II SA/Łd 66/25

Dnia 7 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2025 roku sprawy ze skargi J.R. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 26 listopada 2024 r. nr 224/2024 znak: WOP.7722.169.2024.KD w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie płotu granicznego między działkami oddala skargę. dc Zaskarżonym postanowieniem z 26 listopada 2024 r. nr 224/2024, znak: WOP.7722.169.2024.KD Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, powoływany dalej jako: "ŁWINB" po rozpatrzeniu zażalenia J. R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej jako: "k.p.a." utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim, powoływanego dalej jako: "PINB" z 30 września 2024 r. nr 108/2024, znak: PINB/7355/2065-2/875/AO/24 wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie płotu granicznego między działkami o nr ewid [...], obr. [...] a działką o nr ewid. [...], obr. [...] w T.. Z akt sprawy wynika, że pismem z 9 września 2024 r. J. R. wystąpił do PINB o ponowne wszczęcie postępowania w sprawie płotu granicznego między działką nr ewid. [...], obr. [...] a działką nr ewid. [...], obr. [...], T. wskazując, że po zakończeniu poprzedniego postępowania została przywrócona wcześniejsza wysokość ogrodzenia będąca powodem jego wszczęcia. Do pisma załączono dwa zdjęcia wykonane w sierpniu 2024 r. Przywołanym na wstępie postanowieniem z 30 września 2024 r. PINB odmówił ponownego wszczęcia postępowania w sprawie wskazując, że 21 listopada 2023 r. wydał decyzję nr 149/2023, którą na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego na właścicielkę M. P., tj. obniżenia do maksymalnej wysokości nieprzekraczającej 2,20 m ogrodzenia na działce o nr ewid. [...] oraz [...] przy ul. [...] w T. graniczącą z działką nr ewid. [...], celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją ŁWINB nr 17/2024 z 31 stycznia 2024 r. Zdaniem PINB postępowanie w niniejszej sprawie już zostało zakończone, zatem zachodzą podstawy do odmowy wszczęcia ponownego postępowania w tej samej sprawie. W ocenie PINB stan prawny jest niezmieniony, a przedstawione dowody zdjęciowe nie wskazują na zmianę rzędnych oraz wysokości ogrodzenia. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł J. R. wnosząc o jego uchylenie w całości. Wyjaśnił, że w ramach postępowania naprawczego usunięto z ogrodzenia po jednej desce, które ponownie zamontowano po zakończeniu postępowania. Nie wyznaczono punktu pomiaru rzędnej terenu, dlatego też zasadne jest wszczęcie ponownie postępowanie w sprawie spornego ogrodzenia. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi po rozpoznaniu powyższego zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przywołując treść art. 61a § 1 k.p.a. organ wyjaśnił, że przewiduje on dwie samodzielne i niezależne przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania: wniesienie podania przez osobę, która nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednak odmowę wszczęcia postępowania na tej podstawie wiąże się z sytuacją, w której zachodzą przyczyny uniemożliwiające uruchomienie i prowadzenie postępowania administracyjnego. Przyczyny te muszą być oczywiste, obiektywne, a zatem których ustalenie i podanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Do "innych uzasadnionych przyczyn" należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygnięcie. Następnie organ wyjaśnił, że podstawą wydania zaskarżonego postanowienia jest prowadzenie w tej samej sprawie postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej. Przedmiotem wskazywanego postępowania była zgodność z przepisami prawa ogrodzenia zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...] oraz [...] obr. [...] graniczących z działką nr ewid. [...] w T.. Wobec stanu niezgodności z przepisami prawa wszczęto postępowanie naprawcze celem osiągnięcia stanu zgodności z przepisami prawa. Z akt sprawy wynika, że inwestor wykonał pierwotnie ogrodzenie w wysokości od 2,17 m do 2,25 m. Decyzją z 12 października 2020 r. PINB nałożył na inwestora M. P. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na: obniżeniu do maksymalnej wysokości nieprzekraczającej 2,20 m ogrodzenia na działkach nr ewid. [...] oraz [...], a graniczącą z działką nr ewid. [...] celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Przeprowadzone 10 września 2023 r. oględziny dowiodły, że obniżono sporne ogrodzenie w ten sposób, że żadna jego część oraz żaden element nie przekracza wymaganej wysokości 2,20 m. W protokole wskazano: "dokonano pomiaru taśmą stalową od poziomu gruntu inwestora do górnego słupka stalowego ogrodzenia. Wysokość nie przekracza 2,20 m. Wykonywano pomiar z działki nr ewid. [...] i od cokołu do góry słupka wysokość jest 2,20 m". Decyzją z 21 listopada 2023 r. nr 149/2023 PINB stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego obowiązku, tj. obniżenia do maksymalnej wysokości nieprzekraczającej 2,20 m ogrodzenia na działkach o nr ewid. [...] oraz [...] przy ul. [...] w T. a graniczącą z działką nr ewid. [...] celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Ww. decyzja została utrzymana w mocy przez ŁWINB decyzją z 31 stycznia 2024 r. nr 17/2024. Wyrokiem z 4 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. R. na ww. decyzję. W ocenie ŁWINB skarżący nie przedstawił nowych dowodów w sprawie, a z przedłożonej dokumentacji zdjęciowej nie sposób stwierdzić jaka jest aktualna wysokość widocznego na zdjęciach ogrodzenia, czego nie wie również skarżący, który nie poparł swojego wniosku żadnymi merytorycznymi argumentami, za to po raz kolejny wskazał kwestie punktu pomiaru i rzędnych terenu, które zostały już rozstrzygnięte. Wbrew sugestiom skarżącego pomiar wysokości ogrodzenia był przeprowadzony od ziemi do góry stalowego słupka, który wskazuje on na swoim zdjęciu, a zatem przesłane przez niego zdjęcie niczego w zakresie zmiany wysokości ogrodzenia nie dowodzi. Zdaniem organu postępowanie w sprawie zgodności z przepisami prawa ogrodzenia zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] oraz [...] obr. [...] graniczących z działką nr ewid. [...] w T. zostało zakończone wydaniem decyzji administracyjnych, a zatem zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w tej samej sprawie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. R. zaskarżył w całości postanowienie organu II instancji wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że tak szybka chęć zakończenia postępowania wiąże się z próbą niewykonania zaleceń zawartych w ostatnim akapicie postanowienia z 24 lipca 2023 r. oraz niezastosowania się dokonującego działania naprawcze do art. 41 prawa budowlanego mówiącego o wymogach jego zastosowania w stosunku do działki nr ewid. [...], która graniczy z działką nr ewid. przy niwelacji które doprowadziły do wyników uzyskanych w ramach pomiarów do których nie dopuszczono skarżącego. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z 21 marca 2025 r. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu co uzasadnia oddalenie skargi. Oceniając legalność zaskarżonych postanowień Sąd uznaje, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy dokonując wyczerpującej i prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie płotu granicznego między działkami: nr ewid. [...], obr. [...], a nr ewid. [...], obr. [...] w T.. W kontrolowanej sprawie organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania stwierdzając, że w niniejszej sprawie postępowanie to już się toczyło i zostało zakończone. Stan prawny jest niezmieniony, a przedstawione dowody zdjęciowe nie wskazują na zmianę rzędnych oraz wysokości ogrodzenia. ŁWINB podzielił stanowisko organu I instancji stwierdzając, że skarżący nie przedstawił nowych dowodów w sprawie i nie poparł wniosku żadnymi merytorycznymi argumentami. W ocenie skarżącego zaś w ramach postępowania naprawczego usunięto z ogrodzenia po jednej desce, które ponownie zamontowano po zakończeniu postępowania oraz nie wyznaczono punktu pomiaru rzędnej terenu. Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności stanowiska organu administracji co do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do treści art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie (§ 2). Przywołany wyżej przepis art. 61a § 1 k.p.a. reguluje swoistego rodzaju postępowanie wstępne, do którego przeprowadzenia zobligowany jest organ administracji, celem dokonania weryfikacji żądania strony, pod kątem zaistnienia warunków i możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie. Przy czym wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie bada merytorycznie wniosku, a ogranicza się jedynie do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, do których należą: wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną lub niemożność wszczęcia postępowania z jakichkolwiek innych przyczyn. Przy czym, co istotne, przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, co oznacza, że ich ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to w takich sytuacjach organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, bądź orzec merytorycznie, co do zasadności wniosku, bądź też, w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 20 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2579/20; z 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1622/20 oraz wyroki: WSA w Warszawie z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 714/20; WSA w Szczecinie z 18 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 324/20, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Podkreślenia również wymaga, że jakkolwiek pierwsza z przesłanek – "wniesienie podania przez osobę niebędąca stroną", co do zasady nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych, to druga z przesłanek – "inne uzasadnione przyczyny" nie została przez ustawodawcę zdefiniowana. Należy przez nią jednak rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. W doktrynie prawa oraz orzecznictwie sądów administracyjnych do takich uzasadnionych przyczyn zalicza się m.in.: wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, powagę rzeczy osądzonej, sprawę w toku, upływ terminu prawa materialnego skutkujący brakiem możliwości domagania się przyznania określonego uprawnienia (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 61a oraz wyroki: WSA w Gliwicach: z 25 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 25/22; z 25 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 289/22; WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1625/21, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami postępowania pozostaje, że kwestia spornego płotu granicznego była już przedmiotem prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego, zakończonego ostatecznymi i prawomocnymi decyzjami. Wyjaśnić bowiem należy, że decyzją z 12 października 2020 r. nr 143/2020, znak PINB/7355/2065-2/875/AO/20 PINB nałożył na M. P. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na obniżeniu do maksymalnej wysokości nieprzekraczającej 2,20 m ogrodzenia, na działce nr ewid. [...] oraz nr ewid. [...] (obręb [...]) przy ulicy [...] w T.. a graniczącą z działką nr ewid. [...] (obręb [...]). Następnie decyzją z 21 listopada 2023 r. nr 149/2023, znak: PINB/7355/2065-2/875/AO/23 PINB stwierdził wykonanie ww. obowiązku. Decyzją z 21 stycznia 2024 r. nr 17/2024 ŁWINB utrzymał w mocy ww. decyzję, a WSA w Łodzi prawomocnym wyrokiem z 4 września 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 272/24 oddalił skargę na ww. decyzję. W przywołanym wyroku Sąd stwierdził, że: "ustalenia organów nadzoru budowlanego, co należy podkreślić w prawidłowy sposób udokumentowane, prowadzą do stwierdzenia, iż nałożony na inwestora obowiązek obniżenia wysokości ogrodzenia do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami został wykonany. (...) Wbrew argumentacji strony skarżącej, organy nadzoru budowlanego wskazały punkt początkowy przeprowadzanych pomiarów. Jak już bowiem wyżej wskazano z treści sporządzonego protokołu wynika, iż pomiarów dokonano od poziomu gruntu inwestora (po obu stronach ogrodzenia) do góry stalowego słupka ogrodzenia". Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis wyżej przywołanego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy, że jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd. Skoro moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. wyroki NSA: z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1409/21; z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1997/20; z 9 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 351/20, CBOSA). Jak już wyżej wskazano kwestią sporną pozostaje zasadność odmowy wszczęcia, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., postępowania administracyjnego w sprawie płotu granicznego między działkami. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest dla wstępnego etapu oceny wniosku. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy, prowadzenia ustaleń faktycznych, czy też dowodowych, a istnienie braku podstawy do prowadzenia postępowania jest możliwe do stwierdzenia "na pierwszy rzut oka", po wstępnej analizie wniosku. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że postępowanie w sprawie zgodności z przepisami prawa płotu pomiędzy działkami zostało zakończone wydaniem decyzji administracyjnych, a wskutek braku przedstawienia nowych dowodów w sprawie oraz tożsamego stanu faktycznego i prawnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy i adekwatnie odmówiły wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że nastąpiła zmiana wysokości płotu granicznego wskutek dołożenia jednej belki poprzecznej, skoro zestawienie materiału dowodowego zebranego w zakończonym postępowaniu z przedstawionymi w nowym wniosku zdjęciami daje jednoznaczny obraz, że wysokość płotu nie zmieniła się. Nie budzi wątpliwości, że ze sporządzonego protokołu oględzin jednoznacznie wynika, że to wysokość słupów jest kluczowa w stanie faktycznym sprawy, gdyż to ona stanowiła podstawę prawidłowego obliczenia wysokość płotu granicznego. W protokole wskazano bowiem: "Wysokość spornego ogrodzenia zmierzona w dniu kontroli przy pomocy stalowej taśmy mierniczej, po obu stronach ogrodzenia, od poziomu gruntu inwestora do góry stalowego słupka nie przekroczyła 2,20 m". Zatem nałożony na inwestora ww. decyzją obowiązek obniżenia wysokości ogrodzenia do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami został wykonany, a przedłożona przez skarżącego dokumentacja nie pozwala stwierdzić, że wysokość ta została zmodyfikowana wskutek dołożenia jednej poprzecznej belki, albowiem to wysokość słupków, która jest wyższa od przedstawionych na zdjęciach desek (w tym jednej dołożonej) stanowiła podstawę obliczania wysokości spornego płotu. Nie można zgodzić się również z zarzutami skarżącego dotyczącymi braku wyznaczenia punktu pomiaru rzędnej terenu, gdyż organy nadzoru budowlanego wskazały punkt początkowy przeprowadzanych pomiarów, a wysokość mierzona była od poziomu gruntu inwestora (po obu stronach ogrodzenia) do góry stalowego słupka ogrodzenia, co zresztą zostało stwierdzone już w ww. wyroku WSA w Łodzi. Ponadto Sąd nie stwierdził podstaw, wbrew takim twierdzeniom w skardze, do zastosowania art. 41 prawa budowlanego. Reasumując, organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a wniosek skarżącego, stosownie do wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania był przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w dwóch instancjach administracyjnych. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały przyczyny, z powodu których nie uwzględniły wniosku skarżącego. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącego, nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Procedujące w sprawie organy administracji obu instancji zasadnie uznały, że fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia kwestii legalności przedmiotowego płotu, pozostającą w obrocie prawnym ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, wyklucza możliwość podjęcia działań zmierzających do załatwienia sprawy administracyjnej zainicjowanej aktualnym wnioskiem skarżącego z 9 września 2024 r. Okoliczność ta stanowiła niewątpliwie "inną uzasadnioną przyczynę" uniemożliwiającą wszczęcie postępowania administracyjnego zgodnie z żądaniem skarżącego, co obligowało organy do odmowy wszczęcia postępowania w drodze postanowienia, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. Tym samym zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. ds