II SA/Łd 447/16

Dnia 3 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. P. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, Nr [...] uchylającą decyzję Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W treści skargi jej autorka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie skargi ogranicza się do merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i przekazująca sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Merytorycznie oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania w pierwszej kolejności podnieść należy, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Konkludując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 P.p.s.a., może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str. 120 – 126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 293 – 303). Analizując treść decyzji – w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania – stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jej mocy praw, zatem wstrzymanie wykonania byłoby bezprzedmiotowe. W związku z tym nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy dostrzec, iż decyzja kasacyjna (uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia) nie jest aktem, który podlegałby wykonaniu (por. np. postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 21 stycznia 2011 roku, sygn. akt: II OZ 6/11; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. np. postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny: z dnia 15 maja 2014 roku, sygn. akt: II OZ 471/14; 24 kwietnia 2014 roku, sygn. akt: II FZ 470/14; 8 stycznia 2014 roku, sygn. akt: II GZ 759/13 i inne). Także decyzja o warunkach zabudowy wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia inwestycji, a sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 4, Warszawa 2010, str. 205; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, uwaga nr 7 do art. 61 oraz postanowienia NSA: z dnia 27 listopada 2013 roku, II OZ 1074/13; z dnia 26 listopada 2013 roku, II OZ 1081/13; z dnia 16 listopada 2011 roku, II OZ 1108/11; z dnia 13 października 2011 roku, II OZ 964/11 i inne). Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela zacytowane poglądy. W tej sytuacji sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. A. P.