II SA/Łd 1231/13

Dnia 4 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 roku sprawy ze skargi W. P. i I. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. i D. T. pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. J. i D. T. wystąpili o przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na mieszkalno-usługowy z adaptacją strychu na część mieszkalną na działce nr ewid. 43/3 obręb [...]. Do wniosku załączono 4 egz. projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję o warunkach zabudowy. W dniu 2 sierpnia 2012 r. na J. i D. T. nałożono obowiązek usunięcia w terminie do 31 sierpnia 2012 r. braków w dokumentacji w postaci pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W związku z uzupełnieniem braków w terminie, decyzją z dnia [...] Starosta [...] udzielił pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. W wyniku rozpatrzenia odwołania W. P. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ podniósł, że w projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano miejsc postojowych oraz miejsca usytuowania pojemników na odpady, bowiem z dokumentacji nie wynika, że inwestorzy posiadają prawo do dysponowania nieruchomościami nr 43/1 i 44, na których przewidziano miejsca parkingowe i miejsca do gromadzenia odpadów. Organ odwoławczy stwierdził też, że organ I instancji powinien dokonać analizy pod względem konieczności zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, skoro z twierdzeń pełnomocnika inwestora wynika, że lokal "przez dziesiątki lat był lokalem handlowym". Nadto, projekt winien zostać doprowadzony do zgodności z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 462) w zakresie sporządzenia projektu na kopii mapy zasadniczej, służącej dla celów projektowych. Organ I instancji powinien też, zdaniem Wojewody, zobowiązać inwestora do wykazania, że planowane roboty budowlane odbywać się będą z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Wojewoda stwierdził, że Starosta powinien także dokonać sprawdzenia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i braków tj. nieprawidłowo wykonanego projektu zagospodarowania działki (projekt zagospodarowania działki wykonano na nieprawidłowej mapie), braku oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, braku uwzględnienia w projekcie miejsc parkingowych i miejsc usytuowania pojemników na odpady. Organ zobowiązał też inwestorów do przedłożenia wcześniejszych decyzji wydanych w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu handlowego. W dniu 27 grudnia 2012 r. J. i D. T. uszczegółowili wniosek o pozwolenie na budowę, doprecyzowując lokalizację obiektu poprzez objęcie wnioskiem działek 43/1 i 43/6 oraz 43/3. Przedłożyli też uzupełnienie projektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i D. T. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego. Na skutek odwołania W. P., Wojewoda [...] decyzją [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l-instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono brak wykazania, iż planowana inwestycja nie wpłynie niekorzystnie na własność sąsiada, brak czytelnego oznaczenia granicy między działkami oraz między budynkami, brak projektu zagospodarowania działki wykonanego na kopii aktualnej mapy zasadniczej (załączony projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kserokopii mapy) oraz brak miejsc parkingowych na działce przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia wskazanych przez Wojewodę braków. W piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r. autor projektu budowlanego wyjaśnił, że w projekcie w opisie technicznym w części 7.5.3 Ekspertyza techniczna istniejącego budynku opisane zostały wszystkie istniejące ściany konstrukcyjne budynku, gdzie podano ich grubości i stan techniczny. Projektowana przebudowa nie narusza istniejących ścian konstrukcyjnych, jak również ściany konstrukcyjnej między mieszkaniami Państwa T. i P. Projekt nie przewiduje nowych ścian konstrukcyjnych, bowiem projektowane są ścianami działowymi wykonanymi z płyty kartonowo-gipsowej. Bryła budynku jest jedna i nie ma wyraźnego podziału konstrukcyjnego tych części budynku, które można zaznaczyć w projekcie. Projekt zagospodarowania wykonany został na kserokopii mapy zaktualizowanej przez geodetę, a taka mapa jest kopią mapy zasadniczej. Wyjaśnił nadto, że parkingi dla klientów do projektowanej usługi jak i istniejących usług w tym fragmencie miasta korzystają z istniejących parkingów na Rynku i w jego okolicach, a projektowana usługa zlokalizowana jest w pobliżu Rynku. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], działając w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267), powoływanej dalej jako k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji, obejmującej przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na mieszkalno - usługowy z adaptacją strychu na część mieszkalną o powierzchni zabudowy istniejącej 120,0 m², projektowanej powierzchni użytkowej 135,4 m² i kubaturze istniejącej 1236,00 m³ - kategoria obiektu - l, wg projektu indywidualnego, zlokalizowanego na działkach, położonych w miejscowości W. – oznaczonych w ewidencji gruntów numerami 43/3,43/1 i 43/6. Organ I instancji wskazał, że obszar oddziaływania obiektu obejmie działki nr 43/3, 43/1, 43/6 i 1746. Wyjaśnił nadto, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest w granicy z działkami nr 43/1, 43/6, 1746. Stwierdził, że braki dokumentacji budowlanej zostały w terminie usunięte, a pozostałe zastrzeżenia zawarte w decyzji Wojewody [...] zostały wyjaśnione w piśmie projektanta z dnia 3 czerwca 2013 r. Nadto, projektowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. P. (właściciel działki przy ul. A 12a) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wyrażając obawy, iż planowana inwestycja niekorzystnie wpłynie na konstrukcję budynku stanowiącego jego własność. Podkreślił, że ściana jego budynku wspólna ze ścianą inwestora, ma inną grubość niż wskazał projektant wykonujący projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji, bowiem na części parteru ma grubość 25 cm, a na części piętra tylko 12 cm. Podniósł, że wraz z siostrą wnosili stanowczy sprzeciw na zaproponowane przez projektanta rozwiązanie, zawarte w projekcie, dotyczące umieszczenia ciągu przewodów wentylacyjnych przy ich ścianie, co spowoduje dodatkowe obciążenie konstrukcji budynku. Zdaniem strony, konstrukcja budynku została już wcześnie osłabiona z uwagi na zmianę sposobu użytkowania części parteru budynku sąsiedniego z mieszkalnego na usługowy i likwidację znacznej części ścian środkowych nośnych, wewnętrznych. Poddali również w wątpliwość legalność tych prac. Przeznaczenie w dokumentacji projektowej do wyburzenia dalszych ścian nośnych budynku w celu wykonania nowego sklepu, zdaniem strony, również osłabi konstrukcję budynku. Taki sam skutek, zdaniem strony, pociągnie za sobą adaptacja strychu nieużytkowego na pomieszczenia mieszkalne w budynku, bowiem nie jest on przystosowany do przeniesienia dodatkowych obciążeń powstałych w jej wyniku. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że mając na względzie uwagi skarżącego, dotyczące grubości wspólnej ściany i jego obaw w stosunku do bezpieczeństwa konstrukcji budynku, projekt budowlany wykonywany jest przez osoby, posiadające stosowne uprawnienia. Projektant złożył oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Ekspertyza techniczna, dołączona do projektu budowlanego wykazała nadto, iż stan techniczny ścian jest dobry oraz stwierdzono, iż ściany jak i fundament oraz stropy przeniosą projektowane obciążenia. Dodatkowo wskazano, iż grubość ścian zewnętrznych wynosi 57 cm i 47 cm, natomiast ściana wewnętrzna nośna ma grubość 25 cm. Co najistotniejsze, uprawniony projektant wskazał, iż przebudowa nie naruszy istniejących ścian konstrukcyjnych budynku, również ściany konstrukcyjnej pomiędzy mieszkaniami inwestora i skarżącego. Wojewoda podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie może obecnie badać zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i Polskimi Normami. Przewidujący taką możliwość art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego został bowiem uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). W rezultacie organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem, i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi, podlega natomiast projekt zagospodarowania terenu. Zauważył, że powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w ustawie Prawo budowlane szeroką odpowiedzialnością projektanta za zawartość merytoryczną projektu i przyjęte w nim rozwiązania (art. 20). Wobec powyższego, przy braku dowodów pozwalających na przyjęcie innego stanowiska niż zawarty w projekcie budowlanym, istnieje domniemanie prawidłowości wskazanych w dokumentacji projektowej danych. W ocenie organu odwoławczego zatem w sytuacji, gdy skarżący podważa zapisy projektu budowlanego, konieczne było udowodnienie przez stronę, że informacje zawarte w dokumentacji są błędne, czego nie uczyniono. W oparciu o rysunek rzutu parteru, będący częścią projektu budowlanego, organ stwierdził ponadto, że roboty budowlane nie przekraczają osi wspólnej ściany i realizowane będą w części należącej do inwestora. Dodał, że dokumentacja projektowa spełnia wymogi konieczne dla uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy zostały ustalone decyzją Burmistrza W. z dnia [...], nr [...], która określa warunki zabudowy dla działki nr 43/3. Zakres przedmiotowy wniosku o pozwolenie na budowę, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę jak również projektu budowlanego winien być tożsamy, jednakże po analizie projektu budowlanego organ uznał, że planowana budowa jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi przyrody i krajobrazu obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Inwestor uzyskał także pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wykonanie robót budowlanych. Wojewoda zauważył, że inwestycja nie pozbawi osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Dodatkowo inwestycja nie spowoduje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje oraz nie wpłynie na zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby. Projekt budowlany spełnia wymagania wynikające z ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, uznając, że organ I instancji nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę w myśl zapisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W skardze na powyższą decyzję W. P. i I. K., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnosząc zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., wskazali na negatywne oddziaływanie planowanych do wykonania robót budowlanych na należący do nich budynek mieszkalno–usługowy. Podnieśli, iż decyzja nie zawiera żadnych obwarowań, które miałyby na celu ochronę ich własności. Powtórzyli argumentacją związaną z nieprawidłową, ich zdaniem, ekspertyzą techniczną budynku istniejącego, wskazując na wadliwe ustalenia, dotyczące grubości ściany granicznej. Dodatkowo wskazali również na dokonaną 5 lat wstecz wymianę stropów w budynku inwestorów, która, w ich ocenie, stanowiła już nadmierne obciążenie ścian budynku istniejącego. Skutkiem tychże robót było spękanie ścian ich budynku, co wymagało natychmiastowego remontu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania D. T. wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż na skutek konfliktu sąsiedzkiego, budynek objęty inwestycją, był przedmiotem licznych kontroli i postępowań, które zakończyły się korzystnie dla inwestora. Odnosząc się do spękań ścian budynku skarżących wskazał, iż są one następstwem inwestycji prowadzonej przez poprzednika prawnego skarżących lub samych skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd uznał, iż brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy orzeczenie Starosty [...], zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę inwestycji, obejmującej przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na mieszkalno – usługowy z adaptacją strychu na część mieszkalną o wskazanych w decyzji parametrach, na terenie nieruchomości, położonej w W., przy ul. A 12. Spór pomiędzy stronami obejmował zarówno techniczną możliwość realizacji inwestycji, z uwagi na jej "plombowe" usytuowanie i oddziaływanie na nieruchomość skarżących, jak i jej dopuszczalność, w związku z podnoszonym przez skarżących zarzutem rozpoczęcia inwestycji przed wydaniem decyzji pokoleniowej oraz zlokalizowaniem miejsc parkingowych i pojemników na odpady stałe na terenie sąsiedniej działki. Odnośnie zarzutów, dotyczących ekspertyzy technicznej budynku istniejącego – podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że miarodajna pozostaje opinia eksperta złożona wraz z projektem budowlanym. Została ona sporządzona w trybie § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z treścią wspomnianego przepisu rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Ekspertyza taka, uwzględniająca również stan techniczny ściany granicznej, została przez inwestora przedłożona, zaś jej konkluzja uzasadniała stanowisko, wskazujące na możliwość realizacji projektowanej inwestycji. Konkluzji tej skarżący nie podzielali, jednakże prócz odwoływania się do okresu posiadania nieruchomości przez swych poprzedników prawnych, nie przedłożyli żadnego dowodu (w szczególności konkurencyjnej opinii, sporządzonej przez uprawniony podmiot), który pozwalałby na zakwestionowanie jej ustaleń. Organy administracji architektoniczno – budowlanej nie są natomiast władne kwestionować ekspertyzy wykonanej przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami, wyłącznie z tej przyczyny, że strona postępowania ustaleń tych nie akceptuje. Przedmiot badania dokumentacji projektowej, określony w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie obejmuje prawidłowości poszczególnych rozwiązań projektowych, o ile nie pozostają one w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy albo projektem zagospodarowania działki lub terenu. Jakkolwiek zatem z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, nie oznacza to zastępowania strony w poszukiwaniu dowodów dla uzasadnienia jej stanowiska, przeczącego zgromadzonemu materiałowi dowodowemu. Kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie oznacza zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania. Obowiązkiem organu jest natomiast wykazanie, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2013r., sygn.akt II OSK 1754/13 oraz z dnia 8 listopada 2013r., sygn.akt II OSK 1291/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W rozpoznawanej sprawie zgromadzony materiał dowodowy w postaci ekspertyzy, sporządzonej przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi do projektowania bez ograniczeń potwierdził, iż stan konstrukcji i elementów budynku umożliwia realizację inwestycji. Skarżący nie przedłożyli natomiast dowodu, który przeczyłby tejże konkluzji. Na marginesie można jedynie wskazać, że o ile istnieją ku temu podstawy faktyczne (możliwość zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników) - taka ekspertyza może być wykonana także po wydaniu pozwolenia na budowę – przed rozpoczęciem inwestycji lub w jej trakcie. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2011r., sygn.akt II OSK 1935/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1152103) W zakresie miejsc parkingowych i miejsca na gromadzenie odpadów stałych natomiast, w ocenie Sądu nie ma żadnych przeciwwskazań aby znajdowały się one na terenie innych działek, stanowiących własność czy współwłasność inwestora. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych spełnienie warunków, określonych w §18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, oceniać należy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych konkretnego wypadku. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2012r., sygn.akt II OSK 864/11, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1252217 oraz z dnia 20 października 2011r., sygn.akt II OSK 719/11, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1132127). W rozpoznawanej sprawie, inwestorzy zabezpieczyli miejsca parkingowe na własnej, sąsiedniej działce, co należy uznać za spełnienie wymogów cytowanego przepisu. Nie stanowi również uchybienia określenie w decyzji pozwoleniowej lokalizacji inwestycji częściowo na działkach innych niż wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem dotyczy to jedynie usytuowania zbiorników na odpady stałe i urządzenia miejsc parkingowych. W tym zakresie z uwagi na swój charakter (działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi) nie wymagały one osobnej decyzji o warunkach zabudowy, bowiem nie wiązały się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz.647 ze zm.) Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego rozpoczęcia robót budowlanych, wskazać należy, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ustalił, że w zakresie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę nie toczy się żadne postępowanie w organach nadzoru budowlanego. Czynności kontrolne, przeprowadzone na terenie nieruchomości nie potwierdziły faktu rozpoczęcia robót budowlanych w zakresie wymagającym pozwolenia na budowę, zaś postępowanie wcześniej wszczęte zostało umorzone. Nie została też wydana żadna decyzja rozbiórkowa, która dotyczyłaby działek, objętych inwestycją. Brak było więc podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z tej przyczyny. Przepis art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przewiduje bowiem odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jedynie wówczas, gdy na terenie którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Odnosząc się natomiast do fotografii, złożonych na rozprawie przez stronę skarżącą wskazać należy, że wykonanie decyzji pozwoleniowej nie zostało wstrzymane, zatem inwestor mógł rozpocząć roboty budowlane przed rozpoznaniem skargi. W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - jak wynika z art. 35 ust. 4 tejże ustawy - organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki, przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej. Ze wskazanych wyżej przyczyn, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. Oddalenie skargi wykluczało zaś możliwość zasądzenia kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, bowiem przepis art. 200 p.p.s.a. przewiduje taką ewentualność jedynie w przypadku jej uwzględnienia. A. P.