II SA/Łd 178/24

Dnia 5 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Marcin Olejniczak Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2024 roku sprawy ze skargi T.M. i M.M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 3 stycznia 2024 roku nr 2/2024 znak: GPB-III.7721.298.2023 ES w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 2/2024, znak: GPB-III.7721.298.2023 ES, Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 października 2023 r. nr DPRG-UA-V.1989.2023 o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-II.688.2023 z dnia 21 kwietnia 2023 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu [...] Spółka z ograniczoną działalnością z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul.[...] (działka nr ewid. [...], w obrębie [...]). Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Łodzi ww. decyzją nr DPRG-UA-II.688.2023 z dnia 21 kwietnia 2023 r. udzielił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie opisanej wyżej nieruchomości. Decyzja stała się ostateczna w dniu 11 maja 2023 r. Pismem z dnia 18 sierpnia 2023 r., uzupełnionym w dniu 22 sierpnia 2023 r., T.M. i M.M. wystąpiły z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Łodzi oraz wniosły o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na okoliczność, że nie były uznane za strony i nie brały udziału w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę ww. inwestycji, a powstająca budowla jest szkodliwa dla ludzi i będzie ograniczała możliwość rozbudowy budynku usytuowanego na należącej do nich działce. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr DPRG-UA-V.1600.2023 Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją własną nr DPRG-UA-II.688.2023 z dnia 21 kwietnia 2023 r. udzielającą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., pozwolenia na budowę wspomnianej stacji bazowej telefonii komórkowej. Następnie, po rozpoznaniu wniosku stron o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, organ I instancji postanowieniem z dnia 27 października 2023r., na podstawie art. 152 k.p.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji własnej, w uzasadnieniu wskazując, że w myśl art. 152 § 1 k.p.a. nie istnieje okoliczność, która wskazywałaby na prawdopodobieństwo uchylenia przedmiotowej decyzji we wznowionym postępowaniu. W dniu 14 listopada 2023 r. do organu odwoławczego wpłynęło zażalenie T.M. i M.M. na ww. postanowienie organu I instancji. Wojewoda Łódzki postanowieniem z dnia 29 listopada 2023 r. nr 78/2023 utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji o odmowie wstrzymania wykonania powołanej wyżej decyzji ostatecznej. Następnie Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 150 § 1 k.p.a., decyzją z dnia 30 października 2023 r. nr DPRG-UA-V.1989.2023 odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr DPRG-UA-II.688.2023 udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że T.M. i M.M. nie posiadały przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji i nie posiadają przymiotu strony również obecnie, zatem brak jest podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. W decyzji wykazano, że krąg stron postępowania prowadzonego w postępowaniu zwykłym został ustalony prawidłowo. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody Łódzkiego wniosły T.M. i M.M., wskazując, że maszt jest budowany zaledwie kilka metrów od należącej do nich działki i domku rekreacyjnego, a tym samym nie zgadzają się ze stanowiskiem organu, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na ich zdrowie. Skarżące wniosły o zmianę decyzji poprzez uchylenie zaskarżonej ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr DPRG-UA-II.688.2023 udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 2/2024 Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie skarżące powołały się na przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj.: strona bez własnej winy nie brała udziału w prowadzonym postępowaniu. Następnie Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 149 § 1 i 2 w związku z art. 145 § 1 k.p.a., postanowieniem nr DAR-UA-V.1600.2023 z dnia 31 sierpnia 2023 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną własną decyzją nr DAR-UA-II.688.2023 z dnia 21 kwietnia 2023 r. W toku prowadzonego postępowania, zakończonego decyzją nr DAR-UA-V.1989.2023 z dnia 30 października 2023 r., organ I instancji uznał, iż nieruchomości skarżących - działka o nr ewid. [...] i działka o nr ewid. [...] obręb [...], nie są objęte obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji, bowiem przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń w możliwości zabudowy ww. działek, a tym samym nie powoduje objęcia wnioskodawczyń obszarem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wyznaczonym w oparciu o definicję art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewody Łódzkiego, rozstrzygnięcie organu I instancji w powyższym zakresie jest zasadne, bowiem wniosek T.M. i M.M. został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 lipca 2023 r. skarżące wystąpiły z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, na jakiej podstawie rozpoczęto prace budowlane na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w Ł. Prezydent Miasta Łodzi pismem z dnia 4 sierpnia 2023 r. poinformował wnioskodawczynie, że decyzją nr DPRG-UA-II.688.2023 z dnia 21 kwietnia 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] w obrębie [...]). Po uzyskaniu ww. informacji skarżące pismem z dnia 18 sierpnia 2023 r. wniosły o wznowienie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. W ocenie organu II instancji, przedmiotowy wniosek został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Kluczowym aspektem w sprawie – jak wskazał organ II instancji - jest ustalenie, czy wnioskodawczynie posiadają przymiot strony. W odniesieniu do powyższego Wojewoda Łódzki wskazał, że szczególną normą prawną w sprawach o pozwolenie na budowę obowiązującą nie tylko w trybie zwykłym, ale i wznowieniowym, jest art.28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz dodał, że w myśl art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiuje z kolei obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że według definicji obszaru oddziaływania obiektu, aby móc zostać uznanym za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, planowana inwestycja musi wprowadzać, choćby potencjalne, ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, terenu sąsiedniego. Możliwość posiadania przymiotu strony – jak zauważył organ II instancji - może być związana z przysługującym jej prawem własności, jednakże jedynie w przypadku wystąpienia w obrębie jej nieruchomości ograniczeń lub utrudnień w jej użytkowaniu, powstałych na skutek inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Nadto Wojewoda Łódzki wskazał, że interes prawny powinien być wyrażony w sposób indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie powinno znaleźć odzwierciedlenie w okolicznościach faktycznych danej sprawy. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. Ponadto, odwołując się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowanego w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, organ II instancji podkreślił, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Odwołując się do orzecznictwa organ II instancji wskazał, że w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy samo przekonanie właściciela danej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnić bowiem trzeba, że przez oddziaływanie obiektu, o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć takie oddziaływanie, które narusza konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, dające określonemu podmiotowi podstawę do wywodzenia własnego interesu prawnego. Jeżeli projektowana inwestycja nie powoduje naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego, nie wykazuje sprzeczności z normami wynikającymi z przepisów Prawa budowlanego, przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska, itp., to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające interes prawny innych osób i nie uzasadniają przyznania przymiotu strony. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że stanowi ona obszar oddziaływania obiektu. Mając na uwadze powyższe Wojewoda Łódzki stwierdził, że skarżące swój interes wywodzą z prawa własności działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...] w Ł.- sąsiadujących z terenem inwestycji. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr ewid. [...] sąsiaduje z terenem, na którym planowana jest realizacja inwestycji, a zatem w ocenie wnioskodawczyń, znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art.28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżące podniosły, iż planowane przedsięwzięcie z uwagi na jego rodzaj, charakterystykę, skalę oraz usytuowanie będzie wywierało negatywne oddziaływanie na ich zdrowie oraz należącą do nich nieruchomość, zabudowaną budynkiem gospodarczym. Ponadto organ odwoławczy dodał, że ze znajdującego się w aktach sprawy projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działce o nr ewid. [...] w odległości około 93 m od stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowany jest budynek gospodarczy, który jak wskazują wnioskodawczynie, w okresie letnim jest wykorzystywany jako budynek letniskowy/rekreacji. W ocenie Wojewody Łódzkiego, obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje swym zakresem nieruchomości o nr ewid. [...] i [...], w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Położenie wskazanych działek, jak i istniejącego budynku gospodarczego, względem nieruchomości inwestycyjnej, na której usytuowana jest stacja bazowa, wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z nieruchomości T.M. i M.M., które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W dalszej kolejności organ II instancji podniósł, że przedmiotem spornej inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w skład której wchodzi: wieża kratowa [...] o wysokości całkowitej 43,95 m wraz z wyposażeniem, dziewięć anten sektorowych, trzy anteny radioliniowe, urządzenia RRU (nadawczo-odbiorcze), urządzenia sterujące oraz wewnętrzna linia zasilająca, kanalizacja teletechniczna. Z rysunku Z1 – projektu zagospodarowania terenu wynika, że wieża została zlokalizowana w odległości 5,35 m od południowo-wschodniego narożnika granicy działki i 6,5 m od wschodniej granicy działki. Dostęp do wieży odbywać się będzie z drogi publicznej - ul. [...], działka o nr ewid. [...], poprzez istniejący zjazd, a następnie przejazd po terenie działki nr ewid. - [...]. Obszar występowania pola elektromagnetycznego spornego obiektu, o wartościach wyższych niż dopuszczalne, będzie zawierał się jedynie na działce objętej inwestycją, na wysokości powyżej 37,50 m n.p.t. Organ odwoławczy zwrócił uwagę także, iż wpływ na obszar oddziaływania inwestycji w rozumienia przepisów Prawa budowlanego mają m.in. ustalenia zawarte w obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLIX/1507/21 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...] oraz [...] granicy miasta Łodzi. Z zapisów ww. aktu prawnego – jak podniósł Wojewoda Łódzki - wynika, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, nie będzie negatywnie oddziaływał na nieruchomości sąsiednie, bowiem stacja bazowa zlokalizowana została na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem 6R - tereny rolnicze, dla którego plan określa przeznaczenie uzupełniające jako m.in.: usługi agroturystyczne i infrastrukturę techniczną, a także dopuszcza remont i przebudowę, a także rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej. Organ I instancji ustalił na podstawie informacji uzyskanych z Łódzkiego Ośrodka Geodezji w Łodzi, że w bezpośrednim sąsiedztwie stacji bazowej na terenie oznaczonym 6R nie ma żadnej istniejącej zabudowy. W przypadku dopuszczonej planem możliwości remontu, przebudowy, czy rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków, ich maksymalna wysokość może wynosić 9 m, a zatem inwestycja nie wpłynie negatywnie na możliwość zabudowy terenów sąsiednich, bowiem zakres oddziaływania pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez wieżę będzie występował dopiero na wysokości powyżej 37,50 m n.p.t., a takiej zabudowy nie dopuszcza obowiązujący plan miejscowy. Ponadto zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu, jedyna możliwa nowa zabudowa w sąsiedztwie wieży może powstać na terenie oznaczonym w planie symbolem 4MN - teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową i usługową, który znajduje się w odległości powyżej 100 m od sytuowanej stacji bazowej. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji ocenił, że usytuowanie stacji bazowej na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...] w Ł. nie będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomości sąsiednie oraz nie będzie ograniczać zabudowy działek sąsiednich, bowiem nie znajdują się one w obszarze oddziaływania inwestycji. Odwołując się następnie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), zmienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071), Wojewoda Łódzki stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że gwarancję bezpieczeństwa i kontroli nad polem elektromagnetycznym emitowanym od instalacji radiokomunikacyjnych daje ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 2556 ze zm.), a dbałość o zdrowie obywateli oraz środowisko wpisana została również w obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), określające szczegółowo maksymalne dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Organ II instancji stwierdził przy tym, że dopuszczalne normy nie zostaną naruszone, a tym samym obszar występowania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne będzie zawierał się jedynie na działce objętej inwestycją, zatem działki sąsiednie nie będą objęte obszarem oddziaływania stacji bazowej. W tym zakresie częstotliwości pól elektromagnetycznych anten sektorowych będą wynosiły: 800 MHz, 900 MHz, 1800/2100 MHz i 2600 MHz. Przedmiotowa inwestycja wpisuje się zatem w zapisy tabeli nr 2 (pozycje: 10 i 11), gdzie zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego mieści się w przedziale od 400 MHz do 2000 MHz oraz od 2 GHz do 300 GHz. Względem powyższego, dopuszczalna gęstość mocy dla miejsc dostępnych dla ludności dla przedziału od 400 MHz do 2000 MHz, wynosi f/200, gdzie "f" oznacza wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego. Natomiast dla przedziału od 2 GHz do 300 GHz wartość ta jest stała i wynosi 10 W/m². Z graficznego rozkładu obszarów ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych wynika, że będą one występować jedynie nad działką inwestycyjną o nr ewid. [...], zatem nie obejmą obszarem oddziaływania działek sąsiednich, w tym działek skarżących. Istotne jest jednak to, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, występują dopiero na wysokości przekraczającej 37,5 m n.p.t. i mają zasięg w promieniu max. 18,64 m od wieży, nie wykraczający poza działkę inwestycyjną. Poza działką nr ewid. [...] poziom pól elektromagnetycznych nie przekracza zatem wartości dopuszczalnych i znajduje się w przestrzeniach niedostępnych dla ludzi. Biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji, jej rozmiar, usytuowanie jak również odległość od najbliższych zabudowań, w tym zabudowań skarżących, obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie spowoduje jakichkolwiek ograniczeń ich użytkowania, bowiem nie obejmuje swym zakresem nieruchomości skarżących. Odnosząc się do zarzutów skarżących, w zakresie obawy o negatywne oddziaływanie pól elektromagnetycznych Wojewoda Łódzki wskazał, że zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych występuje jedynie na działce inwestycyjnej na wysokości powyżej 37,5 m n.p.t., w promieniu max. 18,64 m od wieży, a zatem nawet w przypadku dopuszczonej planem na tym obszarze możliwości remontu, przebudowy, czy rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków, których maksymalna wysokość może wynosić 9 m, żaden z nich nie znajdzie się w obszarze oddziaływania obiektu. Wobec powyższego nieruchomość skarżących, z uwagi na brak oddziaływania inwestycji w zakresie wskazanym powyżej, nie znajduje się w obszarze oddziaływania stacji bazowej objętej zaskarżoną decyzją. Zdaniem organu odwoławczego, obszar oddziaływania planowanej inwestycji jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że priorytetową kwestią jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, dlatego konieczne jest całkowite wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. W przedmiotowej sprawie nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska ustanowione w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia, a całość oddziaływania pola elektromagnetycznego zawiera się na terenie działki inwestycyjnej. W dalszej kolejności odwołując się do art. 141 ust. 2 oraz art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska organ odwoławczy stwierdził, że w przedłożonym projekcie wskazano, iż z działaniem urządzeń technicznych nie wiąże się powstawanie odpadów stałych, a odpady mogące powstać w wyniku serwisowania i remontów obiektu, będą przekazywane do utylizacji lub w przypadku urządzeń elektronicznych i anten do ponownego wykorzystania. Projektowana wieża stalowa wraz z infrastrukturą nie stanowi źródła hałasu i drgań. Również pod tym względem stacja bazowa nie będzie więc oddziaływać negatywnie na działki sąsiednie, w tym działki skarżących, zatem działki sąsiednie, nie mieszczą się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, również w wyniku analizy ww. przepisów środowiskowych. Następnie organ odwoławczy poddał analizie obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, m.in. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225). Mając na uwadze § 13 ust. 3 rozporządzenia Wojewoda Łódzki stwierdził, że z dokonanej analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji wynika, że w pobliżu stacji bazowej nie występują budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, zatem inwestycja nie spowoduje ograniczeń również w tym zakresie. Najbliżej usytuowany budynek znajdujący się na działce skarżących, to budynek gospodarczy zlokalizowany w odległości około 90 m od stacji bazowej. Dodatkowo z uwagi na przeznaczenie terenów sąsiednich w planie miejscowym - tereny rolnicze - należy zdaniem organu odwoławczego - uznać, że obszar oddziaływania inwestycji pod względem ww. przepisów nie obejmuje swym oddziaływaniem ww. nieruchomości. Ponadto, najbliższy budynek mieszkalny jednorodzinny, w którym występują pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, znajduje się na działce - o nr ewid. [...] w odległości około 110 m od stacji bazowej, a zatem obszar oddziaływania zgodnie z wymogiem przepisu § 13 ww. rozporządzenia nie został naruszony również w stosunku do niego. Dodatkowo, biorąc pod uwagę konstrukcję kratową i parametry wieży telekomunikacyjnej objętej zaskarżoną decyzją (łączna wysokość 43,95 m n.p.t.) oraz jej usytuowanie, organ II instancji wskazał, że nie obejmie ona obszarem oddziaływania nieruchomości sąsiednich, jak i nie spowoduje ograniczeń możliwości inwestycyjnych na działkach sąsiednich, o czym stanowi § 13 ust. 3 rozporządzenia. Odwołując się następnie do treści § 314 ww. rozporządzenia organ II instancji stwierdził, że w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a w obszarach, na których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Zdaniem Wojewody Łódzkiego, analiza przepisów prawa prowadzi do wniosku, że projekt nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, ponieważ nie ogranicza zabudowy na działkach sąsiednich, a cały zakres obszaru oddziaływania obiektu zawiera się na działce inwestycyjnej. W szczególności organ II instancji podkreślił, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (§ 13 ust. 1 rozporządzenia ani nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - § 57 i § 60 ww. rozporządzenia). Ponadto, nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 powołanego rozporządzenia (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną). Uwzględniając powyższe, w ocenie organu odwoławczego, T.M. i M.M. słusznie nie zostały uznane za strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, bowiem należące do nich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornego obiektu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Zdaniem Wojewody Łódzkiego, krąg stron w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie pozwolenia na budowę, a zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-II.688.2023 z dnia 21 kwietnia 2023 r., został ustalony prawidłowo, a w związku z tym nie zachodzą przesłanki uzasadniające uchylenie ww. decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyły T.M. i M.M., zarzucając naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864) oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) poprzez niewzięcie ich pod uwagę i nierozważenie, że z uwagi na wysoce negatywne oddziaływanie tego masztu telefonii komórkowej (co do którego wydano pozwolenie na budowę) na środowisko oraz na zamieszkanie ludzi na działkach sąsiednich istnieje prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżące podniosły, że maszt jest budowany zaledwie kilka metrów od granicy ich działki i kilkanaście metrów od domku rekreacyjnego, w którym przebywają w okresie wiosennym i letnim. Nie jest dla skarżących zrozumiałe przyjęcie, że inwestycja nie oddziałuje na ich zdrowie i ich zdaniem okoliczność ta nie została dogłębnie sprawdzona. Nadto, skarżące podniosły, że przedmiotowy maszt budowany jest w otulinie Lasu [...] i Parku [...], a taka inwestycja szpeci i w sposób negatywnie oddziałuje na środowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, co powoduje, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 2/2024 utrzymująca w mocy, wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 października 2023 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr DPRG-UA-II.688.2023 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielająca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] (działka nr ewid. [...], w obrębie [...]). Z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wyżej powołaną ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 kwietnia 2023 r. w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Jako nadzwyczajny tryb postępowania stwarza ono możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Jednocześnie należy wyjaśnić, że warunkiem uruchomienia tego trybu jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. lub art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które następnie daje podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z zestawienia powołanych przepisów wprost wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Dopiero pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli innymi słowy - stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Wyjaśnić przy tym należy, że prowadzenie postępowania mającego na celu zbadanie, czy w sprawie wystąpiła wskazana przez wnioskodawcę przesłanka wznowienia postępowania, nie przesądza jeszcze, wbrew zarzutom skargi, że dana przesłanka wystąpiła w sprawie. Dopiero bowiem dokonane w toku wznowionego postępowania pozytywne ustalenia przez organ wystąpienia owej przesłanki wznowienia przesądzają o jej istnieniu w sprawie. Jednocześnie podkreślić należy, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Lublinie z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 940/15 – Lex nr 2117249, Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1672/14 – Lex nr 1655246, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 768/09, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W kontrolowanej przez Sąd sprawie skarżące jako podstawę wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 kwietnia 2023 r., wskazały przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie skarżące podniosły, że powinny być stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 r., bowiem rozstrzygnięcie w tej sprawie dotyczy ich interesu prawnego i ma wpływ na przysługujące im prawo własności, w tym prawo do zabudowy ich działek. Skarżące są współwłaścicielkami działek nr [...] i [...] zlokalizowanych przy ul. [...] w Ł. Na działce nr [...] usytuowany jest budynek, którego rozbudowa - zdaniem skarżących – nie jest możliwa ze względu na przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej. W ocenie skarżących, przedmiotowa inwestycja wprowadza ograniczenia w możliwości zabudowy ich działki, a nadto jest szkodliwa dla ludzi. Organ I instancji po prawidłowym ustaleniu zachowania przez wnioskodawczynie terminu z art. 148 § 2 k.p.a., wskazanym w zaskarżonej decyzji postanowieniem wznowił postępowanie i skoncentrował się na zbadaniu, czy wnioskodawczynie bez swej winy nie brały udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 kwietnia 2023 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą ww. pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy wskazać, że w świetle art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podkreślić należy, że pojęcie "interesu prawnego" nie zostało dotychczas zdefiniowane w przepisach obowiązującego prawa, niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych dominujące jest stanowisko, że interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. O istnieniu interesu prawnego można mówić, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym. Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje ono oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2148/14, wyrok WSA w W. z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1622/15, CBOSA). Jednocześnie zauważyć należy, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, prowadzonym zarówno w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, zastosowanie znajduje art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, będący przepisem szczególnym względem art. 28 k.p.a. W świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to zatem, że określając krąg stron postępowania należy ustalić obszar oddziaływania obiektu budowlanego, stanowiącego według art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenie w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11; wyrok WSA w W. z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 227/19, CBOSA). Wychodząc z powyższych ustaleń podkreślić należy, że możliwość posiadania przymiotu strony w tego rodzaju postępowaniach może być związana z przysługującym stronie prawem własności, jednakże jedynie w przypadku wystąpienia w obrębie jej nieruchomości ograniczeń w zagospodarowaniu lub utrudnień w użytkowaniu, powstałych w związku z inwestycją objętą pozwoleniem na budowę. W kontrolowanej sprawie skarżące są współwłaścicielkami nieruchomości, tj. działek nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], sąsiadujących z terenem spornej inwestycji (bezpośrednio sąsiaduje działka nr [...]). Z ustaleń organów wynika, że na działce nr ewid. [...] w odległości około 93 m od przedmiotowego obiektu zlokalizowany jest budynek gospodarczy – wspomniany przez skarżące - który w okresie letnim wykorzystywany jest jako budynek letniskowy. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że zarówno działka nr [...], jak i działka nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornego obiektu, który to obszar należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2023 r., poz. 682), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "Prawo budowlane". Przedmiotowa inwestycja nie niesie ze sobą uciążliwości lub ograniczeń w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z nieruchomości skarżących, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Jak wynika bowiem z rysunku Z1 – Projektu zagospodarowania terenu (strona nr 30 tego Projektu), wieża kraterowa, wchodząca w skład przedmiotowej inwestycji, została zlokalizowana w odległości 5,35 m od południowo-wschodniego narożnika granicy działki inwestycyjnej, tj. nr ewid. [...] (w granicy z działką nr ewid. [...]) i 6,5 m od wschodniej granicy wspomnianej działki nr [...]. Dostęp do wieży odbywać się będzie z drogi publicznej - ul. [...], działka o nr ewid. [...], poprzez istniejący zjazd, a następnie przejazd po terenie działki nr ewid. - [...]. Z przedłożonego projektu wynika również, że obszar występowania pola elektromagnetycznego spornego obiektu, o wartościach wyższych niż dopuszczalne, będzie zawierał się jedynie na działce objętej inwestycją, na wysokości powyżej 37,50 m n.p.t. Jednocześnie z postanowień obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. nr XLIX/1507/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...] oraz [...] granicy miasta Łodzi wynika, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie będzie negatywnie oddziaływał na nieruchomości sąsiednie. Przedmiotowa stacja bazowa zlokalizowana została na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem 6R - tereny rolnicze, dla którego plan określa przeznaczenie uzupełniające jako m.in.: usługi agroturystyczne i infrastrukturę techniczną, dopuszcza remont i przebudowę, a także rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostają ustalenia poczynione przez organ I instancji, z których wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie stacji bazowej na terenie oznaczonym 6R nie ma żadnej istniejącej zabudowy. W sytuacji natomiast planowanego remontu, przebudowy, czy rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków, ich maksymalna wysokość może wynosić 9 m. Oznacza to zatem, że sporna inwestycja nie wpłynie negatywnie na możliwość zabudowy terenów sąsiednich, bowiem zakres oddziaływania pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez wieżę będzie występował dopiero na wysokości powyżej 37,50 m n.p.t., a takiej zabudowy – jak słusznie stwierdziły organy - nie dopuszcza obowiązujący plan miejscowy. Jednocześnie organy zasadnie wskazały, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu, jedyna możliwa nowa zabudowa w sąsiedztwie wieży może powstać na terenie oznaczonym w planie symbolem 4MN - teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową i usługową, który znajduje się w odległości powyżej 100 m od przedmiotowej stacji bazowej. Zasadnie również organy stwierdziły, że biorąc pod uwagę art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 1839 ze zm. – w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 kwietnia 2023 r.) przedmiotowa stacja bazowa nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak słusznie wskazał Wojewoda Łódzki, obszar występowania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne będzie zawierał się jedynie na działce objętej inwestycją, tym samym należy stwierdzić, że działki sąsiednie, w tym działki skarżących, nie będą objęte obszarem oddziaływania stacji bazowej. Z akt sprawy wynika, że częstotliwości pól elektromagnetycznych anten sektorowych (spornego obiektu) będą wynosiły: 800 MHz, 900 MHz, 1800/2100 MHz i 2600 MHz. Mając zatem na uwadze rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) przedmiotowa inwestycja zawiera się w pozycjach nr 10 i 11 Tabeli 2 załącznika do ww. rozporządzenia, w których zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego mieści się w przedziale od 400 MHz do 2000 MHz oraz od 2 GHz do 300 GHz. Dopuszczalna zatem gęstość mocy dla miejsc dostępnych dla ludności dla przedziału od 400 MHz do 2000 MHz, wynosi f/200, gdzie "f" oznacza wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego. Natomiast dla przedziału od 2 GHz do 300 GHz wartość ta jest stała i wynosi 10 W/m². Odnosząc powyższe do graficznego rozkładu obszarów ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych stwierdzić należy, że będą one występować jedynie nad działką inwestycyjną o nr ewid. [...]. Nie może zatem z powyższego wyprowadzić wniosku, że obejmą one obszarem oddziaływania działki sąsiednie, w tym działki należące do skarżących. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych występować będzie jedynie na działce inwestycyjnej na wysokości powyżej 37,5 m n.p.t., w promieniu max. 18,64 m od wieży. Jednocześnie w odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że zgodnie z art. 122a ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia – na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana – prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne są obowiązani do wykonania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku. Wyniki pomiarów przekazywane są wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów (art. 122a ust. 2). W ocenie Sądu, Wojewoda Łódzki dokonał również prawidłowej oceny spełnienia warunków określonych w art. 141 ust. 2 oraz art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 141 ust. 2 ww. ustawy oddziaływanie, instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Natomiast stosownie do art. 144 ust. 1 i 2 ww. ustawy eksploatacja instalacja nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. Z przedłożonego projektu wynika bowiem, że przedmiotowa inwestycja nie generuje ścieków, zanieczyszczeń gazowych (w tym zapachów), pyłowych i płynnych, a odpady będą wytwarzane tylko podczas serwisu i wymiany zużytych elementów, które nie będą magazynowane (strona 5 i 6 Projektu architektoniczno-budowlanego). Zasadnie zatem uznał organ odwoławczy, że również pod tym względem stacja bazowa nie będzie oddziaływać negatywnie na działki sąsiednie, w tym działki skarżących. Mając na uwadze dokonanie analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), należy odwołać się do § 13 ust. 3 tego rozporządzenia. Z ustaleń organów wynika, że w pobliżu stacji bazowej nie występują budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, zatem inwestycja nie spowoduje ograniczeń również w tym zakresie. Najbliższy budynek mieszkalny jednorodzinny, w którym występują pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi znajduje się na działce - o nr ewid. [...] w odległości – jak ustaliły organy - około 100-110 m, od stacji bazowej, a zatem obszar oddziaływania zgodnie z wymogiem przepisu § 13 ww. rozporządzenia nie został naruszony również w stosunku do niego. Podkreślić przy tym należy, że analizując § 314 ww. rozporządzenia, organ II instancji stwierdził, że w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a w obszarach, na których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, nie ma miejsc dostępnych dla ludności. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Wojewoda Łódzki zasadnie ocenił, że analiza przepisów prawa prowadzi do wniosku, iż projekt nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, ponieważ nie ogranicza zabudowy na działkach sąsiednich, a cały zakres obszaru oddziaływania obiektu zawiera się na działce inwestycyjnej. W szczególności, projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (§ 13 ust. 1 rozporządzenia ani nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - § 57 i § 60 ww. rozporządzenia). Podzielić należy również stanowisko Wojewody Łódzkiego, że nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania wyznaczonym w oparciu o § 12 ww. rozporządzenia dotyczący odległości budynków na działce inwestycyjnej od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Biorąc zatem pod uwagę analizowane powyżej, a mające zastosowanie w tej sprawie przepisy prawa, organy obu instancji właściwie przyjęły, iż T.M. i M.M. zasadnie nie zostały uznane za strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 kwietnia 2023 r., bowiem należące do nich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornego obiektu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i analizowanych przepisów szczególnych. Jednocześnie odnosząc się do podniesionej przez skarżące kwestii zlokalizowania przedmiotowej inwestycji – jak podniosły – w otulinie Lasu [...] oraz Parku [...], należy wskazać, że w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym podano, że inwestycja znajduje się na terenie Parku [...] (uchwała nr [...] Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 27 kwietnia 2010 r.). Jednocześnie prawidłowo w nim wyjaśniono, że zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r., poz. 916) zakazy występujące na terenie Parku [...] nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego. Nie ulega wątpliwości, iż jak wskazano, planowana inwestycja w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 pkt 5 w związku z art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jest inwestycją celu publicznego. Ponadto mając na uwadze poniesione przez skarżące zarzuty o charakterze merytorycznym, należy zwrócić uwagę, że w postępowaniu wznowieniowym stwierdzenie – jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie – braku wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, nie daje organowi uprawnienia do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w tym również oceny merytorycznych zarzutów podniesionych przez skarżące. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.