I SA/Łd 847/13

Dnia 24 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 roku sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz A. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia A. P. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie nadania decyzji nieostatecznej tego organu, rygoru natychmiastowej wykonalności, umorzył postępowanie odwoławcze. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił podatniczce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. organ podatkowy pierwszej instancji nadał w/w decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Podatniczka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła naruszenie art. 239b § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p."), poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji gdy strona nie dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Zarzuciła także naruszenie art. 239b § 2 O.p. polegające na tym, że organ podatkowy nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgodnie z art. 239b § 1 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się decyzji nieostatecznej. Ocenił, że byt prawny postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależniony od rozstrzygnięcia merytorycznego, dokonanego w ramach postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] lutego 2011 r. wydał decyzję, którą uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] maja 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Stwierdził, że skoro decyzja organu pierwszej instancji została usunięta z obrotu prawnego, to rozstrzygnięcie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, stało się bezprzedmiotowe. Wskazując na art. 208 w związku z art. 239 O.p., Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania – należy umorzyć postępowanie odwoławcze. W skardze na powyższe postanowienie strona, reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] maja 2010 r. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego. Pełnomocnik podzielił spostrzeżenie organu drugiej instancji, iż w wyniku postępowania odwoławczego z obrotu prawnego została usunięta decyzja organu pierwszej instancji określająca skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego. Zastrzegł jednak, że powyższa sytuacja nie prowadzi automatycznie do eliminacji postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Skutkiem prawnym bowiem postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego jest pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonego zażaleniem postanowienia. Analizując poglądy wypowiadane w orzeczeniach sądów administracyjnych pełnomocnik strony dowodzi, że pomimo różnicy poglądów co do sposobu postępowania organu drugiej instancji w przypadku, gdy w postępowaniu odwoławczym zaistniał stan rzeczy powodujący jego bezprzedmiotowość, konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Autor skargi wskazał m.in., że NSA w wyroku z dnia 24 marca 2006 r. sygn. I FSK 774/05 stwierdził, że jeżeli przedawnienie zobowiązania podatkowego zostanie stwierdzone w fazie postępowania odwoławczego, organ odwoławczy winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, po czym organ pierwszej instancji, w trybie art. 258 § 1 pkt 1 O.p., powinien stwierdzić wygaśniecie swojej decyzji z powodu bezprzedmiotowości. Odmienny pogląd wyraził m.in. WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. III SA/Wa 877/09 stwierdzając, iż w takiej sytuacji organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Pełnomocnik strony podkreślił, że w wielu orzeczeniach sądy administracyjne argumentowały, że istnieją sytuacje, w których przyjęcie bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego prowadziłoby nie tylko do pozbawienia strony merytorycznej kontroli przez organ odwoławczy decyzji podejmowanych przez urzędy skarbowe, ale również do wyłączenia tych spraw spod kontroli sądowej. Następnie pełnomocnik strony zwrócił uwagę, że rozwiązania zaproponowanego w przywołanym powyżej wyroku NSA nie można zastosować w stosunku do postanowień, ponieważ stosownie do art. 219 O.p. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Z cytowanego przepisu wynika, że w stosunku do postanowień nie stosuje się instytucji wygaśnięcia decyzji. W tym stanie rzeczy, należy zdaniem autora skargi "o bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego mowy być nie może.", natomiast eliminacja postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności winna nastąpić w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. W uzasadnieniu zaś tego rozstrzygnięcia winny znaleźć się także rozważania dotyczące legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie pełnomocnika nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest niezwykle represyjnym środkiem, stanowiącym wyjątek od zasady określonej w art. 239a O.p. i obwarowanym spełnieniem przesłanek, o których mowa w art. 239b i art. 239d O.p. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej Ordynację podatkową z dnia 7 listopada 2008 r. (Dz. U. Nr 209, poz. 1318) wskazano wprost, iż w zakresie wykonywania decyzji organu podatkowego obowiązywać będą dwie podstawowe posady: 1) wstrzymania wykonania decyzji w czasie trwania postępowania odwoławczego, 2) wykonalności decyzji ostatecznej (Sejm VI kadencji, druk sejmowy nr 951). W ocenie autora skargi wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane ścisłej wykładni. Tymczasem w sprawie niniejszej organ podatkowy nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności wbrew wszystkim warunkom, tj. pomimo braku zarówno przesłanek pozytywnych (art. 239b O.p.) oraz zaistnienia przesłanek negatywnych rozstrzygnięcia (art. 239d O.p.) Zdaniem pełnomocnika wobec skarżącej wszczęto postępowanie egzekucyjne, którego prowadzenie na podstawie bezprawnego postanowienia uzasadnia odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. W tym celu jednak przepis art. 4171 § 2 k.c. w zw. z art. 260 O.p. wymaga, ażeby niezgodność z prawem stwierdzona została we właściwym postępowaniu. Tymczasem rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie odnosi się do istnienia przesłanek wydania zaskarżonego postanowienia. Ponadto postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji korzystać będzie z domniemania zgodności z prawem a sąd powszechny co do zasady nie będzie uprawniony do jej podważenia (por.: wyrok SN z dnia 14.12.2006 r. sygn. akt I CSK 344/06). W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 233 § 1 pkt 3 O.p. w istocie uniemożliwia zbadanie legalności orzeczenia rozstrzygającego kwestię zgodności z prawem postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji, a tym samym prowadzi do naruszenia zasady, o której mowa w art. 121 § 1 O.p. Uzasadniając wniosek o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji pełnomocnik strony wskazał, że postanowienie wydane Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. narusza przepisy art. 239b § 1 oraz 239b § 2 O.p. Wysokość zobowiązania określonego stronie w decyzji opiewa na kwotę 250.000 zł wraz z odsetkami, a strona uzyskuje roczny dochód na poziomie 307.000 zł, a ponadto jest współwłaścicielem sześciu nieruchomości o powierzchni kilku hektarów i 19 samochodów o wartości sięgającej 400.000 zł. W tej sytuacji, zdaniem pełnomocnika strony wydawanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności jest sprzeczne z przytoczonymi powyżej przepisami. Podniesiony przez organ pierwszej instancji argument, jakoby skarżąca zbywała majątek znacznej wartości, jest zdaniem pełnomocnika gołosłowny. Po doręczeniu postanowienia podatniczka sprzedała jedną nieruchomości za cenę 65.000 zł, która to kwota jest nieznaczna w porównaniu z jej majątkiem jak również z zaległością podatkową. Ponadto podatniczka zamierzała sprzedać przedmiotową nieruchomość od połowy 2009 r., zatem nie ma podstaw by twierdzić, że strona wyzbywa się majątku, a tym samym, że istnieje prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Ponadto organ pierwszej instancji wydając postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności naruszył zasadę z art. 124 O.p. poprzez działanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z dyrektywą doprowadzenia do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Pełnomocnik podniósł, że pomimo istnienia takiej możliwości organ podatkowy nie rozważał ustanowienia hipoteki przymusowej. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1. ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "p.p.s.a." (j. t. Dz. U. 2012 r. 270), dokonywana jest według kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji, ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga dokonania oceny, czy w ustalonym stanie faktycznym wystąpiły przesłanki do wydania zaskarżonego postanowienia o umorzeniu postępowania odwoławczego, zainicjowanego zażaleniem strony, toczonego przed organem II instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] maja 2010 r., którą określono podatniczce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. Organ podatkowy pierwszej instancji nadał w/w decyzji rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi w ocenie organu odwoławczego art.239, art.233 § 1 pkt.3w zw. z art.208 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa dalej "O.p." (j. t. Dz. U. 2012.749 ze zm.). Przypominając stan prawny dotyczący instytucji "rygoru natychmiastowej wykonalności zauważyć należy, że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz w § 2 art. 239b O.p. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 O.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Instytucja nadania rygoru natychmiastowej wykonalności odnosi się do wykonania decyzji organu I instancji, a nadanie rygoru tej decyzji następuje do czasu rozpoznania od niej odwołania przez organ II instancji, to jest do zakończenia postępowania odwoławczego decyzją ostateczną (v. wyrok WSA we Wrocławiu z 2.V.2010 r. I SA/Wr 281/10). Zasadą jest bowiem wykonanie decyzji ostatecznej. Uchylenie przez organ odwoławczy decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie uzasadnia jednoznacznego stwierdzenia, że wobec uchylenia decyzji objętej rygorem natychmiastowej wykonalności, bezprzedmiotowe staje się rozstrzyganie kwestii zażalenia na postanowienie, na mocy którego ów rygor został ustanowiony. Nie ma bowiem prostej zależności, zgodnie z którą wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji, wyznaczającej granice odpowiedzialności podatkowej strony, prowadzi do automatycznego usunięcia z obrotu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji (v. wyrok NSA z 4.06.2013 r. II FSK 2157/11, LEX nr 1328455). Konieczna jest tu ocena potencjalnych konsekwencji, m.in. w sferze materialnoprawnej, wynikających z wydania postanowienia uchylającego akt stanowiący podstawę prawną zastosowania środka egzekucyjnego. Należy bowiem mieć na uwadze związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności a podejmowaniem czynności egzekucyjnych, które mają na celu wyegzekwowanie ciążącej na podatniku kwoty zaległości podatkowej, jeszcze przed rozpoczęciem postępowania odwoławczego. Jakkolwiek z chwilą wyeliminowania nieostatecznej decyzji wymiarowej z obrotu prawnego wygasa nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że postanowienie o nadaniu tego rygoru przestaje wywoływać skutki w sferze praw i obowiązków podatnika, to istnieje jednak konieczność rozważenia skutków, które postanowienie w przedmiocie nadania rygoru zdążyło wywołać do momentu uchylenia przyporządkowanej doń decyzji wymiarowej. W sytuacji uchylenia decyzji objętej rygorem natychmiastowej wykonalności stosowanie przepisów art. 208 § 1, art. 233 § 1 pkt 3 i art. 239b § 1 O.p. w postępowaniu zażaleniowym w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej tego rygoru wymaga takiej ich interpretacji, która uwzględnia także skutki już wywołane nadaniem rygoru. Pojęcie "bezprzedmiotowości postępowania", w tym postępowania zażaleniowego, w takiej sytuacji należy więc wiązać nie tylko z wyeliminowaniem decyzji podatkowej, której rygor natychmiastowej wykonalności został nadany, ale także ze skutkami, które mogły powstać na skutek dokonania różnych czynności egzekucyjnych, których dokonanie było możliwe ze względu na nadanie decyzji tego rygoru. Nie będzie zatem bezprzedmiotowe postępowanie zażaleniowe, gdy ewentualne uwzględnienie zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo uchylenia decyzji podatkowej, której nadano taki rygor, może doprowadzić do wyeliminowania skutków, jakie zostały wywołane nadaniem tego rygoru i czynnościami egzekucyjnymi, których dokonanie było możliwe ze względu na nadanie rygoru decyzji nieostatecznej (np. wyrok NSA z 22.06.2012 r. I FSK 1272/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Należy mieć na uwadze, że celem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej jest doprowadzenie do jej wykonania przymusowego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sytuacji, gdy dłużnik nie wywiązuje się dobrowolnie z obowiązków wynikających z takiej decyzji. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności umożliwia bowiem podejmowanie czynności egzekucyjnych. Gdy przedmiotem decyzji jest – jak w analizowanej sprawie – określenie wysokości zobowiązania podatkowego, wykonanie takiej decyzji polega na egzekucji świadczeń pieniężnych, których początkiem jest zajęcie ruchomości dłużnika lub przysługującego mu prawa majątkowego. Dokonanie zajęcia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powoduje skutki przewidziane w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym oraz w zakresie przepisów prawa materialnego regulującego podnoszoną przez Skarżącą kwestię możliwości wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym w związku ze szkodą poniesioną w wyniku wydania wadliwej decyzji. Materialną odpowiedzialność za szkodę poniesioną w wyniku wydania wadliwej decyzji podatkowej oraz zasady, które wynikają z tej podstawy, należy wywodzić z prawa cywilnego (art.260 O.p.). Podstawę prawną mogącą mieć ewentualne odniesienie do tej sprawy stanowi tu art.417 (1) § 2 zdanie pierwsze ustawy Kodeks cywilny (dalej K.c.), zgodnie z którym "jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej." Wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, w sposób oczywisty wadliwej, może być uznane za działanie bezprawne, rodzące odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa, gdy przez wykonanie takiej nieostatecznej, następnie uchylonej, decyzji została wyrządzona wymierna szkoda. Zachodzi zatem potrzeba zbadania, jaki charakter miało naruszenie prawa, stwierdzone decyzją nadzorczą, czy było to naruszenie tak rażące, że może być uznane za działanie bezprawne" (wyrok SN, II CSK 247/09, LEX nr 737260). Podkreślenia jednocześnie wymaga, że wykładnia językowa i systemowa art. 417(1) § 2 k.c. prowadzi do wniosku, iż ustawodawca objął tym przepisem wyrządzenie szkody decyzją ostateczną, po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu jej niezgodności z prawem, a więc niewątpliwie wyłączył z hipotezy tej normy decyzje nieostateczne (v. wyrok sądu apelacyjnego w Katowicach z 25.04.2013 r. V ACa 32/13; LEX nr 1322482). Także Sąd Najwyższy wskazał w wyroku z 2 lutego 2011 r., II CSK 398/10 (OSNC 2011, Nr 11, poz. 125) decyzja nieostateczna nie może być uznana za sprzeczną z prawem, gdyż to podważałoby sens instancyjności i istniejących środków odwoławczych. Umorzenie postępowania zażaleniowego dotyczącego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej nie powoduje, że postanowienie to uzyskuje atrybut orzeczenia ostatecznego. Jednocześnie wyłącza instancyjną kontrolę zgodności z prawem tego postanowienia, zakończoną orzeczeniem ostatecznym, które dawałoby Skarżącej podstawę do wystąpienia z ewentualnym roszczeniem odszkodowawczym, bądź wyłączało taką możliwość. Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył zaskarżonym postanowieniem art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, umarzając postępowanie zażaleniowe w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. Stwierdzenie przez organ odwoławczy bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego jest przedwczesne, bowiem nie zostało zbadane, czy nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej spowodowało podjęcie czynności egzekucyjnych, a jeżeli tak to jakich, oraz jakie skutki z tego wyniknęły w zakresie postępowania egzekucyjnego i jaki wpływ na dokonane ewentualnie wcześniej czynności egzekucyjne może mieć uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, przy założeniu zasadności zażalenia wniesionego na postanowienie o nadaniu rygoru. Analizy takiej musi dokonać organ odwoławczy, bo po pierwsze, to organ rozpoznający zażalenie musi upewnić się, że postępowanie zażaleniowe jest rzeczywiście i w każdym aspekcie bezprzedmiotowe. Po drugie, analiza taka wymaga wiedzy na temat czynności, które były podejmowane w postępowaniu egzekucyjnym i ich wpływu na prawa zobowiązanego i prawa osób trzecich, a informacji w tym zakresie nie ma w aktach przedstawionych Sądowi. Stąd brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o uchylenie postanowienia organu I instancji z dnia [...].05.2010 r. w trybie art.135 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art.200 i art.205 § 2 tej ustawy. m.m.