. Stronie) jako podstawa do obniżenia należności podatkowych. W rozpatrywanej sytuacji obligowanie prowadzącego postępowanie organu do każdorazowego wykluczenia ogólnie sformułowanych, w żaden sposób nieuwiarygodnionych przez Podatnika tez dotyczących Jego dobrej wiary, braku świadomości o nierzetelności przedmiotowych dokumentów, prowadziłoby w konsekwencji do nadania temu postępowaniu karykaturalnej postaci. Innymi słowy, formułowanie twierdzeń, iż stan faktyczny był odmienny od tego, który wynika z dokumentacji wymaga przedstawienia dowodów, które mogłyby podważyć dotychczasowe ustalenia. W tych warunkach organ pierwszej instancji uprawniony był do zastosowania regulacji wynikającej z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, i w konsekwencji do stwierdzenia, że faktury wystawione przez ww. firmę nie stanowią podstawy do obniżenia przez Stronę podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur - jako nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Nie kwestionując zaś tego, że ogólnie usługi wykazane na przedmiotowych fakturach faktycznie miały miejsce istotnym – w ocenie organu – jest, że bezspornie czynności tych nie mógł wykonać podmiot uwidoczniony na wystawionych fakturach jako sprzedawca ani jego rzekomi podwykonawcy. Organ podkreślił, że podczas przesłuchania w czerwcu 2015r. R. F. sam zeznał, że pracowników na budowy "dostarczał" mu P. D., jednak nie potrafił wskazać danych personalnych tych osób, gdy tymczasem z zeznań podatnika oraz P. D. ze stycznia 2015r. wynika, że to podatnik nadzorował wykonywane prace i wydawał niezbędne narzędzia. Podatnik potrafił natomiast wskazać nazwiska pracowników innej firmy podwykonawczej, tj. J Tym samym zdaniem organu nie sposób było przyjąć, że podatnik nie był świadomy nadużycia prawa, skoro ich wystawieniu nie towarzyszyło żadne świadczenie usług przez podmiot je wystawiający. Organ podkreślił, że w badanym okresie 2008r. podwykonawcami B były G W. D., H J. M., przy czym jedynym wykonawcą tej firmy była G W. D. Z ustaleń organu wynika bezspornie, że B nie zatrudniała pracowników, nie posiadała sprzętu budowlanego, ani parku maszynowego i w istocie zajmowała się jedynie pośrednictwem i zlecaniem wykonania prac podwykonawcom. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ocenił, że całokształt materiału dowodowego został w sposób szczegółowy rozpatrzony oraz poddany zgodnej z normami prawa procesowego ocenie, co doprowadziło do wyjaśnienia rzeczywistego stanu przedmiotowej sprawy. Materiał dowodowy został zbadany i oceniony we wzajemnej łączności wynikających z niego okoliczności i zdarzeń, wnioski wysnute na jego podstawie są logiczne i oparte na przepisach prawa. Ocena zebranych dowodów nie narusza reguł swobodnej oceny, która oznacza, że organy podatkowe nie są krępowane żadnymi formalnymi regułami, oceniają ich wartość dowodową według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Podkreślić trzeba, że odmienna od zaprezentowanej przez organ podatkowy ocena dowodów przez stronę nie oznacza przekroczenia przez organy swobodnej oceny dowodów ani nierzetelności przeprowadzonego postępowania dowodowego. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. R. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem wszczęcia postępowania przez organy skarbowe w sprawie o przestępstwo skarbowe w związku z niewykonaniem zobowiązania podatkowego w sytuacji, kiedy tzw. postawienie zarzutu okazało się czynnością pozorną mającą na celu ominięcie prawa, skoro w tym postępowaniu wszczętym 18 listopada 2013r. do chwili obecnej nic się nie działo, tj. do Sądu nie trafił żaden akt oskarżenia przeciwko Skarżącemu; - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie Strony do organu podatkowego wyrażający się przyjęciem z góry założonej wizji stanu rzeczywistego i podporządkowanie temu poszczególnych działań organu, wyrażające się tym, że organy podatkowe obu instancji nie przeprowadziły czynności sprawdzających sygnalizowane przez Stronę Skarżącą zachowania wskazujące na zupełnie inny, niż przyjęto, przebieg zachowań stanu rzeczywistego [samo cytowanie zarzutów strony w opisie stanu sprawy nie oznacza, że organ zarzuty te rozpoznał]; nadto organy obu instancji, wbrew obowiązkowi, nie informowały Strony Skarżącej o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania; - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który wbrew ustawowemu obowiązkowi nie zmierzał do ustalenia prawdy obiektywnej, poprzestając na tych tylko czynnościach, które uprawdopodobniały jedynie wersję wygodną dla organów podatkowych a pomijały istniejące w rzeczywistości fakty; - art. 188 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez świadome i celowe zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę Skarżącą, tj. pominięcie ustaleń dotyczących stanu świadomości Skarżącego z daty zaistnienia poszczególnych zdarzeń faktycznych, należytej jego staranności jako przedsiębiorcy w poszczególnych zachowaniach i działania w warunkach dobrej wiary; - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez bezzasadne uznanie, że koleżeńskie przysługi o charakterze doradczym i wspieranie małżonków S. jako inwestorów budynku mieszkalnego ze Strony Skarżącego w roku 2008 stanowiły odpłatne usługi opodatkowane podatkiem od towarów i usług; - art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d [ówcześnie obowiązującego] powyższej ustawy poprzez bezzasadne uznanie, że przekazanie przez inwestora, nieposługującego się językiem polskim, środków finansowych z przeznaczeniem na zapłatę za materiały i inne działania [co potwierdzała treść faktur dostawców tych materiałów] stanowiły wynagrodzenie Skarżącego, co w całości pozostaje sprzeczne z ustaleniami stanu rzeczywistego; - art. 86 ust. 1 ww. ustawy poprzez bezzasadne przyjęcie, że faktury wystawiane przez kontrahenta Skarżącego, spółkę z ograniczona odpowiedzialnością B Spółka z o.o. zs. w Ł. nie odzwierciedlają faktycznie zaistniałych zdarzeń gospodarczych, co pozostaje w całości sprzeczne ze stanem rzeczywistym sprawy, rezultatem wytworzonym działaniem Skarżącego przy udziale pracowników skierowanych przez wskazaną Spółkę, a przede wszystkim dokonana ocena stanu rzeczywistego pozostaje sprzeczna z treścią samych kwestionowanych faktur; - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a powyższej ustawy poprzez bezzasadne przyjęcie, że faktury wystawione przez B w Ł. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego jako stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, co pozostaje w całości sprzeczne ze stanem rzeczywistym, konkretnie istniejącymi rezultatami działań opisanych treścią kwestionowanych faktur, przy czym organy podatkowe obu instancji lakonicznie i wbrew logice i racjonalności działań nie wskazały skąd wobec ich oceny i stanowisku wzięły się rezultaty robót, których treści faktur dotyczyły, - art. 99 ust. 12 ww. ustawy poprzez określenie zobowiązania podatkowego co do zasady i co do wysokości przez orzekające organy obu instancji w całkowitym oderwaniu od realiów stanu rzeczywistego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanej przedstawiając motywy wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż w rozpatrywanej sprawie określone przez organ podatkowy stronie skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2008r. nie uległo przedawnieniu. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Regulacja powyższa nie ma jednakże zastosowania, gdy zaistnieją przesłanki do zawieszenia, bądź przerwania biegu terminu przedawnienia. Na mocy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z akt sprawy wynika, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ pismami z 25 listopada 2013r. oraz 6 grudnia 2013r. poinformował stronę, że w związku ze wszczęciem odpowiednia 18 listopada 2013r. oraz 2 grudnia 2013r. postępowania karnego skarbowego o czyn z art. 56 § 2 kks - zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa - uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2008r. W wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., w sprawie TK 30/11 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w takim zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym to podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. jest sprzeczny z Konstytucją. Mimo, że opisywany wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma ściśle określony zakres czasowy, to uwagi w nim zawarte dotyczą także zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sprawie niniejszej. Zatem organy podatkowe były uprawnione do merytorycznego rozpoznania sprawy. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy o VAT w stanie prawnym obowiązującym w 2008r. należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia licząc od dnia wykonania usług budowlanych lub budowlano-montażowych. Jednocześnie zgodnie z art. 19 ust. 11 , jak stanowi art. 19 ust. 11 ww. ustawy, jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części. W przedmiotowej sprawie za datę otrzymania zapłaty, jak trafnie oceniły organy obu instancji, należało uznać datę wpływu na konto R. F. należności przelanych przez R. S.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, wbrew stanowisku skarżącego wynika niespornie, że świadczył on w 2008r. na rzecz małż. S. usługę budowy domu jednorodzinnego, z tytułu której na konto bankowe strony w 2008r. przelana została w sumie kwota w wysokości 680.000 (w D w kwietniu 70.000, za czerwiec oraz sierpień-grudzień łącznie ok. 470.000, w Banku E w Z. za luty i kwiecień 2008r. łącznie ok. 140.000 zł). Nie ulega też wątpliwości, że z tytułu świadczonych usług budowlanych R. F. nie wystawił jakichkolwiek faktur VAT, a w konsekwencji nie rozliczył z ich tytułu podatku należnego oraz nie wykazał powyższych usług w prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług ewidencji sprzedaży oraz deklaracji podatkowych. Sąd w całości podziela argumentację organu zawartą na str. 6-11 zaskarżonej decyzji, z której jednoznacznie wynika, że udział skarżącego w budowie domu małż. S. trudno uznać jedynie za koleżeńską pomoc. Jak wynika z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków (także K. S.W.) R. F. był codziennie obecny na budowie domu, odpowiadał za zakup niezbędnych materiałów budowlanych, załatwiał stosowne zezwolenia, zatrudniał robotników budowlanych nad którymi sprawował nadzór. Całokształt okoliczności i nakład pracy strony przy budowie domu małż. S. biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, jak i zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego wykluczają jedynie doradczy charakter tej działalności. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19 ust. 13d ustawy o VAT należy uznać za bezpodstawny. W odniesieniu natomiast do niezasadnego obniżenia przez skarżącego podatku należnego za miesiące maj-czerwiec i sierpień-październik 2008r o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez spółkę B, dotyczących usług remontowo-budowlanych i montażowych Sąd podziela argumentację organu, iż faktury te należy uznać za niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że prowadzona przez firmę B działalność polegała wyłącznie na wprowadzaniu do obrotu tzw. "pustych faktur". Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Według obowiązującego od 1 maja 2005r. przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a - nie stanowią zaś podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Analiza powołanych przepisów dowodzi, iż przepis art. 86 ustawy VAT, stanowiący odpowiednik implementowanego art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE.L. 347.1) - poprzednio art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) – Dz.U. UE.L Nr 145.1), reguluje zasadniczą cechę tego podatku, jaką jest jego neutralność. Neutralność ta wyraża się w umożliwieniu przedsiębiorcy odliczenia od obciążającej go kwoty podatku należnego do zapłacenia, kwoty podatku naliczonego zapłaconego wcześniej przez przedsiębiorcę przy zakupie towarów i usług. Zasada neutralności podatku od towarów i usług, jak wynika z powołanych przepisów, doznaje ograniczeń w sytuacji, gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi niedokumentującymi czynności rzeczywiście dokonanych. Ograniczenie to nie narusza prawa wspólnotowego, a mianowicie obowiązujących od dnia 1 maja 2004r., tj. od dnia przystąpienia Polski do UE, przepisów VI Dyrektywy. Dyrektywa ta winna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo, stanowią nadużycie. W przypadku, gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział lub nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, art. 17 VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego powodował utratę prawa do odliczenia podatku VAT zapłaconego przez tego podatnika. Natomiast, gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia należy do sądu krajowego (wyrok ETS z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. C-439/04 w sprawie Axel Kittel, LEX nr 187186, pkt 52, 59-61, wyrok TS UE z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. C-80/11 i C-142/11oraz wyrok TSUE z dnia 6 września 2012r., sygn. akt C-324/11). Istotne znaczenie dla spornego w niniejszej sprawie między stronami zagadnienia o charakterze materialnoprawnym ma to, iż zarówno na gruncie prawa krajowego, jak i wspólnotowego, podatek od towarów i usług jest podatkiem wysoce sformalizowanym. Samoobliczanie tego podatku weryfikowane jest na podstawie faktur, które muszą spełniać warunki przewidziane w przepisach wykonawczych do ustawy o podatku od towarów i usług. Jak już wyżej zaznaczono jednym z takich warunków jest to, aby faktura odzwierciedlała rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Prawo organu podatkowego nie ogranicza się wyłącznie do kontroli sposobu sporządzenia faktury. Rozciąga się także na kontrolę zgodności zawartych w tym dokumencie zapisów ze stanem rzeczywistym, co oznacza też prawo do ustalenia, ze wszystkimi stąd płynącymi konsekwencjami, że faktura potwierdza sprzedaż towaru, a ustalenia tego organ ten może dokonać w oparciu o całokształt okoliczności faktycznych ujawnionych w postępowaniu podatkowym oraz ich swobodną ocenę (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., I SA/Gd 551/98). Przesłanką uzyskania prawa do odliczenia jest to, by faktura dokumentowała rzeczywistą czynność gospodarczą. Czynność rzeczywista to ta, która po pierwsze zaistniała w rzeczywistości, po drugie doszło do niej między podmiotami wyszczególnionymi na fakturze i po trzecie rzeczywisty przedmiot transakcji zgadza się z przedmiotem wskazanym na fakturze. Jeśli brak jest jednego z tych elementów np. tożsamości podmiotów zawierających umowę lub jej przedmiotu, wówczas nie sposób przyjąć, że faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Wynikające z przepisów Dyrektywy 2006/112 prawo do odliczenia nie znajduje zastosowania do podatku, który jest należny wyłącznie z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Reasumując, określone w art. 86 VAT, prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, przysługuje tylko przy rzeczywistym obrocie gospodarczym. W świetle dokonanej powyżej analizy przepisów, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Zasadnie organy podatkowe zakwestionowały wynikające z art. 86 ust. 1 VAT prawo strony skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez spółkę B. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie kwestionuje faktu zrealizowania usług remontowo-budowlanych, uwidocznionych na zakwestionowanych fakturach na rzecz skarżącej, neguje natomiast wykonanie usługi przez spółkę B jako wystawcę spornej faktury. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ ocenił, że spornych robót nie mogli też wykonać podwykonawcy B: firmy H J. M. oraz G W. D. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano zeznania P. D. – prezesa spółki B, z których wynika, że wszystkie prace na rzecz skarżącego na które wystawił on faktury, wykonali jego podwykonawcy to jest firmy H J. M. oraz G W. D. Organ ustalił ponadto, że firma H nie mogła wykonać spornych usług, ponieważ w 2008 nie zatrudniała pracowników, nie posiadała również maszyn oraz urządzeń biurowych. Z tego powodu, a także w świetle wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia [...]r., sygn. akt [...] na podstawie którego W. D. został skazany za wystawianie dla określonych podmiotów gospodarczych w tym spółki B nierzetelnych faktur VAT z tytułu sprzedaży usług i prac budowlanych zasadnym stało się, zdaniem organu, pozbawienie skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur. W tym miejscu podnieść należy, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, wiążą sąd administracyjny. To związanie ustaleniami prawomocnego wyroku oznacza, że sąd w tym zakresie, w jakim związanie istnieje, pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń odmiennych. Związanie sądu administracyjnego skazującym i prawomocnym wyrokiem karnym odnosi się tylko do faktu popełnienia przestępstwa, a więc odnosi się do sfery ustaleń faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy sądowo administracyjnej. Związanie to zostało wprowadzone, aby uniknąć sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych zapadałyby różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Rozwiązanie to eliminuje potrzebę prowadzenia podwójnego postępowania dowodowego dla ustalenia tych samych faktów w różnych postępowaniach sądowych i w postępowaniu administracyjnym ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005r., str. 121 i następne). Prejudycjalność prawomocnego wyroku skazującego, wydanego w postępowaniu karnym, oznacza, że sąd nie może dokonywać tych samych ustaleń, których dokonał sąd karny co do popełnienia przestępstwa. Oznacza to, że sąd musi przyjąć, że skazany popełnił przestępstwo przypisane mu wyrokiem karnym. Jeżeli ustalenia sądu karnego są wiążące dla sądów administracyjnych, to tym bardziej w tym samym zakresie są wiążące dla organów podatkowych. Tak więc w sprawie, w której przedmiotem badania było ustalenie wykonania usług opisanych w fakturach wystawionych przez W. D. przez ich wystawcę, przesądzenie wyrokiem karnym, iż sporne faktury są nierzetelne i nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wiąże organy jak i sąd administracyjny. Wobec powyższego prawidłowo organy podatkowe za sądem karnym ustaliły, iż skarżący odliczył podatek naliczony z fikcyjnych faktur. Ponadto Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...]r. określił B, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2008 r. oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku, którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wyszczególnionego na wystawionych w poszczególnych miesiącach 2008 r. fakturach w łącznej kwocie 951.559.00 zł. W decyzji tej stwierdzono, że wystawione przez Spółkę B faktury, w tym faktury wystawione dla firmy "A" R. F. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w konsekwencji zakwestionowane faktury nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Z przywołanych wyżej dowodów, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji wynika, że firma B nie mogła wykonać w 2008r. spornych usług na rzecz strony. Robót tych nie mogła także wykonać firma "G" W. D. jako podwykonawca, czy działająca na podobnych zasadach firma H. Firma H wykazała dostawy wyłącznie na rzecz Spółki B w łącznej wysokości 675.039,94 zł (wartość netto). Równocześnie - poza fakturami dotyczącymi bieżącego funkcjonowania (koszy czynszu, usług rachunkowych, zakupu paliwa) firma H dokonywała "zakupu" usług budowlanych głównie w firmie G W. D. Podkreślić należy, iż z treści protokołów przesłuchania W. D. z dnia 11 października 2012 r. i 18 grudnia 2012 r. wynika, że nie wykonywał on żadnych prac na rzecz H J. M. oraz B. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że faktury wystawione we wskazanym w zaskarżonej decyzji okresie rozliczeniowym 2008 roku przez spółkę B są dokumentami fikcyjnymi, nieodzwierciedlającymi żadnych zdarzeń gospodarczych, mającymi pełnić jedynie funkcję podatkową. Dodać też trzeba, że strona skarżąca nie podważyła w żaden sposób wiarygodności zeznań P. D. o tym, że nie wykonywał spornych usług na rzecz skarżącej oraz W. D. twierdzącego, że jego działalność nie polegała na wykonywaniu w charakterze podwykonawcy spółki B i firmy "F" P. D. usług budowlanych, lecz na wystawianiu dla niego "pustych" faktur. Przechodząc natomiast do kwestii zachowania przez stronę skarżącą dobrej wiary podnieść należy, że zasadnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób było uznać, że R. F. nie był świadomy faktu, w jakim procederze uczestniczy. Skarżący w 2008r. prowadził firmę zajmującą się usługami budowlanymi, a działalność taką prowadził już w latach wcześniejszych. Nawiązując współpracę, jako profesjonalista z firmą B nie sprawdził w szczególności, czy firma ta ma bazę magazynową, sprzęt, pracowników. Nie znał pracowników rzekomych podwykonawców, podczas, gdy, jak wynika z zeznania z 30 czerwca 2015r. potrafił wskazać dane pracowników innej firmy podwykonawczej (J). Wzajemnie wykluczają się też w ocenie Sądu zeznania skarżącego oraz P. D., który twierdził, że to skarżący nadzorował, wykonywane prace i wydawał pracownikom narzędzia niezbędne do ich wykonania. Tym samym Sąd podziela ocenę organu wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że R. F. odliczając podatek wynikający ze spornych faktur był w pełni świadomy nadużycia prawa, skoro spornym fakturom nie towarzyszyło żadne świadczenie usług przez podmiot je wystawiający. Sąd podkreśla dodatkowo, że fakt fikcyjności faktur wystawionych przez spółkę B był kilkakrotnie potwierdzany w wyrokach wydanych przez WSA w Łodzi oraz NSA (por. wyroki z 17 stycznia 2014r., sygn. akt I SA/Łd 1161/13, z 17 czerwca 2014., sygn. akt I SA/Łd 218/14, z 6 sierpnia 2014r., sygn. akt I SA/Łd 1468/13, czy z 17 lutego 2015r., sygn. akt I SA/Łd 1239/14 – wszystkie prawomocne, a także wyrok NSA z 6 lipca 2016r., sygn. akt II FSK1852/14). W tym kontekście jeszcze raz należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że czynności udokumentowane fakturami wystawionymi przez firmę B faktycznie nie miały miejsca, czego strona była w pełni świadoma. Oznacza to, że skarżący nie może powoływać się na swą dobrą wiarę i brak świadomości co do nierzetelności omawianych faktur, a tylko w takiej sytuacji mógłby wobec niego mieć zastosowanie cytowane w skardze wyroki TSUE. Ponadto podkreślić należy, że przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie jest to, czy sporne faktury dokumentują rzeczywiste czynności gospodarcze, wykonane przez podmioty wymienione w nich jako wystawcy, a nie to czy roboty te w ogóle zostały wykonane. Wynika to wprost z treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Samo wykonanie przez kogokolwiek spornych robót lub usług nie jest wystarczające dla uzyskania przez podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu tych robót lub usług. Muszą być one wykonane przez podmiot (osobę) wystawiający fakturę. Tylko wówczas faktura taka dokumentuje czynność rzeczywistą. Jeśli zaś czynność, o której mowa w fakturze została rzeczywiście wykonana, lecz przez kogoś innego niż wystawca faktury, brak jest tożsamości podmiotowej między wystawcą faktury i wykonawcą robót (usług). Pozwala to organom podatkowym na zgodne z prawem zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku wynikającego z takiej niezgodnej z rzeczywistością faktury. Reasumując, stwierdzić należy, że zasadnie w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Argumenty, zarzuty i wnioski przedstawione przez stronę skarżącą dla obalenia przedstawionego wyżej wywodu okazały się nieskuteczne. Organy zrealizowały przy tym nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p.). Organ w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczność nierzetelności zakwestionowanych faktur. Zawarta przez organ w uzasadnieniu decyzji ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe, co z kolei wyklucza naruszenie art. 191 O.p. Wynikająca z przepisu art. 210 § 4 O.p. zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, została więc w niniejszej sprawie zrealizowana, strona poznała motywy rozstrzygnięcia sprawy, tj. przyczyny, z powodu których organ zakwestionował sporne odliczenie. O uchybieniu tych zasad nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009r., I SA/Łd 1329/08). Nie sposób zatem postawić organom zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania od organów państwa (art. 121 § 1 O.p.). Ponadto zauważyć należy, że na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej organ podatkowy nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszelkich wniosków dowodowych strony. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Celem przepisów prawa nie jest przeprowadzenie dowodu samo w sobie, lecz wyjaśnienie istotnych kwestii mających wpływ na wynik sprawy, a które nie zostały jeszcze wyjaśnione. Podstawą przeprowadzenia dowodu nie może być tylko okoliczność odmiennej kwalifikacji stanu faktycznego przez podatnika. Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi w powyższym zakresie, Sąd w tej części oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. ak