II SA/Łd 17/20

Dnia 10 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wieluniu na uchwałę Rady Gminy Ostrówek z dnia 12 października 2018 r. nr XXXVI/237/18 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ostrówek 1. stwierdza nieważność § 3 i § 16 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ostrówek, stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. a.bł. Prokurator Rejonowy w Wieluniu, pismem z 11 grudnia 2019 r., wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Ostrówek z dnia 12 października 2018 r. Nr XXXVI/237/18 w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Ostrówek. W ocenie Prokuratora powyższa uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa, to jest: (1) art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm.; dalej: u.c.p.g.), poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i wskazanie w § 3 załącznika do uchwały, iż właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku na częściach nieruchomości służących do użytku publicznego przez uprzątniecie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń "w sposób nie powodujący zakłóceń ruchu pieszych lub pojazdów"; (2) art. 4 ust 2 pkt 6 u.p.c.g., poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i wskazanie w § 17 ust. 2 załącznika do uchwały, że "poza terenem własnej nieruchomości posiadacz psa obowiązany jest do wyprowadzania go na smyczy i w kagańcu, chyba, że ze względu na wiek, rasę, stan zdrowia, cechy anatomiczne zwierzęcia byłoby to nieuzasadnione"; (3) art. 4 ust 2 pkt 5 u.p.c.g., poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i szczegółowe określenie w przepisie § 16 zaskarżonej uchwały, zasad jakimi powinni się kierować właściciele nieruchomości w celu zapobiegania powstawania odpadów, zmniejszenia ilości odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania oraz zwiększenia udziału odpadów w procesach odzysku, a także wyeliminowania ze strumienia odpadów komunalnych odpadów niebezpiecznych. W uzasadnieniu Prokurator wyjaśnił, że uchwalany przez radę gminy regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie, nie może wykraczać poza materię przewidzianą w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Przepis ten ściśle określa zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on prawa radzie gminy, ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Regulacja ta ma charakter wyczerpujący, co należy rozumieć w ten sposób, że uchwalając na jego podstawie regulamin czystości i porządku, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Przechodząc do zarzutów dotyczących konkretnych już unormowań regulaminu, Prokurator wskazał, że w § 3 Rada Gminy zobowiązała właścicieli nieruchomości do zapewnienia utrzymania czystości i porządku na częściach nieruchomości służących do użytku publicznego przez uprzątniecie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń, w sposób nie powodujący zakłóceń ruchu pieszych lub pojazdów, z częstotliwością dostosowaną do konieczności utrzymania czystości i porządku oraz występujących warunków atmosferycznych. Tymczasem żaden przepis ustawy nie upoważnia rady do rozszerzenia obowiązku właściciela nieruchomości uprzątnięcia zanieczyszczeń z nieruchomości w sposób nie powodujący zakłóceń w ruchu pieszych i pojazdów. Tym samym rada gminy naruszyła delegację ustawową wskazana w art. 4 ust 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. Następnie w § 17 ust. 2 wskazano, że poza terenem własnej nieruchomości posiadacz psa obowiązany jest do wyprowadzania go na smyczy i kagańcu, chyba, że ze względu na wiek, rasę, stan zdrowia, cechy anatomiczne zwierzęcia byłoby to nieuzasadnione. Nakładając na właściciela psa taki obowiązek rada gminy, zdaniem Prokuratora, ograniczyła jego swobodę poruszania. W uchwale przewidziano wprawdzie wyjątki od tego obowiązku, jednak nie w każdej sytuacji, nawet gdy nie uzasadnia tego rasa, wiek, stan zdrowia czy cechy anatomiczne, konieczne jest prowadzenia psa równocześnie i na smyczy i w kagańcu. Nie każde też miejsce publiczne będzie uzasadniało konieczność założenia psu i smyczy i kagańca. Na koniec w § 16 Regulaminu Rada Gminy zapisała, że: 1. Właściciele nieruchomości powinni podejmować działania zgodne z celami wojewódzkiego planu gospodarki odpadami dotyczącymi: zapobiegania powstawania odpadów, zmniejszenia ilości odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania oraz zwiększenia udziału odpadów w procesach odzysku, w tym recyklingu takich odpadów, jak metale, tworzywa sztuczne, papier, tektura, szkło, w szczególności poprzez prowadzenie zbiorki odpadów komunalnych w sposób selektywny, a także wyeliminowania ze strumienia odpadów komunalnych odpadów niebezpiecznych. 2. Prowadzenie akcji informacyjnych w zakresie prawidłowego gospodarowania odpadami komunalnymi, w szczególności promowanie i wspieranie systemu selektywnego zbierania odpadów. 3. Powstające odpady ulegające biodegradacji oraz odpady zielone powinny być w pierwszej kolejności wykorzystywane przez mieszkańców we własnym zakresie np. poprzez kompostowanie w przydomowych kompostownikach. Zdaniem prokuratora ustawa o czystości i porządku w gminach, nie daje radzie gminy upoważnienia do wprowadzenia takiej regulacji. Normy prawne mają charakter dyrektywalny — nakazują/zakazują określonych postępowań, bądź wyznaczają określona sferę do swobodnej decyzji adresata, ewentualnie wskazują pewien sposób zachowania. Kwestionowany zapis regulaminu nie ma takiego charakteru ponieważ jedynie formułuje pewne postulaty, zalecenia czy sugestie określonych działań. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Wartkowice uznała wskazane w skardze zarzuty za uzasadnione i 30 grudnia 2019 r. podjęła uchwałę Nr XII/87/19 zmieniającą własną uchwałę z dnia 12 października 2018 r. Nr XXXVI/237/18 w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Ostrówek. Ponieważ Rada Gminy wydając uchwałę zmieniającą uznała, że uwzględniła skargę w całości w trybie autokontroli, w rozumieniu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.) wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97 oraz wyrok WSA z 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https:///orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 1 i 2 u.c.p.g. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.c.p.g. (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały) regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie selektywnego zbierania i odbierania lub przyjmowania przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych lub zapewnienie przyjmowania w inny sposób co najmniej takich odpadów komunalnych jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyte opony, odpady zielone oraz odpady budowlane i rozbiórkowe stanowiące odpady komunalne, a także odpadów komunalnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4a, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach; b) liczby osób korzystających z tych pojemników; 3. częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4. (uchylony) 5. innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami; 6. obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7. wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8. wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Wymienione w art. 4 ust. 2 ustawy elementy regulaminu utrzymania czystości i porządku mają charakter obligatoryjny. Uchwalając regulamin rada gminy powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie zagadnień. Określając zakres owych zagadnień ustawodawca nie posłużył się bowiem sformułowaniem "w szczególności", "może określić", lecz użył pojęcia "regulamin określa" (por. wyroki NSA: z 9 września 2014 r., II OSK 654/14; z 8 listopada 2012 r., II OSK 2012/12, a także wyroki WSA z 3 lipca 2014 r., II SA/Gl 465/14 i z 23 października 2013 r., IV SA/Po 748/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W rozpoznawanej sprawie sąd, kontrolując legalność zaskarżonej uchwały, podzielił częściowo stanowisko Prokuratora i doszedł do przekonania, że Rada Gminy w przepisach § 3 i § 16 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały naruszyła w sposób istotny delegację ustawową zakreśloną granicami art. 4 ust. 2 u.c.p.g., co obligowało sąd do stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie. Bezspornie w ramach delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g. brak jest upoważnienia dla rady gminy do zobowiązania właścicieli nieruchomości do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, w sposób nie powodujący zakłóceń ruchu pieszych lub pojazdów, z częstotliwością dostosowaną do konieczności utrzymania czystości i porządku oraz występujących warunków atmosferycznych, tak jak uczyniono to w § 3 regulaminu. Z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g. wynika, że regulamin może precyzować wyłącznie szczegółowe zasady dotyczące uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. zobowiązuje właścicieli wyłącznie do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości; właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych. Zapis § 3 regulaminu stanowi w istocie powtórzenie regulacji ustawowych, nieuprawnioną ich modyfikację oraz przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Przede wszystkim, brak jest podstaw prawnych do rozszerzenia obowiązku właścicieli, przez zobowiązanie ich do uprzątania zanieczyszczeń w sposób nie powodujący zakłóceń w ruchu pieszych i pojazdów. Ponadto przepis art. 5 u.p.c.g. precyzyjnie reguluje zakres obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie utrzymania czystości i porządku. Wśród nich brak jest jakichkolwiek, poza wskazanym wyżej art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., odesłań do obowiązków dotyczących utrzymania czystości na terenach publicznych. Przepisy art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. nie upoważniają również Rady do wskazania sposobu, w jaki ma być uprzątnięta nieruchomość wskazana w przepisie, czy też częstotliwości uprzątania (por. wyroki WSA z 22 października 2015 r., IV SA/Po 372/15, z 29 października 2015 r., II SA/Łd 637/15, z 27 lipca 2015 r., II SA/Ke 572/15, z 15 stycznia 2015 r., II SA/Gl 1169/14; publikowane:CBOIS). Poza zakres upoważnienia ustawowego Rada Gminy wykroczyła także zapisem zawartym w § 16 regulaminu, zgodnie z którym: 1. Właściciele nieruchomości powinni podejmować działania zgodne z celami wojewódzkiego planu gospodarki odpadami dotyczącymi: zapobiegania powstawania odpadów, zmniejszenia ilości odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania oraz zwiększenia udziału odpadów w procesach odzysku, w tym recyklingu takich odpadów, jak metale, tworzywa sztuczne, papier, tektura, szkło, w szczególności poprzez prowadzenie zbiorki odpadów komunalnych w sposób selektywny, a także wyeliminowania ze strumienia odpadów komunalnych odpadów niebezpiecznych. 2. Prowadzenie akcji informacyjnych w zakresie prawidłowego gospodarowania odpadami komunalnymi, w szczególności promowanie i wspieranie systemu selektywnego zbierania odpadów. 3. Powstające odpady ulegające biodegradacji oraz odpady zielone powinny być w pierwszej kolejności wykorzystywane przez mieszkańców we własnym zakresie np. poprzez kompostowanie w przydomowych kompostownikach. W ocenie Sądu przywołane zapisy mogą mieć pewien walor edukacyjny, poszerzający świadomość właścicieli nieruchomości na temat ograniczenia powstawania odpadów komunalnych, mają one jednak charakter wyłącznie postulatu i nie rodzą po stronie mieszkańców gminy żadnych obowiązków oraz nie mogą być w żaden sposób wyegzekwowane. Jeżeli intencją Rady Gminy było wyłącznie poinformowanie mieszkańców o efektywnych sposobach ograniczania ilości wytwarzanych odpadów, to zaznaczyć należy, że akt prawa miejscowego, którego zadaniem jest dokonanie władczej ingerencji w sferę wolności obywateli za pomocą norm o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, nie może służyć jako przekaźnik komunikatów czy informacji (por. wyrok WSA z 10 czerwca 2014 r., II SA/Wr 153/14, dostępny CBOSA). Podkreślić trzeba, że norma prawna stanowi wypowiedź, która zawiera żądanie, uprawnionej do tego władzy państwowej, określonego zachowania się w oznaczonych okolicznościach faktycznych. Rolą przepisów prawa (w tym prawa miejscowego) nie jest natomiast formułowanie postulatów, zaleceń czy sugestii określonych działań. Analiza treści § 16 zaskarżonej uchwały wskazuje, że nie stanowi on realizacji ustawowego upoważnienia. Kwestionowany przepis pozbawiony jest doniosłości normatywnej i stanowi w rzeczywistości postulat, gdyż określa w sposób ogólny, nieprecyzyjny i niedookreślony zobowiązania właścicieli nieruchomości. Co więcej z treści § 16 ust. 2 regulaminu w ogóle nie wynika kto jest jego adresatem (to jest: kto ma prowadzić akcje informacyjne w zakresie prawidłowego gospodarowania odpadami komunalnymi). Wskazana regulacja nie znajduje zatem oparcia w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a u.c.p.g. Jej podstawą nie jest również art. 4 ust. 2 pkt 5 u.c.p.g., zgodnie z którym regulamin może określać inne wymagania, wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Wojewódzki plan gospodarki odpadami może formułować określone zalecenia i preferowane sposoby postępowania z odpadami, ale nie mogą one zostać "przeniesione" do regulaminu, poprzez nadanie im formy władczej, w postaci sformułowania nakazów czy zakazów, nie mających oparcia w przepisie rangi ustawowej. Bezzasadny okazał się natomiast zarzut niezgodności z prawem zapisu zawartego w § 17 ust. 2 uchwały. W unormowaniu tym wskazano, że poza terenem własnej nieruchomości posiadacz psa obowiązany jest do wyprowadzania go na smyczy i kagańcu, chyba, że ze względu na wiek, rasę, stan zdrowia, cechy anatomiczne zwierzęcia byłoby to nieuzasadnione. Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym wprowadzenie generalnego nakazu wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu, niezależnie od ich cech osobniczych i uwarunkowań indywidualnych (np. choroba) może w określonych sytuacjach prowadzić do działań sprzecznych z wymogami ustawy o ochronie zwierząt. Brak zróżnicowania obowiązków osób utrzymujących zwierzęta w tym zakresie prowadzi bowiem do kategorycznego przypisywania odpowiedzialności za zachowania obiektywnie mogące nie stwarzać zagrożenia dla otoczenia. Prawidłową redakcją przepisu realizującego upoważnienie z art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. jest treść kwestionowanego zapisu przewidująca wyjątki uzasadniające odstąpienie od obowiązku wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu, wynikające z rasy, wieku, stanu zdrowia i cech anatomicznych (por.m.in. wyroki NSA: z 13 września 2012 r., II OSK 1492/12, z 27 czerwca 2017 r., II OSK 2678/15, oraz wyroki WSA z 16 listopada 2017 r., II SA/Ke 703/17 oraz z 10 października 2019 r., II SA/Kr 808/19, dostępne: CBOSA). W ocenie sądu regulacja § 17 ust. 2 zaskarżonej uchwały mieści się w delegacji ustawowej, nie narusza też zasady proporcjonalności, ani nie stanowi poważnego ograniczenia uprawnień osób utrzymujących zwierzęta domowe. Odnosząc się do wniosku Rady Gminy o umorzenie postępowania, zawartego w odpowiedzi na skargę, należy wskazać, że zmiana uchwały zgodnie z kierunkiem skargi nie przesądza o bezprzedmiotowości skargi. Rada Gminy formułując ten wniosek nie wzięła pod uwagę, że zaskarżona uchwała przed zmianą miała pełne zastosowanie do stanów faktycznych zaistniałych w czasie jej obowiązywania. Dopiero stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutek od chwili jej wydania. Ma to swoje znaczenie dla czynności prawnych podjętych na jej podstawie. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała mogła być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (por. uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1994 r. W 5/94, a także wyroki NSA z 4 sierpnia 2005 r., OSK 1290/04, z 27 września 2007 r., II OSK 1046/07, z 1 września 2010 r., I OSK 368/10 oraz z 4 listopada 2010 r., II OSK 1783/10). Zmiana zaskarżonej uchwały przed wydaniem wyroku nie czyni zatem bezprzedmiotowym rozpoznania wniesionej skargi. Skoro zaś postępowanie sądowe nie stało się bezprzedmiotowe, nie ma podstaw do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność § 3 i § 16 Regulaminu oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałej części. IB