II SA/Łd 1570/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. W. i W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071, ze zm.), w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7.lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu R. W. i M. W. pozwolenia na budowę, obejmującego budynek gospodarczy (kurnik o przewidywanej obsadzie 20000 szt.) na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 32, położonej we wsi P., w gminie R. W trakcie przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że w dniu [...] R. i M. W. wnieśli o udzielenie pozwolenia na budowę w/w inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] projekt został uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. Starosta [...] wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. W. i M. W. pozwolenia na budowę, obejmującego budynek gospodarczy - kurnik o przewidywanej obsadzie 20000 sztuk. W uzasadnieniu orzeczenia organ wyjaśnił, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi, konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja wspomniana skierowana została do stron postępowania, za które uznano m. in. K. W. i W. W., będących właścicielami nieruchomości, graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji. W dniu 16.czerwca 2010r. przesyłki skierowana do małżonków W., zawierające opisaną wyżej decyzję zostały awizowana przez doręczyciela z adnotacją "adresat nieobecny". W dniu 1.lipca 2010r. przesyłki zostały zwrócona do nadawcy z informacją o ich niepodjęciu w terminie. W dniu 7.lipca 2010r. przesyłki zostały ponownie przesłane do adresatów i podjęte przezeń w dniu 23.lipca 2010r. Odwołanie od powyższej decyzji K. i W. W. wnieśli w dniu 3.sierpnia 2010r., uzasadniając je opisem uciążliwości spowodowanych użytkowaniem kurnika, istniejącego już na terenie działki inwestora i poinformowali o swoim zamiarze budowy na działce nr 33, której pozostają właścicielami, nowego domu mieszkalnego. Zarzucili także organowi pierwszej instancji niedokonanie wizji lokalnej przed wydaniem decyzji. Cytując zaś zapis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane podnieśli, że "projektowany obiekt budowlany powinien w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich być neutralny w stosunku do sąsiednich nieruchomości w zakresie immisji bezpośrednich takich jak zanieczyszczenie powietrza, wody, gleby, unoszącego się z nieruchomości fetoru, kurzych odchodów piór, a także unoszącego się w powietrzu pyłu, zawierającego szkodliwe dla zdrowia ludzkiego substancje". Odwołujący wskazali, że realizacja projektowanej inwestycji spowoduje zaniżenie wartości działki, której są właścicielami, w przypadku podjęcia decyzji o jej sprzedaży. Miejsce wskazane przez inwestora jako teren inwestycji jest zaś największym skupiskiem ludzi z dwóch wsi, P. i W. Wskazane wyżej odwołanie zostało podpisane przez K. i W. W. oraz 22 osoby, które nie podały swoich adresów. Wojewoda [...][...] z uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji, zauważył, że wymienione w odwołaniu osoby, które je podpisały wraz z K. i W. W., nie zostały uznane przez organ pierwszej instancji za strony postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Wobec tego do wszystkich tych osób wystosowano wezwanie do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od daty jego otrzymania, czy złożenie podpisu pod w/w protestem stanowi jedynie o solidarności i poparciu stanowiska zajętego przez K. i W. W., czy jest to wystąpienie we własnym imieniu mające na celu wniesienie odwołania od w/w decyzji, a w takim przypadku również do wykazania interesu prawnego w niniejszej sprawie. W wezwaniu tym zawarto także informację, iż w przypadku uchybienia określonemu w nim terminowi organ odwoławczy rozpatrzy sprawę w oparciu o posiadane dokumenty, uznając złożony na odwołaniu podpis za poparcie stanowiska, zajętego przez stronę postępowania. Żadna z tych osób nie przekazała odpowiedzi na wystosowane imiennie zapytanie. Odnosząc się do spornej inwestycji organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora byłaby uzależniona od uzyskania zgody właściciela sąsiedniej działki, ale w każdej sytuacji ich realizacja winna być zgodna z przepisami prawa materialnego, które w zależności od rodzaju tej inwestycji wskazuje stosowny tryb postępowania administracyjnego. To inwestor decyduje o rodzaju i lokalizacji na swojej nieruchomości projektowanej inwestycji, a warunkiem jej realizacji jest, jak już wskazano powyżej, zgodność tego zamierzenia z obowiązującym prawem - w tym również z prawem miejscowym, którym są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli nieruchomość inwestora jest objęta takim planem. Przyszłe, a więc niedokonane zamierzenia realizacji inwestycji na działce, do której strona posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, także nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie przy rozpatrywaniu wniosku o pozwolenie na budowę na sąsiedniej działce. Zawarty w odwołaniu zarzut obniżenia wartości gruntów osób trzecich poprzez realizację inwestycji objętej zaskarżoną decyzją nie może stanowić przedmiotu rozpatrywania w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ tego zagadnienia nie regulują żadne przepisy wiążące organy administracji przy orzekaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor spełnił wszystkie wymagania prawem przewidziane, uzyskał stosowne uzgodnienia, a funkcja projektowanego budynku gospodarczego jest dopuszczona do realizacji na działce nr 32 na mocy ustaleń, zawartych w obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy R. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...], Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] roku, Nr [...], poz. [...]). Działka ta położona jest bowiem na terenach oznaczonych symbolami: 26.03.PRz,PU - zwierzęca produkcja rolnicza i usługi produkcyjne oraz magazyny i składy oraz 26.14 MRj - zabudowa zagrodowa z mieszkaniowo - usługową. Z powyższego, zdaniem Wojewody [...], wynika, iż jest to wieś, gdzie mieszkańcy prowadzą gospodarstwa rolne (do czego zobowiązali się również odwołujący przejmując gospodarstwo rolne) i produkcję rolną. Zarzuty odwołujących były już przedmiotem rozpoznania na etapie ubiegania się przez inwestorów o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie kurnika o przewidywanej obsadzie 20000 sztuk obok istniejącego kurnika o obsadzie 10000 sztuk, na działce o numerze [...] w P., której załącznikiem jest raport oddziaływania na środowisko niniejszej inwestycji oraz charakterystyka całości przedsięwzięcia. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie mogą zaś pozostawać zagadnienia rozstrzygnięte już ostatecznie przez inny organ w innym postępowaniu. Organ prowadzący postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę rozstrzyga na podstawie posiadanych dokumentów, bez konieczności dokonywania wizji w terenie i jeśli są one kompletne oraz zgodne z obowiązującym prawem, zatwierdza przedłożony projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę. Wobec dokonania tychże ustaleń w postępowaniu odwoławczym, zaskarżona decyzja organu I instancji uznana została za prawidłową, zaś argumenty skarżących nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze na powyższą decyzję K. i W. W. podtrzymali stanowisko prezentowane dotychczas w postępowaniu. Powtórnie podnieśli, iż nie wyrażają zgody na projektowaną inwestycję, bowiem ich nieruchomość (działka, budynki mieszkalne, podwórko) sąsiaduje z nią bezpośrednio. Takie sąsiedztwo natomiast, bez względu na odległości konkretnych obiektów od kurnika, wyklucza "byt istnienia". Sad owocowy na terenie nieruchomości nadawał się będzie tylko do wycięcia, ponieważ "nie wytrzyma pod nieustającym osadzaniem się na drzewach pleśni i grzybów". W ocenie skarżących odległość 20 m nie jest bezpieczna dla zdrowia, zaś w niniejszym postępowaniu naruszone zostały przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, "a mianowicie brak rozstrzygnięcia co do wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie w szerokim aspekcie oddziaływania takim jak immisje bezpośrednie, zanieczyszczenie środowiska, uniemożliwienie zamieszkiwania, uniemożliwienie korzystania z nieruchomości w zakresie rolniczego przeznaczenia". Zdaniem skarżących, "niedookreśloność zobowiązań nałożonych na inwestora w treści postanowienia", praktycznie uniemożliwia kontrolę ich realizacji. W ocenie skarżących, inwestycja w sposób istotny spowoduje pogorszenie stanu sanitarnego nieruchomości, co zostało zignorowane w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym. Interes inwestora będzie realizowany kosztem interesu nieruchomości sąsiednich, bez uwzględnienia okoliczności wpływających kardynalnie na stan środowiska naturalnego i zamieszkujących tam ludzi. Zgodnie zaś z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, zdaniem skarżących, iż projektowany obiekt budowlany powinien być, w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, neutralny w stosunku do sąsiednich nieruchomości w zakresie immisji bezpośrednich, takich jak zanieczyszczenie powietrza, wody, gleby, unoszącego się fetoru, odchodów kurzych i piór a także unoszącego się pyłu zawierającego szkodliwe dla zdrowia substancje. Zdaniem skarżących, sporządzony raport nie wskazuje ujemnych skutków inwestycji dla sąsiednich nieruchomości, które praktycznie uniemożliwiają korzystanie z nich. Faworyzowanie inwestora rażąco narusza zasadę praworządności, krzywdząc właścicieli nieruchomości sąsiednich. Autorki raportu nie uwzględniły wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, bezpodstawnie przyjmując, że ma ona charakter lokalny, nie wykraczający poza teren nieruchomości, będącej przedmiotem postępowania. W ocenie skarżących, autorki raportu w sposób nieuzasadniony preferowały interes inwestora, lekceważąc interesy osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska zawartego w motywach zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W pierwszej kolejności rozważeniu podlegała kwestia terminowości złożonego przez skarżących odwołania, wobec tego, iż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji kierowana była doń dwukrotnie. Wobec tego wszakże, iż pierwotnie awizowane przesyłki nie zawierały informacji o miejscu pozostawienia awiza, za trafne uznać należało ostateczne (acz niedostatecznie uzasadnione) stanowisko organu odwoławczego o nieskuteczności wspomnianego doręczenia. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych dla uznania, iż doszło do doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 k.p.a., nie jest wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Słowo "awizo", jakkolwiek oznacza zawiadomienie odbiorcy, nie można z niego jednak wywieść sposobu zawiadomienia takiego, aby mieścił się on w wymogach art. 44 k.p.a., zatem koniecznym jest zaznaczenie przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki, gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gdańsku z dnia 12.lutego 2009r., sygn.akt II SA/Gd 246/08, Lex nr 484853, w Szczecinie z dnia 10.grudnia 2008r., sygn.akt I SA/Sz 477/08, Lex nr 515962). Oznacza to, iż zasadnie organ odwoławczy merytorycznie rozpoznał złożone przez małżonków W. odwołanie, albowiem zostało ono złożone w ustawowym terminie. Prawidłowo też, wobec niewykonania obowiązków, określonych w pismach z dnia 6.września 2010 przez osoby podpisane na złożonym przez skarżących odwołaniu, uznano, że zostało ono wniesione jedynie przez podmioty uznane przez organ odwoławczy za strony postępowania. Przechodząc natomiast do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż przepis art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przewiduje, że obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jak wyżej wskazano, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie kwestia legalności kontrolowanych aktów. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna. Odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy Prawo budowlane). Projektant w szczególności ma obowiązek opracować projekt zgodnie z prawem i zasadami wiedzy technicznej, zapewnić w jego opracowaniu udział osób posiadających uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz zapewnić sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń. Zarówno projektant jak i osoba sprawdzająca dołączają do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenie takie znajduje się w projekcie oraz w aktach administracyjnych. Znajdują się w aktach także decyzje oraz dokumenty poświadczające posiadanie przez osoby projektujące i sprawdzające wymaganych uprawnień. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje sprawdzeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Weryfikacja działań organu przez sąd może dotyczyć tylko kwestii zgodności z prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Przepis art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona wymagana oraz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, legitymowanie się decyzją o warunkach zabudowy nie było wymagane, inwestorzy złożyli natomiast oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomościami zajętymi pod inwestycję, wynikającym z prawa własności. Przepis art. 35 ust. 1 nakłada na organ obowiązek dokonania sprawdzeń zgodności projektu z ustaleniami planu lub decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzeniu podlega także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, kompletność projektu i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego. Obowiązki nałożone na organ udzielający pozwolenia przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w ocenie Sądu, zostały spełnione. W szczególności w decyzji o pozwoleniu na budowę zawarto warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Ta ostatnia z decyzji, oraz sporządzony na jej potrzeby raport, była przedmiotem zarzutów skarżących, którzy podnosili wadliwość i nierzetelność wykonanego raportu, wskazując również na nieprawidłowość wydanej decyzji z powodu jej niedookreśloności i faktycznej niewykonalności. Postępowanie zakończone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia regulowane jest przepisami ustawy z dnia 27.kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. nr 129 z 2006r., poz. 902). Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Z regulacji tej jednoznacznie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę nie prowadzi postępowania w trybie ustawy o ochronie środowiska. Inwestor przedkłada ostateczną decyzję wydaną przez właściwy organ (w niniejszym przypadku Wójta Gminy R.). To organ właściwy do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oddziaływania na środowisko, w ramach tego postępowania, rozstrzyga kwestię związaną z prawidłowością sporządzonego raportu. Zasadnie zatem organ odwoławczy wskazał skarżącej, że zarzuty dotyczące prawidłowości postępowania przeprowadzonego na potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogą zostać rozważone i uwzględnione przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę, który jest związany przedłożoną mu decyzją ostateczną. Stanowisko to należy zaakceptować. Wskazać trzeba, że również Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do badania legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie można jej bowiem uznać za decyzję wydaną w granicach sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. Kontrola przeprowadzona w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 wykazała kompletność projektu i zgodność z warunkami technicznymi. W zakresie tym strona skarżąca nie składała zresztą zarzutów. Jest również niewątpliwe, iż projektowana inwestycja pozostaje zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla terenu objętego inwestycją przewiduje zwierzęcą produkcję rolniczą i usługi produkcyjne, magazyny i składy oraz zabudowę zagrodową z mieszkaniowo-usługową (16.14 MMRj i 26.03.PRz,PU). W tym kontekście zatem, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwalania na budowę. Na marginesie już zatem jedynie wskazać należy, iż również działka skarżących ( o geodezyjnym numerze 33) położona jest na terenie określonym tożsamo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co nie pozostaje bez znaczenia w zakresie dopuszczalności planowanych przezeń inwestycji (na terenie oznaczonym symbolem 26.03.PRZ,PU – części działki nr 33 wykluczona jest zatem zabudowa mieszkaniowa). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż kwestia immisji, związanych ze szkodliwym oddziaływaniem na teren nieruchomości sąsiednich, regulowana jest, co do zasady, przepisami prawa cywilnego (art. 144 ustawy z dnia 23.kwietnia 1964r. Kodeks cywilny – Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.). Przepis art. 144 k.c. aby mógł stanowić podstawę skutecznego zarzutu w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę, musi zostać powiązany z przepisem ustawy Prawo budowlane, który w związku z działaniem inwestora został naruszony w takim stopniu, że ograniczył prawa skarżącego do zagospodarowania jego nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17.czerwca 2009r., sygn.akt VII SA/Wa 561/09, Lex nr 5641380). Prawo do zabudowy nieruchomości jest podstawowym prawem właściciela nieruchomości. Co do zasady realizacja inwestycji na nieruchomości nie narusza zasad współżycia społecznego jak również nie jest sprzeczna ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności. Nie istnieją też przepisy prawa zakazujące realizacji inwestycji z tego powodu, że budowa mogłaby spowodować dyskomfort właściciela nieruchomości sąsiedniej. O ile zatem przepisy prawa nie sprzeciwiają się lokowaniu danej inwestycji na określonym terenie, brak jest podstaw do uznania, że interesy osób trzecich, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zostały naruszone. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim kwestia, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy i ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W rozpoznawanej sprawie okoliczności te podlegały analizie organów zaś w jej wyniku nie stwierdzono naruszenia interesów prawnych osób trzecich. W tym kontekście wiec zarzut skargi, upatrujący naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., uznać należy za nieuzasadniony. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. m.o.