II SA/Łd 473/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 157 § 3 w związku z § 2, art. 28, art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 41 ust. 1, art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2000r., Nr 79, poz. 856), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło wszczęcia na wniosek M. J., S.J. i H.O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., Nr [...] ustalającej na wniosek A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji położonej w Ł. przy ul. A/B i C, z powodu braku przymiotu strony. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podniósł, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. podyktowana jest ustaleniem, iż wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. M.J., S.J. i H.O. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, iż utrzymanie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Nr [...] ustalającej na wniosek A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji położonej w Ł. przy ul. A/B i C, jest jednoznaczne z pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iż niewątpliwie przysługuje im przymiot strony, wynika to wprost z normy prawa materialnego zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż osobami, którym przysługuje prawo do ochrony własnego interesu prawnego są nie tylko bezpośredni sąsiedzi inwestycji, ale i te osoby które w związku z działalnością inwestycyjną lub w jej następstwie doznają lub mogą doznać uciążliwości. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 41 ust. 1, art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie M.J., S.J. i H.O. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa tj. art. 17 ust. 5, art. 18 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy zagospodarowaniu przestrzennym. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 617/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku M.J., .S.J. i H.O. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] ( zaskarżoną w sprawie niniejszej ) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 127 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 41 ust. 1, art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]r. Nr [...] odmawiającą wszczęcia na wniosek M.J., S.J., H.O. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Uzasadniając organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, obszernie odniósł się do charakteru trybu nadzwyczajnego, jakim jest tryb wszczynany z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Podkreślił, iż sam wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie stanowi o wszczęciu postępowania nadzwyczajnego, jednocześnie jednak nakłada na organy administracji obowiązek ustalenia czy podmiot występujący z wnioskiem legitymuje się przymiotem strony w odniesieniu do tego postępowania. Organ dodał, powołując się na wykształcone orzecznictwo i doktrynę, iż odmowa wszczęcia postępowania może być podyktowana przyczynami przedmiotowymi lub, jak w niniejszej sprawie, podmiotowymi. Odnosząc się do stanowiska skarżących, wyrażonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ podniósł, iż norma zawarta w art. 3 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie może być podstawą określenia interesu prawnego wnioskodawców, gdyż posiadają oni wyłącznie interes faktyczny, który nie jest wystarczający dla nadania im przymiotu strony. W toku postępowania wywiedziono, i poparto materiałem dowodowym, iż planowana inwestycja nie oddziałuje na działki położone w najbliższym otoczeniu. Organ podzielił stanowisko, iż skutki stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w żaden sposób nie odniosą się do interesu prawnego wnioskodawców. Podkreślił, iż subiektywna ocena stron, nie poparta żadnym przepisem prawa materialnego, nie jest wystarczającą podstawą uznania danego podmiotu za stronę postępowania. Dodał, iż z uwagi na określoną w art. 16 Kpa zasadę trwałości decyzji administracyjnych oraz wykształcone orzecznictwo sądowe, decyzja ostateczna nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego na żądanie podmiotu, któremu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zwykłym ani w postępowaniu nadzwyczajnym. Kolegium zwróciło uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie wszczętej na wniosek odwołujących, na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zapadłą w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w którego uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zachodziła przesłanka wymieniona w art. 145 §1 pkt 4 Kpa, tym samym miał zastosowanie przepis art. 151 §1 pkt 1 Kpa. Uwzględniając powołany wyrok Kolegium uznało, iż błędnym byłoby przyjęcie, iż w obecnym stanie faktycznym i prawnym zasadne byłoby uznanie wnioskodawców za strony postępowania. Kończąc obszerne wywody Kolegium wskazało na pogląd wyrażony przez SN w uchwale z dnia 18 listopada 1993r., III AZP 23/93, zgodnie z którym zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 §1 Kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. J. zarzuciła naruszenie art. 157 §3 Kpa w zw. z art. 28 Kpa, art. 3 pkt 2 i art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając postawione wnioski skarżąca podniosła, iż niewątpliwie posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa, co uzasadnia wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Tym bardziej, iż sam organ przyznał, iż stroną takiego postępowania jest zarówno podmiot posiadający przymiot strony w postępowaniu zwykłym jak również w postępowaniu nadzwyczajnym. Skarżąca zarzuciła, iż organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego zmierzającego do sprawdzenia czy wnioskodawcy posiadają interes prawny. Nadto podnieśła, iż zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie są związani wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2004r. gdyż przede wszystkim są to dwie różne sprawy i dwa różne tryby postępowania nadzwyczajnego. Wskazała również, iż organ powołując się na uchwałę SN z dnia 18 listopada 1993r., III AZP 23/93, nie uzasadnił swego stanowiska i nie wskazał w jakim zakresie orzeczenie to odnosi się do stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi podzieliło swoją dotychczasową argumentacje przestawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując złożoną skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które musiałyby skutkować uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Jednocześnie z uwagi na treść przepisu art. 153 p.p.s.a. , Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszym stanie faktycznym i prawnym obowiązany był uwzględnić treść wyroku z uzasadnieniem tutejszego Sądu, z dnia 6 lipca 2004r. Przywołanym orzeczeniem Sąd oddalił skargę M.J. i L.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] r. Nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych, przewidzianej do realizacji w Ł. na nieruchomości przy ul. A [...] i C [...]. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie Sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania mogą odnosić się zarówno do samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnień w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego – pogląd taki wyrażony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 1999r., sygnatura akt IV SA 1177/97, publ. System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 47301. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005r., sygn.akt VII SA/Wa 401/05, publ. System Informacji prawnej LEX, Lex nr 191319). Dla potrzeb niniejszego postępowania wyjaśnić również trzeba, iż zwrot normatywny użyty w powołanym art. 153 p.p.s.a. "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Zatem kiedy mowa o "sprawie" chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualnie określonego podmiotu lub podmiotów oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 1999r., sygn.akt II SA 1926/98, System Informacji Prawnej LEX, Lex Nr 46258). Stanowisko w powyższym zakresie podziela zarówno wykształcona na tym tle doktryna jak i orzecznictwo, wywodzić należy z tych źródeł, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, jeżeli ocena prawna nie zostanie uchylona i nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny oraz stan faktyczny sprawy (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 16 października 1997r., sygn.akt I SA/Po 263/97, Lex Nr 30884; wyrok NSA z 8 grudnia 2000r., sygn.akt IV SA 2295/98, Lex Nr 53401; wyrok NSA OZ w Katowicach z dnia 26 czerwca 2000r., sygn.,akt I SA/Ka 2408/98, Lex Nr 44392). Związanie oceną prawną dotyczy sądu w każdym składzie i bez względu na to, w jakim trybie sąd orzeka. Oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu w danej sprawie związany jest zarówno skład orzekający rozpoznający skargę, jak i skład powiększony wyjaśniający wątpliwość prawną w tej sprawie. Oznacza to, że wątpliwość prawna objęta oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu w danej sprawie nie może być przedmiotem wyjaśniania w tej samej sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 czerwca 1999r., sygn.akt OPAS 4/99, publ. ONSA 1999/4/118). Związanie oceną prawną oznacza z kolei, iż sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyrok WSA z dnia 10 listopada 2006r. sygn.akt I SA/Wa 1597/06, Lex Nr 320090; wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2006r., sygn.akt VII SA/Wa 1803/06, Lex Nr 304131). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (wyrok WSA z dnia 23 czerwca 2006r., sygn.akt IV SA/Wa 406/06, Lex Nr 219355). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż skarżąca, wraz z L.J., występowała z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji. Organy administracji, obu instancji, po wznowieniu postępowania odmówiły uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł, z dnia [...]r. wskazując na brak, po stronie wnioskodawców, interesu prawnego a co za tym przymiotu strony uprawniającego do skutecznego wnioskowania o uchylenie przedmiotowej decyzji. W toku postępowania organy ustaliły, iż wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A [...] i C [...]. Od decyzji organu odwoławczego Państwo J. składali skargę do tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 6 lipca 2004 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 638/02 oddalił skargę. Istotne jest, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, iż uzasadniając podstawy swego orzeczenia Sąd wywiódł, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym podzielić należy stanowisko organów administracji, w myśl którego wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Państwo J. nie wykazali, iż legitymują się interesem prawnym, który uzasadniałby przyznanie im statusu strony (art. 28 Kpa) a ponadto oddziaływanie planowanej inwestycji ogranicza się wyłącznie do obszaru działki inwestycyjnej, co potwierdziła ocena oddziaływania na środowisko projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, sporządzona przez uprawnionych biegłych z Akademickiego Ośrodka Naukowo-Technicznego. Inwestycja nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niewątpliwie zaś podnoszone przez skarżących ogólne dolegliwości dla otoczenia pogarszające standard bytu nie mogą być potraktowane jako naruszające oparte na prawie materialnym uzasadnione interesy osób trzecich, zatem interes skarżących nie ma charakteru interesu prawnego a wyłącznie faktycznego. Skoro zaś takiego statusu nie mieli, nie zachodziła przesłanka wymieniona w przepisie art.145 § 1 pkt 4 Kpa, na którą powoływali się we wniosku o wznowienie postępowania, w tej sytuacji miał zastosowanie powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepis art.151 §1 pkt 1 Kpa. Reasumując, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zobligowany treścią normy prawnej zawartej w powoływanym przepisie art. 153 p.p.s.a. podzielił stanowisko, iż skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec wątpliwości skarżącej wyjaśnić trzeba, iż owszem tryb wznowienia postępowania jest trybem odmiennym od trybu zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji, niemniej jednak oba tryby są trybami nadzwyczajnymi, których zastosowanie nie wyklucza się wzajemnie. Odrębność ich ( inność spraw ) wynika jedynie z procedury administracyjnej ( w sensie procesowym ). W niniejszej sprawie wszczęte zostały w odniesieniu do tego samego meritum, zmierzały bowiem do wzruszenia tej samej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., nie można zatem uznać, iż sprawa wznowienia postępowania zmierzająca do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest sprawą nową, odmienną we znaczeniu materialnym ( merytorycznym ) od sprawy zmierzającej do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Gdyby nie było pierwotnej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. to zastosowane do niej możliwe tryby nadzwyczajne nie mogłyby zaistnieć i nie miałyby wspólnego przedmiotu odnoszącego się do tej samej spray. Powyższe znajduje potwierdzenie w powołanym powyższej, orzecznictwie i poglądach doktryny. Powracając do meritum sprawy wyjaśnić trzeba, iż wprawdzie zgodnie z przepisem art. 157 §2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony, wykształcone orzecznictwo i doktryna wywiodła z kolei, iż stroną postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2006r., sygn.akt I SA/Wa 1410/04, Lex Nr 206477; wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2004r., sygn.akt II SA 2160/03, Lex Nr 1604189). Wszczęcia postępowania nadzorczego może domagać się jedynie strona postępowania zwykłego lub osoba, która wykaże, iż posiada interes prawny w domaganiu się weryfikacji decyzji (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001re., sygn.akt I SA 136/01, Lex Nr 78939). Niemniej jednak skarżący nie wykazali, iż legitymują się interesem prawnym, argumentacja strony zaprezentowana w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Charakter inwestycji nie przemawia za uznaniem, iż oddziałuje ona na nieruchomość skarżącej, brak takiego oddziaływania został potwierdzony sporządzoną Oceną oddziaływania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Natomiast zarówno przepis art. 28 Kpa jak i przepis art. 45 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wymaga naruszenia interesu prawnego popartego konkretnym przepisem prawa materialnego. Subiektywne przekonanie strony, iż inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość (m.in. na zmniejszenie wartości rynkowej tej nieruchomości) nie poparte zostało żadnymi dowodami, strona nie wykazała również, iż posiada interes prawny w występowaniu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, ogólny interes publiczny i chronione prawem prawa właścicielskie nie są wystarczające, brak konkretyzacji tego interesu. Okoliczność, iż pierwotna decyzja w sprawie warunków zabudowy była skarżącym doręczona a następnie, po podziale działki w wyniku, którego skarżący nie sąsiadowali już z terenem inwestycji, decyzja z [...] roku nie uwzględniała ich już jako strony nie ma wpływu na wynik sprawy i nie przesądza, iż krąg osób został źle określony. W niniejszym stanie faktycznym, tożsamym z ustalonym na etapie postępowania wznowieniowego, brak jest podstaw do przyznania skarżącej przymiotu strony. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym a przede wszystkim z uwagi na treść przepisu art. 153 p.p.s.a. Sąd podzielił stanowisko organów administracji a jednocześnie wyrażone stanowisko przez sąd administracyjny orzekający w niniejszej sprawie na wcześniejszym jej etapie, wszczętym w trybie wznowienia postępowania, którym to stanowiskiem był związany w sprawie niniejszej. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, jest prawidłowa a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku . ar