II SA/Łd 214/16

Dnia 8 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2016 roku sprawy ze skargi Ł. W., J. W., J. W. i A. N. na uchwałę Rady Miasta Skierniewice z dnia 26 listopada 2015 roku nr XVIII/191/2015 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. a.bł. W dniu 26 listopada 2015 r. Rada Miasta Skierniewice, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1515) – w skrócie "u.s.g." oraz art. 14 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199) – w skrócie "u.p.z.p.", podjęła uchwałę nr XVIII/191 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 26 lutego 2016 r. Ł. W., J. W., J.W. i A. N. zaskarżyli powyższą uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie. Motywując wniesioną skargę jej autorzy zarzucili, że rzeczona uchwała jest kolejną czynnością w całym ciągu działań ze strony władz miasta Skierniewice mającą na celu uniemożliwienie skarżącemu Ł.W. prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na tuczu kurcząt na terenie stanowiącej jego własność nieruchomości oznaczonej nr ewid. 274/2, położonej w pobliżu ulicy A w Skierniewicach. Wnoszący skargę przedstawili stan faktyczny obrazujący - ich zdaniem - dotychczasowe działania i przyczynę podjęcia przez Radę Miasta Skierniewice zaskarżonej uchwały wskazując, że w dniu 12 kwietnia 2012 r. Ł. W. złożył do Urzędu Miasta Skierniewice wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy dwóch kurników do tuczu drobiu wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania na działce nr ewid. 274/2 położonej w Skierniewicach, w pobliżu ulicy A. Powierzchnia działki wynosi 1,2 ha, łączna powierzchnia dwóch kurników 5040 m2. Do wniosku został załączony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący opisali następnie szczegółowo przebieg uruchomionego wspomnianym wyżej wnioskiem postępowania środowiskowego, w ramach którego lokalna społeczność wyraziła swój sprzeciw wobec projektowanej inwestycji. Doprowadziło to w rezultacie do wydania w dniu [...] października 2012 r. przez Prezydenta Miasta Skierniewice decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kontynuując postępowanie Prezydent Miasta Skierniewice decyzją z dnia [...] października 2013 r. ponownie odmówił inwestorowi wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające organ I instancji w dniu [...]lutego 2015 r. wydał pozytywną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na budowę dwóch kurników na działce nr 274/2. Odwołanie od tej decyzji złożyło 188 osób będących mieszkańcami ulicy A oraz sąsiednich ulic. Rozpoznając odwołanie, SKO utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy uwzględniając jedynie odwołanie A. Z. i jednocześnie umorzyło postępowanie odwoławcze wobec 187 osób uznając, iż nie mają one w świetle przepisów prawa materialnego przymiotu strony. Wobec powyższego w dniu 28 maja 2015 r. Ł. W. zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2015 r. organ I instancji zawiesił do dnia 28 lutego 2016 r. postępowanie na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w związku z uchwałą Rady Miasta Skierniewice nr VI/54/2015 z dnia 26 lutego 2015 r. W dniu 26 lutego 2015 r. na wniosek Prezydenta Miasta Skierniewice, Rada Miasta Skierniewice podjęła uchwałę nr VI/54/2015 o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Skierniewice położonego pomiędzy ulicami: A i B oraz granicami miasta. Objęty projektem teren miał powierzchnię około 200 ha, na który składało się ponad 200 nieruchomości stanowiących własność lub współwłasność kilkuset osób. Całość tego terenu została przeznaczona pod "uprawy polowe" o symbolu 12.90.R. Na terenie tym wprowadzono zakaz budowy nowych budynków, w tym mieszkalnych, za wyjątkiem budowy jednego budynku gospodarczego o powierzchni do 35 m2 wykorzystywanego do działalności z zakresu upraw rolnych. Takie zapisy w projekcie planu wywołały powszechne sprzeciwy ze strony właścicieli nieruchomości położonych na terenie objętym projektem. W związku z takim stanowiskiem właścicieli nieruchomości, w tym również skarżących na wniosek Prezydenta Miasta Skierniewice uchwałą nr XVIII/190/2015 z dnia 26 listopada 2015 r. Rada Miasta uchyliła uchwałę nr VI/54/2015 z dnia 26 lutego 2015 r. Jednocześnie na tej samej sesji w dniu 26 listopada 2015 r. na wniosek Prezydenta Miasta Skierniewice Rada Miasta podjęła uchwałę nr XVIII/191/2015 na mocy, której wydzieliła z opisanego terenu obszar około 20 ha, celem sporządzenia dla niego miejscowego planu gospodarowania przestrzennego. Objęty uchwałą teren w większości stanowi własność rodziny W. Działki nr 269/2 i 270 stanowią współwłasność J. W., J. W. i A. N.. w 1/3 części. Działki nr 273, 274/2, 274/3, 274/4, 264/1 stanowią współwłasność J. i J. W. w 1/2 części każdego z nich, z kolei działki nr 272 i 274/2 stanowią własność Ł. W. Na działkach nr 274/3 i 274/4 znajdują się dwa przemysłowe kurniki, w których J. i J. małżonkowie W. produkują żywiec drobiowy. Z kolei Ł. W. zamierza na działce nr 274/2 o powierzchni 1,2 ha pobudować dwa kurniki do przemysłowej hodowli żywca drobiowego. Z uzyskanych przez skarżących informacji wynika, iż w opracowywanym projekcie planowane są zapisy identyczne jak w poprzednim projekcie planu tj. przeznaczenie nieruchomości skarżących pod uprawy rolne bez możliwości budowy budynków innych niż gospodarcze o powierzchni nie przekraczającej 35 m2. Reasumując powyższy stan faktyczny skarżący stwierdzili, że sprawa uzyskania przez Ł. W. pozwolenia na budowę dwóch kurników wraz z niezbędną infrastrukturą ciągnie się od 12 kwietnia 2012 r. Skarżący zwrócili uwagę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach, celem przypodobania się okolicznym mieszkańcom, którzy sprzeciwiają się realizacji inwestycji. Dowodem na powyższe jest ich zdaniem fakt, że w dniu 26 lutego 2015 r. a więc niezwłocznie po wydaniu pozytywnej decyzji już na pierwszej możliwej sesji Rada Miasta Skierniewice na wniosek Prezydenta Miasta podjęła uchwałę o przystąpieniu do opracowania projektu planu zagospodarowania przestrzennego miasta obejmującego rejon ulic A i B. Zdaniem skarżących wydzielenie stanowiących ich własność nieruchomości zaskarżoną uchwałą, celem opracowania dla nich miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza rażące naruszenie ich interesu prawnego, gdyż powoduje wyłącznie dalsze blokowanie możliwości dysponowania swoją własnością i realizacji zamierzeń gospodarczych. Dotychczasowe działanie władz Miasta Skierniewice skarżący odbierają jako prawną i gospodarczą dyskryminację zwłaszcza w kontekście pozostawienia pozostałym właścicielom nieruchomości położonych w rejonie ulic A i B pełnej swobody w dysponowaniu ich własnością. Nadto w opinii wnoszących skargę objęcie stanowiących ich własność nieruchomości projektowanymi zapisami w planie spowoduje również radykalne obniżenie ich wartości rynkowej. W dniu 30 grudnia 2015 r. Ł. W. a w dniu 31 grudnia 2015 r. J. W., J. W. i A. N. wezwali Radę Miasta Skierniewice w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. do uchylenia zaskarżonej uchwały. Wezwanie pozostało bez żadnej odpowiedzi. Odpowiadając na skargę Rada Miasta Skierniewice wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie "p.p.s.a." i obciążenie skarżących kosztami postępowania. Zdaniem Rady skarżący nie wyczerpali procedury określonej w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona uchwała Rady Miasta Skierniewice została uchwalona w dniu 26 listopada 2015 r., natomiast wprowadzona do internetowego biuletynu informacji publicznej dnia 10 grudnia 2015 r. Jeżeli nawet by uznać, iż strony nie miały możliwości zapoznać się z w/w uchwałą, pomimo tego, iż jej treść była dostępna w Urzędzie Miasta Skierniewice, to od dnia 10 grudnia 2015 r. skarżący mogli z łatwością zapoznać się z uchwałą za pośrednictwem strony internetowej http://www.bip.um.skierniewice.pl. W związku z powyższym należy przyjąć, iż skarżący mogli dowiedzieć się o wydaniu aktu prawa miejscowego będącego przedmiotem niniejszej skargi najpóźniej w dniu 10 grudnia 2015 r. Treść zaskarżonej uchwały była powszechnie dostępna i z łatwością strona mogła się z nią zapoznać. W konsekwencji termin do złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. upłynął najpóźniej w dniu 24 grudnia 2015 r. Skarżący natomiast wnieśli wezwanie do usunięcia naruszeń 30 i 31 grudnia 2015 r., a zatem po upływie terminu. Wskazując na powyższe organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto Rada podniosła, że skarżący nie posiadają interesu prawnego do złożenia przedmiotowej skargi. Zaskarżona uchwała nie może naruszać interesów żadnych podmiotów, albowiem stanowi formalny akt przystąpienia przez organ samorządu terytorialnego do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego obszaru Miasta Skierniewice. Projekt skierowano następnie do Miejskiej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej. Ostateczna treść projektu planu powstanie w wyniku uwzględnienia ewentualnych wniosków i uwag organów uczestniczących w procedurze opiniowania i uzgadniania. Rada Miasta wydając przedmiotową uchwałę działała na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. oraz art. 14 ust. 1, 2 i 4 u.p.z.p., a zatem w ramach swoich uprawnień i kompetencji. Rada Miasta przystąpiła tym samym do postępowania w celu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ostateczna uchwała w tym przedmiocie zostanie podjęta po przeprowadzeniu określonych czynności w sprawie. W związku z powyższym przedmiotowa uchwała nie narusza interesu prawnego, ani uprawnień skarżących, co powinno skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi organ podniósł, że w dniu 26 lutego 2015 r. uchwałą nr VI/54/2015 Rada Miasta Skierniewice przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Skierniewice obejmującego obszar położony na południe od ulicy A i ulicy B (odcinków ulic) do granicy administracyjnej miasta. Obszar objęty wymienioną uchwałą obejmował m.in. nieruchomości skarżących. W okresie po podjęciu wskazanej uchwały opracowany został projekt planu miejscowego wraz z towarzyszącą mu prognozą skutków ustaleń planu na środowisko. W projekcie planu nieruchomości skarżących wraz z większością nieruchomości objętych projektem zostały przypisane do terenu oznaczonego na rysunku planu i w tekście symbolem 12.90 R. Dla tego terenu określono przeznaczenie - rolnictwo - uprawy polowe. W ramach zasad i warunków zagospodarowania ustalono zakaz realizacji budynków z dwoma wyjątkami. Wyjątkiem pierwszym była możliwość realizacji budynków o powierzchni do 35,0 m2 i wysokości do 5,0 m, sytuowanych na działkach gruntu nie mniejszych niż 3.000 m2 oraz budynków mieszkalnych w siedliskach. Drugim wyjątkiem była możliwość zachowania budynków inwentarskich na działkach o nr ew. 274/3 i 274/4. Projekt planu poddano opiniowaniu i uzgadnianiu w okresie od 22 lipca 2015 r. Procedura opiniowania i uzgadniania zakończona została we wrześniu 2015 r. W dalszej fazie procedury sporządzenia projektu planu miejscowego wydano ogłoszenie i obwieszczenie o wyłożeniu opracowanego projektu planu do publicznego wglądu. Wyłożenie trwało w okresie od 28 września do 27 października 2015 r. W okresie wyłożenia tj. w dniu 14 października 2015 r., przeprowadzono dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu. Uwagi do projektu planu każdy zainteresowany mógł składać do dnia 12 listopada 2015 r. W okresie przewidzianym na składanie uwag do projektu planu zostało złożonych 20 pism - uwag. W ich treści kwestionowano wprowadzenie w projekcie zakazów opisanych dla terenu tj. [...]4, czyli zakazu realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zakazu zabudowy związanej z produkcją drobiu oraz zakazu zabudowy produkcyjno-usługowej. Prezydent Miasta Skierniewice, w dniu 17 listopada 2015 r. rozstrzygnął złożone uwagi. W rozstrzygnięciu postanowiono o wyłączeniu z dalszych prac projektowych nieruchomości wskazanych w pismach-uwagach do projektu planu. Realizacja takiego rozstrzygnięcia możliwa jest wyłącznie poprzez skierowanie do Rady Miasta wniosku o uchylenie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w granicach określonych w uchwale nr VI/54/2015 z dnia 26 lutego 2015 r. Decyzję o takim dalszym toku postępowania Prezydent Miasta Skierniewice podjął również w dniu [...] listopada 2015 r. Konsekwencją podjętej decyzji było skierowanie przez Prezydenta Miasta Skierniewice dwóch uchwał: w sprawie uchylenia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (fragment miasta Skierniewice obejmujący obszar położony na południe od ulicy A i ulicy B (odcinków ulic) do granicy administracyjnej miasta; w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (fragment miasta Skierniewice obejmującego obszar położony w rejonie ulicy A). Rada Miasta Skierniewice podjęła uchwały na sesji w listopadzie 2015 r. pod numerami - odpowiednio do wymienionych powyżej spraw: XVIII/190/2015 z dnia 26 listopada 2015 r. i XVIII/191/2015 z dnia 26 listopada 2015 r. Obecnie opracowany jest projekt planu, którego treść nie jest ostateczna. W projekcie zakłada się przeznaczenie terenu jako tereny rolne. Na terenach tych przewiduje się możliwość budowy obiektów budowlanych związanych z działalnością rolniczą w tym zabudowy mieszkaniowej związanej z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Proponuje się wprowadzenie zakazu realizacji inwestycji znacząco i mogących znacząco oddziaływać na środowisko - w rozumieniu przepisów odrębnych. Ponadto przewiduje się wprowadzenie ograniczenia w zagospodarowaniu poprzez zakaz budowy obiektów budowlanych służących dla hodowli i chowu zwierząt (z wyłączeniem niezbędnych dla prowadzenia gospodarstw agroturystycznych), przetwórstwu rolno-spożywczemu i płyt gnojnych. Wskazane powyżej ograniczenia wynikają ze wskazań opracowania ekofizjograficznego wykonanego dla projektu planu. Wskazania te opierają się m.in. na zapewnieniu poprzez ustalenia planu braku oddziaływania prowadzonej działalności rolniczej na jakość funkcjonowania sąsiednich nieruchomości użytkowanych jako nieruchomości zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Oddziaływanie, które występuje szczególnie w zakresie odorów i wabieniu dzikich zwierząt (gryzoni), których pokarmem są m.in. odpady zwierzęce powstałe w hodowli, chowie, przetwórstwu rolnym i spożywczym. W projekcie przewiduje się możliwość zabudowy w oparciu o wskaźniki zabudowy w postaci: maksymalnego wskaźnika zabudowy - 0,4, intensywności zabudowy do 0,8 czy wysokości nowej zabudowy do 12,0 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem skargi była uchwała Nr XVIII/191/2015 Rady Miasta Skierniewice z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu określonego w § 1 jako fragment miasta Skierniewice obejmujący obszar położony w rejonie ulicy A. Powyższa uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2015.199 j.t.). Takie uchwały podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W związku z takim przedmiotem zaskarżenia obowiązkiem sądu było zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne. W sprawie niniejszej tymi wymogami było: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała, określana w doktrynie mianem uchwały intencyjnej, jest zaliczana do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przed wniesieniem skargi skarżący dopełnili wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, albowiem w dniu 30 grudnia 2015 r. Ł. W., a w dniu 31 grudnia 2015 r. J.W., J. W. i A. N. wezwali Radę Miasta Skierniewice w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. do uchylenia zaskarżonej uchwały. Ponieważ organ na wezwanie to nie zareagował, skarżący z zachowaniem 60-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 53 § 2 in fine p.p.s.a., w dniu 26 lutego 2016 r. wnieśli skargę do WSA w Łodzi z za pośrednictwem organu. Tym samym wymogi formalne skargi zostały spełnione, a skarga podlegała rozpoznaniu przez tutejszy sąd. W przypadku skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. W złożonej skardze skarżący podnieśli, że objęte zaskarżoną uchwałą działki nr: 269/2 i 270 stanowią współwłasność J. W., J. W. i A. N. w 1/3 części. Działki nr: 273, 274/2, 274/3, 274/4, 264/1 stanowią współwłasność J. i J. W. w 1/2 części każdego z nich, z kolei działki nr: 272 i 274/2 stanowią własność Ł. W. Na działkach o nr: 274/3 i 274/4 znajdują się dwa przemysłowe kurniki, w których J. i J. małżonkowie W. produkują żywiec drobiowy. Z kolei Ł. W. zamierza na działce nr 274/2 o powierzchni 1,2 ha pobudować dwa kurniki do przemysłowej hodowli żywca drobiowego. Z uzyskanych przez skarżących informacji wynika, iż w opracowywanym projekcie planowane jest przeznaczenie nieruchomości skarżących pod uprawy rolne bez możliwości budowy budynków innych niż gospodarcze o powierzchni nie przekraczającej 35 m2,, co powoduje, iż zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny. Jak już powyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu (art. 14 ust. 2 powołanej ustawy). Znaczenie prawne uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest tylko takie, że jest to akt o charakterze wewnętrznym, wszczynający procedurę planistyczną i określający granice obszaru objętego projektem planu. Jest to uchwała intencyjna, która ze swej istoty nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, w tym właścicieli nieruchomości na terenie objętym tą uchwałą. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Dopiero postanowienia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą kształtować sposób wykonywania prawa własności nieruchomości na terenie objętym planem i ewentualnie go ograniczać. Podobny pogląd wyrażany jest jednolicie w orzecznictwie (m.in. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2013 r., II OSK 81/13, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r., II OSK 2442/12, wyrok NSA z 10.02.2015 r., sygn.. akt II OSK 1825/13 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Należało zatem przyjąć, że zaskarżona uchwała nie może naruszać interesu prawnego skarżących wynikającego z prawa własności nieruchomości (art. 140 K.c.), czy też prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej). Zaskarżona uchwała w żaden bowiem sposób nie ogranicza tego prawa, gdyż nie zmienia przeznaczenia stanowiących ich własność nieruchomości. Skarżący będą mogli domagać się ochrony sądowej swoich praw w tym zakresie, wnosząc skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli zostanie on uchwalony i będzie ingerować w przysługujące im prawo własności. Zaskarżona uchwała zawiera wyłącznie zapowiedź takiej ingerencji i niczego w zakresie stanowiących własność skarżących działek de facto nie zmienia. Skarżący Ł. W. podniósł ponadto, iż w związku z podjęciem przez Radę Miasta Skierniewice zaskarżonej uchwały w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Prezydent Miasta Skierniewice postanowieniem z dnia [...] 08.2015 r. - zawiesił do dnia 28 lutego 2016 r. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez niego inwestycji polegającej na budowie dwóch kurników do tuczu drobiu wraz z infrastrukturą blokując mu możliwość jej realizacji. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, iż w tym zakresie organ działał na podstawie przepisu ustawowego, korzystając z przyznanego mu uprawnienia do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a nie na podstawie zaskarżonej uchwały. Przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2015.199 j.t.) stanowi bowiem, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Ponadto wskazane postanowienie pozostaje poza zakresem kontroli sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Uznając, iż zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżących, sąd w oparciu o powołany przepis odrzucił skargę. k.ż.