II SA/Łd 25/20

Dnia 28 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2020 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oddala skargę. a.bł. II SA/Łd 25/20 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zakładu produkcji polepszacza glebowego na terenie działek nr ewid. 88 i 88/3, obręb [...], gmina K.". Decyzja została wydana na wniosek skarżącego. Od powyższej decyzji jednobrzmiące odwołania wnieśli: A. W., W. B., G. F., I.M. i P. M.: Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w świetle § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa). Organ odwoławczy wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. opinią z 27 stycznia 2016 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. opinią z 2 lutego 2016 r. wskazał, że dla przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ opiniujący stanął na stanowisku, że zarówno na etapie realizacji, jak i funkcjonowania przedsięwzięcia mogą wystąpić znaczące oddziaływania na środowisko i nie można wykluczyć negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, szczególnie na etapie eksploatacji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie uzasadnił prawidłowo swojej decyzji, co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji dysponował dwiema opiniami o sprzecznych wnioskach i był zobowiązany szczegółowo uzasadnić, z jakiego powodu nie uwzględnił opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł.. W swojej opinii Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. wśród okoliczności wymagających szczególnej analizy w raporcie wskazał na kwestie dotyczące hałasu, oddziaływania na powietrze atmosferyczne, gospodarkę odpadami i środowisko. Ponadto wskazał, że na podstawie informacji zawartych w karcie informacyjnej nie można stwierdzić braku możliwości wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. zwrócił także uwagę, że założony w Karcie informacyjnej sposób wykorzystania odpadów o kodzie 19 05 03, który zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 20 stycznia 2015 r. w sprawie procesu odzysku R10 (Dz.U. z 2015 r., poz. 132) nie może zostać wykorzystany w procesie R10, chyba że został wytworzony z odpadów zielonych lub innych bioodpadów zbieranych selektywnie. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że wydając decyzję organ I instancji oparł się na złożonej karcie informacyjnej powielając jej treść w decyzji i nie dokonując jej rzetelnej oceny. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ze znajdującej się w aktach sprawy klasyfikacji akustycznej (pismo z 12 listopada 2014 r. stanowiące załącznik do karty informacyjnej) wynika, że najbliżej położony teren chroniony akustycznie, to teren z rozproszoną zabudową zagrodową znajdującą się w odległości 70 m na wschód i południowy - wschód od terenu planowanego przedsięwzięcia oraz pojedyncze zabudowania w odległości 50 m na zachód od terenu przedsięwzięcia. Natomiast organ I instancji w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik do decyzji stwierdził, że zabudowa zagrodowa znajduje się w odległości ok. 90 m, a budynek mieszkalny w odległości 60 m. Nie wyjaśniając tej rozbieżności w uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził jedynie, że nie przewiduje się ponadnormatywnego oddziaływania w zakresie emisji hałasu. Nie odniósł się także do przyjętego w karcie informacyjnej założenia, że uciążliwość fazy budowy nie powinna być większa od fazy eksploatacji, co - zdaniem skarżącego - uzasadniało brak analizy rozprzestrzeniania się hałasu w fazie budowy. Wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., II SA/Łd 362/17 po rozpoznaniu skargi K. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji nie ustosunkował się w należyty sposób do rozbieżności w treści opinii wydanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S.. W ocenie Sądu I instancji, wyjaśnienie wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności, z uwagi na zachowanie zasady dwuinstancyjności, uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz niedostateczne wyjaśnienie przyjętej podstawy prawnej wydanego wyroku. Sąd I instancji sformułował bowiem abstrakcyjne obowiązki wobec organu I instancji co do dalszych porównań opinii które mają charakter niewiążący, a organ ten je prawidłowo wykonał. Ponadto Sąd I instancji dokonał niewłaściwego zastosowania art. 138 § 2, art. 136, art. 104 k.p.a. oraz art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 63, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. W ocenie skarżącego, Sąd I instancji nie zauważył, że dokonano zmiany zakresu przedsięwzięcia pomniejszając jego zakres, a tym samym zmieniła się sytuacja prawna w stosunku do poprzedniego wniosku. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r., II OSK 78/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten sąd, stwierdzając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż tylko jeden z zarzutów odniósł zamierzony skutek. W ocenie NSA na uwzględnienie zasługiwał jedynie zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., jak i art. 136 k.p.a., art. 104 k.p.a. oraz art. 7, art. 8 k.p.a., a także art. 12 k.p.a. Zarzuty te zasługiwały na uwzględnienie w zakresie w jakim, w ocenie skarżącego, Sąd I instancji nie zauważył, że dokonano zmiany zakresu przedsięwzięcia pomniejszając jego zakres, a tym samym zmieniła się sytuacja prawna w stosunku do poprzedniego wniosku. Kwestia ta została podniesiona w skardze kasacyjnej, a także podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i będzie wymagała ponownej, szczegółowej oceny, także uwzględniając, że tego rodzaju zmiana nie wynika jednoznacznie z akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie był jednak uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, a ewentualne dalsze wyjaśnienia będzie mógł złożyć skarżący przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Sąd I instancji. Kwestia zmiany zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia oraz moment, w którym ta zmiana nastąpiła, powinna zostać uwzględniona w kontekście zastosowania w tej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. i możliwości wydania decyzji kasacyjnej, ewentualnie uzupełnienia materiału dowodowego przez organ na podstawie art. 136 k.p.a. w zgodzie z zasadami z art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz niedostateczne wyjaśnienie przyjętej podstawy prawnej wydanego wyroku. W świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), norma z art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że takie stanowisko rozstrzygnięcie Sądu I instancji w niniejszej sprawie zawiera. Jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób jednoznaczny wynikają motywy, jakimi kierował się Sąd I instancji oddalając skargę. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może w takiej sytuacji stanowić samodzielnej podstawy do kwestionowania oceny prawnej wyrażonej przez Sąd I instancji w zakresie zastosowania przez organy w danej sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego. Nie można również podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji sformułował abstrakcyjne obowiązki organu I instancji co do dalszych porównań opinii, które mają charakter niewiążący. Sąd I instancji podzielił w tym zakresie ocenę organu odwoławczego, który prawidłowo przyjął, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji konieczna będzie ponowna analiza opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z 27 stycznia 2016 r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z 2 lutego 2016 r. Niewiążący charakter tych opinii nie oznacza, że nie muszą one być przedmiotem szczegółowej analizy organu, która to analiza musi znaleźć swój wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Ocena prawna Sądu I instancji była w tym zakresie prawidłowa. Na rozprawie w dniu 28 lutego 2020 r. stawił się pełnomocnik skarżącego – radca prawny W. R.. Oświadczył, że zmiana wniosku w zakresie zmniejszenia rozmiaru inwestycji została dokonana jeszcze na etapie postępowania przed organem I instancji. Nie był jednak w stanie wskazać dokładnie, kiedy to miało miejsce i jakim pismem. Po okazaniu akt administracyjnych organu I instancji pełnomocnik oświadczył, że wniosek z dnia 11 stycznia 2016 r. o wydanie decyzji środowiskowej jest "wnioskiem o mniejszym zakresie inwestycji i po tej dacie inne wnioski nie były składane w tej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Rozpoznając ponownie skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia tutejszy Sąd zgodnie z dyspozycją art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej "p.p.s.a.", związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2019 r., II OSK 78/18. Pojęcie wykładni prawa w rozumieniu przepisu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może sąd rozpoznający sprawę po raz kolejny formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Związanie wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza, że sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę, nie może nie dostosować się do zapatrywania prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przypadku, gdy sąd pierwszej instancji pominie w swym ponownym orzeczeniu wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, może to stanowić istotne uchybienie procesowe i w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie art. 190 p.p.s.a., doprowadzić do ponownego uchylenia zaskarżonego orzeczenia (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2213/16 – Lex nr 2370582, 12 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2244/16 – Lex nr 2329840). Co istotne, nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 ustawy p.p.s.a. należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego a także kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się tej ocenie może być wyłączony jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA oraz wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia przez NSA zmieni się stan prawny (por.m.in.: wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., II OSK 898/16, wyrok NSA z 20 grudnia 2017 r., II GSK 1306/16, wyrok NSA z 20 października 2017 r., II GSK 2844/17. Mając na uwadze powyższe w pierwszej kolejności wymaga określenia zakres związania sądu I instancji stanowiskiem sądu wyższej instancji. Przypomnienia zatem wymaga, że przedmiotem skargi stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. uchylająca na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzję organu I instancji stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkcji polepszacza glebowego i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Jak już wyjaśnił tut. Sąd w wyroku z dnia 14 września 2017 r. zgodnie art. 138 § 2 k.p.a organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z treści przytoczonej normy prawnej wynika, że decyzja kasacyjna, powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia może być podjęta tylko w sytuacjach, określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji, nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Co do zasady bowiem, orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu, mają charakter wyjątkowy. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena. Oceniając zaskarżoną decyzję w kontekście przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a Sąd w wyroku z dnia 14 września 2017 r. stwierdził, że organ odwoławczy nie naruszył w żadnym zakresie przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ I instancji nie odniósł się do wszystkich istotnych dowodów w sprawie mających wpływ na treść końcowego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że w aktach sprawy znajdują się dwie opinie wyspecjalizowanych organów: opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 2 lutego 2016 r. o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 27 stycznia 2016 r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Oznacza to zatem, że w sprawie występują diametralnie różne w swojej treści opinie dotyczące tego samego zagadnienia. Chociaż opinie te nie wiążą organu, to podlegają wszechstronnej ocenie, bo są dowodami w sprawie. Organ I instancji dokonał analizy opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., natomiast nie ustosunkował w należyty sposób do treści opinii wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł.. Tymczasem w sytuacji gdy istnieją krańcowo różne opinie, organ obowiązany jest do szczegółowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia i odpowiedzi na pytanie: dlaczego nie zgadza się z argumentacją zawartą w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., stwierdzającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Tego w uzasadnieniu organu I instancji zabrakło, a jest to niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. Akt II OSK 78/18 stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji konieczna będzie ponowna analiza opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., gdyż niewiążący charakter tych opinii nie oznacza, że nie muszą one być przedmiotem szczegółowej analizy organu, która to analiza musi znaleźć swój wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Ocena prawna Sądu I instancji była w tym zakresie prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zatem stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem skonfrontowania dwóch sprzecznych ze sobą opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., jak i art. 136 k.p.a., art. 104 k.p.a. oraz art. 7, art. 8 k.p.a., a także art. 12 k.p.a. został natomiast uwzględniony jedynie w takim zakresie w jakim, w ocenie skarżącego, Sąd I instancji nie zauważył, że dokonano zmiany zakresu przedsięwzięcia pomniejszając jego zakres, a tym samym zmieniła się sytuacja prawna w stosunku do poprzedniego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę, że tego rodzaju zmiana nie wynikała jednoznacznie z akt sprawy. Kwestia zmiany zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia oraz moment, w którym ta zmiana nastąpiła, powinna zostać uwzględniona w kontekście zastosowania w tej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. i możliwości wydania decyzji kasacyjnej, ewentualnie uzupełnienia materiału dowodowego przez organ na podstawie art. 136 k.p.a. w zgodzie z zasadami z art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. NSA wskazał, że ewentualne dalsze wyjaśnienia będzie mógł złożyć skarżący przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Sąd I instancji. Realizując wskazania wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, na rozprawie w dniu 28 lutego 2020 r. Sąd I instancji podjął próbę potwierdzenia okoliczności związanych ze zmianą (zmniejszeniem) w toku procedowania przed organami administracji zakresu przedsięwzięcia, na które skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, powołał się w skardze kasacyjnej, a które legły u podstaw uchylenia wyroku tut. Sądu z dnia 14 września 2017 r. Z oświadczenia radcy prawnego W. R. wynika, że wniosek z dnia 11 stycznia 2016 r., w oparciu o który prowadzone były postępowania Wójta Gminy K. oraz organów opiniujących, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie podlegał modyfikacjom co do rozmiarów przedsięwzięcia, inwestor nie składał bowiem po tej dacie żadnych innych wniosków. Powyższe ustalenie daje podstawy do przyjęcia, że w toku postępowania administracyjnego nie dokonano zmiany zakresu przedsięwzięcia poprzez jego pomniejszenie, a tym samym nie zmieniła się sytuacja prawna (ani faktyczna) mogąca mieć wpływ na prawidłowość wydania zaskarżonej decyzji (której legalność sąd bada na dzień jej wydania). W konsekwencji należy uznać, że okoliczności, na które powoływała się skarga kasacyjna nie wystąpiły, zatem brak jest podstaw do odstąpienia od oceny prawnej sformułowanej na gruncie wyroku tut. Sądu z dnia 14 września 2017 r., II SA/Łd 362/17. Reasumując, Sąd w składzie orzekającym podtrzymuje w całej rozciągłości stanowisko wyrażone w wyroku tut. Sądu z dnia 14 września 2017 r., II SA/Łd 362/17. Jak bowiem potwierdził również i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2019 r., II OSK 78/18 konieczność wyjaśnienia okoliczności związanych z wydaniem dwóch odmiennych opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z uwagi na zachowanie zasady dwuinstancyjności, uzasadnia uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zasadnie organ odwoławczy wskazał przy tym, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien uzupełnić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poprzez skonfrontowanie sprzecznych wniosków wynikających z opinii wskazanych wyżej organów, następnie poddać go analizie i dopiero wówczas stwierdzić bądź nie, konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, wydając stosowne postanowienie. Niewątpliwie powinno ono zostać należycie uzasadnione i zawierać rzetelną ocenę zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz ustosunkowanie się organu do wydanych opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Wydana decyzja musi zaś odpowiadać wymogom wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Sąd podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego, że wykazany w sprawie zakres koniecznych ustaleń wykracza poza ramy uzupełniającego postępowania wyjaśniającego stosowanie do regulacji art. 136 k.p.a., co mogłoby prowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 15 k.p.a. W świetle powyższych rozważań Sąd, nie podzielając również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 107 § 3, art. 80, art. 8 w zw. z art. 11, art. 7, 8 i 12 k.p.a. i art. 63 w zw. z art. 64 i art. 65 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. A. P.