II SA/Łd 465/15

Dnia 14 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez A. M., Z. R., T. T., E. M., T. L., B. K., W. P., T. U. reprezentowanych przez radcę prawnego K.W., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...]. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej (o pow. sprzedaży do 390m2), przewidzianej do realizacji na działkach nr 77/3 i 77/5-11 przy ul. A 190 w Ł. W wyniku złożonego do SKO w Ł. przez wspomniane wyżej osoby w dniu [...] wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Kolegium decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności, wskazując, że nie dopatrzyło się w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wad świadczących o jej rażącej sprzeczności z prawem. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. M., Z. R., T. T., E. M., T. L., B. K., W. P., T. U. - reprezentowani przez radcę prawnego K. W. zarzucili decyzji Kolegium naruszenie: art. 7, art. 77, art. 80, art. 84 k.p.a. w związku z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego architekta lub urbanisty i sporządzenia analizy na okoliczność zgodności inwestycji z przepisami art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "u.p.z.p."; art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nieuwzględnienie walorów krajobrazowych i środowiskowych, sankcjonując inwestycję w kształcie przyjętym decyzją; art. 61 ust. 1, art. 52 ust. 2 u.p.z.p. poprzez ustalenie wysokości obiektu o 9 m wyższego niż sąsiednie; § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu poprzez przyjęcie, iż decyzja określa wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - decyzja określa ten parametr w kondygnacjach, a nie w metrach jak powinna; § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, iż określenie w decyzji miejsc parkingowych nie narusza rażąco prawa. Strony zarzuciły także naruszenie przepisów art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez automatyczne przyjęcie, iż założenia analizy urbanistycznej (bez dokonania jej oceny po względem spójności, logiki i rzeczowości) nie stanowią rażącego naruszenia prawa. Kolegium ponadto bezzasadnie, zdaniem wnioskujących, utożsamia "działkę sąsiednią" z "obszarem analizowanym" i w konsekwencji ustala parametry obiektu zupełnie odbiegające od tych, które posiadają budynki sąsiednie. Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1, art. 158 § 1 k.p.a., art. 59 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Według Kolegium przedmiotem orzekania organów był wniosek B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. z dnia 26 czerwca 2007 r., uzupełniony ostatecznie w dniu 20 maja 2008 r., o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej (o pow. sprzedaży do 390m2), przewidzianej do realizacji na działkach nr 77/3 i 77/5-11, obręb [...] przy ul. A 190 w Ł. Przywołując w następnej kolejności brzmienie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) – dalej w skrócie "rozporządzenie". Stosownie do przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Zdaniem Kolegium w rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Wyznaczony w przedmiotowej sprawie obszar analizowany spełnia wymagania § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty wskazują także, iż organ ustalając warunki zabudowy prawidłowo przeanalizował istniejącą w tym obszarze zabudowę i w kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy nawiązał do niej w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Analiza wykazała, że na przedmiotowym terenie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna, usługowa, dlatego też - zdaniem Kolegium - planowana inwestycja mieści się w funkcji zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. Prawidłowo także, po przeanalizowaniu wskaźników obliczonych na podstawie zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym, określono parametry i cechy nowej zabudowy. Na podstawie przeprowadzonej analizy ustalono, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów wniosku Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "działka sąsiednia", które zawiera art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Działką sąsiednią jest bowiem każda działka, znajdująca się w obrębie obszaru analizowanego, wyznaczanego na podstawie przepisu § 3 rozporządzenia. Nie chodzi tu zatem o działki bezpośrednio graniczące z terenem inwestycji. Prawidłowo więc organ I instancji ocenił zabudowę w obszarze analizowanym uwzględniając wszystkie nieruchomości nim objęte. W konsekwencji wyznacznikiem dla nowej zabudowy jest wszelka zabudowa istniejąca w obszarze poddanym analizie, a nie dominująca czy istniejąca na działce bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Okoliczność, że działki, na których znajdują się wielokondygnacyjne budynki mieszkalne, które posłużyły jako wyznacznik dla ustalenia parametrów dla planowanych budynków, nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, nie oznacza, że działki te są pozbawione waloru "działki sąsiedniej" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W przekonaniu Kolegium niezasadny jest również zarzut rażącego naruszenia § 7 rozporządzenia poprzez określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie w metrach, a ilością kondygnacji. Takie określenie nie jest wykluczone w okolicznościach konkretnej sprawy, zwłaszcza, gdy dotyczy zabudowy wielorodzinnej i wynika z analizy terenu otaczającego planowaną inwestycji. Posługiwanie się w analizie pojęciem ilości kondygnacji w odniesieniu do parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej całej analizowanej zabudowy, pozwala na konkluzję, że ustalona decyzją wysokość nie wpłynie dysharmonijnie na otoczenie terenu inwestycji i nie zaburzy istniejącego tam ładu przestrzennego. Jednocześnie Kolegium podniosło, że bez znaczenia dla ustalenia parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej pozostaje natomiast powołana we wniosku o stwierdzenie nieważności treść pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia 4 grudnia 2007 r., czyli opinia biegłego architekta lub urbanisty (jak wskazano we wniosku z dnia 16 marca 2015 r.). Procedura ustalenia warunków zabudowy jest sformalizowanym ciągiem prawnym, który nie przewiduje uzyskiwania w toku opinii biegłych architektów czy urbanistów. W świetle powyższego za pozbawiony podstaw SKO uznało też zawarty w treści wniosku o stwierdzenie nieważności, wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego architekta lub urbanisty, a sprowadzający się w istocie do sporządzenia kolejnej analizy urbanistycznej w sprawie. Dowodem w przedmiotowej sprawie jest niewątpliwie przeprowadzona analiza urbanistyczna. Sporządzona w jej ramach tabela zawiera dane liczbowe, dotyczące istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, w tym dotyczące wysokości tej zabudowy. Wysokość istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy (wskazaną poprzez ilość kondygnacji) potwierdzają też załączone do akt mapy. Uzyskane tą drogą wyniki, stanowiły podstawę do ustalenia parametrów dla planowanej inwestycji (w tym kwestionowanego) w treści projektu decyzji, przygotowanego zresztą przez osobę legitymującą się stosownym przygotowaniem zawodowym. To, że strony podważają te ustalenia, nie może stanowić automatycznej podstawy do sporządzenia kolejnej analizy. W ocenie SKO dane, o których mowa powyżej, mają wystarczającą moc dowodową dla oceny możliwości realizacji inwestycji o wnioskowanych parametrach na wnioskowanym terenie. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska organ zauważył, że w rozpatrywanej sprawie trudno jest się dopatrzeć jakichś wyjątkowych i szczególnych walorów krajobrazowych, czy klimatycznych, które na skutek inwestycji mogłyby ulec nieodwracalnemu zniszczeniu, w sytuacji gdy planowane czterokondygnacyjne obiekty mają być lokowane w sąsiedztwie licznej w końcu zabudowy mieszkaniowej i usługowej o wysokości 10m. Następnie Kolegium stwierdziło, że ustalając pozostałe parametry organ I instancji w sposób oczywisty nawiązał do istniejącej w obszarze zabudowy mieszkaniowej: wskaźnik powierzchni zabudowy - do 0,50 mieszczący się w przedziale wielkości tego parametru z obszaru analizowanego, gdzie kształtuje się on na poziomie od 0,09 do 0,62, szerokość elewacji frontowej pojedynczego budynku - do 80m, odpowiadająca szerokości elewacji frontowej zabudowy wielorodzinnej na działce nr 236/36, geometria dachów nawiązująca do dachów zabudowy w obszarze analizy. Wskazując w dalszej kolejności na treść § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie SKO podniosło, że przepis ten nakazuje jeszcze w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, określić wymagania w przedmiocie miejsc parkingowych, tak aby w postępowaniu o pozwoleniu na budowę możliwe stało się wskazanie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych. Przepis ten niewątpliwie ma charakter ochrony interesów innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie interesów skarżących. W pkt 3 decyzji Prezydenta Miasta Ł. określono warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej, w tym także ustalono kwestie związane z miejscami parkingowymi w sposób, w jaki winno się ustalać tę kwestię na etapie warunków zabudowy. W kwestii zarzutu rażącego naruszenia prawa Kolegium zauważyło, że przeprowadzona dla potrzeb tego postępowania analiza urbanistyczna zawiera wady, brak jest części opisowej analizy urbanistycznej, akta zawierają jedynie tabelę zawierającą zestawienie cech i to nie wszystkich, ocenianych nieruchomości. Również część graficzna budzi wątpliwości - mapa, która stanowi załącznik graficzny do analizy urbanistycznej nie odpowiada bowiem wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Pomimo stwierdzonych uchybień, brak jest - zdaniem Kolegium - podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Treść uzasadnienia rozważanej decyzji, załącznik graficzny oraz załącznik do decyzji pod nazwą "Wyniki z analizy urbanistycznej" wskazują, że w sprawie miała miejsce analiza urbanistyczna. Dokumenty te pozwalają ocenić funkcję i większość cech zabudowy istniejącej w otoczeniu terenu inwestycji. Zawarte zaś w nich dane są wystarczające dla oceny spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, zawierają bowiem dostateczne informacje, które umożliwiają orientację w kwestiach istotnych dla realizacji zasady dobrego sąsiedztwa oraz zasady zachowania ładu przestrzennego. Przepis § 3 rozporządzenia jest niejednolicie wykładany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Już sama ta okoliczność stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności ponieważ, gdy norma prawna wymaga dokonania jej interpretacji, a wynik tej wykładni może być różny, przyjęcia określonej wykładni nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. W takim przypadku trudno mówić o przekroczeniu prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, a jedynie można mówić o błędzie w wykładni prawa. SKO podniosło ponadto, że w treści wniosku o stwierdzenie nieważności strony zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy, niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Podsumowując, Kolegium w oparciu o analizę materiału dowodowego sprawy stwierdziło, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach zabudowy nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ani też przepisów rozporządzenia. Proste zestawienie treści przedmiotowej decyzji z przywołanymi przepisami nie wskazuje na ich oczywistą sprzeczność, zaś uchybienia, jakich dopuścił się organ, nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Niewątpliwie również postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem procedury administracyjnej, a wywiedzione stanowisko zostało uzasadnione w sposób wynikający z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Brak owej wadliwości odnosi się nie tylko do przesłanki rażącego naruszenia prawa, lecz rozciąga się także na pozostałe, uregulowane w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. podstawy stwierdzenia nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. M. - reprezentowana przez radcę prawnego K. W. wniosła o uchylenie wydanych przez Kolegium decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc zarzuty: I. naruszenia przepisów postępowania: - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności sprawy, niewyczerpującą ocenę dowodów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności: art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1, 6 i 7 u.p.z.p., § 7 ust. 1 i 2 i § 9 rozporządzenia, § 18 i 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - art. 7, 77, 80, 84 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. przez uznanie za prawidłową odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego architekta lub urbanisty i sporządzenia analizy urbanistycznej na okoliczność zgodności inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 109, działki nr ewid. 77/3, 77/5-11; obręb [...] i z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia, w sytuacji gdy znajdująca się w aktach sprawy opinia urbanistyczna jest niekompletna i zawiera liczne wady, co za tym idzie wbrew stanowisku SKO nie może mieć wystarczającej mocy dowodowej, - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez uznanie, iż automatyczne przyjęcie przez organ założeń zawartych we wniosku B Sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy i analizie urbanistycznej, bez dokonania oceny pod względem logiczności, spójności i rzeczowości oraz wezwania do uzupełnienia nie stanowi rażącego naruszenia wymienionych przepisów, - art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyczerpujące określenie motywów podjętego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji, a zatem mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, II. naruszenia przepisów prawa materialnego: - art. 61 ust. 1, 6 i 7 pkt 4 u.p.z.p. oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia przez błędne przyjęcie, iż decyzja wyznacza wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i w konsekwencji, że nie nastąpiło wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, § 7 ust. 1 przez błędne przyjęcie, iż mimo niespełnienia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p nie nastąpiło wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, - § 18 i 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy przez przyjęcie, iż określenie w zaskarżonej decyzji miejsc parkingowych nie stanowi rażącego naruszenia wymienionych przepisów; - art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 9 rozporządzenia przez przyjęcie, iż analiza urbanistyczna, która stanowi integralną część decyzji, zawierająca liczne wady, w tym nie zawiera części opisowej a w części graficznej mapa nie odpowiada wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie stanowi rażącego naruszenia wymienionych przepisów; - art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez bezpodstawne przyjęcie, iż zaskarżona decyzja nie narusza ładu przestrzennego, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe i kompozycyjno-estetyczne. W świetle powyższych zarzutów pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji Kolegium oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Pełnomocnik uczestnika postępowania B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uczestnik postępowania Z. R. poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Poddana kontroli tutejszego sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy własną decyzję tego organu z dnia [...] nie narusza norm obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Wspomniane rozstrzygnięcie zostało podjęte w ramach postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności. Celem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 K.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co przekłada się niewątpliwie na zakres procedowania przez organ administracyjny. Mianowicie, w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie - nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważność. Wobec tego przedmiotem rozważanego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane przewidziane w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. W tej sprawie wobec ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej, przewidzianej do realizacji na działkach nr 77/3 i 77/5-11, przy ul. A 190 w Ł. postawiono zarzut rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Chociaż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie definiują pojęcia "rażące naruszenie prawa", to w piśmiennictwie przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, podzielany w pełni przez tutejszy sąd, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo - w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa to zastosowanie normy prawa materialnego do stanu faktycznego niezapisanego w normie prawa materialnego, jak i odmowa zastosowania normy prawa materialnego do stanu faktycznego zapisanego w normie prawa materialnego, który wystąpił w sprawie rozstrzygniętej decyzją będącą przedmiotem weryfikacji w nadzwyczajnym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 17 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 2832/12 – Lex nr 1518037, 3 września 2014 r. sygn. akt II OSK 510/13 – Lex nr 1572748, 10 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2010/13 – Lex nr 1636863, 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2075/14 – Lex nr 1643276, 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2386/12 – Lex nr 1495274). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że ustawowe przesłanki wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zostały określone w art. 61 ust. 1 w pkt 1- 5 u.p.z.p. Zasadniczym warunkiem podjęcia decyzji w tym przedmiocie jest spełnienie zasady określanej mianem "dobrego sąsiedztwa", co ma miejsce wówczas, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ocena, czy w realiach konkretnej sprawy owa zasada została spełniona, a co za tym idzie, czy możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, uzależniona została przez ustawodawcę od przeprowadzenia przez właściwy organ analizy urbanistycznej zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza urbanistyczno-architektoniczna jest niewątpliwie środkiem dowodowym służącym ustaleniu, czy w granicach terenu wyznaczonego zgodnie z regułami określonymi w § 3 ust. 2 rozporządzenia znajduje się zabudowa, której funkcja oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu mogą stanowić punkt odniesienia dla ustalenia parametrów nowej zabudowy. Na jej podstawie organ zgodnie z wymogami rozporządzenia wykonawczego powinien ustalić obowiązującą linię nowej zabudowy (§ 4), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5), szerokość elewacji frontowej (§ 6), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7), geometrię dachu (§ 8). Wyniki rozważanej analizy zgodnie § 9 rozporządzenia powinny składać się z dwóch kompatybilnych ze sobą części: tekstowej oraz graficznej i stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego, skoro z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisem prawa, a ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. "zasada dobrego sąsiedztwa" określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji nie może stanowić natomiast wadliwie przeprowadzona analiza urbanistyczna, która, o czym była mowa wyżej, jest jedynie środkiem dowodowym służącym ustaleniu dobrego sąsiedztwa. Niewątpliwie błędnie przeprowadzona analiza urbanistyczno-architektoniczna, z licznymi uchybieniami przepisom rozporządzenia wykonawczego może mieć istotny wpływ na wynik decyzji o warunkach zabudowy i skutkować jej uchyleniem w toku zwykłego postępowania administracyjnego, lecz nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji ze skutkiem ex tunc. Trzeba bowiem wyraźnie odróżnić wady rażące (kwalifikowane) decyzji, których nie można zaakceptować z punktu widzenia praworządności, od wad, które mogą mieć decydujący wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, które tutejszy sąd w pełni aprobuje, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją, a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można by mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 600/09, 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1637/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 532/13, z dnia 30 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 584/13, z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 43/13, a także tutejszego sądu z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 893/14 – opublikowane na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. niewątpliwie uzasadnia stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu warunków zabudowy z powodu rażącego naruszeniem prawa. W motywach zaskarżonej decyzji, która bezspornie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. organ rzeczowo wyjaśnił, z jakich powodów odmówił stwierdzenia nieważności decyzji i szczegółowo ustosunkował się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności, powielonych następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze do sądu, a sąd tę argumentację Kolegium w pełni podziela. Przede wszystkim bezspornym jest, że ustalenie warunków zabudowy w realiach rozpoznawanej sprawy poprzedzało przeprowadzenie analizy urbanistycznej. Wprawdzie wspomniana analiza dotknięta jest pewnymi wadami, ponieważ brak jest jej części tekstowej, a w aktach sprawy znajduje się tabela obrazująca parametry (i to nie wszystkie) 23 nieruchomości znajdujących się w granicach terenu analizowanego, zaś mapa, na której sporządzono część graficzną analizy nie odpowiada dyspozycji art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to jednak rację ma Kolegium twierdząc, że w sprawie miała miejsce analiza urbanistyczna. Świadczą o tym motywy decyzji o warunkach zabudowy, załącznik graficzny oraz załącznik tekstowy do decyzji, którym są wnioski z analizy urbanistycznej. Proste zestawienie części graficznej analizy ze wspomnianą tabelą uzasadnia zaś wniosek, że w granicach terenu analizowanego wyznaczonego z poszanowaniem wymagań zakreślonych brzmieniem § 3 ust. 2 rozporządzenia występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa, która - co nie budzi wątpliwości - mogła stanowić punkt odniesienia do ustalenia parametrów nowej zabudowy. Wystąpienie na rozważanym terenie funkcji i cech zabudowy analogicznej z projektowaną potwierdza zaś stanowisko organu o spełnieniu w realiach tej sprawy "zasady dobrego sąsiedztwa" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przez pojęcie "działki sąsiedniej" nie można rozumieć wyłącznie działki graniczącej, czy też działek wybiórczo poddanych analizie planistycznej, ale należy odnieść to pojęcie do nieruchomości, terenów położonych w okolicy, tworzącej pewną urbanistyczną całość, w tym także po drugiej stronie tej samej ulicy. Wynika to z tego, że organ ustalając granice obszaru analizowanego, powinien mieć na względzie ustawową zasadę dobrego sąsiedztwa, określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 31/13 - Lex nr 1493701). Pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być jedynie projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 1000/12 – Lex nr 1351926). Innymi słowy, wystarczającym jest, aby na analizowanym obszarze znajdował się przynajmniej jeden obiekt pozwalający na stwierdzenie, że zamierzenie budowlane przedstawione we wniosku inwestora jest możliwe do zaakceptowania w świetle wymogów ładu przestrzennego, którym służyć ma zasada określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przy czym konieczność kontynuacji zabudowy nie oznacza obowiązku zabudowy identycznej, jak na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Zatem w tej sprawie, co potwierdza jednoznacznie materiał dowodowy, zasada dobrego sąsiedztwa została spełniona. Oceniając następnie ustalone decyzją o warunkach zabudowy parametry projektowanej inwestycji sąd podzielił w całości argumentację Kolegium, że nawiązują one do zabudowy występującej w granicach terenu analizowanego. Nie budzi wobec tego wątpliwości, że wskaźnik powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki albo terenu ustalony w decyzji "do 0,51" nie przekracza granicznych wartości minimalnych i maksymalnych tego parametru z obszaru analizowanego kształtujących się na poziomie od 0,09 do 0,62. Szerokość elewacji frontowej budynku określona na poziomie "do 80 m" odpowiada szerokości elewacji frontowej zabudowy wielorodzinnej na działce nr 236/36. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki określona "do czterech kondygnacji nadziemnych" w sytuacji, gdy zdecydowana większość budynków poddanych analizie posiada cztery i więcej kondygnacji (a nawet jedenaście kondygnacji) bez wątpienia nie narusza ładu przestrzennego na badanym terenie, wobec czego zarzut skargi o naruszeniu art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p. należało uznać za wadliwy. Nadto zgodzić się trzeba z organem orzekającym, iż nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy sprecyzowanie owego parametru nie w metrach, a poprzez ilość kondygnacji, zwłaszcza gdy uwzględni się specyfikę projektowanej inwestycji, jaką jest zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej oraz treść tabeli, której autor charakteryzując parametry poszczególnych budynków znajdujących się w granicach terenu analizowanego wskazywał na ilość kondygnacji każdego budynku. Co więcej, prawidłowość ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, o której stanowi § 7 rozporządzenia, poprzez wskazanie ilości kondygnacji jest powszechnie aprobowana w orzecznictwie sądów administracyjnych i uznawana za dostatecznie precyzyjne sformułowanie rozważanego parametru, czego dobitnym przykładem są chociażby wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3052/13 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 82/13 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym sąd nie podzielił zarzutów skargi o naruszeniu art. 61 ust. 1, 6 i 7 u.p.z.p. oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia, § 7 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Prawidłowa jest wreszcie ocena Kolegium, że pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia 4 grudnia 2007 r. wskazujące, iż pożądanym byłoby ograniczenie wysokości zabudowy do nie więcej niż trzech kondygnacji, błędnie zresztą potraktowane przez strony wnioskujące o stwierdzenie nieważności decyzji jako opinia biegłego, nie mogło w żadnej mierze rzutować na wynik sprawy, ponieważ o wielkości każdego z parametrów ustalonych decyzją o warunkach zabudowy decydowały wyłącznie wyniki analizy urbanistycznej. Słusznie podnosił również organ orzekający, że przepisy obowiązującego prawa nie przewidują możliwości uzyskiwania dla potrzeba ustalenia warunków zabudowy opinii biegłego architekta lub urbanisty, która w istocie sprowadzałaby się do sporządzenia ponownej analizy urbanistycznej. Co więcej, takiej opinii nie można było opracować w toku niniejszego postępowania, bowiem - o czym była mowa na wstępie rozważań - organ w ramach postępowania nieważnościowego nie przeprowadza nowych dowodów, lecz ocenia wyłącznie te, którymi dysponował organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy. Chybiony jest wobec tego zarzut skargi o naruszeniu art. 7, art. 77, art. 80, art. 84 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. Skład orzekający w tej sprawie nie dopatrzył się także jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] z powodu rażącego naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), który stanowi, iż w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych. W realiach tej sprawy nie sposób dostrzec, by inwestycja zagrażała jakimkolwiek chronionym walorom krajobrazowym, czy też stanowiła istotne zagrożenie dla warunków klimatycznych. W sytuacji, gdy w granicach terenu analizowanego znajdują się budynki cztero-, pięcio- i jedenasto-kondygnacyjne, chybiony jest zarzut skargi o naruszeniu walorów krajobrazowych poprzez dopuszczenie zabudowy czterokondygnacyjnej. Jeśli zaś chodzi o określenie w decyzji o warunkach zabudowy ilości miejsc parkingowych i obawy skarżącej, iż w świetle zapisów decyzji powinno być urządzonych 90 miejsc parkingowych, a możliwe będzie wybudowanie co najwyżej 20 miejsc parkingowych, to wyjaśnić trzeba, że skonkretyzowanie ilości miejsc postojowych i technicznych możliwości ich urządzenia w świetle brzmienia § 18 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nastąpi dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wprawdzie z mocy art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, lecz przepis ten nie daje podstaw prawnych do wkraczania przez organy w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy w kompetencje przysługujące organom administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Skoro zatem decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), to istotą tej decyzji nie jest określenie wymaganej dla danej inwestycji ilości miejsc parkingowych, lecz wskazanie czy dana inwestycja o określonych parametrach może powstać na danym terenie. To zaś oznacza, że w przypadku uznania, że na wskazanym przez inwestora terenie może być realizowana zabudowa określonego rodzaju i o określonych parametrach konieczne jest, a zarazem wystarczające, określenie jaka maksymalnie ilość miejsc parkingowych powiązanych z tą zabudową może powstać na tym terenie. W ten sposób w decyzji o warunkach zabudowy określa się dopuszczalne przeznaczenie danego terenu. To zaś oznacza, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie może przewidywać większej ilości miejsc parkingowych niż maksymalna ilość określona w decyzji o warunkach zabudowy. Innymi słowy, urealnienie zapisów decyzji o warunkach zabudowy w zakresie miejsc postojowych będzie miało istotne znaczenie dopiero na dalszym etapie postępowania, zaś decyzja o warunkach zabudowy, jako że przepisy § 18 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury mają zastosowanie dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie stanowią podstaw materialnoprawnych do ustalenia warunków zabudowy, nie jest dotknięta z tego powodu wadą rażącego naruszenia prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., czyli w tym wypadku ulic C i D. Spełniony jest także kolejny warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., ponieważ z pisma Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Ł. z dnia 23 października 2007 r. wynika, że istnieje możliwość podłączenia do miejskiej sieci wodociągowej, kanalizacji, sanitarnej i deszczowej i rozbudowy (przebudowy) wewnętrznej kanalizacji wod.-kan. na terenie posesji przy ul. A 190 w Ł. Istnieje ponadto możliwość przyłączenia planowanej inwestycji w kwadracie ulic A - C – D do sieci elektroenergetycznej, co potwierdza pismo [...]ZE Dystrybucja Sp. z o.o. z 2007 r. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ inwestycja jest lokowana na terenach trwałego zainwestowania, wobec czego spełniona jest przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że decyzja o warunkach zabudowy narusza w sposób rażący przepisy odrębne. Warunek, o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jest więc spełniony. Załączony do akt sprawy materiał dowodowy wyklucza nadto prawną możliwość stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy na podstawie innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1 oraz pkt 3-7 k.p.a. Podsumowując, sąd w całości podzielił argumentację organu orzekającego o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa. Analiza stawianych w skardze zarzutów prowadzi zaś do wniosku, że pełnomocnik skarżącej nie widzi zasadniczej różnicy pomiędzy postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym, a postępowaniem nadzwyczajnym, mylnie traktując postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji jako kolejną instancję w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podkreślić należy, że gdyby zarzuty tej treści zostały podniesione chociażby w toku postępowania odwoławczego od decyzji, to mogłyby one ewentualnie skutkować uchyleniem decyzji o warunkach zabudowy i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Nie mogą one natomiast stanowić przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. B.A.