I SA/Łd 914/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 oddala skargę. I SA/Łd 914/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r. określającą S. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 w kwocie 105.270,00 zł. Podatnik w dniu 31 marca 2009 r. złożył zeznanie podatkowe PIT-37 za rok 2008. Zeznanie to zostało skorygowane w dniu 9 czerwca 2009 r. Podatnik odliczył od dochodu kwotę 270.000,- zł tytułem darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. Przedłożył również wydruk komputerowy z rachunku bankowego, z którego wynika, że w dniu 30 grudnia 2008 r. dokonał przelewu ww. kwoty darowizny na rachunek bankowy prowadzony na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. A w P. Odbiór darowizny potwierdził Proboszcz ww. Parafii w dniu 31 grudnia 2008 r. Sprawozdanie o wydatkowaniu kwoty darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze Proboszcz Parafii sporządził w dniu 10 grudnia 2010 r. W toku postępowania podatkowego organ podatkowy pierwszej instancji poddał weryfikacji sprawozdanie o wydatkowaniu kwoty darowizny przekazanej przez podatnika, gdyż zapisy tego sprawozdania w sposób ogólny wskazywały, że: 1. w latach 2009 i 2010 z pieniędzy, pochodzących z darowizny wydatkowano łącznie 24.000 zł na działalność charytatywno-opiekuńczą Parafii, polegającą na zorganizowaniu akcji rozdawania żywności osobom najbiedniejszym i bezdomnym oraz przekazaniu nieodpłatnie ww. osobom produktów spożywczych; 2. w latach 2009 i 2010 z przekazanej darowizny zakupiono produkty potrzebne do przygotowania gorących posiłków w ramach przeprowadzonych w ww. latach akcji dożywiania najuboższych i bezdomnych w Parafii, na które wydatkowano łącznie 19.000 zł; 3. w latach 2009 i 2010 z kwoty darowizny w wysokości 32.000 zł zorganizowano wyjazdy dla dzieci i młodzieży do Muzeum Powstania Warszawskiego oraz do Rzymu ze zwiedzaniem Watykanu; 4. w latach 2009 i 2010 przed wszystkimi świętami oraz z okazji Dnia Dziecka i Mikołajek przygotowywano paczki żywnościowe dla osób najbiedniejszych i bezdomnych oraz dla dzieci z najuboższych rodzin - słodycze i upominki - na ten cel wydatkowano łącznie 23.000 zł: 5. w latach 2009 i 2010 przez okres tygodnia poprzedzającego dzień Bożego Narodzenia organizowane były akcje dla osób najuboższych i bezdomnych, polegające na przygotowaniu dla nich posiłków wigilijnych, na zakup potrzebnych produktów wydatkowano łącznie 11.000 zł; 6. w latach 2009 i 2010 organizowano liczne imprezy i spotkania charytatywno-opiekuńcze dla biednych rodzin i osób samotnych i bezdomnych oraz wyjazdy dla dzieci i młodzieży do Z., w tym do ośrodka B, urozmaicone zabawą i wędrówką po górach, na co wydatkowano łącznie 32.000 zł; 7. w latach 2009 i 2010 w ramach działalności oddziału Archidiecezjalnego Duszpasterstwa Osób Niepełnosprawnych dla miasta P., działającego i powołanego przez Arcybiskupa Ł., dla osób chorych organizowano wyjazdy rekolekcyjne i wypoczynek rehabilitacyjny w różnych zewnętrznych ośrodkach zamiejscowych, na co wydatkowano łącznie 39.000 zł; 8. w roku 2010 zorganizowano pomoc dla powodzian z okolic S. i terenów przyległych dotkniętych klęską powodzi, polegającą na dostarczeniu i przekazaniu A w S. wielu produktów spożywczych, higieniczno-kosmetycznych, dóbr pierwszej potrzeby oraz odzieży, na które wydatkowano łącznie 90.000 zł. Przesłuchany m.in. w dniu 3 kwietnia 2013 r. Proboszcz Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. A w P. – ksiądz S. C. potwierdził przekazanie przez S. S. darowizny w wysokości 270.000,00 zł i wskazał jej przeznaczenie na działalność charytatywno-opiekuńczą kościoła, informując jednocześnie o braku szczegółowej ewidencji wydatków w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. potwierdził ustalenia organu podatkowego pierwszej instancji, że sprawozdanie z dnia 10 grudnia 2010 r., jak i zgromadzony w toku prowadzonego postępowania podatkowego materiał dowodowy, nie pozwalał stwierdzić, że pieniądze pochodzące z przedmiotowej darowizny w łącznej kwocie 270.000,00 zł zostały wydatkowane na działalność charytatywno-opiekuńczą, a to nie wypełnia dyspozycji przepisu art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1999 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 29, poz. 154 ze zm.), a w konsekwencji S. S. - jako osoba darująca - nie miał prawa wyłączyć z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 wskazanej powyżej kwoty darowizny. Organ odwoławczy wskazał, iż nielimitowaną ulgę podatkową z art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1999 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, uprawniającą do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym całej kwoty darowizny, bez względu na jej wielkość i stosunek procentowy do osiągniętego dochodu, można zastosować jeżeli będą spełnione dwie przesłanki: kwota darowizny została przekazana przez darczyńcę na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą oraz obdarowana kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru i w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny sprawozdanie o jej przeznaczeniu na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. Realizacja tej ulgi podatkowej następuje więc po spełnieniu przesłanki spożytkowania, wykorzystania środków darowizny na wymienioną działalność, zaś weryfikacji powyższego służyć ma przedkładane organom podatkowym przez darczyńcę sprawozdanie o wydatkowaniu kwoty darowizny na określony cel, sporządzone przez osobę obdarowaną. Istotą przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania jest bowiem przyznanie preferencji podatkowej, nie z uwagi na samo przekazanie darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, ale ze względu na wykorzystanie jej przedmiotu na ten właśnie cel, co winno zostać odpowiednio udokumentowane. Organ odwoławczy uznał, iż przedłożony przez Proboszcza Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. A w P. dokument z dnia [...] roku nie zawiera na tyle dokładnego opisu zdarzeń, aby organy podatkowe mogły dokonać kontroli opisanych w nim faktów ze wskazaniem dat i osób. Z dokumentu tego nie wynika także (w każdym punkcie) w sposób jednoznaczny, by środki darowizny przeznaczone zostały przez obdarowaną kościelną osobę prawną na prowadzoną przez nią pomoc adresowaną do nieokreślonej imiennie grupy osób, ze wskazaniem konkretnej formy tej pomocy, miejsca i czasu jej świadczenia. Z takich sformułowań, jak: "zorganizowanie akcji rozdawania żywności osobom najbiedniejszym i bezdomnym oraz przekazaniu nieodpłatnie ww. osobom produktów spożywczych", "zakup produktów potrzebnych do przygotowania gorących posiłków w ramach akcji dożywiania najuboższych i bezdomnych w Parafii", "wyjazdy dla dzieci i młodzieży do Muzeum Powstania Warszawskiego oraz do Rzymu ze zwiedzaniem Watykanu", "przygotowanie paczek żywnościowych dla osób najbiedniejszych i bezdomnych oraz dzieci z najuboższych rodzin, w tym słodycze i upominki", "przygotowanie posiłków wigilijnych", "organizowanie licznych imprez i spotkań charytatywno-opiekuńczych dla biednych rodzin i osób samotnych i bezdomnych", "wyjazdy dla dzieci i młodzieży do Z., w tym do ośrodka B.", "organizowanie wyjazdów rekolekcyjnych i wypoczynku rehabilitacyjnego dla osób chorych w różnych zewnętrznych ośrodkach zamiejscowych", "pomoc dla powodzian, polegająca na dostarczeniu i przekazaniu C. w S. wielu produktów spożywczych, higieniczno-kosmetycznych, dóbr pierwszej potrzeby oraz odzieży", nie wynika kto w istocie jest adresatem/beneficjentem pomocy, komu konkretnie przekazano środki finansowe i w jakiej jednostkowej wysokości, komu przekazano środki rzeczowe i w jakiej ilości oraz tak jednostkowej, jak i sumarycznej wartości. Nie podano precyzyjnych informacji na temat rodzaju, ilości, daty zakupów produktów spożywczych, czy też artykułów przemysłowych, osób uczestniczących w określonych akcjach, osób je współorganizujących, czy też współpracujących przy ich przeprowadzaniu (np. preparowaniu i podawaniu posiłków, przygotowywaniu i rozdawaniu paczek żywnościowych, transporcie i wyjazdach), dat i kosztów wyjazdów (np. biletów, noclegów). Nie wskazano też jakichkolwiek dokumentów w zakresie tych wydatków. Przedmiotowy dokument stanowi zatem jedynie ogólnikowe przedstawienie celów rozdysponowania środków, z podziałem na poszczególne rodzaje pomocy i ogólne kwoty tej pomocy, nie stwarzając możliwości odczytania, a tym bardziej sprawdzenia, czy rzeczywiście pomoc ta została zrealizowana z tych środków w określonym miejscu i czasie. Istotne jest natomiast, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., wykazanie w sprawozdaniu nie tylko przedmiotu pomocy, ale też i podmiotów tej pomocy, jak i czasu jej przyznania. Dopiero dokładna relacja z wykorzystania środków finansowych pochodzących z tej konkretnej darowizny poprzez określenie podmiotów korzystających z pomocy, skonkretyzowanie działań charytatywno-opiekuńczych oraz czasu tych działań, umożliwia sprawdzenie, czy środki finansowe przekazane w formie darowizny w rzeczywistości realizują cele premiowane odliczeniem od dochodu, o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej. Dokument pozbawiony zaś tych danych stanowi w istocie tylko pisemne oświadczenie, że przekazane przez podatnika darowizny zostały przeznaczone na określony cel. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., nie jest uzasadnione prowadzenie przez organy podatkowe postępowania dowodowego zmierzającego do uzupełnienia sprawozdania. Organ I instancji podjął jednak takie działania, przede wszystkim wzywając Proboszcza Parafii do złożenia wyjaśnień, jak również wystosowując zapytania do powoływanych przez Proboszcza Parafii instytucji/podmiotów i przeprowadzając dowody z udziałem innych osób. Ogólnikowość i niedostateczna konkretność dokumentu z dnia 10 grudnia 2010 r., uniemożliwiająca jego zweryfikowanie (nie uzupełnienie), jak i informacje uzyskane w toku postępowania podatkowego, zwłaszcza od Proboszcza Parafii, nie przyniosły danych, na podstawie których można sprawdzić i potwierdzić konkretne działania charytatywno-opiekuńcze ze środków z darowizny przekazanej przez podatnika. Co więcej, poczynione przez organ I instancji działania wykazały zasadnicze sprzeczności występujące między treścią ww. dokumentu a zgromadzonym materiałem dowodowym, implikujące stwierdzenie nierzetelności tegoż dokumentu i podważające wiarygodność twierdzeń, tak strony postępowania, jak i osoby reprezentującej obdarowaną kościelną osobę prawną. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż ksiądz Proboszcz w toku prowadzonego postępowania w znacznym stopniu uzupełnił treść dokumentu z dnia 10 grudnia 2010 r., czego jaskrawy przykład stanowi treść punktu 5 tego dokumentu. W toku przesłuchania w dniu 3 kwietnia 2013 r., jak i późniejszych wyjaśnieniach na piśmie, odnosząc się do tego punktu ksiądz Proboszcz uzupełnił i zmodyfikował jego treść ("przed Wigilią Bożego Narodzenia, jak co roku organizowane były posiłki wigilijne dla osób najuboższych bądź bezdomnych (...) akcję prowadzono przez okres tygodnia poprzedzającego dzień Bożego Narodzenia"), wskazując dodatkowo - dokument z dnia 10 grudnia 2010 r. "milczy" w tym zakresie - że tego rodzaju posiłki organizowane były również w okresie Wielkanocnym (cyt.: "jajeczko robimy zawsze") i wyjaśniając, że akcja ta przeprowadzona była w dniach 19.04.2009 r. - koszt 2.493,85 zł, 27.12.2009 r. - 2.998,32 zł, 11.04.2010 r. - 2.507,12 zł, 19.12.2010 r. - 3.000,17 zł. Z kolei Kościół i Klasztor O.O. B. p.w. Św. B w Z. wezwany do potwierdzenia faktu, czy w latach 2009 i 2010 Parafia Rzymsko-Katolicka p.w. A w P. korzystała z usług noclegowych pensjonatu dzieci i młodzieży, nie potwierdził tego, wskazując, iż "nie było takiej grupy". Wskazany przez księdza Proboszcza Ośrodek Konferencyjno-Rekolekcyjny Archidiecezji Ł. w P. wezwany do potwierdzenia organizacji pobytów rekolekcyjnych i wypoczynku rehabilitacyjnego, nie potwierdził tego, informując, iż działalność gospodarczą rozpoczął dopiero z dniem 27 kwietnia 2010 r. i nie odbywały się żadne rekolekcje dla Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. A w P. Następnie analiza wyciągu z rachunku bankowego Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. A w P., obejmującego wszystkie transakcje dotyczące wypłat gotówkowych, bądź przelewów dokonanych w związku z wydatkami poniesionymi na cele wymienione w dokumencie z dnia 10 grudnia 2010 r., nie potwierdziła, iż z wypłat tych mogły być sfinansowane działania charytatywno-opiekuńcze realizowane przed dniem 26 sierpnia 2009 r., kiedy to dokonano pierwszej wypłaty z puli środków pieniężnych, jak wskazał ksiądz Proboszcz, pochodzących od skarżącego, a zatem akcje na: - rozdawanie żywności osobom najbiedniejszym oraz bezdomnym, odbywające się co tydzień od poniedziałku do piątku (koszt: 230 zł na tydzień), - dożywianie najuboższych i bezdomnych, odbywające się w trzecią sobotę każdego miesiąca, a więc również w dniach 17.01., 21.02., 21.03., 18.04., 16.05., 20.06., 18.07. i 15.08. 2009 roku (koszt: 800 zł na każdy miesiąc), - przygotowywanie paczek żywnościowych dla osób najbiedniejszych i bezdomnych oraz dzieci z najuboższych rodzin, mające odbywać się w dniach 9.04. i 01.06. 2009 roku (koszt: odpowiednio 1.653,20 zł i 3.256,70 zł), - tzw. "jajeczka" dla bezdomnych oraz najuboższych, które odbyły się w dniu 19.04.2009 r. (koszt: 2.493,85 zł), - jak również wyjazd dzieci i młodzieży z ubogich rodzin do Warszawy (Muzeum Powstania Warszawskiego), który miał miejsce w drugą sobotę czerwca 2009 r., tj. 13.06.2009 r. (koszt: 6.752,50 zł), opiewające - zgodnie z oświadczeniami księdza Proboszcza - na łączną kwotę ok. 25.880 zł. Organ odwoławczy podziali także stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego co do wypłaty dokonanej w listopadzie 2009 r., w łącznej kwocie 110.500,00 zł - z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w listopadzie i grudniu 2009 r. odbyły się jedynie cotygodniowe akcje rozdawania żywności (koszt: 230 zł na tydzień), dwie comiesięczne akcje dożywiania najuboższych i bezdomnych (koszt: 2 x 800 zł), dwie akcje przygotowywania paczek żywnościowych dla osób najbiedniejszych, bezdomnych i dzieci z najuboższych rodzin (koszt łączny: 7.081,07 zł) oraz akcja dożywiania w okresie Świąt Bożego Narodzenia (koszt: 2.998.32 zł), opiewające w sumie na kwotę ok. 13.750 zł. Jak podkreślono, słusznie także zauważył organ pierwszej instancji, że zgodnie z treścią dokumentu z dnia 10 grudnia 2010 r. Parafia wydatkować miała ze środków finansowych pozyskanych od podatnika kwotę 90.000,00 zł na pomoc dla powodzian z okolic S., podczas gdy powódź ta miała miejsce w maju i czerwcu 2010 r., a z przedłożonych wyciągów z rachunku bankowego wynika, iż w okresie od maja do września 2010 r. wypłacono środki pieniężne w łącznej wysokości 6.300,00 zł. Z kolei Ośrodek C potwierdził pobyt na rekolekcjach w dniach 07-12.09.2009 r. i 28.08.-02.09.2010 r. grupy 9-10 osób każdego roku, podczas gdy w toku przesłuchania w dniu 3 kwietnia 2013 r. ksiądz Proboszcz, na pytania o wyjazdy rekolekcyjne i rehabilitacyjne, tj. ile osób uczestniczyło w wyjazdach, odpowiedział, że w każdym roku w wypoczynku wakacyjnym uczestniczyło po 30 osób. Także A. C. i P. S. nie potwierdziły zeznań księdza Proboszcza w zakresie swego udziału w przygotowywaniu paczek żywnościowych, w tym słodyczy i upominków dla osób najbiedniejszych i bezdomnych oraz dzieci z najuboższych rodzin w ramach akcji organizowanych przed wszystkimi świętami oraz z okazji Dnia Dziecka i Mikołajek. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy oświadczenie o wykorzystaniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą nie może być prawnie znaczące dla realizacji ulgi podatkowej z art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej, jako że tego rodzaju nieodpowiadająca prawdzie treść dokumentu nie dotyczy, nie sprawozdaje przeznaczenia darowizny na cel uzasadniający ulgę podatkową. Nie można akceptować sytuacji, w której wystarczające dla odliczenia darowizny byłoby samo zadeklarowanie przez obdarowanego, że otrzymane środki pieniężne zostały przeznaczone na określone cele, bez względu na to czy rzeczywiście tak się stało. W niniejszej sprawie nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków, o których mowa w dokumencie z dnia 10 grudnia 2010 r., jak choćby dotyczących zakupu produktów niezbędnych dla przeprowadzenia akcji dożywiania, pomocy dla powodzian, imprez i spotkań z młodzieżą, paczek dla dzieci i rodzin najuboższych, rezerwacji, czy też biletów wstępu do Muzeum, biletów lotniczych, rachunków za usługi transportowe i noclegowe, itp. Organ odwoławczy dodał także, że w toku postępowania podatkowego dowody takie nie zostały przedłożone. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik S. S. wniósł o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne uznanie, iż przedstawione skarżącemu sprawozdanie Parafii o przeznaczeniu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą nie stanowi sprawozdania, o którym mowa art. 55 ust. 7 ustawy o Stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, zaś dodatkowe wyjaśnienia - zeznania w tym zakresie udzielane w toku postępowania podatkowego przez księdza Proboszcza S. C. nie mogą konwalidować treści tego dokumentu, gdyż są udzielane po ustawowym terminie do sporządzenia tego sprawozdania, w sytuacji gdy za podstawę oceny w tym zakresie organ podatkowy II instancji zupełnie pomija to, iż zgodnie z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, w tym zeznaniami skarżącego, ksiądz Proboszcz S. C. nie tylko przekazał przedmiotowe sprawozdanie w formie pisemnej, lecz jeszcze w okresie wydatkowania kwoty przedmiotowej darowizny przekazywał skarżącemu także na bieżąco i w formie ustnej sprawozdania dotyczące przeznaczenia oraz wydatkowania poszczególnych kwoty z tej darowizny na cele kościelnej działalności charytatywno-opiekuńczej, w tym właśnie obejmujące informacje obecnie przedstawiane przez księdza Proboszcza S. C. w jego zeznaniach oraz pisemnych wyjaśnieniach, a wobec czego również te pisemne wyjaśnienia oraz zeznania stanowią część sprawozdania z przeznaczenia otrzymanej od skarżącego darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, przedstawionego skarżącemu również w okresie dwóch lat od dnia przekazania tej darowizny, pozwalającego na weryfikację co najmniej jego znacznej części; - art. 2 Konstytucji RP oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i płynącej z treści tych przepisów zasady in dubio pro tributario oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i przyjęcie za podstawę zaskarżonej decyzji, całkowicie wbrew tym zasadom, iż warunkiem uprawniającym podatnika do skorzystania z ulgi podatkowej przewidzianej w treści art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1999 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej jest możliwość identyfikacji przez organy podatkowe tego, iż określony w sprawozdaniu wydatek na cel charytatywno-opiekuńczy został sfinansowany konkretnie ze środków wprost pochodzących z darowizny przekazanej na rzecz kościelnej osoby prawnej przez podatnika, w sytuacji gdy byłoby to możliwe wyłącznie w przypadku każdorazowego wyodrębniania przez taką kościelną osobę prawną rachunku bankowego na potrzeby każdej darowizny oraz regulowania danych wydatków dotyczących bezpośrednio określonej kościelnej działalności charytatywno-opiekuńczej wyłącznie przelewami bankowymi, a niewątpliwie taki obowiązek nie wynika przede wszystkim z treści przepisu art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1999 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej i stanowi to wyłącznie o kreowaniu przez organ pozaustawowych przesłanek; pomimo tego, że działania dotyczące wyjazdu młodzieży do Rzymu nie budzą wątpliwości, gdyż dodatkowo są udokumentowane zdjęciami, w tym uczestników tego wyjazdu; w sprawie nie jest możliwe chociażby uwzględnienie wydatkowania darowizny na ten jeden cel, gdyż zdaniem organu nie jest możliwe zweryfikowanie wysokości faktycznie poniesionych wydatków na poszczególne cele charytatywno-opiekuńcze wskazane w treści sprawozdania z wydatkowania darowizny otrzymanej do podatnika w tym zakresie oraz że wydatki te zostały poniesione przez Parafię konkretnie z tych a nie innych środków otrzymanych przez Parafię od podatnika w ramach przekazanej darowizny, w sytuacji gdy okoliczności te nie tylko wynikają z pisemnych wyjaśnień oraz zeznań w charakterze świadka ks. Proboszcza S. C., prezentujących jedynie treść przedstawianych skarżącemu w okresie dwóch lat od daty przekazania darowizny ustnych sprawozdań z przeznaczenia kwoty tej darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, ale także nadają się do weryfikacji, w tym w szczególności właśnie w zakresie chociażby kosztu biletów lotniczych do Rzymu i z powrotem dla uczestników tej wycieczki; w sprawie nie jest możliwe zweryfikowanie kosztów, np. wyjazdu młodzieży do Muzeum Powstania Warszawskiego, w sytuacji gdy możliwe jest chociażby zweryfikowanie kosztów biletów wstępu do tego muzeum w tym okresie, co zresztą organ II instancji uczynił; - art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej i wbrew tej zasadzie brak zgodnego z zasadą prawdy materialnej zweryfikowania treści przedstawionych przez księdza Proboszcza S. C. sprawozdań z przeznaczenia przekazanej przez skarżącego w 2008 roku darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą; pominięcie za podstawę ocen wyrażonej w zaskarżonej decyzji, iż skoro ks. Proboszcz S. C., z pośród kilkudziesięciu beneficjentów pomocy określonej w pkt 1, 2, 4 i 5 sprawozdania wskazał kilkunastu beneficjentów, to przesłuchanie tych osób w charakterze świadków może również ujawnić innych beneficjentów tej pomocy oraz potwierdziłoby fakt realizacji pomocy w tym zakresie oraz kwotową wartość tej pomocy, a przez to możliwość weryfikacji treści sprawozdania, zarówno w części pisemnej jak i ustnej; pominięcie za podstawę ocen wyrażonej w zaskarżonej decyzji, iż skoro ks. Proboszcz S. C. spośród ok. 20 uczestników wycieczki do Rzymu oraz spośród ok. 50 uczestników wycieczki do Muzeum Powstania Warszawskiego, zorganizowanych z darowizny przekazanej przez podatnika, wskazał odpowiednio 11 osób i 12 osób, to przesłuchanie tych osób w charakterze świadków może również ujawnić innych beneficjentów tej pomocy oraz potwierdziłoby fakt realizacji pomocy - działań charytatywnych w tym zakresie oraz kwotową wartość tej pomocy, a przez to weryfikacji treści sprawozdania, zarówno w części pisemnej jak i ustnej; - art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne przyjęcie - w szczególności, iż w sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że opisane w przedmiotowym sprawozdaniu charytatywno-opiekuńcze działania Parafii były finansowane ze środków przekazanych od podatnika na ten cel, w sytuacji gdy okoliczność ta wynika wprost z zeznań świadka ks. S. C.; tylko wykazanie dokumentami, iż określone w sprawozdaniu działania Parafii o charakterze opiekuńczo-charytatywnym były finansowane konkretnie ze środków uzyskanych na rachunek bankowy Parafii w ramach darowizny przekazanej przez podatnika uprawdopodabnia fakt ich wydatkowania na ten cel, w sytuacji gdy nic takiego nie wynika przede wszystkim z treści art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1999 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, ale nadto uwzględniając fakt, iż pieniądze nie są rzeczami oznaczonymi co do tożsamości, zdaniem podatnika nie wykluczona jest również sytuacja, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, w której kościelna osoba prawna, nie chcąc sztucznie wpłacać np. środki z darowizn uzyskanych w trakcie mszy oraz wypłacać środki z darowizny przekazanej na rachunek bankowy, reguluje wydatki związane z działalnością charytatywno-opiekuńczą z innych pieniędzy, lecz na rachunek otrzymanej przelewem darowizny i na cel wynikający z tej darowizny; fakt, iż wypłaty z rachunku bankowego dokonywane przez ks. Proboszcza i wielkości tych wypłat nie pokrywają się wprost z wydatkami określonymi w sprawozdaniu rzekomo ma świadczyć o tym, iż darowizna ta nie została rzekomo przeznaczona na wskazane w sprawozdaniu cele, w sytuacji gdy w sposób oczywisty ks. Proboszcz nie chcąc właśnie sztucznie wpłacać i wypłacać pieniędzy z oraz na rachunek bankowy mógł wykładać pieniądze na daną akcję opisaną w treści sprawozdania z innych środków, przyjmując, iż zostały one uregulowane właśnie z tej darowizny, a przy okazji wypłacać z rachunku Parafii parafialne już pieniądze; organ podatkowy nie jest w stanie zweryfikować, w szczególności w całości, np. kosztów związanych z wyjazdem do Rzymu, w sytuacji gdy organ podatkowy jest w stanie chociażby zweryfikować koszt jednego, nawet najtańszego dostępnego w danym okresie na rynku biletu samolotowego, czy wobec uzyskanej daty wyjazdu nawet ustalić linie, którymi podróżowali uczestnicy tej wycieczki zorganizowanej przez Parafię i rzeczywisty koszt biletów w tym zakresie, zwłaszcza, iż ich zdjęcie zostało załączone do akt i mieści się ono także na stronie internetowej Parafii; organ podatkowy nie jest w stanie zweryfikować, w szczególności w całości, np. kosztów wyjazdu młodzieży do Muzeum Powstania Warszawskiego, w sytuacji gdy nie tylko organ podatkowy posiada wiedzę co najmniej jaki jest koszt biletów wstępu do Muzeum dla 50 osób; nie dają się zweryfikować określone sprawozdaniem wydatki dotyczące akcji rozdawania żywności osobom najbiedniejszym i bezdomnym, tj. akcji określonej w pkt 1 sprawozdania, czy akcji dożywiania najuboższych i bezdomnych w Parafii, określonej w pkt 2 sprawozdania, w sytuacji gdy ks. Proboszcz S. C. nie tylko wskazał dane niektórych osób korzystających z tych akcji, ale również kwotę odpowiednio tygodniowo oraz miesięcznie przeznaczaną z darowizny na te cele, zaś niewątpliwie z uwagi na charakter tej pomocy, była ona z samego założenia adresowana do nieoznaczonego kręgu osób, w tym osób bezdomnych, których adresu trudno podać; nie dają się zweryfikować określone sprawozdaniem wydatki dotyczące akcji wydawania paczek żywnościowych dla osób najbiedniejszych i bezdomnych oraz dzieci z najuboższych rodzin, rozdawanych beneficjentom pomocy przed świętami i z okazji Dnia Dziecka i Mikołajek, w sytuacji gdy w piśmie złożonym w dniu 28 maja 2013 roku ks. Proboszcz S. C. wprost wskazał kwoty poniesionych wydatków w tym zakresie w określonych datach, a nadto fakt organizowania tego rodzaju pomocy został udokumentowany zdjęciami i potwierdzony zeznaniami, w szczególności ks. Proboszcza S. C.; nie dają się zweryfikować określone sprawozdaniem wydatki dotyczące akcji na przygotowanie posiłków wigilijnych w ramach akcji organizowanych przez okres tygodnia poprzedzającego dzień Bożego Narodzenia na rzecz osób najuboższych i bezdomnych oraz w okresie Świąt Wielkanocy, w sytuacji gdy w piśmie ks. Proboszcz S. C. wprost wskazał kwoty poniesionych wydatków w tym zakresie w określonych datach; dziwne jest to, iż ks. Proboszcz S. C. nie posiada dowodów zakupu produktów, potrzebnych do przygotowania wymienionych w sprawozdaniu akcjach, natomiast poproszony o wskazanie kwot i dokładnych dat poniesienia poszczególnych wydatków wskazuje je z dokładnością do dziesiątek groszy - niewątpliwie ks. Proboszcz S. C. wskazując w sprawozdaniu łączne kwoty wydatkowane na dany cel, również musiał je ustalać na podstawie własnych wyliczeń dotyczących wydatkowania darowizny, zaś jak wynika to również z zeznań ks. Proboszcza S. C., posiadał on swoje notatki dotyczące wydatkowania darowizny; zgodne z doświadczeniem życiowym oraz ustaleniami organu podatkowego jest to, iż w sytuacji kataklizmu, np. spowodowanego powodzią, pomoc dla powodzian pochodzi ze zbiórek rzeczy oraz pieniędzy, w sytuacji gdy również zgodne z doświadczeniem jest to, iż przy takiej pomocy zakup najpotrzebniejszych dla powodzian rzeczy jest również realizowany z darowizn pieniężnych takich, jak m.in. uzyskana od podatnika i przekazywanych na cele pomocy, w tym opiekuńczo – charytatywne, w szczególności, że pomoc ta była realizowana przed zorganizowaniem tych ewentualnych zbiórek; skoro okazało się, iż część sprawozdania jest niewiarygodna to zdaniem organu podatkowego należy uznać za niewiarygodną także pozostałą jego część, w sytuacji gdy nie tylko stanowisko w tym zakresie jest wewnętrznie sprzeczne ze stanowiskiem samego organu podatkowego odnośnie tego, iż nie kwestionuje on faktu, iż większość z akcji opisanych w sprawozdaniu zostało zrealizowanych, ale nadto właśnie pozostała część tego sprawozdania zarówno znajduje potwierdzenie w dokumentacji zdjęciowej dowodzącej zrealizowanie wskazanych w sprawozdaniu akcji, jak i zeznaniach innych świadków zeznających w niniejszej sprawie, zwłaszcza, że organ dodatkowo neguje pozostałą część sprawozdania, pomimo braku przesłuchania wszystkich beneficjentów akcji wskazanych w sprawozdaniu, których dane podał ks. Proboszcz S. C., a które to osoby mogą przecież potwierdzić realizację tych akcji z darowizny przekazanej przez podatnika i kwoty przeznaczone na daną akcję; - art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, w przypadku gdy zasługiwała ona na uchylenie; - art. 180 w zw. z art. 181 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uwzględniania wniosków dowodowych skarżącego zawartych w piśmie datowanym na dzień 20.03.2014 roku, pomimo że miały one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1999 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zupełne pominięcie za podstawę zaskarżonej decyzji, iż przepis ten nie reguluje kwestii dotyczącej formy oraz treści samego sprawozdania, a przez to przede wszystkim przekazanie sprawozdania o przeznaczeniu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną, a nawet formę mieszaną, tj. w części ustną, a w części pisemną, byleby było przekazane w terminie 2 lat od daty przekazania darowizny, tak jak to miało miejsce w stanie faktycznym objętym niniejszą sprawą; jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w treści tego przepisu przewidziano szczególny tryb wykazywania okoliczności uzasadniających prawo do skorzystania z ulgi podatkowej poprzez ustanowienie obowiązku przedłożenia sprawozdania, co w ocenie organu podatkowego II instancji czyni bezzasadnym zarzut strony skarżącej, iż dotyczący możliwości wykazania zeznaniami ks. Proboszcza S. C., jako osoby wyłącznie dysponującej środkami Parafii, iż dany wydatek był w rzeczywistości poniesiony konkretnie ze środków pieniężnych uzyskanych przez Parafię z darowizny, gdyż najwyraźniej zdaniem organu podatkowego wszystkie okoliczności i dowody potwierdzające wydatkowanie przez Parafię otrzymanej darowizny winny już znajdować się w treści sprawozdania, w sytuacji gdy w sposób wręcz oczywisty nic takiego nie wynika z treści tego przepisu, a nadto powyższe stanowisko staje we wręcz oczywistej sprzeczności z tym, iż sprawozdanie ma służyć organom podatkowym dopiero do weryfikacji czy w rzeczywistości darowizna posłużyła sfinansowaniu preferowanych celów pomocowych określonych w treści sprawozdania; - art. 1, art. 9, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 9, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 27 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 2 oraz art. 45 ust. 1, ust. 4 pkt 1 oraz ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w roku 2008) w zw. z art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1999 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie za podstawę zaskarżonej decyzji, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 w kwocie 105.270,00 zł, w sytuacji gdy darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym w całości, jeżeli kościelna osoba prawa przedstawi darczyńcy (wyłącznie) pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność, zaś również przedstawione sprawozdanie z wydatkowania tej darowizny, w tym ustne, co najmniej w części pozwala na bezsporne zweryfikowanie kwoty darowizny zgodnie z celem na jaki została ona przeznaczona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia i wnioski zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W rozpoznanej sprawie spór dotyczy możliwości skorzystania przez S. S. z ulgi przewidzianej w art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2013 poz. 1169), w odniesieniu do darowizny przekazanej przez skarżącego w dniu 30 grudnia 2008 r. Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. A w P. Spór sprowadza się do tego jaką formę i treść powinno mieć sprawozdanie obdarowanego z przeznaczenia darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą oraz to, czy na podstawie przedstawionego przez skarżącego sprawozdania z wykorzystania darowizny można było ustalić, że kwota darowizny w wysokości 270.000,- zł była wykorzystana zgodnie z celem określonym w art. 55 ust. 7 ww. ustawy. Poza sporem jest spełnienie przez skarżącego wymogu udokumentowania darowizny dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego oraz przyjęcie ww. kwoty przez obdarowaną kościelną osobę prawną. Zgodnie z art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej "darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. W odniesieniu do darowizn na inne cele mają zastosowanie ogólne przepisy podatkowe". Sprawozdanie, o którym mowa w ww. przepisie składane przez kościelną osobę prawną, o ile ma wywołać skutki prawne, powinno zawierać oświadczenie obdarowanego o przeznaczeniu otrzymanych środków finansowych na określony cel, tj. na działalność charytatywno-opiekuńczą prowadzoną przez kościelną osobę prawną, przy założeniu, iż cel ten faktycznie został zrealizowany. Tym samym sprawozdanie takie powinno zawierać dane na tyle dokładne i konkretne, aby umożliwić podatnikowi samoobliczenie podatku, a następnie organowi podatkowemu w późniejszym (ewentualnym) postępowaniu podatkowym ustalenie, sprawdzenie i zweryfikowanie danych o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą, w tym ustalenie ostatecznych beneficjentów pomocy udzielonej przez kościelną osobę prawną z uzyskanej darowizny. Jeżeli w analizowanym przepisie mowa jest o przedstawieniu darczyńcy sprawozdania – i to w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - to uznać należy, że takie sprawozdanie powinno mieć formę pisemną, z datą zawierającą się w przedziale czasowym zakreślonym przez ustawodawcę. Ewentualna ustna relacja przedstawiciela kościelnej osoby prawnej z wydatkowania kwot przekazanej darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą nie może być uznana za przedstawienie sprawozdania w tym zakresie. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej nie pozwala na konwalidowanie treści wadliwego sprawozdania po upływie dwuletniego okresu, o którym mowa w tym przepisie, a tym bardziej na zastępowanie po tym czasie sprawozdania innymi środkami dowodowymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 396/12). Sąd w tym składzie orzekającym uznał, że w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, musi być określony cel i co najmniej grupa beneficjentów pomocy charytatywnej, np. otrzymujący żywność, odzież i inne datki. Znaczenie ma też to w jakim okresie kościelna osoba prawna takie działania faktycznie prowadziła oraz jakie ściśle określone wydatki poniosła na zakup środków pomocowych. Kościelna osoba prawna powinna nie tylko wykazać, ale udokumentować fakt prowadzenia działalności charytatywno-opiekuńczej na rzecz określonej grupy społecznej, ze szczególnym uwzględnieniem (rozliczeniem) środków poniesionych na ten cel. Zakup towarów pomocowych powinien być udokumentowany odpowiednimi rachunkami, które powinny być uwzględnione w sprawozdaniu przekazanym darczyńcy. Na przeszkodzie sporządzeniu przez obdarowaną kościelną osobę prawną sprawozdania zawierającego wskazane wyżej informacje, umożliwiające weryfikację przeznaczenia darowizny, nie stoi art. 55 ust. 2 ustawy kościelnej, zgodnie z którym kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej działalności niegospodarczej i w tym zakresie nie mają one obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy o zobowiązaniach podatkowych. Okoliczność, że kościelne osoby prawne nie mają prawnego obowiązku prowadzenia dokumentacji dla celów podatkowych w związku z ich działalnością niegospodarczą, nie wyłącza możliwości umownego zobowiązania takiej osoby do przedstawienia właściwego rozliczenia sposobu spożytkowania uzyskanej darowizny. W świetle bowiem art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej rozliczenie takie (sprawozdanie) ma wpływ wyłącznie na zakres obowiązku podatkowego darczyńcy, a nie obdarowanej kościelnej osoby prawnej. O ograniczonym zakresie zastosowania art. 55 ust. 2 ustawy kościelnej świadczy również art. 18 ust. 1f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014, poz. 851), stosownie do którego "podatnicy otrzymujący darowizny, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 7 oraz w art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, którzy nie składają zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1, są obowiązani (...) przekazać urzędowi skarbowemu informacje o kwocie ogółem otrzymanych darowizn ze wskazaniem celu jej przeznaczenia zgodnie ze sferą działalności pożytku publicznego (...) wraz z wyszczególnieniem darowizn pochodzących od osób prawnych z podaniem nazwy i adresu darczyńcy, jeżeli jednorazowa kwota darowizny przekracza 15.000 zł lub jeżeli suma wszystkich darowizn otrzymanych w danym roku podatkowym od jednego darczyńcy przekracza 35.000 zł; w terminie składania zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1, udostępnić do publicznej wiadomości, poprzez publikacje w Internecie, środkach masowego przekazu lub wyłożenie dla zainteresowanych w pomieszczeniach ogólnie dostępnych, informacje, o których mowa w pkt 1, i w formie pisemnej zawiadomić o tym właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Z obowiązku tego zwolnione są podmioty, których dochód za dany rok podatkowy nie przekracza kwoty 20.000 zł". Brak obowiązku prowadzenia dokumentacji podatkowej nie oznacza, że kościelne osoby prawne nie mogą dokumentować wydatków ponoszonych na działalność charytatywno-opiekuńczą w innych celach, chociażby właśnie po to, aby sporządzić stosowne sprawozdanie i przekazać je darczyńcy oraz umożliwić weryfikację tego sprawozdania, a w rezultacie potwierdzić prawo darczyńcy do skorzystania z ulgi podatkowej. Sąd w tym składzie orzekającym podzielił pogląd organów podatkowych, zgodnie z którym sprawozdanie Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. A w P. z dnia 10 grudnia 2010 r. nie spełniało wymogów, jakim winien odpowiadać taki dokument, aby skarżący mógł skorzystać z ulgi podatkowej określonej w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawozdanie to nie zawiera opisu zdarzeń na tyle dokładnego, aby organy podatkowe mogły dokonać kontroli opisanych w nim faktów. W sprawozdaniu wskazano bowiem jedynie ogólnikowy opis celów, na jakie wydatkowana została darowizna oraz przypisane tym celom kwoty, a brak było danych odnoszących się do opisu przebiegu poszczególnych zdarzeń oraz do dowodów indywidualizujących podmioty bezpośrednio obdarowane ze środków pochodzących z darowizny. Nie istniały też dokumenty z dokonanego podziału środków na poszczególne cele działalności charytatywno-opiekuńczych Parafii, ani też jakiekolwiek inne dowody (ewidencje rodzin ubogich, dzieci korzystających z dotowanych wyjazdów, pokwitowania odbioru paczek, zestawienia zakupów na poszczególne cele). Zgodzić należy się z organami podatkowymi, że takie ogólne sformułowania zawarte w sprawozdaniu, jak: "zorganizowanie akcji rozdawania żywności osobom najbiedniejszym i bezdomnym oraz przekazanie nieodpłatnie ww. osobom produktów spożywczych", "zakup produktów potrzebnych do przygotowania gorących posiłków w ramach akcji dożywiania najuboższych i bezdomnych w Parafii", "przygotowanie paczek żywnościowych dla osób najbiedniejszych i bezdomnych oraz dzieci z najuboższych rodzin, w tym słodycze i upominki", "przygotowanie posiłków wigilijnych", "organizowanie licznych imprez i spotkań charytatywno-opiekuńczych dla biednych rodzin i osób samotnych i bezdomnych", "organizowanie wyjazdów rekolekcyjnych i wypoczynku rehabilitacyjnego dla osób chorych w różnych zewnętrznych ośrodkach zamiejscowych", bez wskazania jakichkolwiek informacji dotyczących dat, czy też miejsc, w których realizowane były poszczególne działania, uniemożliwia weryfikację, czy faktycznie były one realizowane ze środków pochodzących z darowizny i w zakresie podanym przez Proboszcza Parafii. Tego rodzaju informacje nie poddają się weryfikacji, skoro nie wskazano nawet gdzie dokonywano zakupów towarów, które były wykorzystane w akcjach charytatywnych. W rozpoznanej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji podjął działania umożliwiające obdarowanej Parafii uzupełnienie sprawozdania o dane, które pozwoliłyby na jego weryfikację. Jednakże Proboszcz Parafii w swoich wyjaśnieniach, pomimo wskazywania na określone kwoty pieniężne, nie potrafił udowodnić gdzie, w jakiej wysokości i na co przeznaczał środki pieniężne z przedmiotowej darowizny. Ponadto analiza operacji dokonywanych na rachunku bankowym Parafii wykazała, że wypłaty w listopadzie 2009 r. kwot w sumie 110.500,00 zł nie bilansowały wydatków akcji rozdawania żywności (koszt: 230 zł na tydzień), dożywiania najuboższych i bezdomnych (koszt: 2 x 800 zł), akcji przygotowywania paczek żywnościowych dla osób najbiedniejszych, bezdomnych i dzieci z najuboższych rodzin (koszt łączny: 7.081,07 zł) oraz akcji dożywiania w okresie Świąt Bożego Narodzenia (koszt: 2.998.32 zł). Parafia wydatkować miała ze środków finansowych pozyskanych od podatnika kwotę 90.000,00 zł na pomoc dla powodzian z okolic Sandomierza, podczas gdy powódź ta miała miejsce w maju i czerwcu 2010 r. – jak wskazał organ odwoławczy - a z rachunku bankowego w okresie od maja do września 2010 r. wypłacono środki pieniężne w łącznej wysokości 6.300,00 zł. Proboszcz Parafii nie przedstawił również dowodów potwierdzających wyjazdy wypoczynkowe, rehabilitacyjne, młodzieży w latach 2009 – 2010. Wszelkiego rodzaju wycieczki, np. do Muzeum Powstania Warszawskiego, wiążą się nie tylko z koniecznością zakupu biletu wstępu, ale także z wykupem ubezpieczenia, gdzie obowiązkowo musi być podana rzeczywista ilość uczestników. Dyspozycja ww. przepisu art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej w sposób jednoznaczny określa, że darowizna jest wyłączona z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny zostanie ona przeznaczona na działalność charytatywno-opiekuńczą. W związku z tym trudno się zgodzić z pełnomocnikiem skarżącego, że kościelna osoba prawna, nie chcąc sztucznie wpłacać środków z darowizny przekazanej na rachunek bankowy, może finansować ww. cele z innych pieniędzy, np. z "tacy". W takim przypadku nie można uznać, że działalność charytatywno-opiekuńcza została sfinansowana ze środków darowizny. Danych wskazywanych Przez Proboszcza Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. A w P. nie potwierdził Klasztor O. B. p.w. B w Z. oraz Ośrodek Konferencyjno-Rekolekcyjny Archidiecezji Ł. w P., co do korzystania młodzieży z usług noclegowych i pobytów rekolekcyjnych i wypoczynku rehabilitacyjnego. Z kolei Ośrodek C potwierdził pobyt na rekolekcjach w dniach 07-12 września 2009 r. i od 28 sierpnia do 2 września 2010 r. grupy 9-10 osób każdego roku, a nie tak jak wskazał ksiądz Proboszcz uczestnictwo po 30 osób. Sąd podziela też pogląd wyrażany w orzecznictwie, że prawo do odliczenia wydatków z tytułu darowizny na charytatywno-opiekuńczą działalność kościelnych osób prawnych jest prawem podmiotowym podatnika i to na nim ciąży obowiązek czuwania nad prawidłowym i wiarygodnym udokumentowaniem zarówno faktu dokonania darowizny, jak i przeznaczeniem jej na cel wskazany w art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 503/09, LEX nr 551731). W niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że przekazana przez skarżącego darowizna w całości została wydatkowana na cele określone w sprawozdaniu Proboszcza i w kwotach tam wykazanych, gdyż ustalone przez organ okoliczności podważają prawdziwość i rzetelność przedłożonego sprawozdania. W związku z takimi rozbieżnościami i wątpliwościami wynikającymi z materiału dowodowego sprawy podatkowej prawidłowo organ odwoławczy uznał, że nie można jednoznacznie potwierdzić, w jakiej wysokości, na jaki cel i do których osób, trafiła pomoc Proboszcza Parafii. Okoliczności te uniemożliwiały więc podjęcie ustaleń, czy i w jakiej proporcji wymienione w sprawozdaniu cele były finansowane ze środków pochodzących z darowizny od podatnika. To powoduje, że organ podatkowy nie był uprawniony do uwzględnienia nawet w części przedłożonego sprawozdania Proboszcza Parafii. W skardze pełnomocnik S. S. zarzucił organom podatkowym naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). Jednakże Sąd uznał te zarzuty za bezzasadne. W przypadku kiedy stwierdzono, że sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą osoby kościelnej było nierzetelne, skutkowało to utratą przez podatnika prawa do odliczenia od dochodu pełnej kwoty przekazanej darowizny, a zatem zastosowanie znalazły ogólne reguły opodatkowania, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Sąd nie znalazł więc podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Brak było również podstaw do stwierdzenia podniesionych w skardze zarzutów naruszenia fundamentalnych zasad postępowania podatkowego, w szczególności wyrażonych w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy dokonany został w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, przy ocenie którego nie przekroczono zasady swobodnej oceny, a do ustalonego stanu faktycznego organ prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Z uwagi na powyższe, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). pc