II SA/Łd 47/16

Dnia 21 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Renata Kubot- Szustowska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi E. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania nakładającego obowiązek dokonania rozbiórki 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat K. K., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy A wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącej z urzędu. a.bł. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. – utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...], którym na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówiono wznowienia na wniosek E. K. z dnia 12 marca 2015r., uzupełniony pismem z dnia 11 maja 2015r., postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...], nakładającą na inwestorów – E. i D. K., obowiązek dokonania rozbiórki budynku garażowo-magazynowego, parterowego o wym. zew. 7,90m x 7,80m, wybudowanego samowolnie w latach 1997-1998, na działkach nr ew. 416/2 i 411 położonych w D., której nieważność w zakresie nałożenia obowiązku na D. K. stwierdził [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 12 marca 2015r. E. K. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z wnioskiem o wznowienie postępowania dotyczącego budynku garażowo-magazynowego, na działce nr ewid. 416/2 i nr ewid. 411 w D., wskazując jako podstawę prawną żądania przepis art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Wnioskodawczyni podkreśliła, iż sporny budynek powstał na podstawie prawomocnej decyzji administracyjnej. Przez poprzednich właścicieli zostały wykonane ławy budynku. Budynek przylegał do wybudowanej wcześniej stodoły należącej do M. N. - właściciela działki 411. Granicę działki stanowiła wówczas ściana wybudowanej stodoły właścicieli działki nr 411. Granica została przesunięta poprzez działania niezgodne z prawem geodety A. A., który, jak się okazuje, dopuszczał się przestępstw geodezyjnych. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. pismem z dnia 29 kwietnia 2015r., działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał E. K. do jednoznacznego sprecyzowania żądania zawartego w podaniu z dnia 12 marca 2015r., poprzez wskazanie, kiedy E. K. dowiedziała się o okolicznościach, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania oraz wskazania dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a które okazały się fałszywe. W odpowiedzi na powyższe wezwanie E. K. pismem z dnia 11 maja 2015r. poinformowała, iż o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia dowiedziała się 10 marca 2015r. czyli dwa dni przed złożeniem wniosku. Dowodami, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a które okazały się fałszywe, są zeznania świadka M. N. złożone w sądzie. W następstwie złożonych wyjaśnień Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał w dniu [...] postanowienie nr [...], odmawiające wznowienia postępowania. Następnie organ II instancji wyjaśnił przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, wynikające z art. 145 , 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. i stwierdził, że E. K. nie przedłożyła żadnego orzeczenia sądu lub innego organu, stwierdzającego, że dowód będący podstawą ustalenia okoliczności faktycznych okazał się fałszywy, a zatem nie uprawdopodobniła, by w analizowanej sprawie ziściła się podstawa do wznowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Z kolei jako dowód wskazujący na wystąpienie w omawianej sprawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. E. K. przedłożyła decyzję z dnia [...] Urzędu Gminy i Miasta w P., którą - w wyniku rozpatrzenia wniosku J. K. - zatwierdzono plan realizacyjny działki położonej w D. nr 13. Dalej organ II instancji przytoczył treść art. 148 § 1 k.p.a. i uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem tego przepisu. Następnie przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego; wszczęcie takiego postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Zdaniem organu II instancji z pisma z dnia 11 maja 2015r. E. K. wynikało, że wnioskodawczyni powzięła wiedzę o przyczynie uzasadniającej, jej zdaniem, żądanie wznowienia postępowania dwa dni przed złożeniem wniosku, czyli w dniu 10 marca 2015r. Jednakże, w ocenie organu, wiedzę o tym fakcie E. K. posiadała co najmniej w dniu 23 sierpnia 2014r. Datą tą opatrzone zostało odwołanie E. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...], a załącznik do tego odwołania stanowiła decyzja z dnia [...] Urzędu Gminy i Miasta w P., którą - w wyniku rozpatrzenia wniosku J. K. - zatwierdzono plan realizacyjny działki położonej w D. 13, a zatem ten sam akt administracyjny, który - zdaniem E. K. - stanowi okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...], z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nadto, decyzja z dnia [...] Urzędu Gminy i Miasta w P. przekazana została E. K. z chwilą zakupu spornej nieruchomości od jej poprzednich właścicieli. W ocenie organu II instancji powyższe ustalenia dowodzą, iż organ stopnia powiatowego zasadnie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...]. Na ostateczne postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. złożyła E. K., zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a także naruszenie art. 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium wcześniej prowadzonego postępowania, a mianowicie przeprowadzenie kontroli i spisywanie protokołu oględzin w dniu, w którym E. K. nie była obecna przy oględzinach przez co uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych materiałów oraz zgłoszenie żądań. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez celowe niezajęcie stanowiska wobec nowych dowodów a mianowicie, przestępstwa geodety, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem skarżącej, organ powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną w tej sprawie. W ocenie skarżącej organy naruszyły również art. 145 § 2 k.p.a., bowiem wyszły na jaw nowe okoliczności i nowe dowody, mianowicie prawomocny wyrok skazujący geodetę. Obowiązkiem organu było zatem przeprowadzenie postępowania "żeby E. K. nie doznała krzywd moralnych i nie poniosła straty". Jako osoba starsza, nieznająca prawa i schorowana doświadczyła zaś od organu tylko naruszenia prawa i poświadczeń nieprawdy w wydawanych decyzjach Podniosła, iż nałożono nań szereg obowiązków w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, narażając ją na wysokie koszty, po czym orzeczono rozbiórkę obiektu, co mąż skarżącej przypłacił życiem. W ocenie skarżącej, zostało przez to naruszone zaufanie do Państwa oraz jej interes prawny. Do skargi załączona została kopia zanonimizowanego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 sierpnia 2011r. w sprawie o sygn.akt [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2016r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, wywodząc, iż organy naruszyły przepis art. 11 k.p.a. na skutek nienależytego wyjaśnienia stronie przesłanek rozstrzygnięcia oraz art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące poinformowanie jej o okolicznościach faktycznych i prawnych jakie mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków będących przedmiotem postępowania. W piśmie wskazano również, że organy nadzoru budowlanego nie odniosły się "w ogóle do jednej z przesłanek wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania, a mianowicie do wyroku skazującego geodetę A.A. za czyn z art. 270 k.k., oraz działania geodety niezgodnego z prawem, który dopuścił się przesunięcia granic między nieruchomościami." W ocenie pełnomocnika, organ naruszył również przepisy art. 7, 77, 80 oraz 107 k.p.a. poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego i jego nieprawidłową ocenę, która dodatkowo stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016r. skarżąca wskazała, że wszystkie załączone przez nią do wniosku o wznowienie postępowania dokumenty, w tym również oświadczenie M. N., były znane organowi nadzoru budowlanego, bowiem zostały złożone już na etapie postępowania legalizacyjnego. Podniosła również, że wyrok, którego kopia została załączona do skargi nie dotyczył mapy, obejmującej jej nieruchomość. Nie istnieje również wyrok, który obejmowałby jej nieruchomość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W art. 145 i następnych formułują one podstawy do żądania wznowienia postępowania oraz zasady procedowania w przedmiocie podania o wznowienie postępowania. W rozpoznawanej sprawie wnioskiem skarżącej objęte było wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nakazującą skarżącej oraz D. K. (wobec którego stwierdzona została nieważności decyzji) rozbiórkę budynku garażowo – magazynowego, usytuowanego na działkach nr 416/2 i 411, położonych w D., w gminie P. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a.: a) ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości, wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art.145b; b) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Granice postępowania rozpoznawczego, co do ustalenia podstaw wznowienia postępowania wyznacza art. 145 § 1, art.145a i 145b k.p.a. Treść przywołanego wyżej art. 149 § 2 k.p.a. wskazuje zaś, że postanowienie o wznowieniu otwiera postępowanie co do przyczyn wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania możliwa jest tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 lub art. 145a § 2 k.p.a. (por. B.Adamiak, J.Borkowski : Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011r.,str.578). Przedmiotowa niedopuszczalność wznowienia obejmuje natomiast sytuacje, gdy strona choć formalnie powołuje się na podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta - także w świetle samego uzasadnienia wniosku - nie występuje. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011r., sygn.akt I OSK 1722/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968/ 8-9/154, w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28. października 1981 r., I CO 5/81, OSNCP 1982/ 5-6/ poz. 77 oraz w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNC 1996/10/138). W przedmiotowej sprawie E. K. jako podstawę wznowienia wskazała: - 1. art.145 § 1 pkt 1 k.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe) – w rozumieniu skarżącej spełnienie tej przesłanki wynikało ze sfałszowania przebiegu granic między nieruchomością skarżącej, a sąsiednią nieruchomością będącą własnością M. N. Na okoliczność spełnienia tej przesłanki skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, załączając do skargi kopie wyroku skazującego osoby o inicjałach A.A. 2. art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Na tę okoliczność skarżąca przedstawiła m.in.: a) decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego dla projektowanego budynku gospodarczego z dnia [...]; b) oświadczenie M. N. z 1997r. w sprawie zgody na dobudowanie spornego budynku gospodarczego do jego stodoły; c) protokół graniczny z [...] wraz z decyzją o wydzieleniu z działki 416/1 działki 416/2; d) pismo w sprawie z dnia 23 lipca 2008r. z załączonymi kopiami map, na których zaznaczony jest przebieg granic; e) plan realizacyjny budowy spornego budynku gospodarczego. Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016r. skarżąca wskazała, że wszystkie przedłożone przezeń w toku postępowania wznowieniowego dokumenty były znane organowi prowadzącemu postępowanie legalizacyjne, zostały bowiem przez nią w toku tego postępowania złożone. Okoliczności te potwierdzają zarówno prezentaty organu, uczynione na kopiach składanych dokumentów, jak i przyznany fakt dysponowania nimi przez skarżąca w dacie nabycia nieruchomości od J. K. Geodeta A. A. nie został natomiast skazany za sfałszowanie mapy geodezyjnej, obejmującej nieruchomość skarżącej, zaś przedłożona przez nią kopia wyroku skazującego nie ma związku ze sporządzaniem dokumentów geodezyjnych, dotyczących jej nieruchomości. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności jest niewątpliwe, że wniosek E. K., pomimo formalnego przytoczenia, w istocie nie wskazuje ustawowej podstawy wznowienia. W świetle bowiem przedstawionych przezeń okoliczności jest oczywiste, że podstawa wznowienia, która mogłaby stanowić przedmiot weryfikacji w toku postępowania wznowieniowego, nie istnieje. Wniosek nie odwoływał się bowiem do żadnego dowodu czy okoliczności faktycznej, która nie byłaby znana organowi w dacie orzekania. Nie wskazano także na sfałszowanie dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Skazanie geodety (bliżej nieokreślonego zresztą) za przestępstwo nie mające związku z robotami geodezyjnymi, prowadzonymi na terenie działki skarżącej i działkę tę obejmującymi, pozostaje bez wpływu na ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Okoliczność zatem, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, o ile w ogóle ma w niniejszej sprawie znaczenie, uznać należy za wtórną. Skoro bowiem ustawowa podstawa wznowienia nie istnieje, nie jest możliwe weryfikowanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Termin ten rozpoczyna bieg, co do zasady od daty powzięcia wiadomości o podstawie wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.); nieistnienie podstawy wznowienia, wyklucza zatem możliwość powzięcia o niej wiedzy. Odnosząc się natomiast do zarzutów procesowych, sformułowanych w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 15 kwietni 2016r. wskazać należy w pierwszej kolejności, że tryb wznowienia postępowania nie jest "kolejną instancją" postępowania rozpoznawczego. Jest to bowiem postępowanie nadzwyczajne, służące weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych, chronionych na podstawie art. 16 k.p.a. Może być zatem uruchomione wyłącznie w przypadkach wskazanych w ustawie. Okoliczność, że strona nie zgadza się z treścią zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia oraz konsekwentnie kwestionuje ustalenia, dokonane w toku zakończonego ostatecznie postępowania, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów naruszenia art. 9, 11 k.p.a. Realizacja zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. nie oznacza przekonania strony o tym, że adresowane do niej rozstrzygnięcie jest słuszne i zgodne z prawem. Zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowane do niej orzeczenie wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparte o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innego rozstrzygnięcia było niemożliwe. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 124/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 594984) Wynikający natomiast z art. 9 k.p.a obowiązek organów administracji publicznej udzielania informacji faktycznej i prawnej nie stanowi obowiązku ingerowania w zakres żądania strony, gdy ten jest wyraźnie we wniosku określony. Obowiązek ten nie może być także utożsamiany z udzielaniem stronom pomocy prawnej czy zastępowania ich aktywności przez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2014r., sygn. akt II OSK 708/13 oraz z dnia 1 sierpnia 2013r., sygn. akt II OSK 758/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Nie są także trafne zarzuty związane z wadliwie przeprowadzanym postępowaniem wyjaśniającym. Przedmiotem ustaleń i oceny są bowiem nie jakiekolwiek okoliczności faktyczne, lecz okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. W tym kontekście zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. w związku z nieustaleniem treści zeznań złożonych przez nieokreśloną osobę w nieokreślonym postępowaniu sądowym na niesprecyzowane okoliczności, nie może być uznany za skuteczny. Biorąc pod uwagę powyższe, zastosowanie przepisu art. 149 § 3 k.p.a. w kontrolowanym postępowaniu uznać należy za prawidłowe. Konkluzja wspomniana czyni zaś skargę niezasadną, przeto na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1801) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 461), rozstrzygnięto zaś o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu żądanego wynagrodzenia, powiększonego o należny podatek od towarów i usług wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty pomocy prawnej, udzielonej w urzędu nie zostały opłacone nawet w części. Lp/