II SA/Łd 163/15

Dnia 6 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 roku sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. G. i R. G. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego wraz z wiatą, na nieruchomości w K. przy ul. A (działka nr ewid. 1653 - obręb [...]). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności podkreślił, że sprawa była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I jak i II instancji. Przedstawiając stan faktyczny Wojewoda wskazał, że Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. G. i R. G. pozwolenia na budowę w ww. zakresie, na działce o nr 1653, położonej w K., obręb [...]. Wojewoda [...] po przeprowadzeniu postępowania, wszczętego odwołaniem D. B., właścicielki sąsiedniej nieruchomości o nr ewid. 1654, decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Starosta [...] rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, w dniu [...] decyzją nr [...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. G. i R. G. pozwolenia na budowę powyższej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołała się D. B., a Wojewoda [...] po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Starosta [...] prowadząc ponownie postępowanie z wniosku I. i R. G. z dnia 2 lipca 2013r. powtórnie ustalił krąg stron postępowania i dopełniając wymogów prawa materialnego i procesowego wydał w dniu [...] decyzję nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. G. i R. G. pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego wraz z wiatą na nieruchomości w K. przy ul. A (działka nr ewid. 1653 - obręb [...]). Następnie organ II instancji wskazał, że w odwołaniu od ww. decyzji Starosty [...] z dniu [...] D. B. podtrzymała zarzuty stawiane w dotychczas prowadzonym postępowaniu. W jej ocenie, organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, określonego m.in. w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2013r., poz. 1409 ze zm.) w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), jak również naruszenia prawa procesowego określonego w przepisie art. 123 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 80, art. 85 § 1 k.p.a., poprzez brak rozstrzygnięcia wniosku dowodowego w przedmiocie zobowiązania inwestorów do przedstawienia uzupełniającej ekspertyzy technicznej. Ponadto skarżąca zarzuciła także przedmiotowej decyzji naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w jej uzasadnieniu faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności innym dowodom nie wskazując w ogóle, które uznał za wiarygodne lub pozbawione mocy dowodowej. Odwołująca podniosła, że w zaskarżonej decyzji brak jest należytego uzasadnienia podstawy prawnej co do niezastosowania przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Wojewoda wskazał także, że w dniu 14 listopada 2014r. wpłynęło pismo R. G., który po zapoznaniu się z odwołaniem D. B. odparł ze swej strony podnoszone w odwołaniu zarzuty. Do pisma zostało załączone pismo PWiK w K. kierowane do inwestora i sześć zdjęć mających dowodzić stanu istniejącego. Natomiast w dniu 8 grudnia 2014r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo skarżącej zawierające szereg kolejnych uwag i zarzutów. Głównym i podstawowym spośród nich była odległość projektowanego obiektu od nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Organ odwoławczy podkreślił, że powtarzającym się zarzutem ze strony odwołującej jest posadowienie projektowanego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku na działce nr 1654, której jest właścicielką. Jednakże obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora byłaby uzależniona od uzyskania zgody właściciela sąsiedniej działki, ale w każdej sytuacji winna być zgodna z przepisami prawa materialnego, które w zależności od rodzaju tej inwestycji wskazują stosowny tryb postępowania administracyjnego. Teren objęty inwestycją znajduje się w obszarze, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. (...) zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. nr [...]. Działka nr ewid. 1653 usytuowana jest w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 14MN. Dla tej jednostki planistycznej w zakresie sposobu zagospodarowania terenu ustalono w § 22 ust. 4 pkt 8, że dopuszcza się sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki w przypadku działki istniejącej o szerokości frontu mniejszej niż 14m. Jak wskazano w projekcie zagospodarowania terenu przedłożonym przez inwestora działka nr ewid. 1653 posiada szerokość frontu 13,86m, zatem fakt ten umożliwia wzniesienie projektowanego budynku w granicy z działką sąsiednią. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na posadowienie istniejącego na działce nr 1654 budynku mieszkalnego w części na działce sąsiedniej - nr 1653 (czego dowodzi mapa do celów projektowych, na której sporządzony został projekt zagospodarowania), możliwe jest jednak tylko maksymalne zbliżenie do ściany szczytowej tego budynku mieszkalnego. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że usytuowanie projektowanego budynku w stosunku do granicy z działką nr 1654 jest zgodne z prawem - z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że sytuowanie budynku, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto plan dopuszcza powierzchnię zabudowy nieprzekraczającą 40% powierzchni działki (w niniejszej sprawie powierzchnia zabudowy wynosi 24,1 %), powierzchnię biologicznie czynną nie niniejszą niż 50% powierzchni działki (w niniejszej sprawie powierzchnia biologicznie czynna wynosi około 56%). Zgodnie z § 22 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie kształtowania zabudowy plan ustala wysokość budynków garażowych i gospodarczych nie więcej niż jedną kondygnację nadziemną, nieprzekraczającą 4,5 m (w niniejszej sprawie budynek gospodarczo-garażowy zaprojektowano o wysokości 4,06 m), dopuszcza się dachy jednospadowe o kącie nachylenia do 25° (w mniejszej sprawie dach jednospadowy o kącie nachylenia 5°). Organ II instancji podniósł, że w odniesieniu do podnoszonej w odwołaniu kwestii braku rozstrzygnięcia przez organ I instancji sprawy ekspertyzy technicznej zawartej w tym projekcie przypomnieć należy, że zagadnie to zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Za wszystkie przedstawione w projekcie rozwiązania techniczne, a także przedłożoną ekspertyzę odpowiada autor opracowania, a organ prowadzący postępowanie nie ma podstaw prawnych by je podważać. Odwołująca nie przedstawiła natomiast sporządzonej na swój wniosek ekspertyzy technicznej, a jedynie neguje zawartą w aktach badanej sprawy. Wojewoda wyjaśnił także, że powzięcie przez organ I instancji wiadomości w toku postępowania, o szerszym kręgu osób będących, w świetle ustaleń przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stroną w odniesieniu do działki nr ewid. 1650, zobowiązało organ I instancji do podjęcia działań wyjaśniających tą sprawę, co też uczynił przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego, niezasadnym był zarzut odwołującej, dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ uzasadnienie decyzji Starosty [...] z dnia [...] odpiera podniesione zarzuty i przeprowadza analizę dokumentów zgodnie z wymogiem wskazanym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uzupełniony i przedłożony ponownie projekt budowlany spełnia wymogi obowiązującego prawa, tj. został wykonany przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane, legitymującą się wpisem na listę właściwej izby samorządu zawodowego aktualnym na dzień opracowania projektu. Do projektu budowlanego zostało dołączone oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zdaniem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie wymagania, zatem brak było podstaw prawnych by odmówić inwestorom udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji objętej wnioskiem z dnia 2 lipca 2013r. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła D. B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 w zw. z art. 61 pkt 1 i 2 w zw. z art. 91a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) – powoływanej także jako: "Prawo budowlane" – w zw. z § 12 pkt 2 w zw. z § 207 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 209 ust. 1 w zw. z 2 pkt 4 w zw. z § 209 ust. 3 i ust. 5, § 226 ust. 1 w zw. § 232 ust. 1, § 235 ust. 1 i 2, § 271, § 272 ust. 1, § 280 ust. 1, § 309 pkt 6 i 9 w zw. z § 315, § 316 ust. 1 i 2 w zw. z § 317 ust. 2 w zw. z § 321 ust. 1 w zw. z § 322 ust. 1 i 2, § 323 ust. 1, ust. 2 pkt 2, 3 i 4 w zw. z § 324 w zw. z § 325 ust. 2 w zw. z § 327, § 328 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w zw. z § 22 ust. 4 pkt 6-8 i 10-12, § 22 ust. 6 pkt 1a i 1b uchwały Rady Miasta K. z dnia [...], nr [...], w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w K. pomiędzy ulicami: B, C, D, E, F i torami PKP poprzez bezzasadne przyjęcie, że budynek został zaprojektowany zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, spełnia podstawowe wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, ochrony przed hałasem i drganiami, możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego, odpowiedniego usytuowania na działce, poszanowania interesów osób trzecich, podczas gdy prawidłowa ich interpretacja i zastosowanie przepisów odrębnych, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 2 Ustawy Zasadniczej w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego oraz uwzględnienie uwarunkowań terenowych prowadzi do wniosku, że przedmiotowy budynek należy sytuować zgodnie z treścią § 12 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, tj. w odległości co najmniej 1,5m od granicy. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że projekt zagospodarowania działki nr 1653, położonej w K. przy ulicy A 25 jest zgodny z przepisami, pomimo tego, że ww. będzie znajdował się w odległości 2,25m, a zgodnie z powołanymi przepisami odległość ta winna wynosić co najmniej 3m na odcinku od linii ściany wschodniej istniejącego budynku do ściany zachodniej budynku projektowanego i przebiegać w linii prostej, a nie pod kątem, w porównaniu z linią wyznaczoną przez ścianę południową budynku mieszkalnego na działce nr 1654, a nad dachem budynku gospodarczo-garażowego z wiatą, który winien znajdować się na wysokości 4,36m, pozostanie wolna przestrzeń różnej wysokości, zważywszy że w najwyższym punkcie od strony północnej i wschodniej budynek mieszkalny posiada wysokość ok 6m, a tym samym za bezzasadne ustalenie, że projektowany budynek będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do budynku mieszkalnego, skoro jego długość (8, z wiatą ok. 14m) przekracza długość budynku mieszkalnego (ok 5,85m), a więc przesłanka przylegania w całości do ściany budynku istniejącego nie zaistniała. Dotyczy to również części usytuowanej w granicy północnej, poczynając od granicy z działką nr 1650 (w granicy z działką 1640 nic się nie znajduje), gdyż jest on w części znaczeni wyższy od istniejącego na ostatnio wymienionej nieruchomości. Skarżąca zarzuciła także rażące naruszenie przepisów postępowania, określonych w przepisach: art. 7, art. 8 w zw. z art. 123 § 1 i § 2 w zw. z art. 77 § 1 i § 2, art. 78 § 1, art. 80 i art. 58 k.p.a., co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, kiedy przy braku rozstrzygnięcia wniosku dowodowego skarżącej w przedmiocie zobowiązania inwestorów do przedłożenia uzupełniającej ekspertyzy technicznej i nieprzeprowadzenia oględzin nieruchomości nr 1653 na podstawie niepełnego materiału dowodowego i wskutek niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy przyjęto, że szerokość działki inwestorów od frontu wynosi 13,8m, nastąpiło przekroczenie granicy przez właścicieli działki nr 1654 o 75 cm, dach budynku gospodarczo-garażowego z wiatą będzie nachylony pod kątem 5°, mimo tego, że w wyniku rozpoznania odwołania od poszczególnych decyzji, organ I instancji nie przeprowadził postępowania zgodnie z wytycznymi Wojewody [...], co legło u podstaw stwierdzenia, że projekt techniczny i zagospodarowanie działki są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i obowiązującym prawem, braku podstaw do koniecznego przeprowadzenia dowodu z oględzin, jak też kwestionowania ekspertyzy technicznej i uznania, że przedmiotowa budowa nie zagraża w żaden sposób bezpieczeństwu użytkowania budynku mieszkalnego i jego właścicielom, choć powinien prowadzić do wniosku przeciwnego, co należy ocenić jako dowolne w świetle zebranego materiału dowodowego, jego niezupełności albo wbrew faktom. Zdaniem skarżącej, naruszenie norm procesowych przejawiło się także w tym, że organ I instancji nie wezwał projektanta do ustosunkowania się do zarzutów skarżącej i nie zobowiązał do przestawienia analizy zacienienia, nasłonecznienia, możliwości powstania wilgoci i zagrzybienia, a w szczególności dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Nie zainteresował się także, dlaczego inwestor zamierza sytuować budynek w narożniku zachodnio-północnym tuż przy dwóch mieszkalnych i zobowiązał go do zajęcia stanowiska odnośnie uwag stron, co do takiej lokalizacji, czym nie dopełnił obowiązku uwzględnienie w toku rozpoznania sprawy usprawiedliwionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie tylko wnoszącej skargę, naruszając zarazem w ten sposób art. 34 § 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej, Wojewoda naruszył art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji faktów, które zarówno organ I jak i II instancji uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności innych dowodów, nie wskazując w ogóle tych, które przyjął za wiarygodne lub pozbawił mocy dowodowej, a także brak należytego uzasadnienia podstawy prawnej orzeczenia, w tym co do niezastosowania § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 oraz ust. 5 pkt 1 rozporządzenia przy zupełnym pominięciu w rozważaniach § 13, § 57 w zw. z § 60, § 317 ust. 2 i , 321 ust. 1, 2 i 3 oraz § 271 i 273 tegoż aktu prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 14 września 2015r. uczestnik postępowania R. G. wyjaśnił, że wzniesiony budynek od budynku skarżącej oddzielony jest prasowaną 10 cm wełną jako dylatacja. Również zewnętrzne ocieplenie jest wykonane z tej wełny mineralnej. Wełna ta spełnia wszystkie wymogi dotyczące zabezpieczeń przeciwpożarowych. Uczestnik postępowania przyznał, że dokonano zmiany grubości styropianu z 10 cm na 2 cm stanowiącego dylatacje ziemną między istniejącym budynkiem skarżącej, a nowo wylewanymi fundamentami. W jego ocenie prace budowlane przy fundamentach zostały wykonane zgodnie z projektem oraz wytyczone przez geodetę zgodnie z projektem. Ponadto, by zapewnić bezpieczeństwo, prace ziemne wykonano ręcznie, w tym zalano narożniki, a pozostałe części fundamentu w następnych etapach. Fundament ten w całości posiada izolację środkami bitumicznymi jak i dylatacje ze styropianu grubości 2cm. Zmiana grubości styropianu została zmieniona przez kierownika budowy i została udokumentowana w dzienniku budowy za zgodą projektanta. R. G. zakwestionował także zasadność zarzutów skarżącej, dotyczących przebiegu granic, uznając je za bezzasadne. Stwierdził, że pomiary geodezyjne zostały wykonane przez geodetę precyzyjnym sprzętem elektronicznym i pozwoliły nanieść właściwy zarys granic w tym odległości służące do zaprojektowania budynku jak i jego wytyczenia na działce. Wszystkie instytucje dokonujące sprawdzenia załączonej mapy do projektu uznały ją za właściwą i zgodną z wytycznymi. Uczestnik postępowania oświadczył również, że budowa została zrealizowana i zakończona. W dniu 9 marca 2015 roku kierownik budowy R. S. w dzienniku budowy wpisem potwierdził zakończenie robót budowlanych na obiekcie, które zostały wykonane zgodnie z decyzją nr [...]. Ponadto potwierdził, że użyte materiały do budowy posiadają oznaczenia B.CG i są dopuszczone do stosowania w budownictwie powszechnym - budynek nadaje się do użytku. Tego samego dnia złożono do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomienie o zakończeniu budowy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie wniósł sprzeciwu do użytkowania obiektu. Przy piśmie z dnia 14 września 2015r. uczestnik R. G. przedłożył dokumentację techniczną oraz fotograficzną wraz z opinią na temat zacienienia budynku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach -stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż zgodnie z treścią art. 133 p.p.s.a., Sąd orzeka na podstawie akt sprawy a więc na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, po myśli art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego. Zakres postępowania dowodowego, prowadzonego przez sąd administracyjny jest więc ściśle wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, jaką jest ocena zaskarżonego aktu zgodnie z kryterium legalności.(por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2016r., sygn. akt I GSK 1792/14, z dnia 9 sierpnia 2016r., sygn. akt II OSK 2929/14,dnia 26 lipca 2016r., sygn. akt I FSK 147/15 wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dokonując przeto kontroli zaskarżonej decyzji, oparto się na materiale dowodowym, znajdującym się w nadesłanych aktach administracyjnych, nie znajdując podstaw do dopuszczania dowodów z przedłożonych przez strony (skarżącą i uczestnika postępowania R. G.) ekspertyz i opinii. Opracowania te sporządzone zostały bowiem po dacie wydania zaskarżonej decyzji, z oczywistych względów nie mogły być przeto znane organom orzekającym w niniejszej sprawie. Ich dopuszczenie, jako dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie miałoby więc charakteru uzupełniającego lecz ustalający. Sąd administracyjny nie jest natomiast powołany do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy, załatwionej zaskarżonym orzeczeniem. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia. Nie znaleziono również podstaw do odroczenia rozprawy, wyznaczonej na dzień 6 października 2015r. Strony zostały bowiem o jej terminie prawidłowo powiadomione. Adresowana do skarżącej przesyłka sądowa, zawierająca zawiadomienie o wyznaczeniu rozprawy, została zwrócona Sądowi z adnotacją doręczyciela o dwukrotnym pozostawieniu zawiadomień o miejscu jej złożenia. Termin rozprawy wyznaczony został po okresie wskazanym w piśmie skarżącej z dnia 23 marca 2015r. jako okres jej nieobecności w miejscu zamieszkania (17 sierpnia – 20 września 2015r.) Przechodząc natomiast do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem żądania inwestora jest budowa budynku garażowo – gospodarczego z wiatą, położonego w K., przy ul. A 25. Przedłożona dokumentacja projektowa, w szczególności zaś projekt zagospodarowania działki, wbrew zarzutom skargi, odpowiada wymogom, określonym w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią cytowanego przepisu Projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb: a) oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W myśl natomiast § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm.) projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (ust. 1). Część opisowa powinna przy tym określać m.in. przedmiot inwestycji, projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, sieci uzbrojenia terenu. Część rysunkowa zaś - granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej; układ sieci i przewodów uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych. (§ 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia). Zgodność projektu zagospodarowania działki jest zaś przedmiotem sprawdzenia organu architektoniczno-budowanego w procesie decyzyjnym, związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę (art.35 ust. 1 pkt 2). Z przedłożonego projektu zagospodarowania działki wynika natomiast, że usytuowanie projektowanego budynku w ostrych granicach nieruchomości nie naruszy obowiązujących przepisów prawa. Z § 22 ust. 4 pkt 10 i 11 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] jednoznacznie wynika, że dopuszcza się samodzielne budynki garażowe, sytuowane na działce lub bezpośrednio przy granicy działki oraz dopuszcza się samodzielne budynki gospodarcze lub zintegrowane z budynkami garażowymi, sytuowane na działce lub bezpośrednio przy granicy działki. Zapisy te stanowią, w odniesieniu do budynków garażowych i gospodarczych, lex specialis w stosunku do § 22 ust. 4 pkt 8 uchwały (odnoszącej się generalnie do sytuowania budynków na działkach o szerokości frontu mniejszej niż 14 m), dopuszczając sytuowanie tychże budynków na działce lub bezpośrednio przy granicy działki, bez względu na rozmiary działki. Skoro bowiem zapisy § 22 ust. 10 i 11 formułują samodzielne wymagania co do lokalizacji garaży i budynków gospodarczych w granicy, nie uzależniając ich usytuowania od rozmiarów działki, przyjmując zasadę racjonalności prawodawcy, za uzasadnioną uznano konkluzję o dopuszczalności takiej lokalizacji w kontrolowanym postępowaniu. W tym kontekście zatem, zarzuty skargi, dotyczące nieprawidłowego pomiaru działki inwestorów, pozbawione są jakiegokolwiek znaczenia. Niezależnie od tego wskazać należy, że skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu, który potwierdzałby wadliwość sporządzonej przez uprawnionego geodetę mapy dla celów projektowych, stanowiącej podstawę projektowania w niniejszej sprawie. Organ nadzoru budowlanego nie jest natomiast uprawiony do dokonywania pomiarów działki, objętej inwestycją i dokonywania w tym zakresie korekt map, sporządzonych przez uprawnionych geodetów. Przepis art. 12 b ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 520 ze zm.) określa tryb weryfikacji wyników prac geodezyjnych lub kartograficznych i dokonywany jest przez właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej. Nie oznacza to oczywiście, iż pozytywny wynik wspomnianej weryfikacji czyni z tychże materiałów rodzaj superdowodu, którego prawidłowość i prawdziwość może być podważana jedynie w toku postępowania przed takimi organami. Wszelkie dane zawarte w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mają bowiem jedynie charakter informacyjny, nie zaś prawotwórczy. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Bd 118/15 i w Łodzi z dnia 25 października 2016r., sygn. akt II SA/Łd 480/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie jest zatem wykluczone kwestionowanie ich prawdziwości w toku postępowania administracyjnego czy sądowego. Jakkolwiek bowiem zewidencjonowana i uwierzytelniona mapa geodezyjna stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., brak jest przeszkód do prowadzenia dowodów przeciwko jej treści w ramach postępowania, w którym jest jako dowód przedkładana (art. 76 § 3 k.p.a.). Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W odniesieniu do dokumentacji geodezyjnej, sporządzonej przez osoby legitymujące się stosownymi umiejętnościami i uprawnieniami zawodowymi, konieczne jest jednakże dysponowanie inną dokumentacją geodezyjno-kartograficzną o treści odmiennej od wskazanej mapą. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 2399/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2014r., sygn. akt II SA/Bk 342/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei § 22 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że w zakresie kształtowania zabudowy, ustala się: 1) wysokość budynków: b) garażowych i gospodarczych nie więcej niż 1 kondygnacja nadziemna, nieprzekraczającą 4,5 m; 2) (...) dopuszcza się dachy jednospadowe o kącie nachylenia do 25°, dla budynków garażowych i gospodarczych oraz budynków mieszkalnych sytuowanych bezpośrednio przy granicy działki. Zgodnie natomiast z treścią § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Warunek ten uznać należy zatem za spełniony. Wprawdzie ust. 3 § 12 rozporządzenia również określa warunki sytuowania budynków w granicy (i tak w pkt 1 stanowi, że sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; w pkt 2 stanowi, że sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; natomiast w pkt 4 stanowi, że sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych), jednakże regulacja ta nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. § 12 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia określają bowiem niezależne od siebie szczególne warunki sytuowania obiektów budowlanych. Regulacja 12 ust. 3 odnosi się do sytuacji, gdy nie ma uregulowań planistycznych w tym zakresie albo gdy w decyzji o warunkach zabudowy nie wprowadzono zapisu wprost, że dopuszcza się lokalizację w granicy, a np. możliwości zagospodarowania działki budowlanej są ograniczone jej szerokością (<16m). W świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2026/10 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.p) trzeba bowiem przyjąć, że nawet, gdy szerokość działki przekracza 16 metrów, to i tak można budować w granicy budynek gospodarczy i garażowy jeżeli jego wysokość i długość nie przekracza parametrów przyjętych w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Z tego wniosek, że jeżeli plan albo decyzja o warunkach zabudowy wyraźnie dopuszcza budowę w granicy, to o dopuszczalnych parametrach budynku decydują zapisy planu albo tej decyzji, a nie § 12 ust. 3 rozporządzenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej projekt przedmiotowego budynku nie musiał być opiniowany przez rzeczoznawcę z zakresu zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. nr 121, poz. 1137 ze zm.) wynika, że zarówno ze względu na budynek skarżącej (o klasie ZL IV), jak i sporny garaż z wiatą nie podlega on uzgodnieniu pod względem bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Niemniej jednak projekt budowlany powinien określać rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe podstawowych elementów konstrukcji obiektu, jak również rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe wewnętrznych i zewnętrznych przegród budowlanych, co wynika z § 11 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Ponadto § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że część rysunkowa powinna być zaopatrzona w niezbędne oznaczenia graficzne i wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu budowlanego. Dotyczy to także klas odporności ogniowej elementów budowlanych, stanowiących oddzielenia przeciwpożarowe oraz obudowy dróg ewakuacyjnych. Projekt budowlany powinien zatem określać, jakiej klasy ogniowej (w świetle § 209 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych) budynek jest przedmiotem projektowania oraz zawierać informacje, jakie parametry budynek ten musi posiadać, aby spełniać wymogi rozporządzenia. Nie jest zatem konieczne wskazanie na konkretny produkt, który znajdzie zastosowanie w procesie inwestycyjnym, a jedynie określenie jaki rodzaj materiału i jakiej klasy odporności ogniowej będzie użyty. Dopiero na etapie oddawania obiektu do użytku sprawdzenie powinno obejmować to, czy faktycznie użyto takich, a nie innych materiałów. Pamiętać również trzeba, że zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2 do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy Prawo budowlane - do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Analiza przedłożonego przez inwestorów i zatwierdzonego projektu budowanego nie wskazuje natomiast na jego wady tego rodzaju, które uniemożliwiałyby udzielenie pozwolenia na budowę na jego postawie. Odnosząc się do zarzutów skargi w tym zakresie wskazać należy, że elementy oddzielenia pożarowego to ściany i stropy, ale już nie dachy (§ 232 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Do przekryć dachowych odnosi się natomiast § 218-219 rozporządzenia oraz jego § 235 ust. 3.W budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia. Z kolei § 271 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%, zaś ust. 9: odległości, o których mowa w ust. 1, dla budynków wymienionych w § 213, bez pomieszczeń zagrożonych wybuchem, można zmniejszyć o 25 %, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, niemającymi otworów i wreszcie § 272 ust. 2 i 3: budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Jednakże w świetle § 213 rozporządzenia wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 nie dotyczą budynków: 1) do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie: a) mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, b) mieszkalnych i administracyjnych w gospodarstwach leśnych, 2) wolno stojących do dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie: a) o kubaturze brutto do 1.500 m3 przeznaczonych do celów turystyki i wypoczynku, b) gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz w gospodarstwach leśnych, c) o kubaturze brutto do 1.000 m3 przeznaczonych do wykonywania zawodu lub działalności usługowej i handlowej, także z częścią mieszkalną, 3) wolno stojących garaży o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 2. Z dokumentacji projektowej wynika, że ściany oddzielenia przeciwpożarowego są obłożone wełną mineralną (materiałem niepalnym). Styropian, zgodnie z oświadczeniem inwestora, użyty był jedynie do izolacji fundamentów, a zatem znajduje się w gruncie, z kolei przekrycia dachowe są wykonane z drewna zaimpregnowanego odpowiednim preparatem zmniejszającym jego właściwości palne (FOBOS M2), zatem sporny garaż z wiatą nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa budynków, do których przylega. Zgodnie bowiem z aprobatą techniczną dla preparatu do stosowania w budownictwie - AT – 15-3039/98 - (dostępną na stronie internetowej www.impregnatyfobos.pl), pokryte nim powierzchniowo elementy z drewna i materiałów drewnopochodnych o grubości co najmniej 18 mm stanowią wyrób niezapalny, niekapiący, nieodpadający pod wypływem ognia i nierozprzestrzeniający ognia (aprobata Zakładu Badań Ogniowych ITB – Klasyfikacja ogniowa w zakresie stopnia palności materiałów budowlanych NP – 917 i opinia NP – 917/96) Jeżeli natomiast chodzi o kwestie granic nieruchomości, to z map, znajdujących się w aktach sprawy wynika, że to budynek skarżącej, podobnie jak budynek J. R., przekracza granicę i "wchodzi" w działkę inwestorów. Zatem to inwestorzy zmuszeni zostali do dostosowania się do "ingerencji" sąsiadów w ich własność i takiego zaprojektowania budynku, żeby "dopasować się" do zastanego stanu faktycznego. Jeśli natomiast chodzi o okno w ścianie szczytowej budynku skarżącej, legalność wybicia którego nie została przez skarżąca dowiedziona, to nie może ono stać na przeszkodzie zamiarom inwestycyjnym małżonków G.. Innymi słowy, to budynek skarżącej, ze względu na usytuowanie okien w ścianie granicznej, stwarza niebezpieczeństwo pożarowe - położony jest w trzech ostrych granicach działki a przynajmniej jedna ze ścian szczytowych posiada okno (§ 272 ust.3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Wskazać w tym kontekście również wypada, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, właściciel nieruchomości, który przez zabudowę własnej działki zmierza następnie do uzyskania korzystnych dla siebie rozstrzygnięć w zakresie prawa zabudowy, nie może skutecznie domagać się ochrony własności z powołaniem się na wyjątkowość jego sytuacji. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2014r., sygn. akt II OSK 3031/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro zatem budynek skarżącej wzniesiony jest w granicach nieruchomości, nie może ona kwestionować możliwości podobnego usytuowania budynku przez sąsiada (po spełnieniu warunków, wymaganych przepisami prawa), argumentując to koniecznością zapewnienia dostępu do ściany jej budynku, usytuowanej w granicy. Kwestia nasłonecznienia i dostępu światła dziennego do pomieszczeń skarżącej jest oczywista z uwagi na odległość najbliżej położonego okna w ścianie frontowej w budynku skarżącej od granicy (2 m), odległość wiaty od granicy (3 m) i wysokość samej wiaty (2,65 m). Ponadto w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania, dotyczącego naturalnego doświetlenia pomieszczeń co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust.2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy natomiast, że: 1. Wbrew zarzutom skargi wiata usytuowana jest w odległości 3 m od granicy działki skarżącej. Przekroczenie granicy przez budynek skarżącej (o 0,75 m.) nie przybliża bowiem tejże do projektowanego obiektu; 2. Ekspertyza techniczna budynków istniejących, sporządzona zgodnie z treścią § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowi część składową projektu budowlanego. W sposób wyczerpujący przedstawia stan techniczny obiektów istniejących, do których wznoszony budynek będzie przylegał, uwzględniając oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego obiektu. Nieuwzględnienia przeto przez organ wniosków dowodowych o przeprowadzenie opinii uzupełniającej, uzasadnione jedynie brakiem zgody skarżącej na konkluzje zeń płynące, nie można uznać na naruszenie przepisów postępowania. 3. Budowa wiaty, połączonej z garażem na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie oznacza sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność, że w regulacji dla jednostki planistycznej 11-38 MN, brak jest expressis verbis mowy o wiacie (podobnie zresztą jak np. o obiektach małej architektury, ogrodzeniach etc.), nie oznacza, że zabudowa tego rodzaju nie może być wznoszona jeżeli służy realizacji funkcji podstawowej (w tym wypadu mieszkaniowej, realizowanej przez inwestorów na sąsiedniej działce, oddzielonej od działki objętej inwestycją jedynie drogą); 4. Kwestia obowiązku podłączenia projektowanego budynku do kanalizacji, wymagana przepisem § 12 ust. 2 pkt 3 ppkt 3 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna być natomiast, w ocenie Sądu, oceniana przy uwzględnieniu charakteru tego obiektu. Wskazana wyżej regulacja planistyczna dotyczy bowiem "odprowadzenia ścieków komunalnych". Skoro zaś ścieki komunalne to ścieki bytowe lub mieszanina ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, odprowadzane urządzeniami do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji oczyszczania ścieków komunalnych, zaś ścieki bytowe to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżony składzie pochodzące z tych budynków (art. 2 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 139 ze zm.), to oczywistym jest, że korzystanie z budynku garażowego produkcji ścieków komunalnych generować nie musi (brak w nim bowiem elementu ścieków bytowych). Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, wobec tego, że zaskarżona decyzja obowiązującego prawa nie narusza, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. JK Z/ odpis wyroku z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej doręczyć skarżącej.