II SA/Łd 365/14

Dnia 26 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014 roku sprawy ze skarg Z. A. i S. A., J. P., A. C. – S., C. C. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji 1. ze skargi Z. A. i S. A. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...]; 2. odrzuca skargi J. P., A. C.-S., C. C. i A. C.; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. solidarnie na rzecz Z. A. i S. A. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z dnia [...] nr[...], ustalającej dla Miasta P. sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na urządzeniu placu gier i zabaw. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2013 r. (uzupełnionym w dniu 3 września 2013 r.) Miasto P. wniosło o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na urządzeniu placu gier i zabaw obejmującej lokalizację elementów małej architektury (ławek, urządzeń typowych dla placów gier i zabaw) oraz boiska wielofunkcyjnego, przewidzianego do realizacji na terenie nieruchomości przy ulicy A – B, na działkach o numerach ewidencyjnych 291/1, 291/2 obręb [...] w P. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P. ustalił dla Miasta P. sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W wyniku rozpoznania odwołań Z. i S. A., A. C.-S., W. i Z. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zarzuciło, że organ rozpoznał wniosek dotknięty wadami formalnymi, bowiem wniosek nie określił wymiarów poszczególnych obiektów (poza wskazaniem powierzchni płyty boiska do piłki nożnej i placu zabaw), nadto koncepcja planowanej inwestycji nie została przedstawiona w formie graficznej. Organ zarzucił też brak w aktach pełnomocnictwa do działania z upoważnienia Prezydenta Miasta P. przez Pełnomocnika Prezydenta Miasta ds. Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Zdrowia i Pomocy Społecznej. Dodał także, że organ I instancji nie wyznaczył obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Jego zdaniem, biorąc pod uwagę, że inwestycja dotyczy m.in. urządzenia boiska wielofunkcyjnego (np. do piłki nożnej) można mieć wątpliwości, czy inwestycja nie będzie generować hałasu, dlatego też organ I instancji winien ponownie przeanalizować faktyczne oddziaływanie inwestycji na grunty sąsiednie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta w P. nr XLI/710/05 z dnia 5 października 2005 r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. [...] nr 327, poz. 2988 ze zm.), ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskazał, że powierzchnia boiska będzie wynosić do 792m², powierzchnia projektowanej nawierzchni poliuretanowej placu zabaw - do 142,5m², powierzchnia nawierzchni trawiastej placu zabaw - do 382m², przy czym nałożył obowiązek zachowania min. 50% nieruchomości jako powierzchni aktywnej przyrodniczo, niezabudowanej, nieutwardzonej nawierzchnią sztuczną. Wskazał, że w ramach wykonania boiska wielofunkcyjnego przewiduje się lokalizację: bramek stacjonarnych, piłkochwytów, trawiastej płyty boiska. W skład placu gier i zabaw planuje się lokalizację: nawierzchni poliuretanowej, ogrodzenia, zjeżdżalni ze schodami, zestawu gimnastycznego, karuzeli o 120 cm z kierownicą i siedziskami, huśtawek wagowych dwuosobowych (2 sztuki), bujaków (2 sztuki), stolika piknikowego, koszy na śmieci (2 sztuki), regulaminu placu zabaw - tablicy informacyjnej oraz piaskownicy. Wnioskodawca nie ma zamiaru zaopatrzenia projektowanej inwestycji w niezbędną infrastrukturę techniczną. Wody opadowe będą odprowadzane powierzchniowo na teren nieruchomości, a dostęp do drogi publicznej zostanie zapewniony poprzez istniejący zjazd z ul. A. W ramach wymagań ochrony interesów osób trzecich wskazał, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, gazu ziemnego oraz ze środków łączności, ograniczenia lub pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowania, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Organ wyjaśnił, że dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego, a także uzgodnił decyzję z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta (postanowienie z dnia [...]) i stwierdził, że wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodał, że decyzja nie przesądza o tym czy zamierzenie nią objęte będzie realizowane, nie uprawnia do prowadzenia robót budowlanych, a także do podejmowania działań, mogących naruszyć interes prawny innych osób. Decyzja wskazuje jedynie, że inwestycja może być realizowana na wskazanym terenie. Ustalony decyzją przedmiot inwestycji podlega zaś dalszym szczegółowym ustaleniom na podstawie przepisów Prawa budowlanego w odrębnym postępowaniu na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli W. i Z. K., A. C.-S. oraz Z. i S. A. i J. P. Zarzucili, że decyzja narusza przepisy art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazali, że samowolne użytkowanie tej działki jako boiska już w przeszłości rodziło wiele konfliktów i protestów, kierowanych do Urzędu Miasta. Budowa boiska wielofunkcyjnego w gęstej zabudowie domów jednorodzinnych jest nie do zaakceptowania, bowiem teren działek o numerach ewidencyjnych 291/1 i 291/2 powinien być przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną, co byłoby zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa oraz znajduje także swoje ekonomiczne uzasadnienie ze względu na wykorzystanie istniejącej infrastruktury. Ich zdaniem, sąsiedztwo boiska jest bardzo uciążliwe i zakłócające spokój mieszkańców. Ponadto, wydając decyzję organ I instancji nie uwzględnił uzasadnionych interesów osób trzecich, ograniczając swobodę mieszkańców w korzystaniu z własnych nieruchomości, nie zabezpieczył mieszkańców sąsiednich budynków przed uciążliwym hałasem oraz naruszaniem ich własności przez przyszłych użytkowników boiska. Zarzucili, że organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej oraz nie podjął czynności, o których mowa w art. 7 i 77 k.p.a. Podnieśli, że organ zbyt lakonicznie odniósł się do sprzeciwów, wnoszonych przez mieszkańców, wedle których boisko wielofunkcyjne winno być lokalizowane gdzieś na uboczu, a nie w sercu starego osiedla mieszkaniowego. Ich zdaniem, budowa boiska wielofunkcyjnego nie jest zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. umorzyło postępowanie odwoławcze, wszczęte odwołaniem J. P., uznając, iż nie posiada ona przymiotu strony. Natomiast wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] tenże organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w następstwie rozpoznania odwołań W. i Z. K., A. C. – S. oraz Z. i S. A. Kolegium wyjaśniło, że na rozpatrywanym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydanie zaskarżonej decyzji organ I instancji poprzedził analizą zagospodarowania terenów sąsiednich przeprowadzoną na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której wyniki stanowią załączniki nr 2 i 3 do decyzji. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej przeprowadzonej na obszarze wyznaczonym w odległości 50 m od granic działki objętej inwestycją wynika, że w obszarze analizowanym występują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą zabudową gospodarczo-garażową oraz usługową. Według organu I instancji planowana inwestycja stanowi rodzaj robót budowlanych, uzupełniających właściwe użytkowanie istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej. Realizacja inwestycji nie spowoduje dysharmonii w przestrzeni i sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, jak również stanowi kontynuację założeń planistycznych Miasta. Przedsięwzięcie nie jest inwestycją należącą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak również mogących go wymagać. Wskazał, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), określają wymogi bezpieczeństwa, którym podlegają place zabaw i boisko wielofunkcyjne. Art. 5 ust. 2 tej ustawy określa ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, m.in. ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie. Istotną kwestią dla placów zabaw jest szczególna ochrona osób trzecich przed nadmiernym hałasem spowodowanym przez użytkowanie urządzeń zabawowych. Dyrektywa Nowego Podejścia Rady Wspólnot Europejskich o wyrobach budowlanych (DWB), wraz ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 93/68/EEC, określa, że obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby hałas, na który narażeni są mieszkańcy i ludzie znajdujący się w pobliżu obiektów, nie przekraczał poziomu stanowiącego zagrożenie dla ich zdrowia oraz pozwalał im spać, odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach. Dodatkowe warunki lokalizacyjne dotyczące placów zabaw są określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ stwierdził, że w obszarze analizy zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczo - garażową oraz usługową. Planowana inwestycja stanowi rodzaj robót budowlanych, uzupełniających właściwe użytkowanie istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej. Realizacja inwestycji nie spowoduje dysharmonii w przestrzeni i sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, jak również stanowi kontynuację założeń planistycznych Miasta. Zdaniem Kolegium, w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy nie może być rozważana kwestia celowości czy słuszności planowanej inwestycji. O wyniku postępowania nie mogą przesądzać też obawy właścicieli nieruchomości, znajdujących się w sąsiedztwie terenu projektowanej inwestycji, co do negatywnego jej oddziaływania. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem wstępnym i nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, a w efekcie do podejmowania czynności, mogących doprowadzić do naruszenia interesów innych osób. Ponadto, stosownie do art. 56 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla nowej zabudowy, o ile zachodzą przesłanki określone w art. 61 ust. 1 tej ustawy i nie sprzeciwiają się temu przepisy odrębne, do których nie zalicza się przepisów prawa budowlanego, które nie należą do materii z zakresu planowania przestrzennego. Dla podjęcia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy na określonym terenie nie jest wymagana zgoda właścicieli działek, na której inwestycja jest planowana, a także właścicieli sąsiednich nieruchomości, gdyż stosunki pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości normowane są przepisami prawa cywilnego - art. 199-205 i następne Kodeksu cywilnego. W ocenie Kolegium, inwestycja o charakterze wskazanym przez inwestora sprzyja rozwojowi sportu oraz służy zaspokojeniu potrzeb rekreacyjnych społeczności lokalnej. Zatem nie można stwierdzić jej sprzeczności z istniejącą zabudową jednorodzinną. Ustalenie warunków zabudowy dla projektowanego zadania znajduje więc uzasadnienie, a zatem nie można odmówić dla niego ustalenia warunków zabudowy. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że sporządzona dla wnioskowanego terenu i terenów sąsiednich analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania wykazała, że projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie jest niezgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja odpowiada także treści art. 54 ustawy i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym, zawiera klauzulę wynikającą z art. 63 ust. 2 ustawy, a ponadto projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego architekta (art. 60 ust. 4 cytowanej ustawy). Jednobrzmiące skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] złożyli Z. i S. A., J. P., C. i A. C. oraz A. C.-S. Skarga Z. i S. A. zarejestrowana została pod sygnaturą II SA/Łd 365/14, skarga J. P. pod sygnaturą II SA/Łd 366/14, skarga A. C. – S. pod sygnaturą II SA/Łd 367/14, zaś skarga C. i A. C. pod sygnaturą II SA/Łd 368/14. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, powielając argumentację zawartą w odwołaniach. Zakwestionowali krąg stron postępowania, którymi powinni być mieszkańcy przyległych domów, a nie tylko właściciele działek. Ich zdaniem, inwestycję powinien oddzielać ekran dźwiękochłonny. Poddali także w wątpliwość prawidłowość użytych w decyzji pierwszoinstacyjnej pieczęci tj. nagłówkowej, okrągłej oraz osoby działającej w imieniu organu. Podkreślili, że w analizowanym obszarze nie znajduje się żaden obiekt o podobnej funkcji, przy czym w zabudowie jednorodzinnej można zlokalizować obiekty użyteczności publicznej, o ile uciążliwość ich oddziaływania będzie mieściła się w granicach nieruchomości, na której jest zlokalizowana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Ponadto, wyjaśniło, że Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P. na podstawie uchwały Rady Miasta w P. nr XLI/710/05 z dnia 5 października 2005 r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. [...] nr 327, poz. 2988 ze zm.) został upoważniony m.in. do wydawania decyzji wynikających z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014r., wydanym na rozprawie, połączono do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn.akt II SA/Łd 365/14, II SA/Łd 366/14, II SA/Łd 367/14, II SA/Łd 368/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy na konieczność odrzucenia skarg J. P., A. C. – S., C. C. i A. C. Stosownie bowiem do treści art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Dodatkowo stosownie do art. 220 § 1 i art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały, przy czym sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak natomiast wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż pisma zawierające wezwania do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skarg wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania powyższych obowiązków zostały doręczone skarżącym J. P., A. C. – S., C. C. i A. C. zaś ustawowy 7 – dniowy termin do ich uzupełniania upłynął bezskutecznie. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia skarg J. P., A. C. – S., C. C. i A. C. Skarga Z. A. i S. A. jest natomiast zasadna, aczkolwiek nie z powodu zarzutów, podniesionych dla jej uzasadnienia. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Z urzędu jest zobowiązany brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa i stosować środki, przewidziane w ustawie w celu ich usunięcia. Dotyczy to przy tym wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zaskarżona do sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. narusza w sposób istotny przepisy postępowania, co powoduje konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z akt sprawy wynika bowiem, że od decyzji organu I instancji zostały złożone odwołania pochodzące od 6 osób Z. i S. A., W. i Z. K., A. C. – S. oraz J. P. Organ odwoławczy merytorycznie rozpoznał odwołania Z. i S. A., W. i Z. K., A. C.– S., podejmując zaskarżoną decyzję, natomiast decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte odwołaniem J. P. Naruszył tym samym dyspozycję art. 138 k.p.a. stanowiącego, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§ 2). Kategoryczne sformułowanie przepisu art. 138 § 1 i 2 k.p.a., nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań, lecz wskazuje, że organ "wydaje decyzję". Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez wiele podmiotów, obowiązkiem organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie w ich przedmiocie jednego rozstrzygnięcia. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni podziela wypracowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych stanowisko, że w przypadku, gdy od decyzji organu I instancji złożonych zostaje wiele odwołań, organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 § 1 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organ II instancji jedną decyzją umorzy postępowanie odwoławcze w stosunku do tych odwołujących się, którzy nie posiadają interesu prawnego, dającego im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony oraz w wyniku rozpoznaniu odwołań pozostałych osób utrzyma decyzję organu I instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem (por. pkt 1 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07 - Lex nr 513841). Wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek łącznego ich rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania drugiego odwołania wniesionego przez inną osobę. Dlatego uznać należy, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, obligującym do uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 450/07 - Lex nr 518832, oraz w Łodzi z dnia 16 marca 2010 r., II SA/Łd 79/10, LEX nr 605686). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest także stanowisko, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej strony postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań skutkuje tym, że decyzja taka dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jako wydana bez podstawy prawnej) – vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1230/04 (LEX nr 176134) oraz z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1198/09 (LEX 746416), powołane w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2146/11 (LEX nr 1121207). Dla skutecznego wniesienia odwołania wystarczające jest również przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, co powoduje, iż skutecznym będzie odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Weryfikacja takiego stanowiska strony powinna nastąpić w trybie procesowym, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego (vide: uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, poz.119, LEX 37956). Niedopełnienie zatem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. obowiązku łącznego rozpatrzenia wszystkich odwołań złożonych od decyzji Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. musi skutkować oceną naruszenia przepisów postępowania w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji z powodów formalnych. W oparciu o przepis art. 135 p.p.s.a., uznając to za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, uchyleniu podlegała również decyzja z dnia [...], nr[...], rozstrzygająca o umorzeniu postępowania odwoławczego, wszczętego odwołaniem J. P. Z uwagi na procesowy charakter uchybień organu odwoławczego, które skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, przedwczesne i niecelowe było odnoszenie się do zarzutów skargi, związanych z materialnoprawną podstawą zaskarżonego orzeczenia. Ocena ta będzie możliwa dopiero po prawidłowym przeprowadzaniu i zakończeniu postępowania odwoławczego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze, zobligowane będzie uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną, łącznie rozpoznając wszystkie wniesione odwołania. Uzasadnienie podjętej decyzji winno przy tym odnosić się również do charakteru planowanej inwestycji, w kontekście brzmienia art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz 518 ze zm.) i w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz. U. nr 127, poz. 857 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto natomiast na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżących Z. i S. A. solidarnie ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu. Z uwagi zaś na charakter prawny zaskarżonej decyzji (niepodlegającej wykonaniu i niewymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku. d.j.