II SA/Łd 539/14

Dnia 13 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Referent stażysta Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 roku sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 28 listopada 2013 roku nr L/491/13 w przedmiocie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Aleksandrów Łódzki dla fragmentów obrębów A-7 i A-2 oddala skargę. LS U Z S A S A D N I E N I E W dniu 28 listopada 2013 r. Rada Miejska w Aleksandrowie Łódzkim, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 594), dalej u.s.g., art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej u.p.z.p., podjęła uchwałę Nr L/491/13 w sprawie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Aleksandrów Łódzki dla fragmentów obrębów A-7 i A-2. W dniu 18 lutego 2014 r. K. K. wraz z innymi mieszkańcami i właścicielami działek położonych w Aleksandrowie Łódzkim w obrębie A-7 i A-2 wezwał Radę Miejską w Aleksandrowie Łódzkim, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., do usunięcia naruszenia prawa w ww. uchwale, zarzucając jej rażącą sprzeczność z ustaleniami dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 16 grudnia 2004 r. nr XXVII/241/04. W dniu 24 kwietnia 2014 r. M. G., S. J., K. K., A. M., G. B., L. B., R. G., A.M. i B. K. wnieśli, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Aleksandrów Łódzki Nr L/491/2013 z dnia 28 listopada 2013 r. Z uwagi na nieuzupełniennie braków, skargi te, za wyjątkiem skargi K. K., zostały odrzucone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu skargi K. K. wskazał, że zaskarżona uchwała narusza art. 1, art. 2, art. 15 oraz art. 36 u.p.z.p., a także stoi w rażącej sprzeczności z ustaleniami dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki i narusza jego podstawowe założenia. Zmieniony zaskarżoną uchwałą plan tereny leżące w obrębie A-7 i A-2 oznaczone symbolem F11 zakwalifikował jako mieszkaniowe jednorodzinne (MN) oraz oznaczone symbolem F12 pod usługi z budynkiem mieszkalnym (U/MN). Kupując działkę budowlaną skarżący zapoznał się z ówczesną treścią planu, który dawał pewność, że w bezpośrednim sąsiedztwie może powstać zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa z budynkiem mieszkalnym. Tymczasem wbrew woli mieszkańców Rada Miejska przekształca tereny mieszkaniowe (MN) na usługowe z dopuszczalną funkcją mieszkaniową (U, MN). Odbyło się to poprzez zmianę przeznaczenia terenów dla miejscowej firmy PPH A i wprowadzenie zmiany przeznaczenia terenów mieszkaniowych (MN) na mieszkaniowo-usługowe (MN/U) na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Ponadto do obsługi tych terenów wyodrębniono drogę wewnętrzną o funkcji ciągu pieszo-jezdnego (1KPJ). Właściciel firmy A będzie mógł tą drogą przeprowadzić cały tranzyt samochodów ciężarowych i osobowych. W konsekwencji uchwalenia zaskarżonej uchwały obszar o powierzchni ok. 3 ha zyskuje status usługowy z dopuszczalną funkcją mieszkaniową. Zmiana ta faworyzuje właściciela terenu – firmę A, natomiast jest krzywdząca dla właścicieli terenów sąsiadujących i blisko położonych, przyczyniając się do spadku ich wartości. W ocenie skarżącego pozostawienie terenów przemysłowo-usługowych (P,U) w dotychczasowych granicach i jednoczesne zwiększenie terenów usługowych z dopuszczalną funkcją mieszkaniową (U,MN) nie poprawia sytuacji związanej z ich negatywnym oddziaływaniem na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Uchwalone zmiany są tylko wstępem do przekształcenia spornych terenów na przemysłowo-usługowe (P/U) w przyszłości. Zdaniem skarżącego w następstwie zaskarżonej uchwały powstaną niekorzystne zmiany krajobrazu i zmiany środowiskowe, w tym zaburzona zostanie gospodarka wodna. Tym bardziej, że sporządzona prognoza środowiskowa potwierdza zwiększenie uciążliwości dla środowiska. Skarżący podniósł przy tym, ze sama procedura uchwalenia zmiany planu miejscowego też została błędnie przeprowadzona, z naruszeniem przepisów u.p.z.p. Ponadto prawdopodobny spadek wartości nominalnej nieruchomości osób fizycznych (w tym nieruchomości skarżącego) pozostaje w rażącej sprzeczności z art. 1 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. W efekcie nadużywania przez gminę przysługujących jej uprawnień planistycznych, narazi się ona na zgłoszenie roszczeń odszkodowawczych w trybie art. 36 ust 1 pkt. 1 u.p.z.p. Dalej skarżący zarzucił, że uchwalenie zmiany planu nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa materialnego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uchwała łamie także zasadę równości wszystkich wobec prawa wynikającą z art. 32 ust 1 i art. 64 ust 1 Konstytucji, gwarantujących równą ochronę prawa własności oraz zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mówi art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p. Stwarza bowiem warunki do powstania kolejnych wielkopowierzchniowych hal i utwardzonych placów, co spowoduje notoryczne zalewanie okolicznych działek i dróg. Zabudowa produkcyjno-usługowa powinna być odizolowana szerokim pasem zieleni od zabudowań mieszkaniowych. Skarżący zarzucił także naruszenie zasad współżycia społecznego w rozumieniu art. 5 k.c. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Aleksandrowie Łódzkim stwierdziła, że nie można przyjąć, by podjęcie zaskarżonej uchwały skutkowało naruszeniem uprawnień lub interesu prawnego skarżącego. Podejmując ją bowiem nie zmieniono przeznaczenia terenu, na którym znajduje się jego nieruchomość. Ponadto treść skargi nie potwierdza faktu, aby wystąpiło jakiekolwiek rzeczywiste naruszenie interesów skarżącego. Odnosząc się następnie do zarzutu, że zaskarżona uchwała stoi w rażącej sprzeczności z ustaleniami dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki organ wskazał, że jednostka urbanistyczna określona w poprzednim planie jako F12 leżała w obrębie A-7 i A-2 i była przeznaczona dla zabudowy usługowej z budynkiem mieszkalnym (U/MN). Faktycznie została ona objęta zmianami MPZP, ale jej przeznaczenie nie uległo zmianie. Jej obszar stanowi teren usługowo-mieszkaniowy oznaczony symbolem 1U,MN. Jednostka urbanistyczna F11 leżała w całości w obrębie A-7 i była przeznaczona dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). Obszar planu objął 27% tej jednostki. Objęte planem tereny jednostki F11 na 41% swej powierzchni mają nadal przeznaczenie dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN), 3% zajmują tereny komunikacji (KPJ), zaś 56% tereny usługowo -mieszkaniowe (U,MN). Dotychczas tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jednostki F11MN bezpośrednio sąsiadowały z terenami usług rzemiosła oraz przemysłu F13U/P i przeznaczonymi pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny 1P. Rozwiązanie przestrzenne zastosowane w planie z 2004 r., jakkolwiek miało w owym czasie uzasadnienie (nie było jasności co do dalszego ewentualnego rozwoju istniejących już wtedy zakładów produkcyjnych), obecnie nie jest właściwe. W międzyczasie nastąpił bowiem rozwój usług i produkcji, zatem istotnym stało się zagadnienie delimitacji i strefowania natężenia funkcji komercyjnych właśnie z powodu konieczności ochrony funkcji wrażliwych, czyli MN. Problem ten został rozwiązany przez ulokowanie pomiędzy terenami usługowo produkcyjnymi (obecnie P,U) i jednorodzinnymi (MN) strefy buforowej w postaci terenów usługowo mieszkaniowych (2U,MN). Aby tego dokonać konieczne było wprowadzenie terenów komunikacyjnych. Zaprojektowanie terenu 1KPJ było więc podyktowane koniecznością skomunikowania terenów 1MN oraz 2U,MN z drogą publiczną i bez jego wprowadzenia plan nie mógłby zostać wykonany. Zarzut, że zmiana planu jest wstępem do przyszłego rozszerzania terenów produkcyjno-usługowych (P,U) nie ma absolutnie uzasadnienia w faktach, gdyż uchwalone w dniu 28 listopada 2013 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wyklucza takie rozszerzenie. Organ wyjaśnił także, że prognoza oddziaływania na środowisko jest opracowaniem wykonywanym na etapie tworzenia projektu planu miejscowego, równolegle do niego. Jej głównym zadaniem jest postawienie diagnozy identyfikującej istniejące i przyszłe zagrożenia dla środowiska w związku z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem obszaru opracowania. Wynikiem owej diagnozy jest takie sformułowanie ustaleń projektu planu, które będą minimalizować zidentyfikowane zagrożenia. Jej opracowanie przebiega więc według schematu: diagnoza i identyfikacja - projekt ustaleń planu -diagnoza ich wpływu na środowisko - korekta ustaleń planu - ponowna diagnoza, itd. Wprowadzenie jakiejkolwiek zabudowy w takie obszary powoduje zmianę klimatu, nie tylko akustycznego, ale też sanitarnego (zanieczyszczenia związane m.in. z emisją grzewczą, zmiany wilgotności, itp.). Jest to związane również z koniecznością realizacji ciągów komunikacyjnych służących ruchowi kołowemu. Dlatego stosowne przepisy odrębne zawierają regulacje dotyczące emisji hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza (ale też gleby i wód). Te regulacje mają charakter powszechnie obowiązujący i każdy użytkownik przestrzeni im podlega. Ponadto każde wprowadzenie zabudowy w obszar niezurbanizowany powoduje znaczne zwiększenie jej naturalnego współczynnika spływu powierzchniowego. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących procedury uchwalenia zmiany planu, organ wskazał, że ogłoszenie pierwszego wyłożenia (pomiędzy 30 listopada a 22 grudnia 2012 r.) zamieszczono na oficjalnej stronie internetowej Urzędu Miejskiego w Aleksandrowie Łódzkim w dniu 16 listopada 2012 r., zaś w gazecie "40 i cztery" ukazało się w dniu 23 listopada 2012 r. w numerze 23(427). Ogłoszenie drugiego wyłożenia (pomiędzy 12 kwietnia a 17 maja 2013 r.) zamieszczono na oficjalnej stronie internetowej Urzędu Miejskiego w Aleksandrowie Łódzkim w dniu 26 marca 2013 r., zaś w gazecie "40 i cztery" ukazało się w dniu 5 kwietnia 2013 r. w numerze 7(436). Ogłoszenie trzeciego wyłożenia (pomiędzy 26 lipca a 26 sierpnia 2013 r.) zamieszczono na oficjalnej stronie internetowej Urzędu Miejskiego w Aleksandrowie Łódzkim w dniu 15 lipca 2013 r., zaś w gazecie "40 i cztery" ukazało się w dniu 19 lipca 2013 r. w numerze 14(443). Zatem dyspozycje zawarte w treści art. 17 pkt 9 w związku z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. zostały spełnione. Organ podniósł, że również uwagi do planu zostały rozpatrzone przez Burmistrza na drodze właściwych zarządzeń. Wypełniając dyspozycje art 17 pkt 14 u.p.z.p. Burmistrz przedstawił wykaz tych uwag do rozpatrzenia Radze Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim. W toku sesji numer L która się odbyła w dniu 28 listopada 2013 r., przed podjęciem zaskarżonej uchwały, zostały poddane rozstrzygnięciu Rady Miejskiej wszystkie nieuwzględnione lub nie w pełni uwzględnione uwagi, złożone do wszystkich trzech wyłożeń projektu planu. Każda z nich podlegała indywidualnemu rozpatrzeniu i odrębnemu głosowaniu, co zostało odnotowane w protokole numer L/13 z przebiegu sesji nr L, a także w załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga K. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przedmiotem kontroli sądu jest uchwała Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 28 listopada 2013 r. Nr L/491/13 w sprawie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Aleksandrów Łódzki dla fragmentów obrębów A-7 i A-2. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tą regulacją każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednocześnie z przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika trzydziestodniowy termin na złożenie takiej skargi, liczony od daty doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku braku odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Sąd badał w pierwszej kolejności, czy wniesiona przez K. K. skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy zostały spełnione warunki formalne do jej skutecznego złożenia, a więc wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie skargi oraz zachowanie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga z uwagi na materię podlegającą regulacji w drodze zakwestionowanej uchwały dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Kompetencje do podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy określone zostały w art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jej uchwalenie następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), którego uchwalenie należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.), jest zatem aktem normatywnym z zakresu administracji publicznej. Rozpatrzenie skargi pozostaje zatem w kompetencji sądu administracyjnego. W ocenie sądu, skarżący dopełnił również wymogu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdyż 18 lutego 2014 r. wystąpił z takim wezwaniem do Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim, na które organ udzielił odpowiedzi w dniu 17 kwietnia 2014 r. Uwzględniając zatem treść art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę w rozpatrywanym przypadku wnosi się w terminie trzydziestu od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Skarga K. K. spełnia więc wszystkie wymogi formalne, warunkujące jej dopuszczalność. Dotyczy bowiem aktu podjętego w sprawie z zakresu administracji publicznej, została wniesiona w ustawowym terminie, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Przystępując w następnej kolejności do oceny, czy wnoszący skargę ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżących a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny, a nie przyszły i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danej osoby lub podmiotu. Nadto podjęty akt przez swą wadliwość narusza prawnie chronione interesy lub uprawnienia podmiotu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 677/11- Lex nr 1082796). Z powyższych uwag wynika, iż stwierdzenie nieważności uchwały może więc nastąpić tylko wtedy, gdy pozostaje ona w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika to wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2296/06, Lex nr 320813 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 928/07, Lex nr 400305). Znaczenie interesu prawnego z art. 101 u.s.g. należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 k.p.a. To zaś oznacza, że musi on być: normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1183/11 – Lex nr 1340094). Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Jako źródło własnego interesu prawnego, skarżący wskazywał konstytucyjną zasadę ochrony prawa własności, z której każdy obywatel powinien korzystać w tym samym stopniu. Uzasadniając naruszenie tych zasad, zamieszczonych w art. 64 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP podnosił, że w wyniku zmiany miejscowego planu nastąpiła zmiana przeznaczenia terenów mieszkaniowych (MN) na usługowe z dopuszczalną funkcją mieszkaniową (U,MN). W ocenie skarżącego, ta zmiana umożliwi budowanie kolejnych składów i magazynów oraz utwardzonych placów przez właścicieli terenu należącego do przedsiębiorstwa PPH A. Zwiększy to negatywne oddziaływanie i uciążliwości (emisję spalin i hałasu) dla sąsiadujących terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz stworzy warunki dla istniejącego podmiotu gospodarczego do łamania zasady współżycia społecznego, wynikającej z art. 5 Kodeksu cywilnego. Zdaniem sądu, przedstawiona argumentacja skarżącego nie wykazuje, by zaskarżona uchwała w sprawie zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Aleksandrów Łódzki dla fragmentów obrębów A-7 i A-2 aktualnie, realnie i bezpośrednio naruszała jego interes prawny lub uprawnienie. Bezspornie skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Jednak, co istotne, w stosunku do terenu na którym znajduje się działka skarżącego nie nastąpiła zmiana przeznaczenia. Teren ten zgodnie z ustaleniami wcześniej obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Aleksandrów Łódzki z dnia 16 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. W. Ł Nr 76 z 2005 r., poz. 758) znajdował się w jednostce urbanistycznej określonej jako F12, w obrębie A-2 i A-7 i był przeznaczony do zabudowy usługowej z budynkiem mieszkalnym (U/MN). Faktycznie został on objęty zmianami MPZP, ale jego przeznaczenie nie uległo zmianie. Obszar nieruchomości skarżącego stanowi teren usługowo-mieszkaniowy oznaczony symbolem 1U,MN, a skarżący nie kwestionuje możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości na skutek uchwalenia zmiany planu, lecz podnosi przede wszystkim zarzuty dotyczące rozszerzenia strefy przeznaczonej pod usługi z dopuszczalną zabudową mieszkalną jednorodzinną, oznaczonej jako U,MN na tereny, które po pierwsze, nie stanowią jego własności i wreszcie po drugie, nie graniczą bezpośrednio z jego nieruchomością, co nie jest sporne. Działka skarżącego, co jest okolicznością niebudzącą wątpliwości znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 1U,MN, przeznaczonym pod usługi z dopuszczalną zabudową mieszkaniową jednorodzinna i takie jej przeznaczenie funkcjonowało przed zmianą planu z oznaczeniem F12U/MN. Skoro więc uchwalenie zmiany planu nie ogranicza prawa własności skarżącego, nie zmienia dotychczasowego przeznaczenia jego nieruchomości, nie ogranicza również możliwości zagospodarowania działki skarżącego, to nie sposób twierdzić, że realnie i bezpośrednio wpływa na przysługujące K. K. prawo własności, a co za tym idzie narusza przysługujący mu interes prawny. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą. Według sądu także powołane w skardze przepisy – to jest art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., który stanowi, że ustawa określa: zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., który gwarantuje każdemu ochronę jego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, nie stanowią źródła interesu prawnego w postępowaniu ze skargi na zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób również zgodzić się z K. K., iż ma on interes prawny w zaskarżeniu uchwały w sprawie zmiany planu miejscowego, ponieważ - w jego ocenie - uchwalenie zmiany planu nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa materialnego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa, która wbrew błędnemu przekonaniu skarżącego nie wynika z przepisów Kodeksu cywilnego, lecz z u.p.z.p. i jest jedną z przesłanek ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto skarżący błędnie utożsamia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej uregulowane w art. 156 § 1 k.p.a. z przesłankami nieważności aktu planistycznego, które unormowano w art. 28 u.p.z.p. Na marginesie dodać wypada, że w toku procedury planistycznej, która jest kompleksowo unormowana w u.p.z.p nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wreszcie okoliczność naruszenia zasad współżycia społecznego w rozumieniu art. 5 K.c., poprzez emisje hałasu, czy innych zanieczyszczeń do środowiska ze strony wymienionych w skardze podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, czy też niczym nie poparte subiektywne twierdzenie o obniżeniu wartości jego działki na skutek uchwalenia studium nie uzasadnia - w przekonaniu sądu – wniosku o posiadaniu przez K. K. interesu skargowego, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można też poszukiwać, tak jak to czyni skarżący w skardze, w naruszeniu przepisów procedury planistycznej. Procedura ta jest kontrolowana przez sąd administracyjny dopiero wówczas, gdy strona skarżąca wykaże, że został naruszony jej interes prawny (vide wyroki NSA: z dnia 26 lutego 2008 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1765/07, z dnia 30 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 643/12, wyroki WSA: w Warszawie z dnia 20 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 789/08, w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 736/13, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dotyczy to również zarzutu wywiedzionego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r., iż w głosowaniu nad uchwaleniem zaskarżonej uchwały brał udział radny, co do którego zarządzeniem zastępczym z dnia 20 lutego 2014 r. Wojewoda Łódzki stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego, zaś wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 350/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Gminy Aleksandrów Łódzki na wspomniane zarządzenie. Podkreślić należy, iż wobec braku interesu skargowego po stronie skarżącego, nie ma podstaw do badania przez sąd prawidłowości zachowania procedury przy uchwalaniu zaskarżonego aktu. Podsumowując sąd stwierdził, że samo sprzeciwianie się rozwiązaniom przyjętym w uchwalonej zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie są zgodne z oczekiwaniami K. K. nie wystarczy do uznania, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego. W konsekwencji więc brak interesu prawnego po stronie skarżącego wyklucza w istocie kontrolę zaskarżonej uchwały i uzasadnia oddalenie jego skargi. Mając to na względzie, sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.tp.