II SA/Łd 239/17

Dnia 27 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia A reprezentowanego przez adwokata W. O., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy N. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 z późn.zm.) – dalej w skrócie "ustawa", § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) – dalej w skrócie "rozporządzenie", art. 104 k.p.a., na wniosek Z. S., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni < 210 DJP wraz z zapleczem socjalnym, silosami na paszę oraz niezbędną infrastrukturą na działce nr ewid. 170/4 w miejscowości L., gmina N. Od powyższej decyzji odwołało się Stowarzyszenie A reprezentowane przez adwokata W. O., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu naruszenia: 1. art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy poprzez ustalenie w decyzji niewystarczających warunków w przedmiocie wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony przed hałasem oraz zanieczyszczeń powietrza m.in. poprzez nałożenie obowiązku wykonywania pomiarów stężenia amoniaku, siarkowodoru i dwusiarczku dimetylu, z pominięciem pomiarów takich szkodliwych substancji jak butanolu-2, kwasu octowego oraz alkoholu benzylowego i nie nałożenie na inwestora żadnego rygoru niewykonania przedstawionych wyżej warunków oraz nie nałożenie na inwestora żadnych warunków w celu ograniczenia emisji hałasu oraz rozprzestrzeniania się substancji odorowych i emisji towarzyszącej pojazdom poruszającym się po terenie działki, w szczególności poprzez obowiązek nasadzenia roślinności ochronnej w obrębie działki, na której zlokalizowana będzie przedmiotowa chlewnia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem słusznego interesu stron oraz z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy poprzez nieuwzględnienie skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w tym z przedsięwzięciem w postaci budowy mniejszej tuczarni na działce nr 171/5 w miejscowości L. sąsiadującej z planowaną inwestycją, w szczególności w zakresie kumulowania się oddziaływań obu w/w przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, emisji i występowania innych uciążliwości, usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania stwierdzenia w pkt II 1) zaskarżonej decyzji konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej oraz obowiązku zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania na środowisko; 3. art. 62 ustawy przez brak odniesienia się w decyzji do wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz dóbr materialnych; 4. art. 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy poprzez niewzięcie pod uwagę wniosków i uwag zgłoszonych przez społeczeństwo oraz niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa oraz z jakich przyczyn i na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wnioski i uwagi zgłoszone przez społeczeństwo nie zostały przez organ właściwie ocenione; 5. art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez brak stwierdzenia w pkt II 2) konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w sytuacji, gdy istnieją ustawowe przesłanki jego zastosowania; 6. art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu poprzez brak ustalenia w zaskarżonej decyzji warunków w przedmiocie wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie gromadzenia i przechowywania gnojowicy i w konsekwencji zaniechanie zobowiązania inwestora, aby powstałą gnojowicę gromadzić i przechowywać zgodnie z wymogami Najlepszej Dostępnej Techniki BAT oraz Dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli celem ograniczenia emisji amoniaku i odorów do atmosfery; 7. art. 7 k.p.a. poprzez nieusunięcie sprzeczności wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym sprzeczności pomiędzy raportem (w wersji ujednoliconej), a opinią biegłego G. W. i w konsekwencji rozpoznanie sprawy z naruszeniem słusznego interesu stron; 8. art. 8 k.p.a.; 9. art. 75 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodu z opinii hydrogeologicznej oraz odmowę dopuszczenia dowodu z wizji lokalnej na terenie działki nr 171/5 oraz 170/1 w miejscowości L., gmina N. na okoliczność, czy inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni <39,9 DJP wraz z zespołem trzech silosów i instalacjami wodociągową i elektryczną są realizowane oraz na jakim znajdują się etapie oraz poprzez błędną ocenę dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska i nie uwzględnienie wniosków wynikających z opinii biegłego G. W., zgodnie z którymi nie sposób ocenić rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i ocenić jej potencjalnej uciążliwości dla mieszkańców K. i L., co w konsekwencji doprowadziło do nie zbadania skumulowanych oddziaływań w zakresie emisji hałasu oraz emisji pyłowo - gazowych i doprowadziło do przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 10. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska G. W. przez błędne przyjęcie, że to na biegłym spoczywa obowiązek przekonującego i należytego uzasadnienia, iż określone substancje mają znaczenie dla planowanej inwestycji, podczas gdy to na organie, a nie na biegłym ciąży obowiązek wszechstronnego rozważenia materiału zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji odmowę wiarygodności i mocy dowodowej przedmiotowej opinii biegłego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji z naruszeniem prawa. Strona odwołująca wniosła ponadto w trybie art. 136 k.p.a. o dopuszczenie dowodu z opinii hydrogeologicznej na okoliczność oddziaływania planowanej inwestycji na wody głębinowe oraz dopuszczenie dowodu z wizji lokalnej na terenie działki nr 171/5 oraz nr 170/1 w miejscowości L., gmina N. na okoliczność czy inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni <39,9 DJP wraz z zespołem trzech silosów i instalacjami wodociągową i elektryczną są realizowane oraz na jakim znajdują się etapie. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 i art. 85 ustawy, § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że niniejsza sprawa była już przedmiotem zainteresowania organów administracyjnych. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania Z. S., uchyliło decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność jednoznacznego ustalenia, czy planowana inwestycja oraz inwestycja przewidziana do realizacji na działkach nr ewid. 170/1 i 175/5 w obrębie [...], gmina N. stanowią powiązane ze sobą czy też niezależne od siebie inwestycje. O ile nawet w wyniku przeprowadzonego postępowania okaże się, że są to dwie odrębne inwestycje, koniecznym będzie uzupełnienie raportu w zakresie skumulowanych oddziaływań akustycznych, emisji odprowadzanych pyłów i gazów do powietrza z dodatkowych źródeł w planowanych instalacjach. Dokonanie analizy możliwego skumulowanego oddziaływania tej inwestycji na środowisko możliwe i konieczne jest z uwzględnieniem nie tylko istniejącego, ale także planowanego otoczenia (w tym innych inwestycji i obiektów mogących wpływać na poziom owego skumulowanego oddziaływania). Kolegium zwróciło także uwagę, że wobec ujawnienia okoliczności związanych z prowadzonym na wniosek Z. S. postępowaniem w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni trzody chlewnej na działkach nr ewid. 170/1 i 175/5 istnieje konieczność uzyskania ponownego stanowiska organów posiadających wiedzę specjalistyczną - właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji kontynuując postępowanie uwzględnił wskazania Kolegium i przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie wyżej wskazanym. Przede wszystkim inwestor w dniu 31 grudnia 2015 r. załączył do akt sprawy ujednolicony raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego budynku tuczarni. Jak wynika z treści tego opracowania, w marcu 2015 r. inwestor uzyskał pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego (tuczarni) o wielkości 39,9 DJP w L. na działce nr ewid. 171/5. Tuczarnia ta będzie odrębną, samodzielnie funkcjonującą instalacją, posiadającą własne przyłącza do poszczególnych mediów, silosy na pasze, drogę dojazdową itp. Została ona zaprojektowana w taki sposób, żeby po zakończeniu budowy i wymaganych odbiorach rozpocząć produkcję rolną polegającą na chowie tuczników. Tuczarnia objęta wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach <210 DJP ("duża tuczarnia") i tuczarnia na 39,9 DJP ("mała tuczarnia") nie będą powiązane technologicznie - mogą działać niezależnie od siebie, w indywidualnych cyklach hodowlanych. Wyjaśnienia inwestora w tym zakresie zostały uznane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Wójta Gminy N. za wystarczające dla przyjęcia, że oba obiekty inwentarskie (tj. planowany i będący obecnie w fazie realizacji) nie są ze sobą powiązane technologicznie, a więc każde z tych przedsięwzięć winno być odrębnie oceniane z punktu widzenia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy N., uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy N. z dnia 13 czerwca 2005 r. (Dz.Urz. Województwa [...] nr [....] z dnia 19 sierpnia 2005 r.). Zgodnie z treścią ustaleń szczegółowych tego planu projektowany na działce nr ewid. 170/4 budynek inwentarski - tuczarnia położony będzie w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 12.R.2 o podstawowym przeznaczeniu - użytki rolne. W myśl § 156 pkt 9 niniejszego planu dla terenów, oznaczonych na rysunku planu symbolem 12.R.2 ustala się: 1) utrzymanie istniejącej zabudowy siedliskowej lub będących w trakcie realizacji i letniskowej z możliwością remontu, przebudowy i rozbudowy obiektów; 2) możliwość tworzenia nowej zabudowy siedliskowej, przy spełnieniu wymogów przepisów szczególnych pod warunkiem: lit. a - bezpośredniego dostępu działki do istniejącej drogi publicznej; lit. b - minimalna powierzchnia terenu przeznaczonego pod zabudowę siedliskową musi być większa niż średnia wielkość gospodarstwa rolnego w gminie; lit. c - minimalna szerokość frontu działki - 50 m; lit. d - parametry i wielkość zabudowy zgodnie z ustaleniami jak dla nowej zabudowy mieszkaniowej. Stosownie zaś do ustaleń ogólnych planu określających przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów zawartych w § 6 pkt 26 planu, "na terenie gminy bez względu na przeznaczenie, utrzymuje się istniejącą zabudowę zagrodową z dopuszczeniem remontu, przebudowy i rozbudowy istniejących obiektów oraz budowy nowych obiektów gospodarczych związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym. W wyżej wymienionym zakresie nie obowiązują ograniczenia dotyczące ustaleń dla nowej zabudowy gospodarczej w części dotyczącej powierzchni obiektu oraz użycia tych samych materiałów, tworzenia z budynkiem mieszkalnym całości architektonicznej. Dopuszcza się obiekty z poddaszem użytkowym". Dodatkowo w § 6 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. "na terenie objętym planem ustala się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania jest obligatoryjne". Skoro więc planowane przedsięwzięcie ("duża tuczarnia") stanowi przedsięwzięcie nie powiązane technologicznie z inwestycją opisywaną jako "mała tuczarnia" zasadnym jest przyjęcie, że należy ono do inwestycji, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia, a więc do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - "chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)", dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Tym samym możliwość realizacji planowanej tuczarni nie jest wyłączona na podstawie § 6 pkt 8 planu. Według Kolegium, uwzględniając ponadto pozostałe ustalenia planu, planowana inwestycja jest gospodarczo i funkcjonalnie związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym i pozostaje z nimi w zgodzie, a tym samym zaskarżona decyzja organu I instancji nie narusza art. 80 ust. 2 ustawy. Z postanowień art. 80 ust. 2 ustawy wynika, że zasadniczym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sprawie postępowanie wyjaśniające w zakresie zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego zostało przeprowadzone. Stwierdzenie zaś tej zgodności nakładało na organ I instancji obowiązek przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. SKO, wskazując następnie na brzmienie art. 71 ust. 2 ustawy, § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia, art. 63 ust. 1 ustawy, stwierdziło, że Wójt Gminy N. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. (dalej w skrócie PPIS) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (dalej w skrócie RDOŚ) o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. PPIS, pismem z dnia 6 września 2013 r. znak: [...], stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Również RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowej inwestycji istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Wójt Gminy N. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia takiej oceny dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku z powyższym, stosownie do art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy, inwestor dołączył do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej "Raport o oddziaływaniu na środowisko". Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy PPIS oraz RDOŚ pozytywnie zaopiniowały i uzgodniły realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia przed wydaniem przez Wójta Gminy N. decyzji z dnia [...] r. o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań, uchylonej następnie do ponownego rozpatrzenia decyzją Kolegium z dnia [...] r. Wobec faktu, że w swojej decyzji Kolegium zwróciło uwagę na potrzebę ponownego uzgodnienia decyzji środowiskowej z uwagi na nowe okoliczności ujawnione w toku postępowania odwoławczego, a związane z inwestycją Z. S., polegającą na realizacji tzw. "małej tuczarni", organ orzekający ponownie przeprowadził postępowanie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy. W rezultacie PPIS ponownie zaopiniował pozytywnie warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych (opinia z dnia 4 kwietnia 2016 r. znak: [...]). Także RDOŚ postanowieniem znak: [...] z dnia [...] r. uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Stanowiska obu wspomnianych organów zostały wyrażone po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania wyjaśniającego, w ramach którego inwestor złożył ujednolicony raport o oddziaływaniu na środowisko, a także dodatkowe wyjaśnienia - uzupełnienie raportu z dnia 10 lutego 2016 r. będące odpowiedzią na wezwanie RDOŚ z dnia 26 stycznia 2016 r. Dodatkowo organ II instancji zaznaczył, że Kolegium w decyzji z dnia [...] r. zwracało uwagę na konieczność uzupełnienia raportu w zakresie skumulowanych oddziaływań akustycznych, emisji odprowadzanych pyłów i gazów do powietrza z dodatkowych źródeł w planowanych instalacjach. Dokonanie bowiem analizy możliwego skumulowanego oddziaływania tej inwestycji na środowisko możliwe i konieczne jest z uwzględnieniem nie tylko istniejącego, ale także planowanego otoczenia (w tym innych inwestycji i obiektów mogących wpływać na poziom owego skumulowanego oddziaływania). W ujednoliconym raporcie oddziaływania na środowisko, w obliczeniach rozprzestrzeniania się hałasu wzięto pod uwagę hałas generowany przez urządzenia wentylacyjne sąsiedniej "małej tuczarni", która powstaje na działce nr ewid. 171/5 oraz ruch pojazdów po jej terenie. Tym samym w obliczeniach uwzględniono oddziaływanie skumulowane. Z tej racji - zdaniem Kolegium - wniosek odwołującego o dopuszczenie dowodu z wizji lokalnej na terenie działki nr 171/5 oraz 170/1 na okoliczność, czy inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni <39,9 DJP wraz z zespołem trzech silosów i instalacjami wodociągową i elektryczną są realizowane oraz na jakim znajdują się etapie, jest niezasadny. Okoliczność, że inwestycja ta jest w trakcie realizacji nie była kwestionowana zarówno w postępowaniu zakończonym poprzednią decyzją Kolegium z dnia [...] r., jak też w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] r. Stwierdzenie tego faktu stanowiło podstawę do uchylenia wcześniejszej decyzji środowiskowej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, m.in. w celu zbadania skumulowanego oddziaływania, co też miało miejsce w uzupełnionym Raporcie oddziaływania na środowisko i zostało zaakceptowane zarówno przez organy uzgadniające (opiniujące), jak też organ orzekający w sprawie. Z treści tego Raportu wynika, że na podstawie przeprowadzonej analizy można stwierdzić, że z uwagi na ochronę przed hałasem planowana inwestycja spełnia określone wymogi prawne. Na najbliższych terenach chronionych akustycznie dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu wynoszące Lwa = 50 dB dla pory dnia oraz LWA = 40 dB dla pory nocy. Obliczeń dokonano biorąc pod uwagę oddziaływania skumulowane, dla najbardziej niekorzystnych wariantów - ciągłej pracy wentylatorów z maksymalną wydajnością zarówno w porze dnia, jak i nocy oraz przyjmując ciągły hałas w całym budynku tuczarni na poziomie 80 dB. W rzeczywistości przez większą część czasu wentylatory będą pracowały z mniejszą wydajnością, a część z urządzeń będzie wyłączona. Ponadto wentylatory zostaną umieszczone na stropie pod dachem tuczarni, tym samym hałas odbierany na zewnętrz będzie niższy niż przyjęto na potrzeby obliczeń. W raporcie wskazano także, iż projektowana tuczarnia będzie również źródłem emisji odorowej. Obecnie jednak nie ma metody, która pozwala określić, czy zapach jest już uciążliwy, czy też nie. Zapach czy też odór jest bowiem substancją niemierzalną. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. Uciążliwość zapachowa jest uzależniona od: odległości budowli rolniczych (budynków inwentarskich, otwartych zbiorników na gnojowicę, płyt obornikowych) od budynków mieszkalnych sąsiadów, obsady i gatunku zwierząt hodowanych oraz sposobu ich utrzymywania i żywienia, topografii terenu, przeważających kierunków wiatru w stosunku do zabudowań. W celu ograniczania rozprzestrzeniania się przykrych zapachów zalecane jest: wyposażenie budynków inwentarskich w sprawnie działające urządzenia wentylacyjne, utrzymujące w nich odpowiednią temperaturę, wilgotność powietrza oraz koncentrację gazów, przykrywanie otwartych zbiorników na gnojowicę celem zmniejszenia powierzchni ich parowania. W celu ograniczenia emisji odorowej w projektowanej instalacji zostaną podjęte następujące działania: tuczarnie zaprojektowano w odległości 100 m od granicy terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową, zastosowano racjonalny system pojenia tuczników, system żywienia fazowego z dietą niskoproteinową w celu ograniczenie emisji amoniaku, zastosowano nowatorski system wentylacji podciśnieniowej, który zapewni właściwą wymianę powietrza w tuczarni - świeże powietrze dostaje się grawitacyjnie do budynku przez odpowiednią szczelinę okapową nad sufit kojców, gdzie jako zimne i cięższe opada poniżej podłogi rusztowej, tym samym wentylując kojce; spod podłogi rusztowej zużyte powietrze wyciągane będzie pionowymi kanałami zaopatrzonymi w wentylatory mechaniczne dużej mocy. Zaprojektowany przepływ powietrza powoduje jego wymuszony ruch ponad powierzchnią gnojowicy i powoduje jej stałe zasuszanie, co przyczynia się do znaczącego ograniczenia uciążliwości odorowej obiektu. Przyjęto sterowane automatycznie wentylatory dachowe (a nie ścienne) o dużej wydajności, dedykowane do chowu świń - substancje uciążliwe zapachowe (np. amoniak) będą wynoszone na znaczącą wysokość i "rozcieńczane" w większej masie powietrza. SKO zaznaczyło ponadto, że teren tuczarni z trzech stron będzie otoczony tylko i wyłącznie przez pola uprawne, natomiast od zachodu w odległości ok. 25 m będzie znajdowała się "mała tuczarnia" (budowana na działce nr ewid. 171/5). Organ odwoławczy stwierdził także, że zaskarżoną decyzją Wójt nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony przed hałasem oraz zanieczyszczeń powietrza związkami amoniaku, siarczkowodoru, dwusiarczku i dimetylu. Warunki określające wykonanie i zakres analizy porealizacyjnej w przedmiotowej sprawie pozwalają na realizację podstawowej jej funkcji zgodnej z treścią zasady prewencji i zasady przezorności (art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska) stanowiącej podstawę ograniczenia negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie, w tym również uciążliwości odorowych. SKO odnosząc się do zarzutu ograniczenia analizy porealizacyjnej wyłącznie do badania hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza związkami amoniaku, siarczkowodoru, dwusiarczku i dimetylu, podkreśliło, że było to skutkiem przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego za wiarygodne przyjęto wyjaśnienia inwestora, że takie substancje jak: butanol-2, kwas octowy, alkohol benzylowy oraz fenol mają znacznie wyższe wartości odniesienia w powietrzu niż obliczony w Raporcie siarkowodór. Tym samym biorąc pod uwagę znacznie niższe wskaźniki emisji dla tych zanieczyszczeń, nie ma możliwości, aby przekroczyły one dopuszczalne normy w środowisku, skoro najwyższa uzyskana w obliczeniach wartość dla siarkowodoru wynosi 20% wartości dopuszczalnej. Biorąc powyższe pod uwagę, nie uznano za konieczne ani uzupełnienia w tym zakresie Raportu, a tym samym uwzględniania tych substancji w analizie porealizacyjnej. Wskazano natomiast, że potrzeba sporządzenia analizy porealizacyjnej winna obejmować klimat akustyczny. W wyniku wykonania analizy oddziaływania emisji hałasu na tereny chronione akustycznie autorzy raportu dokonali obliczeń i ustaleń, że funkcjonowanie planowanej inwestycji nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Analizując wpływ funkcjonowania przedsięwzięcia na klimat akustyczny uwzględniono w obliczeniach hałas, który będzie pochodził z chlewni położonej na działce nr ew. 171/5. Z przedłożonego materiału dowodowego wynika, że w trakcie funkcjonowania przedsięwzięcia zostaną zachowane normy hałasowe w stosunku do najbliższych terenów chronionych akustycznie. W obliczeniach wykazano jednak, że równoważny poziom dźwięku, zwłaszcza dla pory nocnej zbliża się do granic dopuszczalnych przepisami prawa. Wobec powyższego w decyzji I instancji wskazano konieczność wykonania wspomnianej analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego, w której nastąpi porównanie ustaleń teoretycznych zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym przypadku ustaleń wskazanych w raporcie dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w odniesieniu do klimatu akustycznego w otoczeniu powstałej inwestycji oraz porównania tych ustaleń z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w tym zakresie. Dane stanowiące podstawę do analizy w postępowaniu prowadzonym zarówno przez organy uzgadniające, jak też przez organ orzekający pochodziły z raportu oddziaływania na środowisko (uzupełnionego w toku postępowania), w którym do obliczeń przyjęto skrajne, maksymalnie niekorzystne warunki, jakie mogą wystąpić podczas eksploatacji przedsięwzięcia, aby jak najdokładniej przeanalizować jego wpływ na środowisko, zdrowie i życie ludzi. Przeprowadzona analiza potwierdziła, że przy realizacji planowanej inwestycji dotrzymane zostaną standardy środowiskowe. Dowiedziono, że przy zachowaniu przyjętych założeń, inwestycja nie zakłóci równowagi przyrodniczej ani trwałości procesów przyrodniczych w swoim otoczeniu. Gospodarka wodno-ściekowa oraz gospodarka odpadami będzie prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Emisja substancji zanieczyszczających nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na stan jakości powietrza. Z uwagi na ochronę klimatu akustycznego planowana inwestycja spełnia określone wymogi prawa i nie wpłynie na pogorszenie klimatu akustycznego. Ze względu na obliczone poziomy stężeń amoniaku i siarkowodoru, na najbliższych terenach mieszkalnych nie powinno dochodzić do uciążliwości zapachowej. Postępowanie ze zwierzętami padłymi i ubitymi z konieczności w projektowanej instalacji będzie zgodne z obowiązującymi przepisami. Inwestor będzie wykorzystywał gnojowicę do nawożenia własnych i dzierżawionych gruntów rolnych bezpośrednio po usunięciu jej z tuczarni. Nadmiar gnojowicy będzie przekazywany okolicznym rolnikom, którzy wykorzystają ją na gruntach własnych. Gospodarowanie odchodami zwierzęcymi prowadzone będzie zgodnie z zasadami Zwykłej Dobrej Praktyki Rolniczej. Na terenie gospodarstwa nie zidentyfikowano ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie znajdują się obszary podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Nie stwierdzono konieczności dokonania kompensacji przyrodniczej. Inwestycja nie będzie oddziaływać na obszary Natura 2000. Dla planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W rejonie lokalizacji przedsięwzięcia nie występują obiekty wpisane do ewidencji i rejestru zabytków, nie wyznaczono obszarów ochrony krajobrazu kulturowego. Zgodnie z zapisami planu miejscowego teren znajduje się w strefie ochrony archeologicznej. Planowana inwestycja nie wpłynie na zmianę charakteru obecnego krajobrazu. Eksploatacja planowanego obiektu nie będzie powodować oddziaływań o zasięgu transgranicznym. Dodatkowo SKO podkreśliło, że w celu minimalizacji oddziaływania przedsięwzięcia, w zaskarżonej decyzji nałożono także na inwestora obowiązek nasadzenia pasa zieleni izolacyjnej, złożonej z roślinności średnio - i wysokopiennej wzdłuż granicy południowej. Dane zawarte w raporcie, uzupełnione przez inwestora w toku postępowania wyjaśniającego, dla organów uzgadniających, tj. PPIS i RDOŚ stanowiły podstawę do uznania, że przy zastosowaniu warunków wskazanych w wydanych postanowieniach (opiniach) realizacja inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Po uzyskaniu jednakże tych stanowisk organ I instancji przeprowadzał dalsze ustalenia w sprawie, w ramach których dopuścił dowód z opinii biegłego w zakresie sporządzenia opinii dotyczącej ujednoliconego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz zorganizował spotkanie informacyjne dla mieszkańców L. Już w decyzji z dnia [...] r. Kolegium wskazywało, że nie można postawić organowi I instancji zarzutu naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania w sprawie biegłego. Zaś w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. organ ten wypowiedział się na podstawie całokształtu materiału dowodowego uzupełnionego przez inwestora w zakresie żądanym w toku postępowania. Dotyczyło to także podnoszonej w odwołaniu kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na wody głębinowe, zostały one bowiem wyjaśnione w Raporcie oddziaływania na środowisko poprzez wskazanie, że na skutek realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie do przedostawania się amoniaku do wód głębinowych. Gnojowica zaś wylewana na pola będzie dystrybuowana w ilości pozwalającej na naturalną absorbcję i rozkład. Inwestor w tym zakresie wykazał bowiem, że posiada odpowiedni potencjał gruntowy. Na tę okoliczność nie istniała potrzeba przeprowadzania dodatkowych dowodów w postaci opinii biegłych. W przekonaniu Kolegium powołanie w tej sprawie biegłego z urzędu, w istocie nie przyczyniło się do rozstrzygnięcia sprawy. Ostatecznie bowiem merytorycznej oceny raportu dokonał właśnie organ I instancji. Wójt ponownie dokonał analizy raportu oraz zapoznał się z wyjaśnieniami inwestora w zakresie dotyczącym zarzutów do raportu zawartych w opinii biegłego i uznał, że wyjaśnienia te nie tylko są wiarygodne, ale także zawierają w swej treści dane pochodzące z raportu, które wcześniej poddane były ocenie wyspecjalizowanych organów uzgadniających. Odnosząc się do kwestii uciążliwości zapachowej (a w istocie niepokazania przez autora raportu izolinii stężeń amoniaku i siarkowodoru dla wartości stężeń równych progowi wyczuwalności węchowej, inwestor zwrócił uwagę, że - po pierwsze- próg wyczuwalności jest wielkością względną, określaną szerokim przedziałem wartości, po wtóre zaś - nie ma matematycznej możliwości przedstawienia żądanych w opinii wykresów. Zgodnie z obliczeniami przedstawionymi w Raporcie dla amoniaku najwyższa uzyskana wartość stężenia wyniesie 32,649 ug/m3, nie ma więc możliwości przedstawienia izolinii dla stężenia o wartości 3,5 mg/m3, skoro tak wysoka wartość (ponad tysiąc razy większa) nie wystąpi. Analogicznie dla siarkowodoru - najwyższa obliczona wartość wyniosła 3,594 pg/m3 czyli jest niższa niż 0,01 mg/m3. Przyjmując więc podane przez biegłego wartości jako miarodajne do określenia uciążliwości zapachowej, można z całą pewnością stwierdzić, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać w tym zakresie na zabudowę mieszkaniową. Zdaniem Kolegium dane zawarte w Raporcie pozwalają także na stwierdzenie, że emisja z agregatu prądotwórczego o mocy 40 kW będzie następowała za pomocą pionowego, otwartego emitora o niewielkiej średnicy. Taki układ zapewnia wysoką wartość wyniesienia gazów odlotowych, która składa się na efektywną wysokość emitora, dzięki czemu możliwe jest dotrzymanie dopuszczalnych stężeń substancji w powietrzu. Jak podano w Raporcie, agregat prądotwórczy nie wymaga uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, nie wymaga nawet zgłoszenia. Ponadto nie zalicza się do instalacji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem autora raportu, że Raport w tym zakresie nie jest obarczony błędem merytorycznym. Kolegium za słuszne uznało także stanowisko, że ocena społecznej akceptacji (brak której raportowi zarzuca biegły w sporządzonej opinii) została przedstawiona w Raporcie w pkt VI "Analiza możliwych konfliktów społecznych". W konsekwencji, trafne jest stanowisko organu I instancji, że raport nie wskazuje nieprawidłowości, które mogłyby być podstawą do podważenia jego treści i dokonanej oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności opinia nie wskazuje, że realizacja przedsięwzięcia w wybranym wariancie i lokalizacji jest niemożliwa do realizacji z uwagi na jej oddziaływanie na środowisko, w tym zdrowie i życie ludzi. W ocenie Kolegium organ I instancji w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji środowiskowej przeprowadził w pełnym zakresie postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Odnośnie udziału społeczeństwa Kolegium wskazało na treść art. 5, art. 29-43, art. 30, art. 79, art. 59 ust. 1, art. 33, art. 36 ustawy i stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie z udziałem społeczeństwa, wskazując w treści decyzji, iż brał pod rozwagę sprzeciw lokalnej społeczności wobec planowanej inwestycji i określił uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia w sposób mający na uwadze owe obawy mieszkańców, uznając, iż przestrzeganie warunków decyzji nie doprowadzi do negatywnych skutków dla środowiska. W uzasadnieniu decyzji nie tylko wskazano od kogo pochodzą uwagi i wnioski, ale także w sposób wyczerpujący odniesiono się do ich treści i podano przyczyny, dla których część z nich nie mogła zostać uwzględniona. Odnośnie zaś tych, które uwzględniono, wskazano sposób ich załatwienia. Tym samym - zdaniem Kolegium - organ orzekający uczynił zadość przepisom art. 85 ust. 2 pkt 1a oraz 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 37 ustawy. SKO zaznaczyło, że organ prowadzący postępowanie ma wprawdzie obowiązek wszystkie złożone uwagi i wnioski rozpatrzyć, nie ma jednakże obowiązku ich wszystkich uwzględnić, gdyż nie każda z nich musi być zasadna. Kolegium stwierdziło następnie, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony przed hałasem oraz zanieczyszczeń powietrza związkami amoniaku, siarczkowodoru, dwusiarczku i dimetylu. Organ II instancji odnosząc do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 672 z późn.zm.) - w skrócie "p.o.ś.", wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie może być zakwalifikowane do przedsięwzięć, wokół których przepisy art. 135 ust. 1 i 6 p.o.ś. dopuszczają ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania. Nie wymaga ponadto pozwolenia zintegrowanego jako mogące powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r., poz. 1169). Reasumując, Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji odpowiada przepisom prawa, a sporządzony dla potrzeb tej sprawy raport został poddany wnikliwej analizie organu orzekającego. Raport ten jest spójny i rzetelny, a jego moc dowodowa nie została podważona w postępowaniu wyjaśniającym w sposób dyskwalifikujący go jako dowód w sprawie. Z tego też powodu Kolegium uznało zarzuty podniesione w odwołaniu za niezasadne. Powyższą decyzję SKO zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Stowarzyszenie A z siedzibą w K. reprezentowane przez adwokata W. O. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Strona skarżąca podniosła zarzuty dotyczące naruszenia: 1. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania i w konsekwencji nie dokonanie przez SKO własnych ustaleń w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji spowodowało niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej oraz prawnej zaskarżonej decyzji, jak również doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji wyłącznie w oparciu o ustalenia raportu inwestora; 2. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż dane uzyskane w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sposób wystarczający pozwalają ocenić wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz poprzez błędną ocenę raportu oddziaływania na środowisko oraz błędne przyjęcie, iż Wójt Gminy N. dokonał prawidłowej oceny raportu oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska G. W. oraz nie odniesienie się do zarzutu skarżącego, iż to na organie, a nie na biegłym ciąży obowiązek wszechstronnego rozważenia materiału zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji z naruszeniem prawa; 3. art. 7 k.p.a. poprzez nie usunięcie sprzeczności wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym sprzeczności pomiędzy raportem (w wersji ujednoliconej) a opinią biegłego G. W. i w konsekwencji rozpoznanie sprawy z naruszeniem słusznego interesu stron; 4. art. 8 k.p.a.; art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b; art. 63 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy; art. 135 ust. 1 p.o.ś., art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach i nawożeniu, argumentując postawione zarzuty analogicznie jak w odwołaniu od decyzji I instancji. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wnioski w niej wywiedzione. Pełnomocnik uczestnika postępowania Z. S. wniósł o oddalenie skargi precyzując, że rezygnuje z wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, co obligowało sąd do jej oddalenia. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w określonych wyżej granicach zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy N. o określeniu na rzecz Z. S. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni < 210 DJP wraz z zapleczem socjalnym, silosami na paszę oraz niezbędną infrastrukturą na działce nr ewid. 170/4, w miejscowości L., gmina N. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa. W pierwszej kolejności godzi się przypomnieć, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się od 2013 r. i spotkało się ze znaczną ilością protestów lokalnej społeczności. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy stwierdzić przede wszystkim trzeba, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - na co trafnie zwracały uwagę organy orzekającej obu instancji - ma charakter decyzji związanej, nie pozostawionej uznaniu organu orzekającego, zaś jej wydanie nie jest uzależnione od zgody (lub jej braku) lokalnej społeczności, lecz od zachowania wymogów ściśle określonych w przepisach obowiązującego prawa. Zatem tylko i wyłącznie sprzeczność z przepisami prawa może stanowić podstawę wydania decyzji negatywnej dla inwestora. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji dowiodła, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia norm prawa materialnego, zachowane też zostały wymogi proceduralne. Organy obu instancji z poszanowaniem podstawowych zasad procedury administracyjnej sprecyzowanych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy, a następnie zastosowały doń poprawnie normy prawa materialnego, przedstawiając bardzo rzeczowo i logicznie swoje stanowisko w podjętych rozstrzygnięciach sporządzonych z uwzględnieniem wszelkich reguł wynikających z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że planowane przez Z. S. przedsięwzięcie polegające na budowie budynku inwentarskiego - tuczarni < 210 DJP wraz z zapleczem socjalnym, silosami na paszę oraz niezbędną infrastrukturą na działce nr ewid. 170/4 w miejscowości L., gmina N. zostało prawidłowo zaklasyfikowane w myśl § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dla potrzeb tej sprawy, po uprzednim uzyskaniu stanowiska RDOŚ (postanowienie z [...] września 2013 r.) i PPIS (pismo z 6 września 2013 r.) zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś. co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu (art. 66, art. 67 i art. 68 u.o.ś.) oraz nałożeniu, stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy, mocą postanowienia Wójta Gminy N. z dnia [...] r. obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko rozważanego przedsięwzięcia, został sporządzony na zlecenie inwestora i przedłożony do akt sprawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest podstawowym (kluczowym) dowodem w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia, a organy administracji mają obowiązek dokonania na podstawie art. 80 k.p.a. oceny wartości dowodowej raportu. Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają, wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Zadaniem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, zwłaszcza oceny czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 339/15 – Lex nr 2102273). Przyjmuje się także, że każdorazowe zastrzeżenia strony skarżącej wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Wnioski raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Powinno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (vide: wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 795/16 – Lex nr 2136682 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1076/15 – Lex nr 2118230 i II OSK 2661/14 – Lex nr 2118244, 11 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2313/13 – Lex nr 1754669, 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 495/13 – Lex nr 1572744, 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12 – Lex nr 1511156, 11 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 639/13 – Lex nr 1369033, 1 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2105/11 – Lex nr 1340187). Przedmiotowy raport bez wątpienia był kilkakrotnie uzupełniany przez inwestora na wezwanie RDOŚ we wskazanym przezeń zakresie. Co istotne, został on również uzupełniony pod kątem wymagań ściśle sprecyzowanych w decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...] r., a dotyczących powiązań pomiędzy projektowaną inwestycją tzw. "dużą tuczarnią", a tzw. "małą tuczarnią", realizowaną przez inwestora w oparciu o decyzję z [...] r. o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego (tuczarni) o wielkości 39,9 DJP w L. na działce nr ewid. 171/5 oraz w zakresie skumulowanych oddziaływań akustycznych, emisji odprowadzanych pyłów i gazów do powietrza. Ostateczna, uzupełniona wersja raportu została ponownie uzgodniona przez RDOŚ postanowieniem z dnia [...] r., w którym szczegółowo sprecyzowano warunki realizacji przedsięwzięcia, uwzględnione następnie przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i zaopiniowana w dniu 4 kwietnia 2016 r. przez PPIS. Spełnione wobec tego zostały bez wątpienia wymogi określone w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 77 ust. 3, ust. 4 i ust. 7 oraz w art. 78 ust. 1 ustawy. W ocenie sądu ostateczna wersja raportu znajdująca się w aktach sprawy odpowiada przesłankom z art. 66 ustawy. W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia organy administracyjne zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oceniły wartość dowodową raportu, dochodząc do trafnej konkluzji, że jest on wiarygodny, jasny, logiczny i spójny oraz może stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Rozważany dokument zawiera bezspornie omówienie przedmiotu opracowania, wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano opracowując raport, wyjaśnienie podstaw prawnych jego wykonania oraz metodyki i materiałów źródłowych służących do jego sporządzenia. Opisując planowane przedsięwzięcie autorzy raportu przeanalizowali: lokalizację przedsięwzięcia, dotychczasowy sposób wykorzystania terenu, pokrycie szatą roślinną, zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego, scharakteryzowali projektowaną inwestycję pod względem rozwiązań technicznych i procesów technologicznych, przedstawili także rzetelnie i rzeczowo warianty (niepodejmowania przedsięwzięcia, racjonalny wariant alternatywny, najkorzystniejszy wariant) realizacji przedsięwzięcia i uzasadnili dokonany wybór. Następnie autorzy raportu uczynili przedmiotem rozważań elementy przyrodnicze środowiska rejonu lokalizacji przedsięwzięcia, charakteryzując: położenie w regionie, warunki klimatyczne, warunki geomorfologiczne, hydrogeologiczne i hydrograficzne, gleby i użytkowanie gruntów, walory przyrodnicze terenu inwestycji oraz pobliskie obszary objęte ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, krajobraz, w którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie, jakość powietrza atmosferycznego, klimat akustyczny. W dalszej kolejności obszernie uzasadniono proponowany przez inwestora wariant ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko i w tym zakresie opisano przyjęte metody prognozowania, przewidywane znaczące oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, obejmujące bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko, średnio i długoterminowe, stałe, chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiska oraz emisji, przewidywane ilości wykorzystywanych surowców, wody i energii. Analizując w tym zakresie ocenę wpływu przedsięwzięcia na środowisko autorzy raportu obszernie i szczegółowo rozważali: źródła emisji gazów i pyłów do powietrza, oddziaływania skumulowane i w tym względzie oceniali emisję podczas spalania paliw do celów energetycznych, emisję podczas chowu tuczników, emisję podczas załadunku silosów, standardy emisyjne, emisję podczas ruchu pojazdów po terenie, obliczyli poziom substancji w powietrzu, pyłu PM2,5 i sprecyzowali na tym tle logiczne wnioski. Poza tym przedmiotem rozważań autorów raportu były zagadnienia dotyczące: gospodarki wodno-ściekowej, oddziaływania akustycznego, emisji odorowej, powierzchni inwentarzowej, pasa zieleni izolacyjnej, ochrony elementów przyrodniczo-krajobrazowych, wpływu na rośliny, zwierzęta, obszary Natura 2000, ochrony zabytków, dóbr materialnych, krajobrazu kulturowego, niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego, ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, przewidywanego oddziaływania na środowisko w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Przedstawiono również propozycje monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru. Sporządzający raport sprecyzowali ponadto szczegółowo działania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru, oddziaływania transgraniczne przedsięwzięcia. W dalszej kolejności autorzy przedmiotowego dokumentu dokonali porównania proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania przewidziane w art. 143 p.o.ś., odnosząc się do kwestii stosowania substancji o małym potencjale zagrożeń, efektywnego wytwarzania oraz wykorzystywania energii, zapewnienia racjonalnego zużycia wody, innych surowców, paliw, stosowania technologii bezodpadowych, małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów, rodzaj, zasięg, wielkość emisji, wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej, wykorzystanie analizy cyklu życia produktów, postęp naukowo - techniczny. Obszernie scharakteryzowano i oceniono także możliwe konflikty społeczne. Ponadto raport zawiera streszczenie w języku niespecjalistycznym oraz wymienione w nim załączniki, został również opatrzony podpisami jego autorów i przedstawiony w formie elektronicznej. Akta sprawy dowodzą, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został dotychczas przedłożony dowód przeciwny w postaci kontrraportu lub ekspertyzy, w którym na podstawie specjalistycznych badań doszłoby do skutecznego wskazania wad raportu i obalenia wynikających zeń wniosków. Wprawdzie organ I instancji dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska G. W. na okoliczność oceny ujednoliconego raportu wraz z jego uzupełnieniem, jednakże jej treść nie podważyła skutecznie jego wiarygodności. Motywy podjętych w sprawie rozstrzygnięć organów orzekających w sprawie dowodzą, że Wójt Gminy N., a w ślad za nim Kolegium, samodzielnie i bardzo rzetelnie zweryfikowały oraz oceniły treść raportu pod kątem obowiązujących przepisów prawa. Organy orzekające rozważały kwestie zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, kwestie kumulatywnego oddziaływania projektowanej inwestycji i będącej w realizacji "małej tuczarni", odniosły się do zgłaszanych w toku postępowania wniosków dowodowych, przeanalizowały obliczenia emisji gazów do powietrza w odniesieniu do norm dopuszczalnych w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, uwzględniając normy jednogodzinne i średnioroczne, przeanalizowały rodzaje ścieków, jakie mogą powstać w trakcie funkcjonowania tuczarni, oceniły rodzaje odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, badały kwestie zapotrzebowania tuczarni w wodę i możliwości jej zapewnienia przez gestora sieci, określiły działania mające ograniczać emisję odorów do środowiska, przeanalizowały oddziaływanie inwestycji na szatę roślinną, wodę, obszary chronione, oceniły zużycie mediów, surowców, wody i energii, wskazały, jakie warianty przedsięwzięcia były rozważane w toku postępowania, wyjaśniły ponadto potrzebę, cel oraz zakres przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Wobec powyższego sąd stwierdził, że ustalony stan faktyczny sprawy stanowił dostateczną podstawę do wydania przez Wójta Gminy N. decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia i utrzymania jej w mocy zaskarżoną decyzją Kolegium. W treści decyzji, z poszanowaniem regulacji art. 80 ust. 1 u.o.ś., uwzględniono niewątpliwie ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opinię PPIS oraz wyniki uzgodnienia dokonanego z RDOŚ. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy N. z dnia 13 czerwca 2005 r. (Dz.Urz. Województwa [...] nr [...] z dnia 19 sierpnia 2005 r.). Zgodnie z treścią ustaleń szczegółowych planu projektowany na działce nr ewid. 170/4 budynek inwentarski - tuczarnia znajduje się w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 12.R.2 o podstawowym przeznaczeniu - użytki rolne. W myśl § 156 pkt 9 planu dla terenów, oznaczonych na rysunku planu symbolem 12.R.2 ustala się: 1) utrzymanie istniejącej zabudowy siedliskowej lub będących w trakcie realizacji i letniskowej z możliwością remontu, przebudowy i rozbudowy obiektów; 2) możliwość tworzenia nowej zabudowy siedliskowej, przy spełnieniu wymogów przepisów szczególnych pod warunkiem: lit. a - bezpośredniego dostępu działki do istniejącej drogi publicznej; lit. b - minimalna powierzchnia terenu przeznaczonego pod zabudowę siedliskową musi być większa niż średnia wielkość gospodarstwa rolnego w gminie; lit. c - minimalna szerokość frontu działki - 50 m; lit. d - parametry i wielkość zabudowy zgodnie z ustaleniami jak dla nowej zabudowy mieszkaniowej. Stosownie zaś do ustaleń ogólnych planu określających przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów zawartych w § 6 pkt 26 planu, "na terenie gminy bez względu na przeznaczenie, utrzymuje się istniejącą zabudowę zagrodową z dopuszczeniem remontu, przebudowy i rozbudowy istniejących obiektów oraz budowy nowych obiektów gospodarczych związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym. W wyżej wymienionym zakresie nie obowiązują ograniczenia dotyczące ustaleń dla nowej zabudowy gospodarczej w części dotyczącej powierzchni obiektu oraz użycia tych samych materiałów, tworzenia z budynkiem mieszkalnym całości architektonicznej. Dopuszcza się obiekty z poddaszem użytkowym". Dodatkowo § 6 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. stanowi, że "na terenie objętym planem ustala się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania jest obligatoryjne". Trafnie więc oceniły organy orzekające w sprawie, że skoro planowane przedsięwzięcie, tzw. "duża tuczarnia", stanowi przedsięwzięcie nie powiązane technologicznie z "małą tuczarnią" i należy ono do inwestycji, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia, możliwość realizacji planowanej tuczarni nie jest prawnie wykluczona w świetle regulacji § 6 pkt 8 planu. Rację ma tym samym organ odwoławczy, iż biorąc pod uwagę pozostałe ustalenia planu, planowana inwestycja jest gospodarczo i funkcjonalnie związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym i pozostaje z nimi w zgodzie. Wobec powyższego wydane w sprawie decyzje nie naruszają art. 80 ust. 2 ustawy. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że decyzja środowiskowa zawiera wszystkie elementy sprecyzowane w art. 82 ust. 1 u.o.ś., a jej załącznikiem w rozumieniu art. 82 ust. 3 u.o.ś. jest charakterystyka przedsięwzięcia. Rozważane rozstrzygnięcie określa mianowicie: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy; wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Organ I instancji stwierdził także, że planowana inwestycja nie zalicza się do zakładów o zwiększonym albo dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz, że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia transgranicznej oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto Wójt nie stwierdził: konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej oraz obowiązku zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 1 p.o.ś.; przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 - o pozwoleniu na budowę. W decyzji organu I instancji nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony przed hałasem oraz zanieczyszczeń powietrza związkami amoniaku, siarkowodoru, dwusiarczku dimetylu, precyzując w tym zakresie szczegółowo tryb, termin prowadzenia badań, podmioty, które powinny dokonać stosownych pomiarów oraz ewentualne działania, które należy podjąć w przypadku przekroczenia dopuszczalnych prawem wartości. W ocenie sądu uzasadnienia decyzji organów obu instancji zostały sporządzone zarówno z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 k.p.a., jak i wymogów art. 85 ust. 1 i 2 ustawy. Motywując zaskarżoną decyzję Kolegium - wbrew zarzutom - dodatkowo jasno i rzeczowo ustosunkowało się do argumentacji z odwołania. Materiał dowodowy sprawy niniejszej potwierdza również, że organy orzekające obu instancji - stosownie do regulacji art. 79 ust. 1 ustawy - przed wydaniem decyzji zapewniły społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu środowiskowym oraz - jak stanowi o tym przepis art. 85 ust. 3 ustawy - podały do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym - z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78, a także opinią biegłego G.W. Dodatkowo organ I instancji przed podjęciem rozstrzygnięcia zorganizował w dniu 27 czerwca 2016 r. spotkanie informacyjne dla mieszkańców z udziałem wspomnianego wyżej biegłego, celem przypomnienia dotychczasowego przebiegu postępowania, przybliżenia obecnego stanu sprawy i wskazania uwarunkowań prawnych mających wpływ na podjęcie decyzji kończącej postępowanie. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi, po dogłębnej analizie materiału dowodowego stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Z całą zaś pewnością żaden z zarzutów nie mógł skutkować uchyleniem decyzji. Jak zostało to już wcześniej zaznaczone, w toku niniejszego postępowania nie został przedłożony dowód przeciwny w postaci kontrraportu lub ekspertyzy, który podważyłby skutecznie wartość dowodową raportu sporządzonego dla potrzeb niniejszego postępowania. Chybione w świetle akt sprawy są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 63 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, art. 135 ust. 1 p.o.ś., art. 25 ust. 1 ustawy o nawozach. W przekonaniu sądu strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że postępowanie środowiskowe prowadzone jest w kierunku zweryfikowania, pod kątem obowiązujących przepisów prawa, danych wynikających z treści raportu przedkładanego przez inwestora. W tym też zresztą celu raport jest poddawany weryfikacji organów wyspecjalizowanych w zakresie ochrony środowiska oraz higienicznych i sanitarnych, a na końcu - organu prowadzącego postępowanie. Nie jest zatem rzeczą organu poszukiwanie wszelkich innych uciążliwości, które nie wynikają z raportu i prowadzenie w tym kierunku postępowania. Postępowanie środowiskowe (jego tryb, zakres i charakter) zostało szczegółowo określone w przepisach prawa i to one wyznaczają kierunek działania organów orzekających. Zatem jeśli - zdaniem skarżącego Stowarzyszenia - raport jest wadliwy, to mogło ono i powinno było zwalczać ustalenia zeń wynikające w drodze kontrdowodu, np. raportu bądź opinii (ekspertyzy) sporządzonej na własne zlecenie. Takich dowodów w realiach sprawy niniejszej brak. Zaznaczyć przy tym trzeba, że organ prowadzący postępowanie administracyjne nie posiada prawnych możliwości sporządzenia z własnej inicjatywy kontrraportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Poza tym sąd w całości podziela argumentację Kolegium przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie braku konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz gromadzenia i przechowywania gnojowicy. Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie poprawnie stan faktyczny i prawny sprawy stanowiły bez wątpienia przesłankę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego – tuczarni <210 DJP wraz z zapleczem socjalnym, silosami na paszę oraz niezbędną infrastrukturą. W toku niniejszego postępowania, którego poszczególne etapy zostały jasno sprecyzowane w przepisach ustawy i zweryfikowane przez tutejszy sąd, rozpoznano i przeanalizowano wszelkie możliwe zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska, określono wpływ planowanej inwestycji na poszczególne elementy środowiska, a następnie warunki likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń. Ponownie zaznaczyć trzeba, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany, co oznacza, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach ściśle określonych w ustawie, które zostały prawidłowo wyartykułowane w motywach zaskarżonej decyzji. Nieprzychylność lokalnego społeczeństwa w stosunku do projektowanej tuczarni w świetle przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie mogła stanowić przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań. Innymi słowy, wszelkie argumenty pozaprawne nie mogły uzasadniać wydania decyzji negatywnej dla inwestora, co obligowało Kolegium do podjęcia zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni aprobuje, zauważa się, że sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu nie może być zatem rozumiane jako swoiste referendum nad dopuszczalnością proponowanej inwestycji (vide np.: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 429/15 – Lex nr 2076558). Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. A.B.