II SA/Łd 217/15

Dnia 29 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Referent stażysta Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi Ł. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego Ł. T. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania. LS Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U z 2012r., poz. 647) – powoływanej także jako: "ustawa" lub "u.p.z.p." – i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., nr 98 poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", odmówił Ł. T. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na terenie położonym w Ł., przy ulicy A 562a / B, obejmującym działki o numerach ewidencyjnych 29/2, 27/12 oraz części działki nr 27/8, w obrębie [...], podnosząc, iż inwestycja sprzeczna jest z uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], nr [...], w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "A" (Dz. Urz .Woj. [...] nr 245 poz.1979), gdyż teren inwestycji znajduje się w granicach ww. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. W oparciu o powyższą uchwałę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., postanowieniem z dnia [...], nr [...], odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji - w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - zespół przyrodniczo-krajobrazowy "A". Od powyższej decyzji odwołał się Ł. T., zarzucając jej: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ zebrania i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z regulacjami ustawy o ochronie przyrody, wynikającymi z utworzenia Zespołu Przyrodniczo – Krajobrazowego "[...]", w szczególności w kontekście obowiązującego na tym obszarze zakazu zmiany sposobu użytkowania ziemi, wprowadzonego uchwałą Rady Miasta w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie ustanowienia Zespołu Przyrodniczo - Krajobrazowego "A", powodującej w konsekwencji odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jako sprzecznej z przepisami odrębnymi, o których mowa w ww. przepisie. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarżący wniósł ponadto o zawieszenie z urzędu postępowania administracyjnego, z uwagi na złożoną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] nr [...], utrzymujące w mocy ww. postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], nr [...] negatywnie uzgadniające projektowaną inwestycję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji Kolegium nie podzieliło w całości poczynionych przez organ I instancji ustaleń, których skutkiem było uznanie przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. za spełnioną. W ocenie organu odwoławczego teren inwestycji w odniesieniu do działek 29/2 i 27/8 położony jest przy ulicy B, a nie przy ulicy A. Adres przy ulicy A posiada tylko jedna działka oznaczona nr 27/12, ale działka ta nie posiada samodzielnego dostępu do ulicy A, natomiast przylega do działki nr 29/2 i tylko przez tę działkę ma zapewniony dostęp do drogi publicznej ul. B. Jeżeli zatem strona nie wskaże, że dostęp do terenu inwestycji odbywać się będzie z ulicy A i nie przedłoży na tę okoliczność wymaganych dokumentów to należy przyjąć dostęp do działek objętych inwestycją do ulicy B, a więc badanie parametrów i wskaźników winno odbywać się z tej ulicy. Niezasadnym zatem było badanie zabudowy w obszarze działek dostępnych z ulicy A i wydłużanie obszaru analizowanego w tym kierunku, w sytuacji, gdy inwestycja frontem działki przylega do ulicy B, przy której brak jest zabudowy pozwalającej na ewentualne określenie jakichkolwiek parametrów, wskaźników, linii zabudowy. Również strona sama określiła dostęp do inwestycji poprzez zjazd do/z ulicy B. W związku z tym organ II instancji uznał, że konkluzja organu I instancji co do spełniania warunku "dobrego sąsiedztwa" nie było uzasadniona. Dalej Kolegium podniosło, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest w granicach zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "A", co skutkowało obowiązkiem uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji z organem wymienionym w art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Postanowienie to, po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, zostało utrzymane w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...]. W tej sytuacji, ocenę zgodności planowanej inwestycji z przepisami regulującymi zakres uzgodnienia należy uznać za wiążące w sprawie, a więc fakt uzyskania negatywnej opinii dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego oznacza, że nie jest ono zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto organ odwoławczy przytoczył treść art. 94 ust. 1 pkt 4 k.p.a. i stwierdził, że w związku z utrzymaniem w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., stało się ono ostateczne w administracyjnym toku instancji. Brak było zatem obowiązku zawieszenia postępowania z urzędu, skoro zagadnienie wstępne z właściwym organem uzgodnieniowym zostało już rozstrzygnięte i ma ono moc wiążącą w porządku prawnym, a jego wykonanie nie zostało wstrzymane. Również wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie rodzi po stronie organu z tego tytułu obowiązku zawieszenia postępowania odwoławczego prowadzonego przez Kolegium do czasu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., zarzucając jej naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ zebrania i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego; - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z regulacjami ustawy o ochronie przyrody, wynikającymi z utworzenia Zespołu Przyrodniczo Krajobrazowego "A", w szczególności w kontekście obowiązującego na tym obszarze zakazu zmiany sposobu użytkowania ziemi, wprowadzonego uchwałą Rady Miasta w Ł. z dnia [...], nr [...], w sprawie ustanowienia Zespołu Przyrodniczo - Krajobrazowego "A", powodującej w konsekwencji odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jako sprzecznej z przepisami odrębnymi, o których mowa w tym przepisie; - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek "dobrego sąsiedztwa". Skarżący podniósł, że skoro organ odwoławczy zakwestionował prawidłowość przeprowadzenia analizy urbanistycznej przez organ I instancji w zakresie spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa", to z tego powodu powinien uchylić decyzję pierwszoinstancyjną. Utrzymanie natomiast w mocy decyzji organu I instancji świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia. Sprawa zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Łd 24/13. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 22 marca 2013r. skarżący podniósł, że ma otwarty termin do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2016/12, którym oddalono skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie uzgodnienia inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2016/12, zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 1408/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2016/12 oraz zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...], nr [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], nr [...]. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie, której nadano sygn. akt II SA/Łd 217/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w stopniu określonym w powołanym wyżej przepisie. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26. sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. przeprowadzona przez organ analiza urbanistyczna wykazała ostatecznie niespełnienie przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz sprzeczność projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w związku z negatywnym uzgodnieniem warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji, w odniesieniu do obszarów, objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody – zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "A" przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Ł., wyrażonego w postanowieniu z dnia [...], utrzymanym w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy). Odnosząc się zatem do różnic w interpretacji tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, wynikających z rozstrzygnięć organu I i II instancji wskazać należy, że przy analizie ustawowych przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy opowiedzieć się za funkcjonalną interpretacją pojęcia "działki sąsiedniej" przyjmując, iż wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym są działkami sąsiednimi. Takie samo, szerokie rozumienie, należy zastosować w odniesieniu do pojęcia "działki dostępnej z tej samej drogi publicznej" uwzględniając definicję zawartą w art. 2 pkt 14 u.p.z.p, gdzie przez "dostęp do drogi publicznej" - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Choć bowiem z literalnego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rzeczywiście wynika wymóg, by działka sąsiednia dostępna była z tej samej drogi publicznej, to jednak niespełnienie go nie może być a limie przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji w sytuacji, gdy w okolicy tworzącej urbanistyczna całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy. Wszystkie działki, znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 582/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 562841, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.listopada 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1555/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 529569). Tak więc do analizy, będącej podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy, należy wziąć pod uwagę zarówno działki posiadające bezpośredni dostęp do drogi publicznej, przy której znajduje się nieruchomość z planowaną inwestycją jak i działki mające dostęp do tej drogi publicznej za pośrednictwem innych dróg (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1440/05, Lex nr 331606 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 677/04, ONSAiNSA 2006/2/54) Sąd orzekający w tej sprawie opowiada się również za szerokim rozumieniem pojęcia "kontynuacji funkcji" zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora, po to by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstania tylko budynków tego samego rodzaju, co już istniejące. Sąd podziela w tym względzie pogląd doktryny, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego ("Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz" pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 501). Za szerokim rozumieniem pojęcia "działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej" oraz "kontynuacji funkcji" przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zasada wolności zagospodarowania terenu, oczywiście z uwzględnieniem cech nowej zabudowy określonych szczegółowo w powoływanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tej też przyczyny, nie można więc podzielić stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego o niespełnieniu przesłanki dobrego sąsiedztwa z tej jedynie przyczyny, że teren inwestycji nie posiada bezpośredniego dostępu do ulicy A, wzdłuż której lokalizowana jest zabudowa, pozwalająca na określenie paramentów inwestycji. Dostęp ten jest bowiem zapewniony poprzez ulicę B. Pozbawiona logiki byłaby zaś taka wykładnia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, która pozwalałaby na konstatację o spełnieniu przesłanki dobrego sąsiedztwa w przypadku, gdy dostęp do drogi publicznej, wzdłuż której zlokalizowana jest zabudowa, zapewniają drogi wewnętrzne i służebności, zaś dostęp doń poprzez inną drogę publiczną jest niewystarczający. Odnosząc się natomiast do akcentowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wiążącego charakteru negatywnego uzgodnienia, dokonanego przez Dyrektora Ochrony Środowiska w trybie art. 60 ust 1 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy podnosząc, podnieść należy, stanowisko to, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, jednakże konkluzja to nie prowadzi do uznania zarzutu skargi w tym zakresie za niezasadny. Po dacie bowiem wydania zaskarżonej decyzji negatywne uzgodnienie, dokonane wskazanymi wyżej postanowieniami, zostało prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawego. Jakkolwiek zatem nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów prawa w tym zakresie w dacie wydawania przez nie rozstrzygnięć (postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] pozostawały bowiem w tej dacie w obrocie prawnym), orzekający w sprawie Sąd bierze pod uwagę nie tylko stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez organ II instancji, ale również, w określonych okolicznościach, jego zmianę na skutek zdarzeń, które zaszły przed datą wyrokowania. Chociaż bowiem, stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, co oznacza, że ocena legalności koncentruje się, co do zasady, na stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dniu wydania aktu, obowiązkiem Sądu jest uwzględnienie zdarzeń, które zaszły w toku postępowania sądowoadministracyjnego, jeżeli dotyczą rozstrzygnięć organów administracyjnych i sądów administracyjnych (art. 170 i 171 p.p.s.a.) wydanych w kontrolowanej sprawie. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012r., sygn. akt II FSK 1617/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013r., sygn. akt I SA/Kr 1066/10 dostępne w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa. gov.pl) Skoro zatem w dacie orzekania przez Sąd postanowienia uzgadniające, wydane w trybie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu u zagospodarowaniu przestrzennym, zostały prawomocnie uchylone, zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu o odmowie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. b) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla kocowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu (500,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalonemu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 461) na kwotę 240,-zł. oraz opłacie od pełnomocnictwa (17,00,-zł.) Z uwagi na charakter prawny zaskarżonej decyzji (nienadającej się do wykonania i niewymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku w trybie art. 152 p.p.s.a. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające, organy uczynią to biorąc pod uwagę sformułowane powyżej poglądy prawne, wyjaśniając przy tym również w sposób wyczerpujący kwestie spełnienia w stosunku do działki nr 27/8 przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście treści art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 12055) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r., o lasach (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1153). A. P.