II SA/Łd 417/14

Dnia 6 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 roku sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku W. S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą: rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowę ogrodzenia od strony wschodniej i południowej oraz zjazdu, na nieruchomości przy ul. A w Ł., działka nr 257 i nr 226/1. Jak wynika z akt sprawy postępowanie niniejsze wszczęte zostało na wniosek z dnia 2 sierpnia 2013 r., do którego inwestor załączył wymagane dokumenty, m.in. decyzję z dnia [...] o warunkach zabudowy oraz projekt budowlany. Dokumentację projektową inwestor uzupełnił, na wezwanie organu, poprzez usunięcie nieprawidłowości w projekcie. W dniu 2 września 2013 r. właścicielka sąsiedniej nieruchomości A. N. złożyła pismo informujące, że ściana wschodnia należącego do niej budynku, na parterze i piętrze, posiada cztery okna od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, podnosząc jednocześnie, iż nie jest spełniony warunek dostępu do nich światła dziennego z uwagi na projektowaną rozbudowę. Wobec zastrzeżeń A. N. i po ustaleniu, iż w aktach projektowych znajduje się analiza nasłonecznienia ale tylko dla jednego okna w ścianie wschodniej na parterze, organ zlecił uzupełnienie analizy. Pismem z dnia 23 września 2013 r. inwestor poinformował o usunięciu nieprawidłowości w kwestii nasłonecznienia wszystkich pomieszczeń posiadających okna w ścianie wschodniej. W dalszej kolejności inwestor, na wezwanie organu, uzupełnił przyjęte w projekcie rozwiązania dotyczące odprowadzenia wód opadowych na teren własny nieruchomości, w wyniku uzyskania pisma ZWiK z dnia 30 października 2013 r., informującego o braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej wód opadowych z ww. terenu, zastosował § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis ten przewiduje, iż działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w razie braku takiej możliwości, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. Reasumując, organ stwierdził, iż inwestor w pełni wywiązał się ze wszystkich wezwań do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, jednocześnie złożył wymagane prawem dokumenty, a planowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i obowiązującymi przepisami. W terminie prawem przewidzianym odwołanie złożyła A. N. zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1b, pkt 8 i pkt 9 ustawy. Odwołująca podkreśliła, iż projektowana inwestycja zakłada usytuowanie budynku w odległości 4,31m od południowo-wschodniej elewacji jej domu, w której ścianie znajdują się okna. Pozostaje to w sprzeczności z przepisami dotyczącymi poszanowania interesów osób trzecich, zacienianiu i przesłanianiu elewacji, § 13 i § 60 rozporządzenia. Dodała, iż w załączonych do projektu wykresach pominięto jako krawędź przesłaniającą kalenicę projektowanego budynku, wykorzystując do obliczeń wysokości przesłaniającej tylko położony niżej okap dachu, wykazano w ten sposób brak przesłaniania, zatem i zacieniania okna w salonie, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Jednocześnie ze względu na planowaną odległość między budynkami nie spełnione są wymagania określone w § 271 rozporządzenia, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego. Nadto, w projektowanym budynku nie zostały spełnione wymagania nałożone decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] związane z rozwiązaniami architektonicznymi, nawiązaniu do sąsiedniej zabudowy osiedla domów, odtworzenie schodkowych attyk w szczytowych (bocznych) elewacjach budynku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż z dokumentacji technicznej wynika, że obiekt wraz z związanymi urządzeniami budowlanymi został zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego (art. 5 ust. 1 pkt 1b ustawy). Budynek oddzielony jest od innych budynków elementami oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana zachodnia, od strony nieruchomości odwołującej, jest ścianą wydzielenia pożarowego poprzez likwidację okien i zastosowanie materiału niepalnego. Dach o konstrukcji drewnianej pokryty ma być w całości dachówką cementową, która jest materiałem niepalnym. Dalej, iż zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, budynek na działce ma być sytuowany od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zgodnie zaś z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Organ zwrócił uwagę, iż w niniejszej sprawie odległość budynku od granicy działki sąsiedniej od strony zachodniej wynosi 3m i 2,45m. Mając na uwadze zarzut odwołania dotyczący naruszenia § 13 i § 60 rozporządzenia organ wyjaśnił, że w projekcie przeprowadzono analizę przesłaniania okien na parterze i I piętrze budynku na działce odwołującej. Wysokość przesłaniania została określona zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Gdyby, jak sugeruje odwołująca, w wykresach sporządzonych dla potrzeb sprawy przyjęto jako krawędź przesłaniającą kalenice wówczas konsekwentnie zostanie odsunięta przesłaniająca część budynku i nie będzie się ona również znajdowała między ramionami kąta wyznaczonego zgodnie z ww przepisami. Z wykonanej analizy wynika, że odległość budynku nadbudowanego i rozbudowanego od obiektu na działce sąsiedniej umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń. Nie ma podstaw do twierdzenia, że nadbudowa i rozbudowa przedmiotowego obiektu wpłynie na naruszenie wymagań określonych w § 60 rozporządzenia. Natomiast § 271 rozporządzenia, przywoływany w odwołaniu, nie ma zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy odległości miedzy ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia pożarowego. W projektowanym budynku ściana od strony zachodniej, od granicy z działką odwołującej, jest ścianą wydzielenia przeciwpożarowego. Organ odwoławczy podzielił zarzut odwołania w zakresie niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie attyki w szczytowych elewacjach budynku. W decyzji o warunkach zabudowy narzucono bowiem obowiązek dostosowania rozwiązań architektonicznych i materiałowo kolorystycznych, projektowanego budynku w zakresie formy, proporcji i kolorystyki oraz zastosowanych materiałów elewacyjnych do sąsiedniej zabudowy osiedla domów przy ul. A, w szczególności należało odtworzyć schodkowe attyki w szczytowych (bocznych) elewacjach budynku. Jednakże w dniu 2 stycznia 2014 r. organ wezwał inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie odtworzenia schodkowych attyk w szczytowych bocznych elewacjach budynku. Inwestor wywiązał się z tego obowiązku. Natomiast pozostałe warunki ustalone w decyzji z dnia [...] zostały spełnione, m.in. szerokość elewacji frontowej do 18m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (wysokość okapu głównych połaci dachu) nie więcej niż 5,7m, kąt nachylenia połaci dachowych do 20%, wysokość kalenicy nie więcej niż 7,5m, dwuspadowy dach. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż analiza przedłożonej dokumentacji projektowej nie budzi wątpliwości co do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy oraz obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt jest komplety i posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenie wymagane art. 12 ust. 7 ustawy. Projekt został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania zaświadczeniami. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem organu wobec powyższego stwierdzić należy, iż inwestor spełnił wszystkie wymagania do uzyskania pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów, co uzasadnia jej utrzymanie w obrocie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. N. zarzuciła błędną i dowolną interpretację przepisów Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie art. 6 – art. 10, art. 75, art. 77, art. 81, art. 136, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację, niezastosowanie lub błędne zastosowanie. Skarżąca podkreśliła, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 136 w związku z art. 15 k.p.a, gdyż w następstwie wezwania do uzupełnienia projektu – poprzez usunięcie niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie attyki - zatwierdzony został zupełnie nowy projekt, a skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z nową koncepcją projektową. Strona nie podziela zapatrywania organu odwoławczego, który odmówił przeprowadzenia wizji lokalnej, gdyż jak przewiduje art. 81 ust. 4 ustawy, organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą dokonywać czynności kontrolnych, a protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji. Strona dodała, iż brak w decyzji zapewnienia, że przewidziane rozwiązania przeciwpożarowe uzyskały pozytywną opinię rzeczoznawcy p.poż. Na koniec strona zwróciła uwagę, iż § 12 ust. 3 rozporządzenia dotyczy działek budowlanych o szerokości mniejszej niż 16 m, zaś działka inwestora w ocenie strony do takich nie należy, co za tym błędne jest powoływanie się przez organ odwoławczy na tę regulację. Kończąc strona wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą W. S. projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującą: rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowę ogrodzenia od strony wschodniej i południowej oraz zjazdu, na nieruchomości przy ul. A w Ł., działka nr 257 i nr 226/1. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Jak wyżej wskazano, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zatem wyłącznie kwestia legalności kontrolowanych aktów. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna, odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa bowiem na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 ustawy). Przechodząc do kontroli zaskarżonych decyzji podkreślić trzeba, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. I co istotne, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Użyty w art. 35 ust. 4 ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r., sygn.akt II SA/Łd 454/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje zaś, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona wymagana oraz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie budzi wątpliwości sądu, że dla potrzeb przedmiotowej inwestycji wydana została ostateczna, funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...]. Organ architektoniczny związany jest ustaleniami zawartymi w tejże decyzji. Jak wynika to z uzasadnienia rozstrzygnięcia i dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone należycie i organ prawidłowo ustalił, że parametry przedmiotowej inwestycji przewidziane w projekcie budowlanym odpowiadają szczegółowym dyspozycjom i danym określonym w warunkach zabudowy, wskazując i porównując przy tym konkretne dane liczbowe. Inwestor złożył nadto oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością zajętą pod inwestycję. Przepis art. 33 ust. 2 ustawy wskazuje natomiast jakie dokumenty winny być załączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Dokumenty te, jak wynika z analizy materiału dowodowego zostały złożone bezpośrednio z wnioskiem o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji a część w ramach realizacji obowiązków nałożonych przez organ, zgodnie z wytycznymi sformułowanymi przez organ. Przede wszystkim, co zarzuciła skarżąca już w odwołaniu, a co zostało przez organ II instancji uwzględnione, projektowany budynek nie był zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy dotyczące odtworzenia schodkowych attyk w szczytowych elewacjach budynku. Niemniej jednak nie sposób nie dostrzec, iż inwestor na wezwanie organu II instancji dostosował projekt budynku poprzez zastosowanie schodkowych attyk w szczytowych elewacjach budynku i co ważne zmiana ta, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie spowodowała, iż mamy do czynienia z nową inwestycją. Co oznacza, iż nie został naruszony przez organ odwoławczy przepis art. 15 w związku z art. 136 k.p.a., gdyż nie zostały przekroczone granice dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Dostosowanie projektowanego budynku do wymagań przewidzianych w decyzji ustalającej warunki zabudowy, w opisanym zakresie, nie zmieniło żadnego z pierwotnych parametrów budynku. Nie spowodowało powiększenia jego kubatury, ani tym bardziej jego wysokości. Nie mamy zatem do czynienia z nową inwestycją, która w ocenie skarżącej wymagałaby przeprowadzenia nowego postępowania. Natomiast, jak wynika z akt administracyjnych, przed wydaniem decyzji organu II instancji strona skarżąca została wezwana, w ramach realizacji uprawnienia opisanego w art. 10 k.p.a., do zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego. Z prawa tego strona skorzystała a tym samym miała możliwość przeanalizowania nowego projektu, który – podobnie jak poprzedni – nie generuje oddziaływania na działkę skarżącej, która w zasadzie nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego z szeroko rozumianego prawa budowlanego, do którego naruszenia mogłoby dojść na skutek udzielenia pozwolenia na budowę zatwierdzonego, nowego projektu. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wypracowane na tle przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy stanowisko judykatury, iż ochronie w procesie budowlanym podlegają nie jakiekolwiek interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. oparte o konkretne przepisy prawa, z których strony postępowania mogą wywieść przysługujące im uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, nie można rozumieć w ten sposób, że interes osób trzecich nim chroniony może naruszać prawo inwestora wynikające z art. 4 ustawy (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2013 r., sygn.akt IV SA/Po 183/13; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2012 r., sygn.akt II SA/Bk 648/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r., sygn.akt VII SA/Wa 2249/11; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn.akt II OSK 643/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując zaskarżony akt w świetle materiału dowodowego sprawy nie sposób także podzielić zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia postanowień § 12 ust. 3 rozporządzenia. Po pierwsze, wbrew przekonaniu strony skarżącej działka inwestora posiada wymiary 11,80m x 22,55m. Ustalenie szerokości opisanego terenu wynika jednoznacznie z pomiarów geodezyjnych odzwierciedlonych na mapie sytuacyjno-wysokościowej przedstawiającej zagospodarowanie terenu oraz z części opisowej do projektu. I zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Jak natomiast zasadnie stwierdził organ, odległość budynku od granicy działki sąsiedniej od strony zachodniej wynosi 3m i 2,45m. Usytuowanie takie jest tym samym prawidłowe. W ocenie sądu nie sposób podzielić zarzutów skarżącej w kwestii naruszenia przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Organ dokonał wnikliwej analizy przedłożonej dokumentacji projektowej w świetle obowiązujących przepisów i zasadnie ustalił, iż budynek oddzielony jest od innych budynków elementami oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana zachodnia, od strony działki skarżącej, jest ścianą wydzielenia pożarowego poprzez likwidację okien i zastosowanie materiału niepalnego. Z kolei dach o konstrukcji drewnianej będzie w całości pokryty dachówką cementową, która jest materiałem niepalnym. I jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, uregulowanie § 271 rozporządzenia nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż regulacja ta dotyczy odległości między ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Podobnie jak nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia § 13 i § 60 rozporządzenia. W aktach sprawy znajdują się analizy przesłaniania dla wszystkich okien na parterze i pierwszym piętrze budynku skarżącej. Analizy te zostały sporządzone przez uprawniony podmiot a ich wyniki nie budzą zastrzeżeń, co wykazał organ odwoławczy. Zarówno nadbudowa jak i rozbudowa obiektu nie spowoduje ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń skarżącej. Wnikliwa analiza zgromadzonych przez organy obu instancji materiałów dowodowych nie pozostawia wątpliwości, iż postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad procedury administracyjnych. Tym samym, żaden z zarzutów skargi, sformułowanych w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia, tym bardziej, iż w istocie skarżąca ograniczyła się do gołosłownego przywołania podstawowych zasad, bez wykazania jaki sposób, czy w jakim zakresie zostały naruszone. Organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy. A skoro tak, a nadto uznając, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 ustawy. Użyty w tym ostatnim przepisie zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia wymienionych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 ustawy uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym też zakresie powołany przepis nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy wydawaniu pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11; wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 497/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując wskazać wypada, iż organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Jednocześnie organy administracji architektoniczno – budowlanej w sposób kompleksowy rozstrzygnęły wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżącą w toku postępowania. W tej sytuacji, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi. a.bł.