II SA/Łd 572/16

Dnia 24 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia zwykłego "A" z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w P. - reprezentowanej przez adwokata T. B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 353) – dalej w skrócie "u.o.ś." oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – dalej w skrócie "rozporządzenie", uchyliło decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...], znak: [...] i określiło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch turbin wiatrowych o łącznej maksymalnej mocy do 2 MW wraz z urządzeniami do przesyłania energii elektrycznej oraz infrastrukturą towarzyszącą przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 318/6 obręb [...], gmina P., powiat [...], woj. [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 12 grudnia 2011 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej w skrócie "Spółka") wystąpiła do Wójta Gminy P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację wspomnianego wyżej przedsięwzięcia. Pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. organ I instancji wystąpił do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Ł. (w skrócie RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (w skrócie PPIS) o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. PPIS w swojej opinii z dnia 3 stycznia 2012 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia w zakresie określonym w art. 66 ust. 1 ustawy. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wójt Gminy P. postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy P. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu przedłożenia przez inwestora raportu, zaś postanowieniem z dnia [...], po przedłożeniu raportu, podjął zawieszone postępowanie. PPIS w W. w dniu [...] pozytywnie zaopiniował pod względem higienicznym i zdrowotnym warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Po ostatecznym uzupełnieniu raportu przez inwestora PPIS ponownie wydał opinię pozytywną o warunkach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia pod względem higienicznym i zdrowotnym (pismo z dnia 27 stycznia 2014 r.). Po przeanalizowaniu treści raportu i jego uzupełnień, RDOŚ postanowieniem z dnia [...] uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] Komisarz Rządowy dla Gminy P. określił środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia planowanego do realizacji przez A Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Odwołania od tej decyzji wnieśli: Stowarzyszenie B, Stowarzyszenie A w P., a także R. W., A. P. oraz A. J.. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do: R. W., A. P. oraz A. J. oraz utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosły Stowarzyszenie A oraz Stowarzyszenie B. Wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 706/14 WSA w Łodzi uchylił decyzje organów obu instancji, argumentując, że decyzja Komisarza Rządowego dla Gminy P. z dnia [...] była wyrazem pozytywnej oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jednak - zdaniem sądu - konkluzja taka była co najmniej przedwczesna. Sąd podkreślił, że wprawdzie w przepisach ustawy nie określono jaki charakter z punktu widzenia procesowego ma opracowany raport, to jednak w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że ma on charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Sąd zaznaczył, że od osoby sporządzającej raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymaga się tylko wskazania nazwiska. W rozpatrywanej sprawie przedłożony ostatecznie przez inwestora raport, w zakresie odnoszącym się do oddziaływania akustycznego nie nosi cech dokumentu, ponieważ nie zawiera podpisu osoby sporządzającej raport. Wobec powyższego brak jest uzasadnienia dla traktowania go jako podstawy do dokonywania ocen środowiskowych w powyższym zakresie. Brak koniecznego podpisu osoby sporządzającej raport wyklucza natomiast możliwość traktowania go jako dokumentu, w konsekwencji zaś dowodu w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Wątpliwości sądu budziło również stanowisko organów obu instancji w zakresie oceny formułowanych przez skarżących zarzutów do raportu. Zdaniem sądu nie można pominąć tych spośród nich, które prima facie zdają się wskazywać na niekompletność przeprowadzonych badań. Kwestią taką są podniesione przez skarżących zarzuty wobec monitoringu ornitologicznego. Skarżący przedłożyli przeczącą wnioskom płynącym z przeprowadzonego monitoringu ornitologicznego dokumentację fotograficzną, wskazującą na gniazdowanie bociana białego w obszarze objętym inwestycją określając dodatkowo miejsce położenia gniazda (co dotyczy także sowy płomykówki). Kwestią wymagającą prawidłowej analizy jest – według sądu - ocena, czy podnoszone okoliczności mają wpływ i jaki na treść ustaleń środowiskowych projektowanego przedsięwzięcia. W ocenie WSA rozważenia wymaga również podnoszona w toku postępowania administracyjnego kwestia przeprowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Z możliwości tej organ winien skorzystać, jeżeli jej przeprowadzenie umożliwi zebranie w jednym czasie i miejscu wszystkich uczestników postępowania w danej sprawie. Sąd podniósł kwestię uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i uznał, że uzasadnienie decyzji organu I instancji opierało się w przeważającym stopniu na stanowisku inwestora prezentowanym w składanych przezeń odpowiedziach na zarzuty formułowane pod adresem raportu. Odniesienie się do wniosków pozostałych stron postępowania stanowiło - zdaniem sądu - recypowanie do treści uzasadnienia decyzji składanych przez inwestora wyjaśnień. W ocenie sądu, tego rodzaju praktyka stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. a u.o.ś. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg sąd podzielił stanowisko Kolegium o ich niezasadności. Kontynuując niniejsze postępowanie Wójt Gminy P. pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia braków raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko poprzez przesłanie jego egzemplarza w zakresie oddziaływania akustycznego zawierającego podpis osoby go sporządzającej. W odpowiedzi na wezwanie, inwestor w załączeniu do pisma z dnia 29 kwietnia 2015 r. przesłał uzupełnienia do raportu wraz z wymaganymi podpisami zaznaczając, iż treść przesłanych uzupełnień pozostaje niezmieniona w stosunku do dokumentów przedłożonych w trakcie trwania sprawy. Postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy P. dopuścił Stowarzyszenie C z siedzibą w Ł. do udziału w postępowaniu na prawach strony. W trakcie otwartej dla społeczeństwa rozprawy administracyjnej w dniu 19 czerwca 2015 r. odczytano pismo inwestora z jego stanowiskiem w sprawie, przedstawiono stanowisko Stowarzyszenia A, zwrócono uwagę na kwestie związane z oddziaływaniem akustycznym, przedstawiając opinię o nieprawidłowości zasięgu oddziaływania akustycznego przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednocześnie poinformowano, iż zostanie złożony wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego akustyka. Złożono do akt sprawy dokument: streszczenie badań przeprowadzonych na farmie Cape Bridgewater, poruszono kwestie odległości planowanych turbin wiatrowych od najbliższych zabudowań, kwestię efektu migotania cienia oraz przedstawiono obawy związane ze spadkiem wartości nieruchomości. Wszyscy mieszkańcy obecni na rozprawie administracyjnej opowiedzieli się przeciwko budowie wiatraków. W dniu 23 czerwca 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Stowarzyszenia C z siedzibą w Ł. wraz z załącznikiem pt. "Analiza wpływu na środowisko inwestycji" podpisane przez J. A. oraz Ł. C., w którym Stowarzyszenie poparło planowaną inwestycję, m.in. wskazując, że lokalizacja przedsięwzięcia znajdować się będzie na terenach nie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego o charakterze rolniczym na gruntach średniej i słabej jakości oraz, że zgodnie z przeprowadzoną analizą hałasu inwestycja nie będzie powodować przekroczeń na terenach podlegających ochronie akustycznej. Wskazano, że wykonano oddziaływanie na okoliczną florę i faunę, w raporcie wykonano analizy migotania cienia oraz oddziaływania infradźwięków i, że nie może być mowy o negatywnym oddziaływaniu na najbliższych mieszkańców. Stowarzyszenie uznało, że inwestor dokonał poprawnej analizy wariantów przedsięwzięcia zgodnej z art. 66 ust. 1 u.o.ś. W dniu 24 lipca 2015 r. wpłynął do organu I instancji wniosek pełnomocnika Stowarzyszenia A radcy prawnego M. P. o: 1) przeprowadzenie dowodu z pomiaru odległości od planowanego miejsca posadowienia elektrowni wiatrowych od zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej przez uprawnionego geodetę, 2) przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego akustyka na okoliczność weryfikacji metodologii oraz parametrów przyjętych przez wnioskodawcę przy sporządzaniu symulacji zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 3) przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza medycyny o specjalności laryngologicznej lub neurologicznej na okoliczność wykluczenia negatywnego oddziaływania hałasu niskoczęstotliwościowego i infradźwiękowego na zdrowie ludzi zamieszkujących w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia w promieniu min. 8-9 km i wskazanie przez biegłego sposobów zapobiegania takiemu negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi, 4) nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia aneksu do raportu o oddziaływaniu na środowisko i zobowiązanie go do wskazania innych wariantów przedsięwzięcia, 5) poddanie uzupełnionej dokumentacji ponownym uzgodnieniom z RDOŚ w Ł. oraz PPIS w W.. Pełnomocnik stowarzyszenia zakwestionował prawidłowość analizy akustycznej dla planowanego przedsięwzięcia i domagał się przeprowadzenia jej zgodnie z obowiązującym prawem oraz metodologią obliczeniową. Postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy P. odmówił przeprowadzenia dowodów, o których mowa w pkt 1, 3 i 4 wniosku, zaś postanowieniem z dnia [...] dopuścił dowód z opinii biegłego akustyka –M. K. na okoliczność symulacji zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opinia biegłego wpłynęła do organu w dniu 27 października 2015 r. i została włączona do materiału dowodowego sprawy. Postanowieniem z dnia [...] RDOŚ stwierdził aktualność i podtrzymał uzgodnienie i określenie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia dokonane postanowieniem z dnia [...] wskazując, że przesłane wraz z ponownym wystąpieniem uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia nie wnosi elementów różnicujących stan faktyczny, w stopniu uzasadniającym odmienne załatwienie kwestii procesowej w przedmiocie uzgodnienia i określenia warunków jego realizacji w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz art. 77 ust. 3, 4 i 7 u.o.ś. PPIS w swoim stanowisku z dnia 29 grudnia 2015 r. stwierdził, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wydania nowej opinii, gdyż na podstawie sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko taka opinia została już wydana. Dokumenty, na podstawie których organ wydał dotychczasowe opinie zostały uzupełnione jedynie o brakujące podpisy. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy P. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco wpływać na środowisko, tj. wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia. Według organu I instancji informacje dostępne w raporcie oddziaływania na środowisko nie są w pełni szczegółowe i należycie uzasadnione tak, aby możliwe było dokonanie prawidłowej oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Część raportu w zakresie opisu przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, jest zdaniem organu, opisana w sposób lakoniczny, w niewielkim stopniu odnoszącym się do realiów gminy P. i brakuje w nim rozwinięcia i uzasadnienia tezy o tym, że niepodejmowanie tego przedsięwzięcia byłoby najkorzystniejszym dla środowiska rozwiązaniem. Brakuje np.: porównania ilości zanieczyszczeń emitowanych przez konwencjonalne źródła energii przy określonej wielkości produkcji z ilością zanieczyszczeń emitowanych przez elektrownie wiatrowe podobnej mocy lub podobnej wielkości produkcji energii. W ocenie organu ważnym argumentem w sprawie byłaby analiza wietrzności terenu, wskazanie ilości godzin w roku, kiedy takiego rodzaju urządzenie rzeczywiście generuje energię elektryczną i wskazanie konkretnych, mierzalnych korzyści środowiskowych biorąc pod uwagę zużycie surowców niezbędnych do wyprodukowania i instalacji takiej elektrowni wiatrowej. Zdaniem organu, analiza wariantów proponowanego i alternatywnego nie spełnia wymogów przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, z uwagi na ograniczenie wariantowania przedsięwzięcia tylko do jednego parametru, tj. zróżnicowania mocy akustycznej instalowanej turbiny wiatrowej. Żadne inne rozwiązanie nie było brane pod uwagę. Ponadto analiza zagrożeń związanych z potencjalnymi awariami jest niezupełna i pomija istotne elementy takie jak pożar turbiny wiatrowej, urwanie się śmigieł lub ich części oraz sposoby zabezpieczeń przed takimi sytuacjami. Natomiast opis oddziaływań inwestycji na stan środowiska nie jest w pełni zgodny z przewidzianymi w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 7 u.o.ś. kryteriami, gdyż powinien zawierać wskazanie jego oddziaływania na środowisko, w szczególności ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, najlepiej z zachowaniem nomenklatury ustawowej. W ocenie Wójta raport pomija milczeniem sytuację społeczną w gminie P. związaną z planowaną budową elektrowni wiatrowych. Z uwagi na to, że liczba planowanych na terenie gminy elektrowni sięga prawie 30 szt. i jest to sytuacja znana mieszkańcom od wielu lat, to ta część raportu jest nieadekwatna do rzeczywistości. Stwierdzenie w raporcie, iż w trakcie opracowywania raportu nie natrafiono na trudności wynikające z niedostatków techniki lecz napotkano trudności wynikające z luk we współczesnej wiedzy, tj. brak uregulowań prawnych dotyczących sytuowania turbiny wiatrowej względem terenów zabudowy mieszkaniowej, zbiorników wodnych itp. jest - w ocenie organu - określeniem zbyt lakonicznym i nie odnosi się w ogóle do wiedzy naukowej czy wiedzy technicznej z zakresu funkcjonowania elektrowni wiatrowych, a jedynie do braku regulacji prawnych wyznaczających minimalną odległość tych obiektów budowlanych od zabudowy mieszkalnej. Dalej organ wskazał, odnosząc się do opinii biegłego akustyka M. K., że przedsięwzięcie w obecnej lokalizacji nie będzie dotrzymywało dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku określonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Organ mając na względzie konstytucyjną ochronę zdrowia (art. 68 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasadę przezorności i prewencji wynikające z art. 6 Prawa ochrony środowiska nie może wprowadzić do obrotu prawnego decyzji, która naruszałaby prawo materialne, tj. art. 144 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) – dalej w skrócie "p.o.ś.", tym bardziej, że raport został opracowany w sposób niezgodny z przepisem art. 66 ust. 1 u.o.ś. Organ I instancji nie podzielił stanowiska PPIS z dnia 4 stycznia 2016 r. o braku możliwości wydania opinii w trybie art. 77 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.o.ś. oraz postanowienia RDOŚ z dnia [...] stwierdzającego aktualność i podtrzymującego uzgodnienie i określenie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem organu zachodziła prawna konieczność ponownego zaopiniowania i uzgodnienia decyzji. Wójt nie zgodził się z poglądem RDOŚ, że przesłane do ponownego uzgodnienia dokumenty "nie wnoszą elementów różnicujących stan faktyczny, w stopniu uzasadniającym odmienne załatwienie kwestii procesowej w przedmiocie uzgodnienia i określenia warunków jego realizacji". Organ I instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uzyskanych opinii, uzgodnień i wyjaśnień uznał, że wobec braku pewności, że planowane przedsięwzięcie o parametrach przedstawionych przez inwestora będzie w stanie zapewnić dotrzymanie standardów emisji w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów: art. 82 ust. 1 pkt 1 ppkt a u.o.ś., poprzez nieprecyzyjne wskazanie miejsca realizacji inwestycji; art. 8, 9, 12, 35 § 1 i 36 § 1 k.p.a.; art. 84 § 2 k.p.a. poprzez nie wyłączenie biegłego z postępowania administracyjnego, który sporządził analizę akustyczną na zasadach i w trybie określonym w art. 24 k.p.a.; art. 82 i 86 u.o.ś. poprzez jego nieprawidłowe powołanie w sentencji decyzji; art. 80 ust. 1 i 81 ust. 1 u.o.ś., gdyż przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na skuteczne określenie środowiskowych uwarunkowań dla elektrowni wiatrowych, a mimo to organ odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań; art. 77 ust. 1 u.o.ś., ponieważ organ całkowicie pominął i nie wziął pod uwagę postanowienia uzgadniającego wydanego przez RDOŚ z dnia [...] oraz postanowienia z dnia [...] stwierdzającego aktualność i podtrzymującego wcześniejsze uzgodnienie, jak również pozytywnych opinii PPIS z dnia 15 marca 2013 r. i 27 stycznia 2014 r. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję organu I instancji i ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał regulacje art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1 i 4, art. 80, art. 82 i art. 84 u.o.ś., a następnie stwierdził, że planowane przez A Sp. z o.o. przedsięwzięcie polega na budowie 2 turbin wiatrowych o łącznej maksymalnej mocy do 2 MW wraz z urządzeniami do przesyłania energii elektrycznej oraz infrastrukturą towarzyszącą przewidziane do realizacji na działce nr ewid. 318/6 obręb [...], gmina P.. Należy zakwalifikować je do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia. Uwzględniając powyższe Wójt Gminy P., po uzyskaniu stanowiska RDOŚ (postanowienie z dnia [...]) oraz PPIS (opinia z dnia 3 stycznia 2012 r.), zasadnie postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i na żądanie RDOŚ dokonał jego uzupełnienia. Postanowieniem z dnia [...] RDOŚ pozytywnie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia, a PPIS pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia - opiniami z dnia 15 marca 2013 r. oraz z 27 stycznia 2014 r. Po zakończonym postępowaniu organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji. W/w decyzja została zaskarżona do Kolegium, które utrzymało ją w mocy. W wyniku zaskarżenia decyzji SKO w Sieradzu do WSA w Łodzi, sąd uchylił decyzje organów obu instancji. W ponownym postępowaniu przedmiotowy raport został uzupełniony o podpisy osób go sporządzających, czego dowodem jest pismo inwestora z dnia 29 kwietnia 2015 r. wraz z załącznikami, w którym inwestor uzupełnił również raport o wyjaśnienia do monitoringu ornitologicznego. W uzasadnieniu pisma wskazano, że w czasie rocznego monitoringu ornitologicznego osobniki bociana białego były stwierdzane w każdej kontroli terenowej, co jest równoznaczne z obserwacjami osobników z najbliższego stanowiska lęgowego w świetle faktycznego niskiego zagęszczenia stanowisk lęgowych (1 stanowisko lęgowe na obszarach przyległych do terenu inwestycyjnego). Stwierdzenie potencjalnego gniazdowania płomykówki było poprzedzone symulacją głosową w roku 2012. Wpływ planowanej inwestycji na ww. gatunki ptaków był szczegółowo analizowany, co jest zawarte w treści raportu z Rocznego Monitoringu Ornitologicznego. Zdaniem Kolegium analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Wójt Gminy P. nie miał podstaw do odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia. Wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. W ocenie Kolegium, zgromadzony w sprawie kompletny materiał dowodowy pozwala na dokonanie kompleksowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zaś samo postępowanie środowiskowe zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymagań ustawy, w tym z uwzględnieniem konieczności zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu. Organ odwoławczy wskazując na art. 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP stwierdził, że przedstawione w uzasadnieniu decyzja Wójta motywy rozstrzygnięcia świadczą, iż pozostaje ona w oderwaniu od powołanych w rozstrzygnięciu uregulowań ustawowych. Podane przez Wójta Gminy P. przyczyny odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych nie mogą uzasadniać takiego rozstrzygnięcia na gruncie przepisów ustawy. Dysponując raportem oddziaływania na środowisko, jego uzupełnieniami i wyjaśnieniami, a także uzgodnieniem warunków realizacji przedsięwzięcia, wydanym przez RDOŚ organ I instancji miał obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania nie jest decyzją uznaniową, lecz typową decyzją związaną, co oznacza, że organ właściwy nie ma swobody wyboru konsekwencji prawnych w określonym stanie faktycznym i prawnym z jednoczesnym wyważeniem słusznego interesu strony i interesu publicznego. Kolegium wywiodło, że przesłanki odmowy wydania uwarunkowań polegać mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2); odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1); braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1; wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 u.o.p. (art. 81 ust. 2); wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j Prawa wodnego (art. 81 ust. 3). Jeśli żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Dalej organ odwoławczy podniósł, że Wójt Gminy P. z naruszeniem art. 6 k.p.a. rozstrzygnął sprawę odmawiając ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, którego najistotniejszym elementem jest raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z jego uzupełnieniami, daje uzasadnione podstawy do przyjęcia, że jest możliwa ocena przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska. Odnosząc się do zarzutów organu I w zakresie raportu, Kolegium wyjaśniło, że w razie wątpliwości dotyczących treści raportu, Wójt powinien wezwać inwestora do uzupełnienia tego dokumentu we wskazanym zakresie. Do oceny raportu stosuje się bowiem wszystkie zasady postępowania dowodowego, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Dane przedstawione w raporcie wskazują na występowanie oddziaływań na środowisko na etapie realizacji, a zwłaszcza na etapie eksploatacji przedsięwzięcia. Na te oddziaływania składają się przede wszystkim hałas, pola elektromagnetyczne, migotanie cienia, wpływ na krajobraz i na środowisko przyrodnicze. Należy założyć, iż oddziaływania te będą trwać do czasu zakończenia eksploatacji obiektu. Na podstawie wyników analiz, obliczeń i pomiarów wykonywanych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko ustalono, że podczas funkcjonowania planowanej do realizacji turbiny wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w warunkach normalnych, po dotrzymaniu warunków określonych w sentencji niniejszej decyzji, nie powinny wystąpić zanieczyszczenia gleby, wód gruntowych i wód powierzchniowych. Specyfika przedsięwzięcia daje podstawy do stwierdzenia, że nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów stężeń gazów i pyłów do powietrza, co czyni zbędnym określanie warunków realizacji przedsięwzięcia w tym zakresie. Zbędne jest również nakładanie warunków w zakresie gospodarki odpadami, gdyż zagadnienie to zostało szczegółowo opisane w raporcie w odniesieniu do fazy realizacji, eksploatacji i ewentualnej likwidacji przedsięwzięcia. Podstawowym oddziaływaniem jakie wiąże się z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowej na etapie jej eksploatacji jest emisja hałasu związana z pracą turbin wiatrowych. W związku z tym przeanalizowano w raporcie kwestie związane z wpływem przedsięwzięcia na klimat akustyczny w otoczeniu inwestycji. Obliczenia dotyczące oddziaływania akustycznego na środowisko przedstawione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i jego uzupełnieniu wykazały, że w związku z realizacją przedsięwzięcia na terenach objętych ochroną akustyczną zostaną dotrzymane obowiązujące normy określające dopuszczalne poziomy hałasu. W ocenie Kolegium stanowisko Wójta w zakresie niespełnienia przez przedmiotowe przedsięwzięcie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112) jest stanowiskiem wadliwym. Wójt jako podstawę swojego stanowiska powołał wynik przeprowadzonego w sprawie dowodu - opinii akustycznej sporządzonej przez biegłego akustyka M. K.. Według organu II instancji, analizując akta sprawy, należy jednak stwierdzić, że dopuszczenie przedmiotowego dowodu było niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia [...] organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, stosownie do art. 66 ust. 1 u.o.ś. Organ określił szczegółowo jakie elementy mają znaleźć się w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W zakresie oddziaływania akustycznego elementami tymi było przeprowadzenie obliczenia oddziaływania akustycznego wraz ze wskazaniem graficznym na aktualnej mapie ewidencyjnej jego zasięgu oraz potencjalnym wpływem na tereny podlegające ochronie akustycznej, z uwzględnieniem kumulowania się oddziaływań, przedstawione w oparciu o symulację wykonaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego, przy zastosowaniu programu do obliczeń rozprzestrzeniania hałasu w środowisku, w którym model obliczeniowy jest zgodny z normą PN-ISO 9613-2:2002. Ponadto w zakresie oddziaływania akustycznego organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do wykonania następujących działań: podać i uzasadnić rzetelnie wybór parametrów pogodowych i poziomu współczynnika gruntu przyjętych do obliczeń, dane wejściowe do obliczeń powinny wskazywać usytuowanie poszczególnych turbin (podziałka x-y-z), przedstawić załącznik graficzny z obliczeń, który w sposób przejrzysty wskaże lokalizację terenów chronionych akustycznie z ich numerami działek i wskazanymi granicami tych działek, w taki sam sposób należy podejść do terenów chronionych akustycznie na podstawie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, załącznik graficzny z obliczeń należy zaopatrzyć m. in. w: lit. a - oznaczenie wartością danej izofony, a nie tylko przedstawieniem tych informacji w legendzie, lit. b - podziałkę x-y, dzięki której będzie można porównać z załącznikiem graficznym wyniki tabelaryczne z obliczeń oraz dane wejściowe, lit. c - izofony pokazujące oddziaływanie na wysokości 4 m, w przypadku braku zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenach potencjalnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji, lit. d - izofony pokazujące oddziaływanie na wysokości 1,5 m i w punktach referencyjnych na wysokości 4 m, gdy na całym obszarze potencjalnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji istnieją obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe postanowienie było zaskarżalne na podstawie art. 65 ust. 2 u.o.ś. i jako niezaskarżone - jest wiążące zarówno dla stron postępowania w szczególności inwestora, jak i dla organu, który je wydał. W opinii Kolegium zawarta w raporcie analiza w zakresie oddziaływania akustycznego jest spójna, logiczna oraz została przeprowadzona zgodnie z wytycznymi wymienionymi w postanowieniu (podobnie należy ocenić raport również w zakresie pozostałych jego aspektów). Natomiast opinia akustyczna M. K. została sporządzona niezgodnie z wytycznymi ww. postanowienia, co czyni ten dowód niedopuszczalnym. Z opinii akustycznej sporządzonej przez biegłego akustyka wynika, że jej autor uważa metodykę obliczania zasięgów uciążliwości akustycznej danego przedsięwzięcia przyjętą wg normy PN-ISO 9613-2-2002 za obarczoną poważnym błędem, rzutującym na jakość modelowania w wielu przypadkach. Metoda obliczeń użyta przez inwestora nie może być jednak uznana za niewłaściwą z tej przyczyny, że nie uwzględnia tzw. "kary" wyrażonej poprzez dodanie od 3 do 5 dB albo do wartości poziomu mocy akustycznej, albo do uzyskanego wyniku. Inwestor posłużył się metodą, która jest wskazana w ostatecznym postanowieniu organu I instancji określającym jakich metod powinien użyć w celu ustalenia oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło, że w wyroku z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 706/14, WSA stwierdził, że metodologia pomiarów oddziaływania akustycznego była prawidłowa, co jest dla organów administracji orzekających w sprawie stwierdzeniem wiążącym, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Zdaniem Kolegium w zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych także nie zostaną przekroczone obowiązujące normy. Funkcjonowanie elektrowni wiatrowej wiąże się również z tzw. efektem migotania cienia, co jest zjawiskiem nieuregulowanym w polskim prawodawstwie, a zatem nie ma obowiązujących standardów środowiskowych w tym zakresie. Niemniej jednak i ten aspekt oddziaływania elektrowni wiatrowej został opisany i przeanalizowany w raporcie. Organ odwoławczy podkreślił, że analizy przeprowadzone w raporcie wskazują, że planowana inwestycja z uwagi na rodzaj, charakterystykę, skalę inwestycji oraz odległość od chronionych obszarów nie będzie miała znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony, przedmiot ochrony, integralność obszarów i spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Przeprowadzone w raporcie badania ornitologiczne i chiropterologiczne, wraz z uzupełnieniami i wyjaśnieniami inwestora złożonymi w związku z wykonaniem wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 706/14, wykazały brak przeciwwskazań do budowy elektrowni wiatrowej na wskazanym przez inwestora terenie. Nie można jednak wykluczyć możliwości wystąpienia efektów opóźnionych w czasie w postaci np. kolizji z przelatującymi ptakami i nietoperzami. Uzasadnia to konieczność wykonania monitoringu porealizacyjnego zarówno ornitologicznego, jak i chiropterologicznego. Zobrazuje on rzeczywisty wpływ przedsięwzięcia na ptaki i nietoperze oraz ułatwi podjęcie ewentualnych środków zaradczych. Kolegium stwierdziło następnie, że informacje przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są wystarczająco szczegółowe, aby w pełni ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko na dzień wydawania decyzji środowiskowej, jednakże nie jest możliwe jednoznaczne prognozowanie oddziaływania przedsięwzięcia w przyszłości. Uzasadnia to monitorowanie przedsięwzięcia. Konieczne jest także sporządzenie analizy porealizacyjnej dotyczącej oddziaływania akustycznego. Jednocześnie, mając na uwadze prawidłowo opracowany, kompletny raport, Kolegium stwierdziło konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem prowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań odbyło się z uwzględnieniem w całości uzgodnień RDOŚ, który postanowieniem z dnia [...], stwierdził aktualność i podtrzymał uzgodnienie i określenie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia dokonane w poprzednim postanowieniu uzgadniającym z [...] PPIS w stanowisku z dnia 29 grudnia 2015 r. stwierdził brak przesłanek do wydania opinii w trybie art. 77 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.o.ś. z uwagi na to, że w obecnym stanie faktycznym i prawnym dotychczasowy raport wraz z uzupełnieniami nie może być podstawą nowej opinii, gdyż na podstawie tego raportu opinie zostały już wydane. Kolegium stwierdziło także, że organ I instancji zapewnił stronom oraz społeczeństwu udział w postępowaniu. SKO wskazało następnie, że w toku postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji, strony postępowania zgłaszały liczne uwagi i wnioski, które były brane pod uwagę przez organ prowadzący postępowanie. Podczas rozprawy administracyjnej, która miała miejsce w dniu 19 czerwca 2015 r. zostały zgłoszone uwagi i wnioski. B. S. zapytał, jaka jest rzeczywista odległość planowanych wiatraków od zabudowań oraz podniósł, że obok elektrowni jest hydrofornia oraz ciek wodny, który w razie awarii wiatraka może zostać uszkodzony. Z. P. zauważyła, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje efekt migotania cienia. M. N. podniósł, że planowane przedsięwzięcie spowoduje obniżenie wartości mienia działek, budynków. Podczas rozprawy wszyscy mieszkańcy wyrazili sprzeciw dla planowanej inwestycji. Stowarzyszenie zwykłe A w P. pismem z dnia 21 lipca 2015 r. wniosło m.in. o przeprowadzenie dowodu z pomiaru odległości od planowanego miejsca posadowienia elektrowni wiatrowych od zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej w gm. P. przez uprawnionego geodetę, gdyż podane przez inwestora dane budzą wątpliwości. W odpowiedzi na wniosek organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...], w którym odmówił przeprowadzenia tego dowodu, argumentując, że odległość przedmiotu inwestycji od granic działki można ustalić na podstawie przedłożonej przez inwestora, jako załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, kopii mapy ewidencyjnej. Efekt migotania cienia, a także możliwy wpływ planowanej inwestycji na wspomnianą hydrofornię został wyjaśniony w raporcie. W toku niniejszego postępowania organy nie badają jaki wpływ ma planowana inwestycja na wartość okolicznych działek oraz zabudowań. Postępowanie o środowiskowych uwarunkowaniach zmierza bowiem do określenia wpływu jaki może mieć planowane zamierzenie inwestycyjne na środowisko przyrodnicze. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że przedsięwzięcie z uwagi na rodzaj, charakterystykę, skalę oraz usytuowanie nie będzie miało znacząco negatywnego oddziaływania na środowisko. W szczególności inwestycja nie będzie oddziaływać na obszary chronione, w tym chronione gatunki roślin i zwierząt. Jak wynika z analiz zawartych w raporcie inwestycja nie spowoduje pogorszenia jakości powietrza atmosferycznego jak i środowiska akustycznego. Przewidywane oddziaływanie inwestycji nie ma charakteru transgranicznego. Nie ma także konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Złożony przez inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniami jest kompletny i pozwala na ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Stowarzyszenie A z siedzibą w P. reprezentowane przez radcę prawnego M. P. wniosło o uchylenie decyzji Kolegium i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Autor skargi sformułował zarzuty dotyczące naruszenia: art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. i art. 136 k.p.a.; art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5, pkt 6, pkt 7 lit. a i c, pkt 8, pkt 12 oraz ust. 6 u.o.ś. oraz art. 3 pkt 50, art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś. w zw. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 144 ust. 1 i 2 p.o.ś. w związku z przepisami metodyki referencyjnej stanowiącej załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291) oraz w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826, zm. Dz. U. z 2012 r., poz. 1109), w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 68 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1 u.o.ś. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej Kolegium powinno utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, a nie wydawać decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Autor skargi nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, że nie zachodziła potrzeba powołania biegłego do spraw oceny, czy planowane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływało na zdrowie ludzi oraz, że dowód z opinii biegłego akustyka był niedopuszczalny, mimo iż wykazał on wadliwość analizy akustycznej raportu, która nie została przeprowadzona w sposób zgodny z obowiązującym prawem i metodologią. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa materialnego i procesowego, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego, jak wnioskowała o to strona skarżąca. W pierwszej kolejności godzi się przypomnieć, że w tej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 706/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komisarza Rządowego dla gminy P. z dnia [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W rezultacie organy obu instancji rozpoznając sprawę ponownie, podobnie jak i tutejszy sąd, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (vide: wyrok NSA z dnia 2 września 2016 r. sygn. akt II OSK 2971/14 – Lex nr 2119370). Analiza akt sprawy dowiodła, że organ I instancji realizując zalecenia wynikające z powyższego wyroku pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. wezwał inwestora do uzupełnienia braków raportu poprzez przesłanie jego egzemplarza w zakresie oddziaływania akustycznego zawierającego podpis osoby go sporządzającej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor w załączeniu do pisma z dnia 29 kwietnia 2015 r. przesłał wyjaśnienia do raportu dotyczące badań w zakresie przeprowadzonego monitoringu ornitologicznego w związku z gniazdowaniem bociana białego i sowy płomykówki wraz z wymaganymi podpisami wskazując, że treść przesłanych uzupełnień pozostaje niezmieniona w stosunku do dokumentów przedłożonych w trakcie trwania postępowania. Stosując się następnie do wytycznych sądu, organ I instancji przed podjęciem rozstrzygnięcia przeprowadził w dniu 19 czerwca 2015 r. rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa, której uczestnicy wyrazili generalnie sprzeciw względem planowanej inwestycji. Wskazać następnie trzeba, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie dwóch turbin wiatrowych o łącznej maksymalnej mocy do 2 MW wraz z urządzeniami do przesyłania energii elektrycznej oraz infrastrukturą towarzyszącą, przewidziane do realizacji na działce nr ewid. 318/6, obręb [...], gmina P., powiat wieluński zostało prawidłowo zaklasyfikowane w myśl § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.ś. może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dla potrzeb tej sprawy, po uprzednim uzyskaniu stanowiska RDOŚ (postanowienie z 10 stycznia 2012 r.) i PPIS (pismo z 3 stycznia 2012 r.) zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś. co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu (art. 66, art. 67 i art. 68 u.o.ś.) oraz nałożeniu, według art. 63 ust. 1 u.o.ś., mocą postanowienia Wójta Gminy P. z dnia [...] obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko rozważanego przedsięwzięcia, został sporządzony na zlecenie inwestora i przedłożony do akt sprawy, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest podstawowym (kluczowym) dowodem w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia, a organy administracji mają obowiązek dokonania na podstawie art. 80 k.p.a. oceny wartości dowodowej raportu. Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadająca odpowiednia wiedzę. Zadaniem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 339/15 – Lex nr 2102273). Przyjmuje się także, że każdorazowe zastrzeżenia strony skarżącej wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Wnioski raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Powinno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (vide: wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 795/16 – Lex nr 2136682 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1076/15 – Lex nr 2118230 i II OSK 2661/14 – Lex nr 2118244, 11 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2313/13 – Lex nr 1754669, 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 495/13 – Lex nr 1572744, 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12 – Lex nr 1511156, 11 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 639/13 – Lex nr 1369033, 1 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2105/11 – Lex nr 1340187). Przedmiotowy raport bez wątpienia był kilkakrotnie uzupełniany przez inwestora na wezwanie RDOŚ we wskazanym przezeń zakresie. Ostateczna wersja raportu została uzgodniona przez RDOŚ postanowieniem z dnia [...], w którym szczegółowo sprecyzowano warunki realizacji przedsięwzięcia, uwzględnione następnie przez Kolegium przy wydawaniu kontrolowanej obecnie decyzji. Został on także pozytywnie zaopiniowany przez PPIS w dniu 15 marca 2013 r. Dodać w tym miejscu trzeba, że RDOŚ postanowieniem z dnia [...] podtrzymał pierwotne uzgodnienie i określone w nim warunki realizacji przedsięwzięcia. Podobne stanowisko zajął PPIS w piśmie z 29 grudnia 2015 r. Spełnione wobec tego zostały bez wątpienia wymogi określone w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 77 ust. 3, ust. 4 i ust. 7 oraz w art. 78 ust. 1 u.o.ś. W ocenie sądu ostateczna wersja raportu zalegająca w aktach sprawy odpowiada przesłankom z art. 66 u.o.ś. W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia organ administracyjny zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ocenił wartość dowodową raportu, dochodząc do trafnej konkluzji, że jest on wiarygodny, jasny, logiczny i spójny oraz może stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Rozważany dokument zawiera bezspornie: określenie klasyfikacji przedsięwzięcia inwestycyjnego i wymienienie wykorzystanych materiałów źródłowych, opis planowanego przedsięwzięcia, jego lokalizację oraz uwarunkowania wynikające ze stanu zagospodarowania terenu, charakterystykę przedsięwzięcia, precyzuje główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, określa wysokość turbiny wiatrowej w kontekście przeszkody lotniczej, a także przewidywaną ilość wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, zawiera także opis elementów przyrodniczych środowiska w tym rzeźby terenu i budowy geologicznej, warunków klimatycznych i meteorologicznych, stanu jakości powietrza atmosferycznego, wód powierzchniowych i podziemnych, warunków akustycznych, dóbr materialnych, elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz inwentaryzację florystyczną terenu przeznaczonego pod elektrownię. Autorzy raportu opisali w nim analizowane warianty, określając przewidywane skutki dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, przedstawili wariant 1 – realizacyjny i wariant 2 – alternatywny oraz rzeczowo uzasadnili wybór wariantu wraz ze wskazaniem wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Następnie przedmiotem analizy uczynili kwestie oddziaływania inwestycji na stan środowiska w fazie budowy, eksploatacji i likwidacji odnosząc się do oddziaływania na: wody powierzchniowe, środowisko gruntowo-wodne, ilość i sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych, wskazali także na odpady powstające podczas funkcjonowania przedsięwzięcia. Rozważając zagadnienie oddziaływania akustycznego autorzy raportu powołali właściwe w tym zakresie podstawy prawne, a następnie scharakteryzowali klimat akustyczny przed realizacją inwestycji, zidentyfikowali tereny chronione akustycznie oraz scharakteryzowali źródła hałasu. W dalszej kolejności przedstawili metodykę obliczeń, określili oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia, rozważyli także skumulowane oddziaływania akustyczne oraz sprecyzowali przewidywane działania mające na celu zapobieganie negatywnemu oddziaływaniu na środowisko. Dalej sporządzający raport ocenili: wpływ infradźwięków wytwarzanych przez elektrownię wiatrową, emisję zanieczyszczeń do powietrza, promieniowanie elektromagnetyczne, migotanie cieni, oddziaływanie na florę i faunę, oblodzenie, transgraniczne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, roczny monitoring przedrealizacyjny, krajobraz obszaru przedsięwzięcia. W przedmiotowym dokumencie zawarto również opis: metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz przewidywanych działań mających na celu zapobieganie negatywnych oddziaływań na środowisko. Autorzy raportu zbadali również ryzyko wystąpienia poważnej awarii, przeanalizowali konflikty społeczne związane z przedmiotowym przedsięwzięciem, przedstawili propozycję monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz porównali proponowaną technologię z technologią spełniająca wymagania, o których mowa w art. 143 p.o.ś. Wskazali wreszcie na trudności wynikające z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy oraz odnieśli się do kwestii ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Każdy z elementów raportu został następnie streszczony w języku niespecjalistycznym oraz opatrzony nazwiskami i podpisami osób sporządzających raport. Nadto dla potrzeb sprawy niniejszej sporządzono raport z rocznego monitoringu ornitologicznego, w którym rzeczowo opisano cel i zakres opracowania, podstawy prawne, scharakteryzowano obszar badań, oceniono wpływ planowanego zamierzenia inwestycyjnego na walory krajobrazowe obszaru badań, określono metody badań terenowych (liczenie transektowe, liczenie punktowe, cenzus lęgowych gatunków rzadkich i średniolicznych, liczenie w protokole MPPL), przedstawiono wyniki rocznego monitoringu ornitologicznego odnosząc się do zagadnień zimowania, migracji wiosennych, okresu lęgowego, dyspersji polęgowej, migracji jesiennej oraz przeanalizowano wykorzystanie przestrzeni powietrznej przez ptaki. Autorzy przedmiotowego dokumentu rozważali również ocenę potencjalnego oddziaływania skumulowanego w połączeniu z podobnymi inwestycjami znajdującymi się w najbliższym sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, wpływ planowanej inwestycji na obszary Natura 2000 i inne obszary chronione. Określili zakres działań minimalizujących negatywny wpływ inwestycji na awifaunę, wskazali ponadto na konieczność przeprowadzenia monitoringu porealizacyjnego. W tej sprawie opracowany został także raport z rocznego monitoringu chiropterologicznego, którego autorzy scharakteryzowali prawne aspekty dotyczące ochrony nietoperzy i planowane zamierzenie inwestycyjne. Określili ponadto cel i zakres niniejszego opracowania oraz metodykę badań. Opisali następnie teren badań uwzględnieniem preferencji siedliskowych nietoperzy, przeanalizowali wykorzystanie obszaru badań i przestrzeni powietrznej przez lokalne populacje nietoperzy, ocenili wpływ planowanej siłowni wiatrowej na poszczególne gatunki nietoperzy, przedstawili także wyniki poszukiwań kryjówek letnich i zimowych. W ramach przedmiotowego monitoringu oceniono wpływ planowanych siłowni wiatrowych na obszary Natura 2000, dokonano oceny potencjalnego oddziaływania skumulowanego i sprecyzowano zalecenia minimalizujące negatywny wpływ turbiny wiatrowej na chiropterofaunę. Wskazano także na konieczność przeprowadzenia monitoringu porealizacyjnego. Akta sprawy dowodzą także, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie został dotychczas przedłożony dowód przeciwny w postaci kontrraportu lub ekspertyzy, w którym na podstawie specjalistycznych badań doszłoby do wskazania wad raportu i skutecznego obalenia wynikających zeń wniosków. Wobec powyższego sąd stwierdził, że ustalony stan faktyczny sprawy stanowił dostateczną podstawę do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia i określającej dla A Sp. z.o.o z siedzibą w P. środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W treści decyzji, z poszanowaniem regulacji art. 80 ust. 1 u.o.ś., uwzględniono niewątpliwie ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opinię PPIS oraz wyniki uzgodnienia dokonanego z RDOŚ. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że decyzja środowiskowa zawiera wszystkie elementy sprecyzowane w art. 82 ust. 1 u.o.ś., a jej załącznikiem w rozumieniu art. 82 ust. 3 u.o.ś. jest charakterystyka przedsięwzięcia. Rozważane rozstrzygnięcie określa mianowicie: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy; wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Organ II instancji stwierdził także, że planowana inwestycja nie należy do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz, że dla planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia transgranicznej oceny oddziaływania na środowisko. W decyzji Kolegium nałożyło na inwestora obowiązek podjęcia działań dotyczących zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, precyzując, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii inwestycji, o których mowa w ustawie Prawo ochrony środowiska, dla których istnieje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Przed rozpoczęciem realizacji inwestycji organ nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, nie nałożył także obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Jednocześnie zobowiązał inwestora do sporządzenia analizy porealizacyjnej oddziaływania elektrowni wiatrowej w zakresie klimatu akustycznego oraz wskazał na konieczność sporządzenia monitoringu porealizacyjnego ornitologicznego i chiropterologicznego. W decyzji określono częstotliwość prowadzenia monitoringu oraz warunki, które powinny zostać uwzględnione przy prowadzeniu badań. W ocenie sądu uzasadnienie decyzji Kolegium zostało sporządzone zarówno z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 k.p.a., jak i wymogów art. 85 ust. 1 i 2 u.o.ś. Motywując zaskarżoną decyzję Kolegium prawidłowo określiło przesłanki usunięcia z obrotu prawnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji organu I instancji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wskazało podstawy faktyczne i prawne wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Analiza motywów decyzji organu I instancji bez wątpienia uzasadnia konkluzję Kolegium, że rozstrzygnięcie Wójta Gminy P. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań oparte zostało na przesłankach pozaprawnych, w tym w głównej mierze na sprzeciwie lokalnej społeczności, co zresztą potwierdza obszerna dokumentacja sprawy. Uwagi i zastrzeżenia do raportu stawiane przez Wójta nie znajdują oparcia w przepisach ustawy, w tym w art. 66 u.o.ś. i świadczą ewidentnie o wkraczaniu w zakres wiedzy specjalistycznej, którą dysponują osoby opracowujące raport, a nie organ. Przyznanie prymatu jedynemu słusznemu - według opinii organu I instancji - dowodowi z opinii biegłego akustyka M. K. i jednocześnie brak rzetelnego wyjaśnienia, dlaczego raport i jego uzupełnienia oraz sporządzona zgodnie z obowiązującymi normami PN-ISO i przepisami prawa analiza akustyczna zostały pominięte w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji nie zasługiwało na akceptację w demokratycznym państwie prawa. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że uwagi M. K. co do przeprowadzonych badań akustycznych powinny być potraktowane jako postulaty de lege ferenda. Nie mogły one jednak podważać prawidłowości sporządzonej zgodnie z wytycznymi organu I instancji analizy akustycznej. Sąd w całości podziela w tym zakresie stanowisko organu II instancji o niedopuszczalności wspomnianego dowodu zaprezentowane obszernie w motywach zaskarżonej decyzji. W tym postępowaniu, jak trafnie stwierdziło Kolegium, organ I instancji związany był wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2014 r. i zobligowany był zgodnie z omówioną na wstępie rozważań regułą określoną w art. 153 p.p.s.a., uwzględnić stanowisko sądu w zakresie wariantowości, jak i metodologii pomiarów akustycznych, czego ewidentnie zaniechał oraz powstrzymać się od formułowania sprzecznych z oceną sądu ocen prawnych. Według sądu Kolegium rzetelnie i rzeczowo zweryfikowało wartość dowodową raportu oraz ustosunkowało się do zarzutów odwołania. Materiał dowodowy sprawy niniejszej potwierdza również, że organy orzekające obu instancji stosownie do regulacji art. 79 ust. 1 u.o.ś. przed wydaniem decyzji zapewniły społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu środowiskowym oraz, jak stanowi o tym przepis art. 85 ust. 3 u.o.ś., podały do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78. Sąd, odnosząc się do zarzutów skargi, po dogłębnej analizie materiału dowodowego stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Z całą zaś pewnością żaden z zarzutów nie mógł skutkować uchyleniem decyzji. Jak zostało to już wcześniej zaznaczone, w toku niniejszego postępowania nie został przedłożony dowód przeciwny w postaci kontrraportu lub ekspertyzy, który podważyłby skutecznie wartość dowodową raportu sporządzonego dla potrzeb niniejszego postępowania. Sporządzona zaś opinia akustyczna M. K. okazała się niedopuszczalna. Chybione w świetle akt sprawy są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., art. 84 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5, pkt 6, pkt 7 lit. a i c, pkt 8, pkt 12 oraz ust. 6 u.o.ś. oraz art. 3 pkt 50, art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś. w zw. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 144 ust. 1 i 2 p.o.ś., art. 68 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1 u.o.ś. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Reasumując, zebrany w sprawie poprawnie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny sprawy stanowiły bez wątpienia przesłankę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch turbin wiatrowych o łącznej maksymalnej mocy do 2 MW. W toku niniejszego postępowania, którego poszczególne etapy zostały jasno sprecyzowane w przepisach u.o.ś. i zweryfikowane przez tutejszy sąd, rozpoznano i przeanalizowano wszelkie możliwe zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska, określono wpływ planowanej inwestycji na poszczególne elementy środowiska, a następnie warunki likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba w ślad za Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S., że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany, co oznacza, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach ściśle określonych w ustawie, które zostały prawidłowo wyartykułowane w motywach zaskarżonej decyzji. Nieprzychylność lokalnego społeczeństwa w stosunku do powstania planowanych farm wiatrowych w świetle u.o.ś., nie może stanowić przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań, jak uczynił to na gruncie rozpoznawanej sprawy organ I instancji. Przyczyną odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań nie mogą być również argumenty tej grupy naukowców, która uważa, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływało na zdrowie ludzi, jako że w tej kwestii wyrażane są również poglądy przeciwne. Innymi słowy, wszelkie argumenty pozaprawne nie mogły uzasadniać wydania decyzji negatywnej dla inwestora, co obligowało Kolegium do podjęcia zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni aprobuje, zauważa się, że sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu nie może być zatem rozumiane jako swoiste referendum nad dopuszczalnością proponowanej inwestycji (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 429/15 – Lex nr 2076558). Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. JK