II SA/Łd 267/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Asesor WSA Marcin Olejniczak, , Protokolant asystent sędziego Robert Latek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 19 lutego 2025 r. znak: SKO.4120.48.25 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. MR II SA/Łd 267/25 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 19 lutego 2025 roku (znak: SKO.4120.48.25), utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta U. z 20 grudnia 2024 roku (znak: Rl.6730.87.2024) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Z akt sprawy wynika, że 4 listopada 2024 roku L.K. wystąpiła do Burmistrza Miasta U. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie płyty gnojnej na działce nr [...] i na części działki nr [...] obręb F. gm. U. Decyzją z 20 grudnia 2024 roku (znak: RI.6730.87.2024) - działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] - organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla spornej inwestycji, określając w szczególności warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych: 1. w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a) rodzaj zabudowy - zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, b) linia zabudowy - zgodnie z załącznikiem nr 1, c) powierzchnia – "do 25 m² do 30m² " 2. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi: Inwestycja winna być zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami między innymi: rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 stycznia 2023 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 297). W uzasadnieniu organ podniósł między innymi, że powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora (21 ha) przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie U. (9,68 ha), w związku z czym art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Określone w niniejszej decyzji wymagania dla nowej zabudowy wyznaczono odpowiednio do charakterystyki planowanej zabudowy zawartej w rozpatrywanym wniosku. Wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy, jako przedłużenie linii elewacji frontowej istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] obręb F., gm. U. Wyznaczona linia zabudowy nie narusza przepisów odrębnych, ponieważ przebiega w odległości co najmniej 8m od krawędzi jezdni drogi powiatowej w terenie zabudowy. Ponadto organ stwierdził, że wnioskowana inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej, czyli związanej z produkcją rolniczą, zatem nie dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Teren inwestycji przylega do drogi powiatowej nr [...], z której posiada istniejący zjazd (dostęp do drogi publicznej. Planowane zamierzenie budowlane nie wymaga wykonania dodatkowego uzbrojenia terenu. Nie stwierdzono sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Pismem z 19 grudnia 2024 roku (które organ otrzymał już po wydaniu decyzji, tj. 24 grudnia 2024 roku) współwłaścicielka terenu inwestycja B.K. zajęła stanowisko w sprawie. W szczególności strona wniosła o rozważenie zgodności inwestycji z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, precyzując, że odległość ta powinna wynosić co najmniej 25 m, jednak nie mniej niż 30 m od okien i drzwi w tych pomieszczeniach. Z kolei z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, że teren inwestycji jest oddalony o ok. 4 metry od budynku mieszkalnego będącego w posiadaniu B.K. Ratio legis wprowadzenia tego przepisu to ochrona interesów osób trzecich. W tym przypadku obie nieruchomości objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowią przedmiot współwłasności L. K. i B.K.. Nieruchomości te w ramach postępowania o podział majątku wspólnego i dział spadku zostały w ramach zabezpieczenia przyznane do wyłącznego korzystania przez B.K., a tym samym istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że w ramach toczącego się postępowania, nieruchomości te stanie się wyłączną własnością B.K.. Tym samym, w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy powinny zostać zastosowane odległości płyty gnojnej od budynków mieszkalnych zgodnie z § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Dodatkowo strona podkreśliła, że ustalenie warunków zabudowy dla płyty gnojnej, a więc inwestycji cechującej się wysokim poziom emisji zapachowych na nieruchomości (działce ewid. nr [...] obręb F.), na której znajduje się dom mieszkalny B.K., stanowi oczywiste naruszenie chronionego interesu prawnego, bowiem prowadzi do zakłócenia korzystania z nieruchomości mieszkalnej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a więc pozbawienie nieruchomości korzystania z niej w sposób wolny od odoru obornika. Szczególnego podkreślenia wymaga, że teren inwestycji otacza z dwóch stron położenie budynku mieszkalnego, pomimo że wnioskodawczym ma do dyspozycji kompleks kilkudziesięciu hektarów powierzchni, na których mogłaby zrealizować inwestycję z dala od budynków mieszkalnych. Ponadto strona zauważyła, że brak konieczności przeprowadzenia pełnej procedury zmierzającej do udzielenia pozwolenia na budowę pozbawi B.K. możliwości zamanifestowania swojego protestu oraz przeprowadzenia kontroli przedsięwzięcia pod względem jego zgodności z przepisami prawa. Procedura prowadzona w ramach zgłoszenia budowy nie przewiduje bowiem możliwości złożenia sprzeciwu, o którym mowa art. 30 ust. 5g ustawy – Prawo budowlane przez podmiot inny niż organ administracji architektoniczno-budowlanej. Uprawnienia przysługujące innym niż inwestor stronom są iluzoryczne. Z tego właśnie względu, kwestie podniesione w niniejszym piśmie winny zostać wzięte pod uwagę przy ustalaniu warunków zabudowy. Następnie pismem z 13 stycznia 2025 roku skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu za pośrednictwem Burmistrza Miasta U. K. na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. B.K. wniosła o uzupełnienie decyzji Burmistrza Gminy U. z 20 grudnia 2024 roku ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji w zakresie rozstrzygnięcia, tj. co do odległości płyt do przechowywania nawozów naturalnych stałych od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji; powierzchni biologicznie czynnej; a także w zakresie uzasadnienia decyzji - poprzez odniesienie się do stanowiska strony wyrażonego w piśmie z 19 grudnia 2024 roku. Skarżąca zaznaczyła, że organ pismem datowanym na dzień 4 grudnia 2024 roku zawiadomił strony o zebraniu dokumentów i materiałów wystarczających do wydania decyzji oraz poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia. Strona otrzymała zawiadomienie 13 grudnia 2024 roku, zaś pismem z 19 grudnia 2024 nadanym przesyłką rejestrową poczty polskiej przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Pismo to zostało złożone z zachowaniem terminu, który upływał 20 grudnia 2024 roku. Tym samym organ wydając decyzję przed upływem tego terminu pozbawił stronę możliwości czynnego udziału w postępowaniu, naruszając art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. Z daleko idącej ostrożności - na wypadek braku uznania przedmiotowego wniosku za zasadny i braku podstaw do wydania postanowienia, o którym mowa w § 111 § 1 b – strona wniosła o potraktowanie niniejszego pisma jako odwołania od decyzji w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a. Powyższe pismo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu potraktowało jako odwołanie od decyzji organu I instancji i wydało decyzję opisaną na wstępie. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że L.K. planuje realizację inwestycji polegającej na budowie płyty gnojnej na działce nr [...] i na części działki nr [...] obręb F. gm. U. Przedsięwzięcie pozostaje w związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym, którego powierzchnia wynosi 21 ha. Powierzchnia ta przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie U. wynoszącą 9,68 ha. Z uwagi na powyższe organ prawidłowo odstąpił od badania przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie dyspozycji art. 61 ust. 4 tej ustawy. Dla inwestycji o charakterze zagrodowym związanych z gospodarstwem rolnym o dużym areale ustawodawca przewidział ułatwienia w ich lokowaniu i dopuścił ustalenie warunków zabudowy po stwierdzeniu spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. z pominięciem zasady dobrego sąsiedztwa. Organ pierwszej instancji wskazał, że spełnione zostały także pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren inwestycji ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Dotychczasowy sposób wykorzystania gruntu wchodzącego w skład gospodarstwa rolnego nie ulegnie zmianie. Nadal będzie prowadzona na tym terenie działalność rolnicza. Z przepisów szczególnych nie wynikają przeciwwskazania do realizacji inwestycji. Inwestycja nie znajdzie się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja została uzgodniona ze Starostą Poddębickim, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Poddębicach oraz Zarządem Powiatu w Poddębicach. Rozstrzygnięcie zawiera elementy wymagane przez art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (decyzja określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady za gospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, 3) linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, tj. 1:1000). Decyzja posiada wymagane załączniki. Odpowiadając na zarzuty skarżącej organ odwoławczy wskazał, że z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich do nieruchomości. Fakt nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości nie ma zatem wpływu na możliwość wydania decyzji lokalizacyjnej. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Powyższe oznacza, że brak jest podstaw do określania w decyzji jakichkolwiek parametrów planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium za przepisy odrębne do ustawy należy uznać przepisy materialnoprawne, które ograniczają w pewnym zakresie możliwość zabudowy nieruchomości. Do ww. przepisów nie zaliczają się przepisy ustawy - Prawo budowlane i jej aktów wykonawczych, jak również przepisy ustawy - Kodeks cywilny. Z ww. przepisów nie wynikają bowiem żadne ograniczenia o charakterze materialno-prawnym w zabudowie nieruchomości, które organ rozpatrujący wniosek o ustalenie warunków zabudowy takiej nieruchomości miałby obowiązek uwzględnić. Organ prowadzący postępowanie powinien odmowę ustalenia warunków zabudowy oprzeć na wyraźnej sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy z przepisem prawa powszechnie obowiązującego nakładającym jakieś ograniczenie w zabudowie nieruchomości. Ponadto na względzie należy mieć fakt, iż Kodeks cywilny, jak wynika z jego art. 1 reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi, niniejsze postępowanie do tyczy natomiast sfery prawa administracyjnego. Przedmiotem postępowania mającego na celu wydanie decyzji o warunkach za budowy nie jest badanie dopuszczalności realizacji inwestycji pod kątem przepisów ustawy - Prawo budowlane. Wszelkie kwestie techniczne dotyczące posadowienia określonej zabudowy znajdują się w kompetencjach organów administracji architektoniczno-budowlanej i wynikają z odrębnej ustawy. Inwestor dokonując w szczególności zgłoszenia budowy ma obowiązek jego dokonania zgodnie z art. 30 ustawy – Prawo budowlane przewidującym załączenie m.in. dokumentacji technicznej. Wskazany organ ma możliwość zakwestionowania zgłoszenia poprzez zgłoszenie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 ww. ustawy. Nie jest zatem tak, że zgłoszenie nie podlega kontroli i w ocenie skarżącej powinna ona mieć miejsce na etapie warunków zabudowy. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w przedmiotowym po stępowaniu mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą natomiast zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich, czy też upoważnień dla inwestora do pod jęcia działań naruszających interes tych osób. Organy mogą jedynie zakreślić ramy ochrony i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowlanego/zgłoszenia. W pkt 2 ppkt 4 decyzji ww. wymagania zostały wskazane. Obwarowania te postawione inwestorowi mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Na Koniec Kolegium podniosło, że skarżąca poprzez pełnomocnika zapoznała się z aktami sprawy 16 grudnia 2024 r. i zgłosiła swoje uwagi, po ww. terminie organ nie gromadził nowego materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe fakt wydania decyzji w ostatnim dniu terminu na zapoznanie się z aktami nie stanowi uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B.K. zarzuciła organowi: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 111 § 1a i 1b k.p.a. poprzez zakwalifikowanie wniosku skarżącej jako odwołania, podczas gdy w treści wniosku w sposób jednoznaczny (ze wskazaniem podstawy prawnej) zostało wskazane żądanie uzupełnienia decyzji w zakresie rozstrzygnięcia co do: (i) odległości płyt do przechowywania nawozów naturalnych stałych od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; (ii) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji; (iii) powierzchni biologicznie czynnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, podczas gdy zasadne było umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i przekazanie sprawy do organu I instancji, który powinien zająć się rozpoznaniem wniosku i wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a.; 2. art. 7, 9, 10, 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu polegające na wydaniu decyzji przez organ I instancji w ostatnim dniu terminu wyznaczonego stronie na ustosunkowanie się do zgromadzonego materiału dowodowego i zgłoszenia żądań, co faktycznie pozbawiło stronę prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 3. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 54 w zw. z § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1116) poprzez: - brak wskazania w decyzji ustalającej warunki zabudowy charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, a także brak określenia powierzchni biologicznej czynnej, co miało wpływ na wynik sprawy bowiem ustalone warunki zabudowy nie spełniają kryteriów technicznych; - wskazania dwóch sprzecznych ze sobą parametrów dotyczących powierzchni tj. wskazania w pkt 1 ust. 2 lit. c) "powierzchnia - do 25m² do 30 m²". 4. art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., z poz. 297) poprzez wyznaczenie terenu inwestycji (płyty gnojnej) w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych należących do B.K., podczas gdy ww. rozporządzenie wskazuje, że odległości płyt do przechowywania nawozów naturalnych stałych powinny wynosić co najmniej 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od okien i drzwi w tych pomieszczeniach, z kolei teren inwestycji jest oddalony o ok. 4 metry od budynków mieszkalnych skarżącej. Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania odwoławczego, a ponadto o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu strona podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, a dodatkowo podniosła, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona z przyczyn formalnych, ponieważ Burmistrz Miasta U. nie rozpoznał wniosku o uzupełnienie decyzji. Samo złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji administracyjnej do organu administracji publicznej powoduje, że termin do złożenia odwołania biegnie dopiero od dnia doręczenia wnioskodawcy odpowiedzi (art. 111 § 2 k.p.a.), zaś złożenie odwołania jeszcze przed tym terminem jest przedwczesne, a przez to niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 19 lutego 2025 roku (znak: SKO.4120.48.25), utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta U. z 20 grudnia 2024 roku (znak: Rl.6730.87.2024) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym]. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie został złożony 4 listopada 2024 roku. Co prawda na mocy art. 1 pkt 55 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r., przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został znowelizowany, jednakże zgodnie z art. 59 ust. 2 cyt. wyżej ustawy zmieniającej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Z akt sprawy nie wynika, aby studium uwarunkowań utraciło moc, wobec czego w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r. Kwestionowane rozstrzygnięcie wydane zostało po ustaleniu, iż teren, na którym potencjalnie ma zostać zrealizowane zamierzenie budowlane znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność, z uwagi na treść przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkowała koniecznością uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy, której wydanie jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy dnia z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Należy przy tym zauważyć, iż zgodnie z art. 61 ust. 4 ww. ustawy, przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Na podstawie materiałów zgromadzonych w toku przedmiotowego postępowania trafnie ustaliły zatem organy, że warunek określony w cytowanym przepisie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora (21 ha) przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie U. (9,68 ha), w związku z czym art. 61 ust. 1 pkt 1 nie znajdował zastosowania w przedmiotowej sprawie. Sąd zgadza się też co do stwierdzeń organów, iż określone w niniejszej decyzji wymagania dla nowej zabudowy wyznaczono odpowiednio do charakterystyki planowanej zabudowy zawartej w rozpatrywanym wniosku. Wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy, jako przedłużenie linii elewacji frontowej istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] obręb F., gm. U.. Wyznaczona linia zabudowy nie narusza przepisów odrębnych, ponieważ przebiega w odległości co najmniej 8 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej w terenie zabudowy. Teren inwestycji przylega do drogi powiatowej nr [...], z której posiada istniejący zjazd, zatem ma dostęp do drogi publicznej. Warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zatem spełniony. Według rozpatrywanego wniosku, planowane zamierzenie budowlane nie wymaga wykonania dodatkowego uzbrojenia terenu inwestycji, tak więc również warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest spełniony. Wnioskowana inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej, czyli związanej z produkcją rolniczą, zatem nie dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi są również grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Planowana inwestycja nie doprowadzi do ustalenia innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych. W związku z powyższym, teren planowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest również spełniony. Nie stwierdzono sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. W rezultacie, warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym także został spełniony. Wnioskowane zamierzenie budowlane nie znajdzie się w żadnym z obszarów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Raz jeszcze dla jasności wywodu należy podkreślić, iż wobec faktu, że inwestycja realizowana jest w trybie szczególnym (art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to nie sporządza się analizy urbanistycznej, ponieważ nie obowiązuje zasada kontynuacji tak funkcji, jak i parametrów zabudowy zagrodowej (por. wyrok NSA z 2 lutego 2022 r., II OSK 488/19). W tym miejscu wskazać również należy na treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że jeżeli nie ma niezgodności projektowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi od ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to organ rozpatrujący sprawę nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy - o ile rzecz jasna spełnione są przesłanki wydania decyzji wymienione w cyt. uprzednio art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza powyższych regulacji na gruncie rozpatrywanej sprawy prowadzi zatem, zdaniem Sądu, do wniosku, że organy administracji obu instancji, prawidłowo przeprowadziły postępowanie zmierzające do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zarówno Kolegium, jak i organ pierwszej instancji, słusznie przyjęły i wykazały spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkowało wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Ze względu na powyższe, mając na uwadze również treść skargi, Sąd w niniejszym uzasadnieniu nie przytacza ponownie za organami określonych dla planowanej inwestycji parametrów ani nie powtarza przedstawionej przez organy argumentacji. Należy też zauważyć, że spełnienie powyższych wymogów nie jest w zasadniczej części przez skarżącą kwestionowane. Strona skarżąca zarzuca natomiast naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 54 w zw. z § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r, poz. 1116) poprzez: brak wskazania w decyzji ustalającej warunki zabudowy charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Ponadto stawia zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 297) poprzez wyznaczenie terenu inwestycji (płyty gnojnej) w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych należących do B.K. W ocenie Sądu zarzuty te nie mogą znaleźć poparcia na tym etapie postępowania, albowiem – co umknęło stronie skarżącej, a co należy wyraźnie podkreślić - w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie przesądza się wiążąco o konkretnym usytuowaniu względem granic terenu planowanej inwestycji, a więc konkretnego obiektu budowlanego. Na etapie ustalania warunków zabudowy, w tym w ramach weryfikacji spełnienia warunku zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie bada się w szczególności kwestii związanych z potrzebą projektowania obiektów budowalnych oraz prowadzenia robót budowlanych w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Kwestie te są badane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę (zob. m.in. art. 5 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm. – dalej: ustawa Prawo budowlane). Dotyczy to w szczególności takich kwestii jak szczegółowe parametry techniczne projektowanej budowli, ewentualnego naruszenia warunków gruntowych, zapewnienia odpowiednich warunków technicznych dojazdu do nieruchomości (por. np. wyrok NSA z 9 czerwca 2025 r., II OSK 948/24; wyrok NSA z 24 października 2023 r., II OSK 844/22). Podobnie, wydanie przez właściwy organ gminy decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, że uprawniony w tej decyzji podmiot uzyska inne decyzje administracyjne wymagane przez odrębne przepisy w związku z prowadzeniem danego przedsięwzięcia. Reasumując, skutkiem tego organy badając zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie biorą pod uwagę przepisów określających wymagane odległości pomiędzy określonymi obiektami lub obszarami. Tym samym nawet ewentualne niespełnianie przez planowaną inwestycję norm odległościowych określonych w powoływanych w skardze przepisach rozporządzeń nie może samo w sobie stanowić podstawy do odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy (por. np. wyrok WSA w Rzeszowie z 8 grudnia 2010 r., II SA/Rz 780/10; wyrok WSA w Krakowie z 16 stycznia 2017 r., II SA/Kr 1322/16). Innymi słowy, organ gminy wydając decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organów uprawnionych do wydania pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie organ gminy naruszyłby zasadę legalizmu (art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP), z której wynika obowiązek interpretacji przepisów kompetencyjnych w sposób ścisły (por. np. wyrok NSA z 22 listopada 2023 r., II OSK 535/21). Dalej raz jeszcze trzeba wskazać, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter decyzji związanej, a nie decyzji uznaniowej. Oznacza to, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki, wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Po przesądzeniu zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności jej art. 61 ust. 1, przejść należy do oceny zarzutu naruszenia art. 111 § 1a i 1b k.p.a. Zarzut ten należy bowiem odnieść do przeprowadzonych uprzednio przez tutejszy Sąd uwag dotyczących niestosowania przepisów technicznych rozporządzeń wykonawczych na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Zwrócić zatem należy uwagę, że skarżąca zarzuciła naruszenie art. 111 § 1a i 1b k.p.a. poprzez zakwalifikowanie jej pisma o uzupełnienie decyzji organu pierwszej instancji jako odwołania, podczas gdy w treści wniosku w sposób jednoznaczny (ze wskazaniem podstawy prawnej) zostało wskazane żądanie uzupełnienia decyzji w zakresie rozstrzygnięcia co do: (i) odległości płyt do przechowywania nawozów naturalnych stałych od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; (ii) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji; (iii) powierzchni biologicznie czynnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, podczas gdy zasadne było umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i przekazanie sprawy do organu I instancji, który powinien zająć się rozpoznaniem wniosku i wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1 b k.p.a. Kluczowe zatem – w ocenie Sądu - dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest skoncentrowanie się na treści i skutkach prawnych jakie wywołało pismo B.K. z 13 stycznia 2025 roku skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, którym na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. skarżąca wniosła o uzupełnienie decyzji Burmistrza Gminy U. ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Istotne jest w szczególności dostrzeżenie, że owo pismo kończy się następującym zdaniem: "Z daleko idącej ostrożności - na wypadek braku uznania przedmiotowego wniosku za zasadny i braku podstaw do wydania postanowienia, o którym mowa w § 111 § 1b – wnoszę o potraktowanie niniejszego pisma jako odwołania od decyzji w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a.". Powyższe pismo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu potraktowało jako odwołanie od decyzji organu I instancji i wydało decyzję zaskarżoną do sądu. Dalej zauważyć należy, iż - co istotne - z akt sprawy wynika, że decyzję organu I instancji doręczono pełnomocnikowi skarżącej 13 stycznia 2025 roku, zatem omawiane powyżej pismo złożono w terminie otwartym do wniesienia odwołania, ale także w terminie przewidzianym przez art. 111 § 1 k.p.a. Przypomnienia zatem przede wszystkim wymaga, że żądanie uzupełnienia decyzji co do jej rozstrzygnięcia i prawo wniesienia odwołania to środki, które wykluczają się wzajemnie. Skorzystanie przez stronę z jednego z wymienionych środków procesowych uniemożliwia skorzystanie w tym samym czasie ze środka drugiego (por. np. wyrok NSA z 7 października 2020 r., I OSK 3249/18).Oznacza to, że albo strona kieruje do organu odwoławczego odwołanie albo występuje do organu I instancji z żądaniem uzupełnienia decyzji. Orzeczenie bowiem o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domagała się strona. Skoro zatem, jak wykazano powyżej w treści niniejszego uzasadnienia organy nie mogły na tym etapie postępowania zastosować przepisów technicznych, w szczególności dotyczących zasad lokalizowania inwestycji (norm odległościowych), to zasadnie uznało Kolegium, że wobec braku możliwości uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji o żądane treści, a przy tym mając na uwadze treść pisma skarżącej, w którym wskazuje, iż w razie niemożności uznania tegoż pisma za wniosek o uzupełnienie oraz fakt skierowania go do organu drugiej instancji (organu odwoławczego), to słusznie organ odwoławczy potraktował je jako odwołanie i przeszedł do jego merytorycznego rozpoznania. Przyjęcie bowiem założenia, iż organ musi uznać, iż mamy do czynienia z wnioskiem o uzupełnienie decyzji, wobec braku możliwości uzupełnienia decyzji o wnioskowane elementy prowadziłoby do odmowy jej uzupełniania i w efekcie jedynie przedłużyłoby postępowanie, co nie było zasadne z punktu widzenia ekonomiki postępowania. Tym bardzie, iż strona (autor pisma o uzupełnienie) dopuszczał uznanie go za odwołanie w przypadku "braku uznania przedmiotowego wniosku za zasadny". Nietrafny jest również zarzut, związany w brakiem wskazania w decyzji ustalającej warunki zabudowy powierzchni biologicznie czynnej. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że z treści przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika by ten parametr miał być obligatoryjnie ustalony w decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto żadne przepisy nie precyzują metody jego ustalania. Określenie tego parametru powinno nastąpić w związku z wyznaczeniem parametru wielkości powierzchni zabudowy (por. np. wyrok NSA z 12 marca 2015 r., II OSK 2043/13 oraz WSA w Krakowie z 2 kwietnia 2012 r., II SA/Kr 1157/11, WSA w Łodzi z 25 sierpnia 2015 r., II SA/Łd 331/15). Podzielając zatem powyższy pogląd, za zasadne uznać należy stanowisko, że brak określenia powierzchni biologicznie czynnej w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie stanowi uchybienia, mogącego skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Odnośnie natomiast – co podnosi się w skardze – "wskazania dwóch sprzecznych ze sobą parametrów dotyczących powierzchni tj. wskazania w pkt I ust. 2 lit. c) "powierzchnia – do 25 m2 do 30 m2", w ocenie Sądu powyższe uznać za oczywistą omyłkę w treści decyzji, która winna ulec skorygowaniu. Jako taka natomiast nie może ona sama w sobie stanowić podstawy do wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie ze wskazanym w skardze § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 297) "Odległości otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, otwartych zbiorników na nawozy naturalne płynne oraz płyt do przechowywania nawozów naturalnych stałych powinny wynosić co najmniej: 1) 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od okien i drzwi w tych pomieszczeniach". Końcowo należy jeszcze odnieś się do zarzutów naruszenia przepisów postepowania, tj. art. 7, art. 9, art. 10, art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 poprzez niezapewnienie stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu polegające na wydaniu decyzji przez organ I instancji w ostatnim dniu terminu wyznaczonego stronie na ustosunkowanie się do zgromadzonego materiału dowodowego i zgłoszenia żądań, co faktycznie pozbawiło stronę prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w aspekcie podniesionego zarzutu należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje nie naruszają zasad postępowania, w taki sposób aby mogło to mieć wpływ na wynik postępowania. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności należy uchylić zaskarżoną decyzję, gdy strona w wyniku czynności podejmowanych lub zaniechanych przez organy administracji została pozbawiona praw procesowych określonych w obowiązujących przepisach prawnych. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy zatem przede wszystkim rozstrzygnąć, w jakim stopniu ewentualne uchybienia organu podatkowego mogły wywierać wpływ na ostateczny wynik postępowania i czy naruszenia te pozbawiły strony możliwości skorzystania z przysługujących im praw procesowych. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 9, art. 10, art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący zarzucają Burmistrzowi Miasta U., że wydał zaskarżoną decyzję bez zapoznania się z pismem strony zawierającym wypowiedź w sprawie zebranego materiału dowodowego. W sprawie nie jest sporne, że pismem z 4 grudnia 2024 r., doręczonym skarżącej 13 grudnia 2004 r., Burmistrz Miasta U., działając na podstawie art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się odnośnie do materiału dowodowego zebranego w sprawie od daty doręczenia zawiadomienia. Niesporne jest również, iż pełnomocnik skarżącej 19 grudnia 2024 r. (dzień przed końcem terminu na zapoznanie się z aktami sprawy) nadał w placówce pocztowej pismo, w którym ustosunkował się do zebranego w sprawie materiału dowodowego i pismo to wpłynęło do organu pierwszej instancji 24 grudnia 2004 r., a więc już po wydaniu spornej decyzji przez organ, co oznacza, że organ wydając decyzję nie mógł uwzględnić treści pisma strony skarżącej. W ocenie Sądu opisany powyżej stan faktyczny narusza zatem normę art. 10 § 1 k.p.a., co nie stanowi jednak podstawy do uchylenia spornej decyzji, ponieważ należy przede wszystkim rozważyć, czy uchybienie to miało w konkretnej sprawie istotny wpływ na jej wynik. Norma prawna wynikająca z art. art. 10 § 1 jest szczególną formą realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Oceniając skutki naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy więc w szczególności zbadać, czy w toku całego postępowania zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji strona była pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Istotne znaczenie dla oceny wpływu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. na wynik sprawy ma fakt, że naruszenie to nastąpiło przed organem pierwszej instancji. Skarżąca miała zatem możliwość sformułowania zarzutów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego w odwołaniu od decyzji, a także w toku postępowania przed organem drugiej instancji, który rozpoznaje sprawę merytorycznie i ustosunkował się do zarzutów pisma. Dlatego Sąd przyjął, że naruszenie art. 10 § 1 w tej konkretnej sprawie nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania, bowiem skarżąca nie została pozbawiona w toku postępowania możliwości przedstawienia własnego stanowiska odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, zapoznawała się ze zgromadzonymi w sprawie dowodami, a organy administracji ustosunkowywały się pisemnie do wniosków i oświadczeń składanych przez skarżącą. Można więc stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie powyższe naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybień ani tych wywiedzionych w skardze zarówno w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów k.p.a., ani też innych - branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wobec powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił stosownie do treści art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. dc