II SA/Łd 47/12

Dnia 15 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant p.o. asystenta sędziego Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. S. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], znak: [...] rozstrzygającą o sprzeciwie w zakresie wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia wewnętrznego, remoncie dachu oraz skuciu i wykonaniu nowych tynków; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. S. i S. S. solidarnie kwotę 378 (trzysta siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 sierpnia 2011 r. M. i S. S. zgłosili Staroście Powiatowemu w R. zamiar wykonania robót budowlanych, polegających na: wykonaniu ogrodzenia całej działki, zarówno od strony ulicy P. jak i od strony działek sąsiednich, remoncie budynku mieszkalnego oznaczonego w ewidencji budynków nr 372, poprzez wykonanie: remontu dachu (wymiana poszycia dachowego i pokrycia), skucie tynków wewnętrznych i zewnętrznych i wykonanie nowych ("być może położenie wewnątrz płyt gipsowych i wykonanie elewacji"), wymiana stropów drewnianych na betonowe (ewentualnie akermany, lub inne podobne), wzmocnienie schodów wewnątrz budynku ("być może całościowa lub częściowa ich wymiana"). Inwestorzy pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczyli ponadto, że są właścicielami nieruchomości położonej w R. na zasadzie współwłasności małżeńskiej i posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta R. w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm.), art. 123 k.p.a. nałożył na M. i S. S. w terminie do dnia 19 września 2011 r. obowiązek uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości, występujących w złożonym zgłoszeniu, poprzez złożenie: 1. mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów opiniodawczych z zaznaczonym projektowanym grodzeniem działki oraz opinią zarządcy drogi (ulicy P.) odnośnie linii regulacyjnej, w której może być wykonane projektowane ogrodzenie, wraz z podaniem wysokości ogrodzenia projektowanego od strony działek sąsiednich, 2. opinii technicznej, wykonanej przez uprawnionego projektanta, w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, określającej możliwości wykonania wskazanych w zgłoszeniu robót budowlanych w budynku mieszkalnym przeznaczonym do remontu, 3. rysunków projektowanych stropów oraz schodów wraz z opisem technicznym ich wykonania, wykonanych przez uprawnionego projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, 4. prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W piśmie z dnia 19 września 2011 r. inwestorzy stwierdzili, że wydane postanowienie jest bezzasadne, a nałożone nim obowiązki nie mogą zostać zrealizowane. Odnosząc się do wymogu dostarczenia mapy sytuacyjno-wysokościowej wraz z zaznaczonym projektowanym ogrodzeniem działki i opinią zarządcy drogi, strony wyjaśniły, że ogrodzenie zostanie wykonane w graniach działki i zarówno od strony ulicy jak i od strony działek sąsiednich jego wysokość nie przekroczy 2,20m. Podkreślili przy tym, że ogrodzenie od strony ul. P. włącznie z bramą wjazdową istniało jeszcze około 10 lat temu, zostało jednak rozebrane przez poprzedniego właściciela i obecnie działka jest nieogrodzona. Nadto inwestorzy podnieśli, że opinia zarządcy drogi nie jest – ich zdaniem - potrzebna, bowiem zjazd z drogi już istnieje i nie będzie przebudowywany. W kwestii żądania przez organ dostarczenia opinii technicznej oraz rysunków stropów i schodów, małżonkowie S. stwierdzili, że żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku sporządzenia opinii technicznej przed przystąpieniem do wykonania remontu. Co się zaś tyczy schodów to zostaną wykonane z betonu, natomiast stropy z akermanów. Zarówno stropy jak i schody zostaną wykonane w tym samym miejscu, co dotychczas. Strony oświadczyły także, że są właścicielami nieruchomości położonej w R. przy ul. P. 27 i posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Starosta R. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia M. i S.S., dotyczącego wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, polegających na wykonaniu ogrodzenia całej działki, remoncie budynku mieszkalnego, poprzez wykonanie następujących prac: remont dachu (wymiana pokrycia i poszycia dachowego), skucie tynków wewnętrznych i zewnętrznych i wykonanie nowych (być może położenie wewnątrz płyt gipsowych i wykonanie elewacji), wymiana stropów drewnianych na betonowe (ewentualnie akermany, lub inne podobne), wzmocnienie schodów wewnątrz budynku (być może całościowa lub częściowa ich wymiana). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w przedłożonym zgłoszeniu brak jest rysunku (mapy sytuacyjnej do celów opiniodawczych z zaznaczonym wykonaniem ogrodzenia oraz lokalizacją budynku mieszkalnego przeznaczonego do remontu), jak również informacji czy budynek mieszkalny przeznaczony do remontu jest budynkiem wolnostojącym, czy budynkiem zblokowanym z innym budynkiem na sąsiedniej działce, brak jest nadto opisu konstrukcji budynku. Według Starosty, mapa winna stanowić załącznik do zgłoszenia, skoro obecnie brak jest ogrodzenia i konieczne jest uzyskanie opinii zarządcy drogi. Nadto z danych, będących w zasobach Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w R. wynika, że budynek mieszkalny przeznaczony do remontu jest zblokowany z innym budynkiem na działce sąsiedniej i dlatego też niezbędne są rysunki i opisy, z których będzie wynikało, że zarówno wymiana stropu drewnianego na żelbetowy (lub inny) oraz wymiana klatki schodowej, nie naruszą konstrukcji sąsiedniego budynku i nie będą stanowić zagrożenia dla budynku, w którym będzie odbywać się remont. W zgłoszeniu należy dokładnie określić, na jaki strop wymieniony zostanie obecny strop drewniany. Odnosząc się natomiast do kwestii złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ stwierdził, że sporne oświadczenie winno zostać złożone na odpowiednim formularzu, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. nr 120, poz. 1127 ze zm.) określającego wzór oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podsumowując Starosta podniósł, że niewykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] r. uzasadniało wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji. W odwołaniu od tej decyzji M. i S. małżonkowie S. wnieśli o jej uchylenie, podnosząc iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W jego uzasadnieniu strony powtórzyły argumenty wskazane w piśmie z dnia 19 września 2011 r. wskazując dodatkowo, że bezpodstawne jest wniesienie przez Starostę sprzeciwu w sprawie budowy ogrodzenia od strony sąsiadów oraz wykonania tynków. Nie znajduje również uzasadnienia żądanie od inwestorów przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro takie oświadczenie zostało już dwukrotnie złożone. Do odwołania strony załączyły sporne oświadczenie sporządzone na formularzu, którego wzór określony został przepisami rozporządzenia oraz kopię mapy sytuacyjno – wysokościowej z zaznaczeniem na niej numeru ewidencyjnego działki. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak [...] Wojewoda Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wywodząc, że nałożony postanowieniem organu I instancji z dnia [...] r. obowiązek przedłożenia dokumentów nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa materialnego, choć w ocenie Wojewody uzasadnione było wydanie postanowienia wyłącznie z uwagi na konieczność uzupełnienia braków zgłoszenia w postaci mapy sytuacyjno - wysokościowej do celów opiniodawczych z zaznaczonym projektowanym ogrodzeniem działki wraz z podaniem wysokości ogrodzenia od strony działek sąsiednich oraz przedłożenie oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie inwestorzy do odwołania załączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to jednak nie wskazali w nim dokumentu potwierdzającego to prawo, zaś na załączonej mapie nie określili lokalizacji ogrodzenia. W przekonaniu Wojewody decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa, skoro inwestorzy nie uzupełnili w terminie obowiązków określonych w postanowieniu. Organ dodał także, że po uzupełnieniu wymaganych dokumentów inwestorzy będą mogli ponownie zgłosić zamiar wykonania robót budowlanych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. i S. małżonkowie S. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości bądź ewentualnie o jej uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Decyzji Wojewody zarzucili: 1. rażące naruszenie wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim Wojewoda Ł. nie rozpoznał powtórnie co do istoty sprawy administracyjnej skarżących, ograniczając się do kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. rażące naruszenie prawa materialnego – art. 30 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 2 i 6 Prawa budowanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów do objętych zamierzeniem skarżących prac budowlanych polegających na skuciu dotychczasowych i wykonaniu nowych tynków wewnętrznych i zewnętrznych oraz wykonaniu ogrodzenia działki skarżących o wysokości nieprzekraczającej 2,2m w części niesąsiadującej z drogą gminną. W uzasadnieniu skargi powtórzyli nadto argumentację zawartą w złożonym uprzednio odwołaniu. Odpowiadając na skargę Wojewoda Ł. Wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek jedynie w części. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa w stopniu skutkującym jego częściowym wyeliminowaniem z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie, kwestią najistotniejszą była po pierwsze: właściwa kwalifikacja robót budowlanych, objętych zgłoszeniem z dnia 29 sierpnia 2011r., po wtóre zaś związana z tym ocena prawidłowości dokonanego zgłoszenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane rozpocząć można, co do zasady, na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenia na budowę nie wymaga wszakże m.in. budowa ogrodzeń (art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane) oraz wykonywanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków (art. 29 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy). Przy czym remont, zdefiniowany przez ustawodawcę jako wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, z dopuszczeniem stosowania wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym oraz budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane). Zgodzić należy się więc ze skarżącymi, że budowa ogrodzenia wewnętrznego (tzw. międzyposesyjnego), o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m nie wymagała zgłoszenia. Jakkolwiek więc skarżący zamiar jego budowy zawarli w dokonanym zgłoszeniu, nie upoważniało to organu do wniesienia sprzeciwu w tym zakresie, nawet przy przyjęciu, iż dokonane zgłoszenie dotknięte jest brakami. Wniesiony zatem w tej części sprzeciw pozbawiony jest uzasadnienia. Kwestia natomiast "remontu budynku mieszkalnego", określonego jako "remont dachu (wymiana poszycia) skucie tynków wewnętrznych i zewnętrznych i wykonanie nowych (być może położenie wewnątrz płyt gipsowych i wykonanie elewacji) wymiana stropów drewnianych na betonowe (ewentualnie akermany lub inne podobne) wzmocnienie schodów wewnątrz budynku (być może całościowa lub częściowa ich wymiana)" wskazuje, iż przynajmniej w części dotyczy ona robót budowlanych, wykraczających poza zakres remontu. O ile bowiem zgodzić należy się z pierwotnie wyrażonym stanowiskiem skarżących, iż wymiana poszycia dachowego oraz skucie i położenie nowych tynków wewnętrznych i zewnętrznych stanowi remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane (nie zaś podnoszoną w skardze "bieżącą konserwację"- por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2006r., sygn.akt II OSK 704/05 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Łodzi z dnia 8 listopada 2011r., sygn.akt II SA/Łd 997/11, w Białymstoku z dnia 1 lutego 2011r., sygn.akt II SA/Bk 680/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), o tyle do kategorii wspomnianej nie można zaliczyć robót, polegających na wymianie stropów oraz "możliwej częściowej lub całościowej" wymianie schodów wewnętrznych. Remont polega bowiem na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Wymiana stropów drewnianych na betonowe czy też schodów wewnętrznych ingeruje natomiast w konstrukcje budynku, w konsekwencji prowadząc do zmiany parametrów technicznych istniejącego obiektu i jako taka nie stanowi remontu lecz przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a (o ile rzecz jasna nie doprowadzi do zmiany charakterystycznych parametrów jak kubatura, powierzchnia zabudowy etc.), która wymaga pozwolenia na budowę. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010r., sygn.akt II OSK 1536/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 listopada 2007r., sygn.akt II SA/Gl 524/07 oraz w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 grudnia 2009r., sygn.akt II SA/Ol 959/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przechodząc natomiast do kwestii oceny procedowania w sprawie dokonanego zgłoszenia, podzielić należy stanowisko skarżących, że obowiązki, nałożone postanowieniem Starosty R. z dnia [...]r., w przeważającej części, nie znajdują prawnego uzasadnienia. W szczególności nie można podzielić zastrzeżeń dotyczących prawidłowości złożonego przez skarżących oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zawiera ono bowiem wszystkie istotne elementy, określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), zaś fakt iż nie zostało wniesione na stosownym druku, nie może go dyskwalifikować. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zawarta w art. 32 ust. 5 ustawy Prawo budowlane delegacja dla Ministra Infrastruktury i wydane dla jej realizacji rozporządzenie z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. nr 120, poz. 1127 ze zm.) określa jedynie wzór (co expressis verbis wynika z zarówno z treści delegacji ustawowej jak i samego rozporządzenia) wniosków, oświadczeń i decyzji przy czym korzystanie z nich nie jest obligatoryjne dla skutecznego złożenia wniosku o pozwolenie na budowę czy też oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie było również zasadne zobowiązywanie inwestorów do przedłożenia "opinii technicznej (...) określającej możliwości wykonania robót budowlanych wraz z rysunkami projektowanych schodów i stropów (...)" w sytuacji, gdy, jak wspomniano, część zgłaszanych robót budowlanych wymagała pozwolenia na budowę, część natomiast (położenie tynków i wymiana pokrycia dachowego), z uwagi na ich nieskomplikowany charakter nie wskazywała na potrzebę dokumentowania ich szkicami czy rysunkami, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Niezależnie od tego nałożenie obowiązku przedłożenia "opinii technicznej, wykonanej przez uprawnionego projektanta, w specjalności konstrukcyjno-budowalnej (...)" wykraczało poza uprawnienie, określone w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Użycie pojęć "szkice i rysunki" wyklucza obowiązek przedstawienia organowi projektu budowlanego lub jego części (elementów). Szkice lub rysunki nie muszą być sporządzone w odpowiedniej formie, w szczególności przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Przy czym zwrot "w zależności od potrzeb" nie oznacza, że obowiązek dołączenia do zgłoszenia odpowiednich szkiców lub rysunków powstanie zawsze, gdy zażąda tego organ. Swobodę i dowolność takiego uznania ogranicza wymóg odwołania się do wiedzy technicznej przy dokonywaniu oceny w tym zakresie. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011r., sygn.akt II OSK 2075/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 953025, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008r., sygn.akt VII SA/Wa 1697/07, Lex nr 510744) Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że wymóg przedstawienia mapy do celów opiniodawczych z zaznaczonym projektowanym ogrodzeniem od strony drogi publicznej jest bezzasadny. O ile bowiem brak jest podstaw do żądania opinii zarządcy drogi w tym zakresie, o tyle rysunek ogrodzenia (od strony drogi publicznej) na mapie sytuacyjno-wysokościowej pozwoli na ewentualną ocenę możliwości jego sytuowania, biorąc pod uwagę np. linie rozgraniczające ulicy P. Fakt, iż nieruchomość przed laty była ogrodzona, zaś demontaż poprzedniego ogrodzenia wynikał z jego złego stanu technicznego, pozostaje bez znaczenia dla oceny obowiązków inwestorów, skoro jest bezsporne, iż zgłoszeniu podlega budowa nowego ogrodzenia (nie zaś remont istniejącego) w aktualnie obowiązującym stanie faktycznym i prawnym (w zakresie np. obowiązującego prawa miejscowego). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, iż uznano je za niezasadne. Zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. oparto bowiem na konstrukcji uzasadnienia decyzji organu II instancji, które, choć w części wadliwe, nie uzasadnia tezy, jakoby spawa nie była przedmiotem powtórnego badania przez Wojewodę Ł. Skarżący nie wskazali zresztą, które z aspektów sprawy zostały pominięte, które zaś nierozważone należycie przez organ odwoławczy. Reasumując, biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej argumentację, za zasadne, pomimo błędnego uzasadnienia, uznać należało wniesienie sprzeciwu w zakresie robót budowlanych, polegających na wymianie stropów i schodów wewnętrznych w budynku mieszkalnym, stanowiącym własność skarżących oraz budowy ogrodzenia od strony drogi publicznej. W odniesieniu do budowy ogrodzenia, skarżący wbrew nałożonemu obowiązkowi, nie przedłożyli w zakreślonym terminie mapy dla celów opiniodawczych z zaznaczonym usytuowaniem ogrodzenia, co na podstawie art. 30 ust. 2 in fine ustawy Prawo budowlane, stanowiło uzasadnienie do wniesienia sprzeciwu w tym zakresie. Roboty budowlane, obejmujące wymiany stropów i schodów wewnętrznych wymagały natomiast pozwolenia na budowę, wobec czego podstawę do wniesienia sprzeciwu stanowił w istocie w niniejszej sprawie przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wprawdzie organ architektoniczno-budowlany, wnosząc sprzeciw, okoliczności wspomnianej nie powołał, jednakże uznać należało, iż niewątpliwie prawidłowa treść rozstrzygnięcia, przy ograniczonej możliwości powtórzenia postępowania wyjaśniającego z racji specyfiki postępowania zgłoszeniowego, konwaliduje wadliwe uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. W tej części oddalono zatem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako pozbawioną uzasadnienia. W pozostałym zakresie, obejmującym sprzeciw od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających zgłoszenia (ogrodzenie wewnętrzne) oraz zgłoszenia dokonanego prawidłowo (nie zawierającego nieuzupełnionych braków), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla załatwienia sprawy. Stwierdzone uchybienie nie miało przy tym charakteru rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez co brak było podstaw do wnioskowanego w skardze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Cechą rażącego naruszenia prawa jest bowiem oczywistość naruszenia prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega zaś na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa, stanowiącym jego podstawę prawną. W rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę niejednoznaczność dokonanego zgłoszenia (pierwotnie wysokość ogrodzenia wewnętrznego nie została określona) brak było podstaw do takiej oceny. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 206 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżących ich zwrot odpowiednio do wyniku sprawy. Skarga została bowiem uwzględniona jedynie w części. Na koszty postępowania składają się koszty wpisu sądowego od skargi (500,-zł.), wynagrodzenia pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalonego na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) na kwotę 240,-zł. oraz opłata od pełnomocnictwa (17,-zł.). Połowa tychże wydatków zamyka się zatem kwotą 378, –zł. i takie też koszty postępowania zostały zasądzone na rzecz skarżących. Z uwagi natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (nienadającej się do wykonania i niewymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano orzekanie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku w trybie art. 152 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę w zakresie, w którym zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uchylone, organ odwoławczy winien, uwzględniając sformułowane wyżej poglądy prawne, zastosować przepis art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w części dotyczącej wadliwie wniesionego przez organ I instancji sprzeciwu. B.C.