I SA/Łd 783/13

Dnia 27 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: St. asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 roku sprawy ze skargi K. W.-G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r., w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowych K. W.-G. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., w kwocie 6.069,39 zł wraz z należnymi odsetkami, w wysokości 1.337 zł oraz umorzenia postępowania w zakresie kwoty 282 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 12 maja 2012 r. podatniczka wystąpiła do organu podatkowego pierwszej instancji o umorzenie ww. zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Po wyjaśnieniu treści i zakresu żądania zawartego we wniosku oraz przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ pierwszej instancji wydał wskazaną powyżej decyzję o odmowie przyznania ulgi podatkowej, wskazując że w rozpoznawanej sprawie nie ustalono żadnych wyjątkowych okoliczności lub zdarzeń losowych, niezależnych od działań wnioskodawczyni, które uzasadniałyby umorzenie zaległości i odsetek za zwłokę. Analiza sytuacji rodzinnej i finansowej podatniczki doprowadziła organ podatkowy do wniosku, że nie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p." W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka wskazała na swoją trudną sytuację i konieczność spłacania długów po zmarłym ojcu, których wysokość przewyższa wartość spadku. Oświadczyła, że jej sytuacja socjalno – bytowa uległa pogorszeniu od czasu wydania ostatnich decyzji przez organy podatkowe. Strona podniosła, że organ podatkowy pierwszej instancji niewłaściwie ocenił, że zdecydowała się przyjąć spadek po zmarłym ojcu wraz z istniejącymi długami. Podniosła, że o istniejącym zadłużeniu dowiadywała się sukcesywnie już po przyjęciu spadku. Stwierdziła też że nie jest prawdą, że wierzyciele prywatni umorzyli część zadłużenia. Bank i spółdzielnia mieszkaniowa nie są, w ocenie strony wierzycielami prywatnymi. Podniosła, że właśnie te instytucje zajęły się jej sprawą konkretnie, nie zasłaniając się ustawami. Podatniczka sprzeciwiła się ocenie organu podatkowego, iż prezentuje postawę roszczeniową, bowiem nie dokonała żadnych wpłat na poczet zaległości. Podniosła, że wyjaśniała jak trudno było jej wychodzić z kłopotów i podejmować decyzje, czy wydać pieniądze na lekarstwa, buty dla dziecka, czy też na inne świadczenia. Strona zakwestionowała także ocenę organu podatkowego, według której zaległy podatek wynika z zaniedbań jej ojca. Podniosła, że przyczyną tego stanu rzeczy była choroba ojca (wątrobowe zapalenie wątroby typu C), która przyczyniła się do jego śmierci. Zdaniem podatniczki organ podatkowy niesłusznie "wytknął jej" fakt zaciągnięcia pożyczki w banku. Podniosła, że pożyczka została zaciągnięta na konkretne cele, które przedstawiła w toku postępowania. W toku postępowania odwoławczego podatniczka uzupełniła materiał dowodowy podnosząc, że z uwagi na konieczność opieki nad synem, nie może należycie wykonywać swoich obowiązków zawodowych. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie uwzględnił odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach własnego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że przedstawiona przez podatniczkę sytuacja finansowa zestawieniu z jednorazowym uregulowaniem zaległości, jak również sytuacja osobista (problemy zdrowotne podatniczki i członków jej rodziny), jest trudna, lecz nie wypełnia przesłanki ważnego interesu podatnika. Organ odwoławczy wskazał, że w okresie od 14 września 2011 do 13 marca 2012 r. podatniczka pobierała zasiłek dla bezrobotnych, natomiast od 1 sierpnia 2012 r. prowadzi działalność gospodarczą, z której w pierwszym miesiącu uzyskała dochód netto w wysokości 500 zł. Podatniczka jest dyplomowaną kosmetyczką ze specjalnością kosmetyka twarzy i ciała, wykonuje zabiegi kosmetyczne i masaże. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ocenił, że aktualne trudności finansowe podatniczki są spowodowane przede wszystkim niskimi miesięcznymi dochodami, które uzyskuje wraz z mężem. Zdaniem organu podatkowego są to problemy przejściowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podatniczka i jej rodzina nie korzystali z pomocy społecznej lub pomocy osób trzecich. Trudności finansowe są spowodowane głównie utratą pracy przez męża strony, która stanowiła główne źródło utrzymania rodziny. Zdaniem organu podatkowego powyższa okoliczność nie przesądza automatycznie o konieczności skorzystania z ulgi podatkowej wynikającej z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Podatniczka prowadzi bowiem od kilku miesięcy działalność gospodarczą, z której dochód w pierwszym miesiącu był porównywalny z wysokością zasiłku dla bezrobotnych. Odmowa umorzenia zaległości podatkowej nie zagrozi, zdaniem organu odwoławczego, egzystencji podatniczki i jej rodziny. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w strukturze miesięcznych wydatków rodziny podatniczki, w wysokości około 3.115 zł, przy dochodach w wysokości 2.965 zł (na które składały się wynagrodzenie męża strony oraz świadczenie alimentacyjne) widnieją wydatki, które nie wiążą się z podstawowym utrzymaniem: ubezpieczenia - 100 zł, szkoła, oświata i kultura – 250 zł i podróże – 150 zł. Ponadto strona ponosi miesięczne koszty spłaty kredytu bankowego w wysokości 263,70 zł. Organ podkreślił, że umowa kredytowa została zawarta w dniu 13 września 2010 r., tj. w czasie gdy podatniczka wiedziała o należnym podatku za rok 2009 r., który będzie miała obowiązek uregulować. Zdaniem organu podatkowego strona powinna była liczyć się z konsekwencjami podatkowymi umorzenia zaległości czynszowych, w wysokości 47.304 zł, po zmarłym ojcu i zabezpieczyć na ten cel odpowiednie środki finansowe. Tym bardziej iż podobna sytuacja miała miejsce w 2005 r., na skutek umorzenia przez Bank A. zaległości po zmarłym ojcu. Organ podkreślił, że okoliczności powstania zaległości podatkowych nie mają charakteru okoliczności nadzwyczajnych, wyjątkowych, czy też niezależnych od działania strony, a tym samym nie wyczerpują przesłanki ważnego interesu podatnika. Organ odwoławczy podkreślił, że na wniosek strony Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-G. decyzją z [...] r. umorzył zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., w wysokości 7.746 zł oraz odsetki w wysokości 35 zł, zatem zarzut strony, iż bank i spółdzielnia mieszkaniowa zajęły się ciężką sytuacją podatniczki, zaś organy podatkowe zasłaniają się ustawami, jest niezasadny. Organ wyjaśnił ponadto, że obowiązujące przepisy obligują organy podatkowe do przeprowadzenia postępowania podatkowego w celu ustalenia, czy przesłanki umorzenia zaległości podatkowej zostały spełnione. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł również że podatniczka niejednokrotnie w krótkich odstępach czasu składała wnioski o umorzenie zaległości wraz z odsetkami. Zaskarżyła również decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Skarga została oddalona wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. Podatniczka nie uiściła samodzielnie nawet części z przedmiotowej należności. Zaległość uległa zmniejszeniu jedynie wskutek zaliczenia nadpłat oraz czynności egzekucyjnych. W tej sytuacji organ odwoławczy ocenił, że postawa podatniczki jest bierna i roszczeniowa. Wskazał, że organy podatkowe winny mieć na uwadze, że względy społeczne wymagają by zobowiązania podatkowe były realizowane, zaś umorzenie zaległości podatkowej w rozpoznawanej sprawie byłoby działaniem przedwczesnym i niezgodnym z interesem publicznym. Organ odwoławczy wskazał także że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że na podatniczce nie ciążą inne zaległe zobowiązania publicznoprawne. Podniósł, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych umorzył postępowanie egzekucyjne dotyczące należności z tytułu składek nieopłaconych przez ojca podatniczki. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podatniczka zarzuciła, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę długów po zmarłym ojcu, które przewyższały wartość masy spadkowej. Podniosła, że opisując sytuację materialną strony, organ podatkowy niezgodnie z prawdą podał, że mąż skarżącej jest właścicielem samochodu Honda Civic z roku 1991, podczas gdy przedmiotowy samochód został sprzedany w dniu 20 września 2008 r., na dowód czego skarżąca załączyła fotokopię umowy sprzedaży. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy przyjął nieprawidłową kwotę wydatków w wysokości 3.115 zł. Podniosła, że w piśmie z dnia 23 lipca 2012 r. podała wysokość wydatków, które nie pokrywają się z zestawieniem zawartym na str. 6 i 7 decyzji. Skarżąca wyraziła również sprzeciw wobec zawartej w decyzji oceny, zgodnie z którą wykazuje postawę bierną i roszczeniową. Nie zgadza się również z oceną dotyczącą zaciągniętego kredytu, podnosząc że dokładnie wyjaśniała celowość jego zaciągnięcia. Podniosła, że wszelkie okoliczności w wyniku których znalazła się w trudnej sytuacji miały charakter losowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie jest uzasadniona, bowiem w ocenie sądu Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył zaskarżoną decyzją ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Do ulgi w zakresie umorzenia zaległości podatkowej zastosowanie ma w analizowanej sprawie przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przepis ten przewiduje dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową. Spójnik "lub" użyty w przepisie wskazuje przy tym na to, iż wystarczy spełnienie tylko jednej z nich. Oznacza to, iż organ podatkowy w każdym wypadku winien zbadać sprawę pod kątem spełnienia obu przesłanek. Sformułowana w sposób ogólny treść art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, w którym to przepisie ustawodawca używa pojęć nieostrych - "ważny interes podatnika", "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, iż istnieje ściśle określony katalog przesłanek, okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Można wprawdzie powoływać się w tej mierze na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej w każdym wypadku ich analiza musi być dokonana przez organ podatkowy w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie. Zaakceptować przy tym należy pogląd, że ogólną dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu powyższego przepisu powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji umorzenia zaległości podatkowych, jako nieefektywnej formy wygasania zobowiązań podatkowych i jako odstępstwa od zasady powszechnego opodatkowania. Wpływy z podatków przeznaczane są bowiem na realizację różnych celów społecznych, a więc odpowiednio do tej okoliczności, odstąpienie od ich poboru musi być podyktowane wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie w sposób ogólny określono jako ważny interes podatnika lub interes publiczny (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r. o sygn. akt II FSK 1535/11, dostępny na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Należy również mieć na uwadze, że decyzja wydana na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ma charakter uznaniowy. W postępowaniu mającym za przedmiot umorzenie zaległości podatkowych organy są zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki do umorzenia powstałej zaległości, czyli czy w sprawie wystąpił "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Wystarczy, że jedna z nich wystąpi, to organ podatkowy będzie zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia mającego postać uznania administracyjnego. Brak wystąpienia jednej z przesłanek skutkuje tym, że organ nie może, nie ma ustawowej możliwości umorzenia powstałej zaległości. Dopiero wystąpienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" daje organowi możliwość swobodnego wyboru rozstrzygnięcia złożonego wniosku. Kontrola Sądu sprowadza się w tego typu postępowaniach do zbadania, czy organ podatkowy przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie wyjaśniające, czy w rozpoznawanej sprawie wystąpił " ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Przy czym przesłanki te nie są wobec siebie konkurencyjne, ani też żadna z nich nie może w państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) być uznana z definicji za najważniejszą. Organ po stwierdzeniu wystąpienia jednej z przesłanek podejmuje decyzję czy uwzględnić wniosek. Wybór rozstrzygnięcia należy do organu administracji podatkowej. Uznaniowy charakter decyzji z art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji skutkuje tym, że nawet stwierdzenie istnienia "ważnego interesu podatnika" nie stanowi bezwzględnej dla organu podstawy do umorzenia zaległości podatkowej i nie powoduje również przekroczenia przez organ uprawnień wynikających z uznania administracyjnego w przypadku odmowy umorzenia zaległości (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., I FSK 570/03, Lex 187593, wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2013 r. II FSK 2130/11 LEX nr 1327881). Uznaniowy charakter decyzji nie oznacza oczywiście, że może to być decyzja dowolna. Organ podejmujący negatywną dla podatnika decyzję, nawet mającą charakter uznaniowy, jest zobowiązany do wskazania i uzasadnienia motywów którymi się kierował, co jest zgodne z wymogami państwa prawnego (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r. o sygn. akt II FSK 2013/11 dostępny na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Kontroli Sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej pojęcia niedookreślone "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przypomnienia wymaga, że już wcześniejszą decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymano w mocy decyzje odmawiającą umorzenia podatniczce zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za analizowany w tej sprawie okres podatkowy, to jest za 2009 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 9.10.2012 r. sygn. akt I SA/Łd 693/12 Sąd oddalił skargę na powyższą decyzję. W piśmie z dnia 15.10.2012 r skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. skarżąca poinformowała, że sytuacja socjalno – bytowa jej rodziny uległa pogorszeniu od czasu wydania ostatnich decyzji przez organy podatkowe. Podniosła, że mąż jej stracił pracę na cały etat. Wykonywana przez niego praca na ¼ etatu przynosi dochód 800 zł miesięcznie. Podjęta przez skarżącą praca po ukończeniu szkoły kosmetycznej daje jej zaledwie dochód w wysokości 500,00zł miesięcznie. Łącznie ze świadczeniem otrzymywanym na syna D. budżet jej rodziny wynosi jedynie 1500,00 zł miesięcznie. Nadto jest zobowiązana do pomocy swojej niepełnosprawnej babci. W kolejnym piśmie z dnia 14.04.2013 r. skarżąca wskazała na chorobę syna, jego pobyt w szpitalu dziecięcym w okresie od 22.03.2013 r. do 23.03.2013 r. w związku ze złamaniem palca prawej stopy i konieczność sprawowania nad nim opieki. Powyższe okoliczności skutkowały wydaniem kolejnej decyzji będącej przedmiotem kontroli sądu w tej sprawie. W ocenie Sądu organy słusznie stwierdziły, że obecna sytuacja rodzinna i finansowa skarżącej, jakkolwiek trudna, także nie może stanowić jedynej przesłanki do zastosowania wnioskowanej ulgi. Skarżąca nie wykazała aby obecne kłopoty finansowe i rodzinne pozbawiły ją możliwości prowadzenia podjętej działalności w zakresie usług kosmetycznych i regulowania zaległości choćby w ratach. Podejmując taką ocenę stanu faktycznego Sąd miał na uwadze podnoszoną przez skarżącą okoliczność sprzedaży przez jej męża samochodu Honda Civic we wrześniu 2008 r. Kwota uzyskana ze sprzedaży samochodu mogła być wydatkowana przed powstaniem zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Nie mogła być zatem brana pod uwagę przy ocenie możliwości uregulowania przez skarżącą tej zaległości choćby w części. Sąd stwierdza natomiast, że podnoszony w skardze zarzut braku szczegółowego odniesienia się przez organy podatkowe do pisma skarżącej z dnia 25.03.2013 r. ( z załączonymi do tego pisma orzeczeniami ZUS: decyzją z [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu składek nieopłaconych przez zmarłego ojca skarżącej i postanowieniem z [...] r. dotyczącym umorzenia z urzędu postępowań egzekucyjnych) oraz pisma skarżącej z dnia 15.04.2013 r.( z załączonym do tego pisma postanowieniem ZUS z [...] prostującym błędy pisarskie we wskazanym wyżej postanowieniu z dnia [...] r.) nie ma istotnego znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia w tej sprawie. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut nieprawidłowo ustalonej wysokości wydatków miesięcznych w stosunku do danych przedstawionych przez skarżącą w piśmie z 23.07.2012 r. (str.26 i następne akt administracyjnych). Organy uwzględniły wydatki mieszkaniowe w kwocie 737,46 zł, spłaty miesięcznych rat kredytu w kwocie 263,07 zł, wydatki na odzież, koszty leczenia, podróże i następne wskazane w pt.11 formularza załączonego do wskazanego pisma w wysokości 1530,00 zł oraz wydatki na wyżywienie 630,00 zł miesięcznie na trzy osoby. Łącznie kwoty te przekraczają wskazaną w decyzji kwotę 3.115,00 zł. Sąd podziela wynikający z uzasadnienia decyzji pogląd organów podatkowych, który należy odnieść do oceny istnienia "interesu publicznego" w sprawie, że z instytucji umarzania zaległości podatkowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego, w sytuacji gdy skarżąca skorzystała już z ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 7.746,00 zł wraz z należnymi odsetkami Tym bardziej, że Ordynacja podatkowa przewiduje inne możliwości złagodzenia warunków wykonania zobowiązania podatkowego, np. rozłożenie na raty zaległości podatkowej. W związku z powyższym należy uznać, iż organy obu instancji dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zarówno pod względem istnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego". Nie bez znaczenia dla tej oceny (wobec istniejącego zadłużenia podatniczki wobec Skarbu Państwa) jest także podnoszona przez organy okoliczność podarowania siostrze w dniu 17.06.2010 r. majątku nabytego w drodze spadku, o wartości 45.000,00 zł w postaci działki o powierzchni 2.100 m. kw. położonej w Ł. przy ul. A. Również mąż podatniczki posiada nabyty w drodze darowizny w dniu 17.06.2008 r., lokal mieszkalny w Ł. przy ul. B. 9A o wartości 120.000,00 zł, na którym ustanowił nieodpłatną służebność osobistą polegającą na prawie dożywotniego bezpłatnego zamieszkiwania w tym lokalu przez Z. H. Biorąc powyższe po uwagę, Sąd nie stwierdził w tej sprawie naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji naruszenia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 tej ustawy. Sąd stwierdza także, że mimo zgłoszonego przez podatniczkę faktu podjęcia działalności gospodarczej podstawą oceny możliwości przyznania ulgi jest przyjęty w tej sprawie przez organy podatkowe art.67a § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej. Nie budzi wątpliwości zasada, że w przypadku rozpatrywania wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej, pochodzącego od osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla jego uwzględnienia spełnione być muszą łącznie przesłanki określone w art. 67a i w art. 67b Ordynacji podatkowej. Skoro więc organ podatkowy stwierdził, że w sprawie nie występują określone w art. 67a tej ustawy przesłanki w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, zbędne staje się badanie, czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną. Pogląd taki jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2013, II FSK 2523/11, LEX nr 1353523). Pogląd ten podziela także Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Organy podatkowe, słusznie w ocenie sądu, stwierdziły brak w tej sprawie przesłanek określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej. Bezcelowe było zatem prowadzenie rozważań na temat niemożności udzielenia skarżącemu pomocy publicznej de minimis. W konsekwencji zbędne były także dotyczące tego zagadnienia rozważania organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało skargę oddalić. J.B.