II SA/Łd 682/13

Dnia 2 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do części odwołań oraz utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ł. o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania nieruchomości położonej w miejscowości G. na zakład przetwórstwa odpadów. Jak wynika z akt sprawy w dniu 16 listopada 2012 r. A Sp. z o.o. w Z. wystąpiła do Burmistrza Ł. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania nieruchomości wraz z naniesieniami, położonej w miejscowości G. na działkach o numerach ewidencyjnych 50/4, 50/15, 50/16 i 50/17 w obrębie [...], gm. Ł., na zakład przetwórstwa odpadów na paliwo alternatywne i sortownię odpadów. Wniosek został uzupełniony w dniu 23 listopada 2012 r. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich, wypis z ewidencji gruntów obejmujący obszar, na którym będzie realizowana inwestycja. Postanowieniem z dnia [...], znak: [...], Burmistrz Ł. uznał brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W dniu 12 lutego 2013 r. Burmistrz Ł., działając na podstawie art. 71 ust. 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: ustawa) oraz § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397, dalej: rozporządzenie), wydał decyzję znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem organu, analiza uzyskanych opinii, karty informacyjnej przedsięwzięcia, wyjaśnień inwestora, rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, jego usytuowania z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań związanych z zagospodarowaniem przestrzennym, a także rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, pozwoliła na odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym od nałożenia obowiązku sporządzenia raportu dla przedsięwzięcia. Organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Dla terenu objętego planowanym przedsięwzięciem brak jest uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r. uznał, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym jest wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...] uznał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie takiej oceny. Ze względu na to, że przedłożone informacje o przedsięwzięciu okazały się niewystarczające, Burmistrz Ł. wezwał inwestora do uzupełnienia informacji zawartych w karcie informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ wskazał, że na terenie inwestycji zlokalizowane są dwa budynki magazynowe, każdy o powierzchni 815 m², których funkcja zostanie utrzymana (adaptowana na halę produkcyjną), budynek socjalno-biurowy o powierzchni ok. 400 m², którego funkcja zostanie utrzymana, budynki garażowo-magazynowe, których funkcja częściowo zostanie utrzymana, a częściowo będą one rozebrane i zutylizowane, ponadto budynek biurowy, którego funkcja zostanie utrzymana oraz portiernia i budynki warsztatowe. Na terenie nieruchomości znajdują się drogi komunikacyjne i place składowe o nawierzchni betonowej zajmujące ok. 40 % powierzchni nieruchomości, których funkcja zostanie zachowana oraz stacja trafo i zbiornik przeciwpożarowy. Cześć działki to tereny biologicznie czynne - trawniki i zarośla, które zostaną zachowane. Do produkcji paliwa alternatywnego będą wykorzystywane odpady inne niż niebezpieczne, które mogą być przetworzone na paliwo alternatywne (m.in. odpady z przemysłu drzewnego, papierniczego, spożywczego, tekstylnego, tworzywa sztuczne, odpady z sortowani odpadów komunalnych). Wytworzone paliwo alternatywne przekazywane będzie innym podmiotom gospodarczym w celu odzysku energetycznego. Ogólna zdolność przetwórcza zakładu będzie wynosiła ok. 50 000 Mg/rok. Zdolność produkcyjna przedmiotowej instalacji do produkcji paliwa alternatywnego będzie wynosić ok. 40 000 Mg/rok. Odpady poddawane procesowi przetwarzania nie będą składowane na terenie zakładu, a jedynie czasowo magazynowane w ilościach i czasie wymaganym dla ciągłości procesów technologicznych, zgodnie z ustawą o odpadach. Wszystkie odpady przywiezione na teren zakładu zostaną po przetworzeniu wywiezione z terenu zakładu w postaci produktu końcowego - paliwa alternatywnego, surowców wtórnych lub odpadów w innej postaci powstałych w procesach technologicznych. Przywożone na teren zakładu odpady będą magazynowane w hali produkcyjno - magazynowej, pomieszczeniach magazynowych oraz magazynie zewnętrznym, zlokalizowanych głównie na działkach nr 50/16, 50/17. Wszystkie odpady będą magazynowane w sposób zabezpieczający przed ich niekontrolowanym rozprzestrzenianiem się oraz ich możliwym negatywnym oddziaływaniem na środowisko. Miejsca magazynowania odpadów nie będą dostępne dla osób postronnych i zwierząt. Budynki wiat i hali są zadaszone i posiadają utwardzoną, szczelną posadzkę. Teren magazynu zewnętrznego również będzie utwardzony i będzie posiadał ściany oporowe. Etap eksploatacji przedsięwzięcia będzie się wiązał z wytwarzaniem ścieków, emisją do powietrza i emisją hałasu. Powstające ścieki socjalno-bytowe będą odprowadzane do lokalnego zbiornika lub lokalnej oczyszczalni biologicznej. Powstające odpady będą gromadzone selektywnie w przeznaczonych do tego pojemnikach i następnie przekazywane uprawnionym podmiotom do dalszego wykorzystania. Organ wskazał, że w wyniku planowanej działalności zakład przyczyni się do ograniczenia ilości odpadów składowanych na składowiskach. Planowana inwestycja nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu oraz emisji do powietrza. Ewentualne zanieczyszczenia pyliste wyłapywane będą przez system miejscowych odciągów w systemie filtrów workowych lub alternatywnych. Nie przewiduje się też zanieczyszczeń typu ciągłego o charakterze odorowym o zasięgu wykraczającym poza granice nieruchomości. Mogące występować znikome i lokalne zapachy właściwe dla poszczególnych odpadów będą się ograniczać do krótkich przestrzeni czasowych i nieznacznych odległości od linii produkcyjnej. Odpady szybko ulegające rozkładowi dodatkowo magazynowane będą w warunkach uniemożliwiających powstawanie uciążliwości zapachowych lub utrzymujących je na możliwie najniższym poziomie. W związku z tym, inwestor planuje usytuować linię technologiczną jak i główne magazynowanie w południowo - zachodniej części nieruchomości, czyli w jak największym oddaleniu od najbliższej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej wzdłuż drogi gminnej (działka nr 47, obręb [...]). Organ wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W otoczeniu przedmiotowej inwestycji występuje specjalny obszar ochrony siedlisk PLH100021 G. w odległości ok. 2,8 km, Rezerwat A w odległości ok. 4 km, Rezerwat B w odległości ok. 14,9 km, Park A w odległości ok. 12,1 km, Obszar A w odległości ok. 14,7 km, Obszar B w odległości ok. 2,1 km, Zespół A w odległości ok. 2,4 km, Zespół B w B. w odległości ok. 7,6 km. Ze względu na niewielką skalę oraz lokalizację inwestycji zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zamykać się będzie na terenie działek przeznaczonych pod inwestycję i w związku z tym, zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja nie będzie miała znaczącego wpływu na wymienione formy ochrony przyrody. Na obszarze projektowanej inwestycji nie odnotowano chronionych typów siedlisk ani roślin będących pod ochroną. Organ dodał, iż w związku z tym, że uciążliwość zakładu zamykać się będzie w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, planowane przedsięwzięcie nie powinno powodować wystąpienia konfliktów społecznych w związku z realizacją inwestycji. Z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia oddziaływanie powodowane przez inwestycję będzie miało charakter lokalny, w fazie realizacji wystąpią krótkotrwałe oddziaływania typowe dla prac budowlanych (adaptacja budynków i rozbiórka wybranych obiektów), które ustaną one po zakończeniu robót budowlanych. Faza eksploatacji będzie miała natomiast zasięg lokalny, małoznaczący, krótkotrwały i odwracalny. Odwołanie od powyższej decyzji, która została ogłoszona na podstawie art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) w zw. z art. 49 k.p.a., wniósł J. S., który domagał się jej uchylenia i przeprowadzenia "ponownej procedury jej wydania, zgodnie z obowiązującym prawem". Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana wbrew opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., tj. bez sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Wskazał, że na terenie, na którym jest planowane przedsięwzięcie znajduje się sieć kanalizacyjna dla ścieków bytowych i opadowych z tzw. dzikim odprowadzeniem do rowu melioracyjnego przebiegającego między wsią G. a Ł. Ta instalacja umożliwia przedostawanie się wód opadowych, mających kontakt z odpadami magazynowanymi bez zadaszenia, do powierzchniowej sieci melioracyjnej i spowoduje oddziaływanie na środowisko na znacznym obszarze pomiędzy wsią G., a południową częścią Ł. Z decyzji powinien wynikać jasno sformułowany wymóg w stosunku do inwestora nakazujący przeprojektowanie i przebudowę istniejącej kanalizacji, a wymogu takiego nie ma, bowiem nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odwołujący się dodał, że ilość odpadów planowana do przerobu przekracza ilość odpadów powstających w gminie Ł., a nawet w powiecie [...], a mimo to organ twierdzi, że uciążliwość dla środowiska będzie ograniczona do powierzchni przeznaczonych pod inwestycję działek bez przeprowadzenia ekspertyz czy też opinii. Ponadto jego zdaniem, charakterystyka przedsięwzięcia daleka jest od wymogów zawartych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., gdyż nie zawiera informacji w jaki sposób będą magazynowane odpady, w jaki sposób ograniczy się ich kontakt z gruntem i jakie substancje będą się dostawać do gruntu wraz ze ściekami opadowymi z miejsc magazynowania odpadów na nie zadaszonych przestrzeniach. Zdaniem odwołującego się pominięto także oddziaływania na ludzi, na wartość okolicznych gruntów i poziom życia mieszkańców. Odwołujący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana bez zachowania trybu wynikającego z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), ponieważ nie podano do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania, nie zapewniono zainteresowanym 21 dniowego terminu na składanie wniosków przed wydaniem decyzji oraz w uzasadnieniu decyzji nie zamieszczono informacji o udziale społeczeństwa w postępowaniu. Ponadto, do organu wpłynęły także trzy podpisane zbiorowo (w większości przez mieszkańców G.) odwołania z dnia 10 marca 2013 r. o identycznej treści, w których autorzy popierają treść odwołania wniesionego przez J. S. i domagają się sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i przeprowadzenia oceny oddziaływania przy udziale społeczeństwa. Pierwsze podpisane zostało przez P. J., A. W., D. S., A. B., Z. W., T. W., G. K., E. J., S. J., K. G., A. G., E. C., J. K., J. K., M. M., M. M., Z. O., K. S., J. S., M. P., Z. P., R. W., P. G., M. Z., D. Z., M. L., Z. S., C. S., M. S., M. G., A. M., K. J., J. J., A. M., J. M., W. Z., A. Z., E. S., K. B., E. Z., G. Z., Z. Z., P. Z., T. W., H. K., Z. K., A. M., G. M., H. G., G. C., A. P., K. P., I. K., M. O., Z. S., M. S., A. S., J. B., Z. B., M. P., P. M., S. M., G. S., D. J., P. J., K. J., K. S., J. S., G. M., B. M., K. M., S. M., A. M., Z. Ś., A. Ś., G. Ś., K. J., A. M., B. K.. Drugie odwołanie podpisane zostało przez H. S., G. W., J. N., T. N., B. N., M. J., A. J., B. J., Z. K., H. S., H. S., E. O., H. W., J. J., A. J., M. J., E. J., D. S., J. J., T. G., Z. J., J. G., M. G., M. S., J. S., K. S., A. S.. Trzecie odwołanie podpisane zostało natomiast przez A. G., Ł. G., J. G., J. N., W. N., T. W., S. W., T. M., M. M., M. M., T. M., B. S., M. M., I. M., A. M., K. N., W. N., W. K., Z. S., A. S., P. S., N. S., M. S., A. W., R. W., W. R., A. R., B. R., M. R. Odwołanie z dnia 26 lutego 2013 r., tożsame w swej treści z odwołaniem J. S., podpisała część mieszkańców G., którzy podpisali jednocześnie odwołanie z dnia 10 marca 2013 r. Odwołanie wniósł także A. P., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazał, iż została wydana wbrew opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., organ naruszył procedurę poprzedzającą wydanie decyzji wynikającą z postanowień ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), zakwestionował zastosowanie art. 49 k.p.a., a ponadto zarzucił, że organ pierwszej instancji podjął decyzję na podstawie niekompletnych informacji przedstawionych przez inwestora dotyczących m.in. obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, hałasu, emisji uciążliwych zapachów, wielkości magazynu zewnętrznego i rodzaju odpadów tam składowanych. Odwołania złożone w dniu 10 marca 2013 r. przez K. S., A. M. i B. K. organ pozostawił bez rozpoznania z uwagi na niewskazanie adresów zamieszkania lub adresów do korespondencji. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami J. S., P. J., A. W., D. S., A. B., Z. W., T. W., G. K., E. J., S. J., K. G., A. G., G. W., J. N., T. N., B. N., M. J., A. J., B. J., Z. K., H. S., H. S., E. O., H. W., J. J., A. J., M. J., E. J., D. S., J. J., T. G., Z. J., J. G., M. G., M. S., J. S., K. S., A. S., E. C., J. K., J. K., M. M., M. M., Z. O., K. S., J. S., M. P., Z. P., R. W., P. G., M. Z., D. Z., M. L., Z. S., C. S., M. S. – S., M. G., A. M., K. M., Z. Ś., A. Ś., A. G., Ł. G., J. G., J. N., W. N., T. W., S. W., T. M., M. M., M. M., T. M., B. S., M. M., I. M., A. M., K. N., W. N., W. K., Z. S., A. S., P. S., N. S., M. S., A. W., R. W., W. R., A. R., B. R., M. R. (pkt 1) oraz utrzymało w mocy decyzję organu I instancji (pkt 2). Zdaniem Kolegium dopuszczalność merytorycznego rozpatrzenia przez organ odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej zachodzi tylko wówczas, jeżeli zostało ono wniesione przez stronę. Stroną postępowania, zgodnie z art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Warunkiem uznania osoby za stronę postępowania jest zatem istnienie interesu prawnego, który musi znajdować swoje źródło w normach prawa materialnego. Brak normy prawa materialnego pozwalającej na wywiedzenie z niej interesu prawnego do udziału w postępowaniu uniemożliwia uznanie za stronę osoby zgłaszającej swój udział w postępowaniu, czy podejmującej inną czynność procesową (np. zaskarżenie decyzji). Stwierdzenie, że interes lub obowiązek ma charakter prawny, musi opierać się na przepisach prawa materialnego, czyli być wyprowadzone z prawa materialnego, z konkretnej normy prawnej. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu, którego przedmiotem są uwarunkowania środowiskowe przyjmuje się, że stroną będzie ten podmiot, który jest właścicielem, względnie użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Odwołujący się, w stosunku do których organ umorzył postępowanie odwoławcze nie są właścicielami nieruchomości graniczących z nieruchomościami wskazanymi jako teren inwestycji, względnie położonymi w ich bliskim sąsiedztwie, na które inwestycja mogłaby oddziaływać, a skoro tak, to osobom tym nie przysługuje status strony w postępowaniu. Organ uznał merytoryczne rozpatrzenie odwołań wniesionych przez wskazane osoby za niedopuszczalne, co oznaczało konieczność wydania wobec nich decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Do uznania za stronę postępowania nie jest bowiem wystarczający fakt zamieszkiwania na nieruchomości sąsiedniej względem terenu inwestycji, jeżeli nie wiąże się to z posiadaniem praw rzeczowych do tej nieruchomości. Przechodząc do rozpatrzenia odwołań, które zostały wniesione przez strony postępowania wyjaśnił, że proponowane przez A Sp. z o.o. w Ł. przedsięwzięcie ma polegać na zmianie sposobu użytkowania nieruchomości wraz z naniesieniami położonej w miejscowości G. na zakład przetwórstwa odpadów prowadzący produkcję paliwa alternatywnego i sortownię odpadów. Tego rodzaju przedsięwzięcie jest wymienione w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) i dlatego należy uznać je za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku takich przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest obligatoryjne, lecz musi wynikać ze stwierdzania takiej konieczności przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku przedsięwzięć zaliczanych do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko kwestia przeprowadzenia pełnego postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko została pozostawiona przez ustawodawcę ocenie organów właściwych do wydania decyzji środowiskowej. Przed wydaniem postanowienia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zasięga opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Przewidziany w art. 70 ust. 1 ustawy obowiązek zasięgnięcia opinii wskazanych w tym przepisie organów oznacza, w przeciwieństwie do obowiązku uzgodnienia, brak związania organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej stanowiskiem organów opiniujących. W sprawie zostały przedłożone opinie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 7 grudnia 2012 r. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 12 grudnia 2012 r. Opinia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. wskazuje na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko określając zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko, jednakże zdaniem organu, stanowisko to nie jest poparte jakimkolwiek uzasadnieniem i ogranicza się do stwierdzenia, że taka ocena jest wymagana. Opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (wyspecjalizowanego organu administracji publicznej zajmującego się problematyką ochrony środowiska) jest uzasadniona i dlatego okazała się znacząca dla sprawy. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w kontekście uregulowań wynikających z przepisów ustawy organ stwierdził, że zaskarżona decyzja Burmistrza Ł. jest prawidłowa, a postępowanie ją poprzedzające zostało przeprowadzone zgodnie z wymaganiami ustawy. W szczególności stwierdził, iż dane przedstawione przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w pisemnych wyjaśnieniach złożonych na żądanie organu pierwszej instancji w dostatecznym stopniu obrazują zakres przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia bez konieczności przeprowadzania w tym przedmiocie pełnego postępowania środowiskowego. Dotyczy to zarówno skali przedsięwzięcia, jak i potencjalnych oddziaływań wiążących się z fazą jego realizacji i eksploatacji na wskazanym przez inwestora terenie, który to teren ma charakter przemysłowy (o czym świadczy symbol "Ba" w ewidencji gruntów, ponadto tożsame przeznaczenie określone zostało w studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy Ł. z dnia 6 lutego 2008 r.). Planowane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane poza obszarami objętymi ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, a na najbliżej położonej poza terenem inwestycji formy ochrony przyrody (w odległości od 2,1 km do 14,9 km) nie będzie miało znaczącego wpływu. Planowane przedsięwzięcie nie powinno zatem znacząco i ponadnormatywnie oddziaływać na najbliższe otoczenie i zamieszkującą tam ludność. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez odwołujących się stwierdził, iż są one nieuzasadnione. Przede wszystkim nie znajduje potwierdzenia w realiach rozpatrywanej sprawy zarzut naruszenia art. 30 i art. 33 ust. 1 ustawy, bowiem przepisy te, ze względu na fakt, iż nie była przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, nie miały w sprawie zastosowania. Zdaniem organu ustawodawca postanowił, że udział społeczeństwa nie jest wymagany w przypadku każdej decyzji podejmowanej na podstawie przepisów ustawy, lecz tylko w przypadku decyzji wymienionej w art. 79 ust. 1 ustawy. Decyzja wydawana na podstawie art. 84 ust. 1 nie jest decyzją, o której mowa w art. 79 ust. 1 ustawy, co oznacza, że w postępowaniu prowadzącym do jej wydania nie mają zastosowania przepisy art. 30 i art. 33 ustawy. Skoro zatem w przedmiotowym postępowaniu nie ma obowiązku udziału społeczeństwa, to tym samym organ pierwszej instancji nie miał również obowiązku zamieszczania w uzasadnieniu decyzji informacji o jego udziale. Organ dodał, że w sprawie występuje ponad 20 stron, a więc zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy, zastosowanie znajduje art. 49 k.p.a., który przewiduje że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Wobec tego o wszczęciu postępowania oraz o innych czynnościach, a także o wydaniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji miał prawo zawiadomić strony poprzez obwieszczenie (co zresztą uczynił). Organ podniósł, że z charakterystyki przedsięwzięcia wynika, iż przywożone na teren zakładu odpady będą magazynowane w hali produkcyjno-magazynowej oraz w magazynie zewnętrznym i zabezpieczone przed niekontrolowanym rozprzestrzenianiem się oraz możliwym negatywnym oddziaływaniem na środowisko. Miejsca te nie będą dostępne dla osób postronnych i zwierząt, a budynki hali i wiat są zadaszone i posiadają szczelną, utwardzoną posadzkę. Odpady szybko ulegające rozkładowi będą magazynowane w warunkach uniemożliwiających powstawanie uciążliwości zapachowych lub utrzymujących je na możliwe najniższym poziomie. Nie jest zatem prawdą, co zarzucają odwołujący się, że w decyzji nie mowy o sposobie magazynowania odpadów oraz ograniczeniu ich kontaktu z gruntem. Za bezpodstawne organ uznał także zarzuty dotyczące możliwości odprowadzania przez inwestora ścieków do pobliskiego rowu. Wymagania dotyczącego zbiornika na ścieki wynikają bowiem z przepisów techniczno-budowlanych, zbiornik musi być szczelny i bezodpływowy. W przypadku wód opadowych i roztopowych ich odprowadzanie do wód lub do ziemi z zanieczyszczonych powierzchni o trwałej nawierzchni, w szczególności z terenów przemysłowych, dróg i parkingów wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Obowiązek ten wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), a zatem zbędne jest przypominanie o nim w decyzji środowiskowej. Organ stwierdził, że jego konkretyzacja będzie musiała nastąpić w odrębnym postępowaniu przed organem właściwym w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie Kolegium słuszny jest wniosek organu pierwszej instancji, że uciążliwość zakładu powinna zamykać się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Dotyczy to zarówno hałasu (skoro prace związane z odzyskiem będą prowadzone w budynkach), jak i oddziaływania odorowego. Podkreślił, że na terenie zakładu nie będą przetwarzane odpady zaliczane do grupy niebezpiecznych, a segregacja odpadów będzie ukierunkowana na wyodrębnienie rodzajów odpadów przydatnych do procesu odzysku materiałowego - szkło, metal, makulatura, tworzywa w celu przekazania ich innym wyspecjalizowanym podmiotom. Odpady przetwarzane nie będą natomiast składowane, a jedynie magazynowane czasowo w ilościach uzasadnionych ciągłością procesu technologicznego i wywożone w postaci gotowego paliwa alternatywnego, surowców wtórnych albo odpadów powstałych w procesach technologicznych. Z kolei odpady ulegające szybkiemu rozkładowi będą dodatkowo magazynowane w warunkach uniemożliwiających przedostawanie się uciążliwości odorowych lub minimalizujących ich poziom i z tego też względu linia technologiczna jest planowana w możliwie największym oddaleniu od zabudowy mieszkaniowej. Organ zwrócił uwagę, że w polskim systemie prawnym brak jest regulacji normujących dopuszczalne poziomy zapachów. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, a sam zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. W świetle obowiązujących przepisów z samej tylko uciążliwości za-pachowej i powodowanego nią sprzeciwu właściciela nieruchomości sąsiedniej nie można wywodzić zakazu realizacji inwestycji. Można natomiast podejmować działania minimalizujące te uciążliwości i takie działania zostały przez inwestora zaproponowane. Ocena hipotetycznego wpływu planowanego przedsięwzięcia na wartość nieruchomości sąsiednich nie jest natomiast przedmiotem postępowania środowiskowego. Aspekt ten nie jest także wymieniony wśród czynników, które, stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej bierze pod uwagę stwierdzając obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł A. P., zaskarżając powyższą decyzję w pkt 2. Skarżący zarzucił naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-e, 2h i pkt 3 ustawy poprzez pominięcie wskazanych w tych przepisach uwarunkowań przy ocenie oddziaływania na środowisko, naruszenie art. 64 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez nieprzedstawienie RDOŚ w Ł. oraz PPIS w Ł. zupełnej karty informacyjnej po jej uzupełnieniu przez inwestora. Zarzucił także naruszenie art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji, gdy z uzupełnionej karty informacyjnej wynika, że na nieruchomości będą składowane i przetwarzane odpady niebezpieczne, a zatem inwestycja powinna być zakwalifikowana jako przedsięwzięcie z § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia. Nadto, zarzucił naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy poprzez odstąpienie od stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji uznania przez organ I instancji, że "przedmiotowe przedsięwzięcie spowoduje wystąpienie oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności". Dodatkowo skarżący wskazał na naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 i 138 § 2 k.p.a., w szczególności poprzez nieustalenie, jaki poziom hałasu będzie emitowany przy okazji planowanej inwestycji, nieustalenie jaki będzie poziom, natężenie i uciążliwość zapachów emitowanych przy okazji planowanej inwestycji, niewskazanie w treści uzasadnienia z jakich przyczyn uznał opinię RDOŚ za poprawną, podczas gdy została ona złożona przed uzupełnieniem karty informacyjnej oraz nie zawierała ustaleń w zakresie wpływu planowanej inwestycji na czynniki z art. 63 ust. 1 pkt 1 a-e, pkt 2h i pkt. 3 ustawy. Skarżący zwrócił uwagę na błędne ustalenie organu, wedle którego inwestor planuje usytuowanie linii technologicznej jak i głównego magazynowania odpadów w południowo-zachodniej części nieruchomości, podczas gdy z karty informacyjnej wynika, iż cała działalność prowadzona będzie w centralnej części nieruchomości, nadto z pisma z dnia 10 stycznia 2013 r. wynika, że odpady będą magazynowane również na działce nr 50/17 tj. w południowo-wschodniej części nieruchomości, bezpośrednio sąsiadującej z zabudową mieszkaniową. Zdaniem skarżącego organ nie odniósł się do proporcji skali przedsięwzięcia i wielkości terenu, czego wymaga art. 63 ust. 1 pkt 1a ustawy, nadto nie poczynił własnych ustaleń co do możliwości kumulowania się przedsięwzięć realizowanych i planowanych. Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie wskazał źródeł poboru zasobów naturalnych do realizacji przedsięwzięcia. W jego opinii organ nie ustalił dopuszczalnych norm poziomu hałasu oraz emisji substancji zapachowych do powietrza, jakie obowiązują na danym terenie, nie zweryfikował, czy przewidywane systemy zabezpieczeń pozwolą na ograniczenie poziomu emisji pyłów, gazów, woni i hałasu. Uznał, że wykluczenie przez organ ryzyka awarii było przedwczesne, bowiem organ nie ustalił jakie substancje chemiczne i technologie będą wykorzystywane przy realizacji inwestycji. Stwierdził, że karta informacyjna przedsięwzięcia nie określa stopnia oddziaływania planowanej inwestycji na obszar geograficzny i liczbę ludności, co narusza art. 63 ust. 1 pkt 3a ustawy. Zdaniem skarżącego organ powtórzył w przeważającej części informacje przedstawione przez inwestora w karcie informacyjnej, nie dokonując krytycznej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 2 oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ w odniesieniu do zarzutów skargi wskazał, że wymagania wynikające z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-e, pkt 2 lit. h i pkt 3 ustawy zostały wzięte pod uwagę przez organy orzekające w sprawie, nadto z przepisu art. 64 ust. 2 pkt 2 ustawy nie wynika obowiązek wielokrotnego zasięgania opinii organów z art. 64 ust. 1 ustawy. Dodał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, z karty informacyjnej nie wynika, aby w planowanej instalacji były przetwarzane odpady niebezpieczne, nadto z opisu technologicznego wynika, że będą w nim wykorzystywane wyłącznie odpady inne niż niebezpieczne. Ponadto, wyjaśnienia inwestora, w których wskazuje on miejsce magazynowania odpadów niebezpiecznych nie oznacza, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na utworzeniu składowiska odpadów niebezpiecznych, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Powstawanie tego rodzaju odpadów, zdaniem organu, wiąże się z praktycznie każdym rodzajem działalności. Wskazał, że stwierdzenie "przedsięwzięcie spowoduje wystąpienie oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności" ma charakter wyłącznie omyłki pisarskiej. W ocenie Kolegium możliwe do przyjęcia było odstąpienie od szczegółowej analizy oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia, bowiem wg. planów inwestora instalacje do produkcji paliwa mają zostać umieszczone we wnętrzu hal. Organ dodał, że bez względu na określenie lokalizacji przez inwestora, wiadome jest stronom, gdzie znajdują się hale oraz dwa budynki magazynowe, które mają być zaadoptowane na hale produkcyjne, w których będą uruchomione linie technologiczne. Są one położone możliwie najdalej względem drogi nr 47, przy której w przeważającej większości jest zlokalizowana zabudowa mieszkaniowa. Organ uznał za niezrozumiały zarzut dotyczący ryzyka spowodowania przez przedsięwzięcie awarii, wyjaśniając, że proces technologiczny produkcji paliwa alternatywnego został przez inwestora precyzyjnie opisany i nie ma w nim mowy o jakimkolwiek chemicznym czy termicznym przetwarzaniu odpadów, cała przewidywana technologia oparta jest na procesach mechanicznych (sortowanie, rozdrabnianie, mieszanie). Wbrew zarzutom skarżącego w sprawie zostały wzięte pod uwagę ilości wykorzystywanych surowców, materiałów, paliw, energii i wody, a karta informacyjna zawiera w tym zakresie dane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Niezależnie od zakresu zaskarżenia Sąd skontrolował legalność zaskarżonej decyzji w jej całokształcie, a więc w części umarzającej postępowanie odwoławcze jak i utrzymującej w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości na zakład przetwórstwa odpadów. I nie stwierdził by naruszała ona prawo. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa lub w skrócie u.i.o.ś. Zgodnie z art. 71 ust. 2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wnioskowana inwestycja, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.; dalej: rozporządzenie), należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z wnioskiem wszczynającym przedmiotowe postępowanie planowana inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania nieruchomości na zakład przetwórstwa odpadów na paliwo alternatywne i sortownię odpadów o zdolności przerobowej wynoszącej 40 tyś Mg/rok. Do produkcji paliwa alternatywnego wykorzystywane mają być odpady inne niż niebezpieczne (m.in. odpady z przemysłu drzewnego, papierniczego, spożywczego, tekstylnego, tworzywa sztuczne, odpady z sortowni odpadów komunalnych). Opis planowanego sposobu użytkowania obiektu odpowiada zatem regulacji § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia, wedle którego inwestycjami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Z charakterystyki przedsięwzięcia nie wynika w szczególności by planowana inwestycja mogła być zakwalifikowana jako inwestycja z § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia (instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowania odpadów niebezpiecznych oraz miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym karta informacyjna oraz jej uzupełnienie, nie zawiera informacji, by na przedmiotowej nieruchomości miały być składowane i przetwarzane odpady niebezpieczne. Zdaniem sądu organy prawidłowo zakwalifikowały zatem przedmiotowe przedsięwzięcia jako przedsięwzięcie opisane w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W ramach tego postępowania ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalni oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może być poprzedzone obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Taki obowiązek lub jego brak stwierdza, stosownie do art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wszystkie wymienione w tym przepisie uwarunkowania, po zasięgnięciu opinii dwóch organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymogi te zostały spełnione, albowiem Burmistrz Ł. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Złożone opinie zostały przez organ przeanalizowane oraz ocenione. Warto w tym miejscu przypomnieć, że postępowanie w przedmiocie uzgodnienia jest postępowaniem wpadkowym procesowo, uregulowanym w art. 106 k.p.a. W postępowaniu tym organ uzgadniający, działający w granicach swojej kompetencji, zobowiązany jest do zajęcia stanowiska w wynikającym z tych kompetencji zakresie i przekazania go organowi uprawnionemu do wydania decyzji. Postępowanie przed organem uzgadniającym nie rozstrzyga zatem o istocie sprawy, ani jej nie kończy w danej instancji administracyjnej. Ma charakter postępowania pomocniczego w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Ten ostatni organ rozstrzyga o treści decyzji i ponosi w świetle prawa pełną za nią odpowiedzialność, jako że postępowanie wpadkowe nie ma samodzielnego bytu (por. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 982/04, LEX nr 176122, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 1817/01, LEX nr 157747). Opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 ustawy nie jest zatem wiążąca dla organu rozstrzygającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie, w sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii, organ może przychylić się do stanowiska jednego z tych organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 698/10, LEX nr 690215). W przedmiotowej sprawie doszło właśnie do takiej sytuacji. Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r. wyraził opinię, że dla inwestycji wymagane jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Opinia ta nie zawiera jednak w tym zakresie żadnego uzasadnienia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 12 grudnia 2012 r. stwierdził z kolei, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Opinię tę organ uznał za znaczącą dla rozstrzygnięcia, bowiem została ona szeroko uzasadniona i szczegółowo odnosiła się do wszystkich istotnych aspektów przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przyjął, że charakterystyka inwestycji zawarta w karcie informacyjnej, załączonej do wniosku, jest wystarczająca dla oceny, iż oddziaływanie tej inwestycji zamknie się w obrębie wskazanych we wniosku działek. Na jej podstawie Burmistrz Ł. postanowieniem z dnia [...] uznał brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Konsekwencją wydania wskazanego wyżej postanowienia, opartego o przepis art. 63 ust. 2 ustawy, było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 71 ustawy). W ocenie sądu nie ma podstaw by uznać, że organ nieprawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie do takich, które nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji, podobnie jak organ II instancji, przeanalizował informacje wynikające z przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 ustawy, a w szczególności charakterystykę przedsięwzięcia, kartę informacyjną (w tym informacje uzupełniające), kopię mapy ewidencyjnej, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Z przedłożonych w sprawie dokumentów wynika, że dla terenu objętego planowanym przedsięwzięciem nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym uchwalone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy charakteryzuje teren objęty inwestycją jako tereny produkcyjne, magazynowe i produkcyjno-magazynowe (uchwała Rady Miejskiej w Ł. nr [...]). Materiał zgromadzony w sprawie zawiera szczegółowy opis instalacji do przetwarzania odpadów i całego procesu technologicznego produkcji paliwa alternatywnego oraz ubocznego wytwarzania ścieków, odoru, hałasu i zanieczyszczenia powietrza, a także warunków magazynowania dostarczonych i przetworzonych odpadów (na utwardzonym terenie pod zadaszeniem bez możliwości niekontrolowanego rozprzestrzeniania się). Organy uwzględniły wszystkie uwarunkowania wynikające z art. 63 ust. 1 pkt a-e ustawy (w tym powiązania z innymi przedsięwzięciami i kumulowanie się oddziaływań). Wbrew zarzutom skargi, organ I instancji wskazał między innymi na proporcje skali przedsięwzięcia i wielkości terenu, ustalając powierzchnię wskazanych łącznie działek jako teren inwestycji oraz zdolność przetwórczą zakładu (ok. 50 000 Mg/rok) i zdolność produkcyjną instalacji do produkcji paliwa alternatywnego (ok. 40 000 Mg/rok). Określił też źródła poboru zasobów naturalnych wskazując na potrzebę korzystania z wody dla celów socjalno-bytowych oraz energii elektrycznej. Ocenił dodatkowo ryzyko awarii jako niewystępujące ze względu na zaproponowany proces produkcyjny i technologiczny. Organ wyjaśnił, że planowana inwestycja nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu oraz emisji do powietrza. Ewentualne zanieczyszczenia pyliste wyłapywane będą przez system miejscowych odciągów w systemie filtrów workowych lub alternatywnych. Nie przewiduje się zanieczyszczeń typu ciągłego o charakterze odorowym o zasięgu wykraczającym poza granice nieruchomości. Odpady szybko ulegające rozkładowi dodatkowo magazynowane będą w warunkach uniemożliwiających powstawanie oddziaływań zapachowych lub utrzymujących je na możliwie najniższym poziomie. Z uzasadnienia organu I instancji wynika także, że uciążliwość zakładu powinna zamknąć się w granicach terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny, a faza eksploatacji będzie miała zasięg lokalny, małoznaczący, krótkotrwały i odwracalny. W tym kontekście stwierdzenie Burmistrza Ł., że "przedmiotowe przedsięwzięcie spowoduje wystąpienie oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności" należy uznać za przejęzyczenie lub omyłkę pisarską polegającą na pominięciu zaprzeczenia "nie", tak jak zresztą ocenił to organ odwoławczy. Organ, jak słusznie zauważyła strona skarżąca, pominął określenie oddziaływania na obszar geograficzny i liczbę ludności, jednakże zaniechanie to jest o tyle uzasadnione, że jak już wspomniano, oddziaływanie przedsięwzięcia będzie zamykało się w granicach terenu inwestycji. Co ważne, organ uprawniony jest do ograniczenia analizy uwarunkowań tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1065/12, LEX nr 1235417). Mając powyższe na względzie uznać należy, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja odpowiada wymogom z art. 74 ustawy. Wywód co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oparto na materiale zgromadzonym w sprawie (karcie informacyjnej, jej uzupełnieniu, opinii RDOŚ), nadto, stosownie do art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy, w sposób należycie uzasadniono uwzględnione uwarunkowania. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 pkt 2 ustawy polegający na nieprzedstawieniu RDOŚ w Ł. oraz PPIS w Ł. uzupełnionej karty informacyjnej. Organ zasięgający opinii przedłożył kartę informacyjną, a organy opiniujące uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, wyraziły swoje stanowiska nie zgłaszając potrzeby uzupełnienia karty informacyjnej. Jak już wspomniano, to organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej ponosi za nią pełną odpowiedzialność i to on dostrzegł potrzebę uzupełnienia informacji o przedsięwzięciu, po czym zwrócił się do inwestora o brakujące dane. Nie miał zaś obowiązku ponownego przeprowadzania konsultacji, po złożeniu dodatkowych informacji przez inwestora. Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Na obecnym etapie postępowania organ nie określa usytuowania planowanych obiektów na wskazanej nieruchomości. Te kwestie są szczegółowo badane i oceniane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, na podstawie projektu budowlanego, a przepisy regulujące obecny etap postępowania nie zobowiązują inwestora do szczegółowego podania rozmieszczenia obiektów na działce. Organ nie miał więc podstaw do ustalania w jakiej części działki będzie umieszczona linia technologiczna i główny magazyn odpadów. Ponadto, zarzut naruszenia przepisów postępowania, art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 138 § 2 k.p.a. nie jest trafny, bowiem organ nie ustalał poziomu hałasu, ani odoru, gdyż emisje te nie będą wykraczały poza teren inwestycji. Zwrócił też uwagę na niemierzalność emisji zapachu i brak normatywnych wymogów w zakresie odoru. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. organ administracji może dopuścić jako dowód w prowadzonej sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Strona kwestionuje zarówno ustalenia karty informacyjnej, jak i ocenę przedsięwzięcia dokonaną przez RDOŚ. Należy w tym miejscu podnieść, że opinia RDOŚ została sporządzona przez podmiot posiadający wiadomości specjalne. Skoro zaś w toku niniejszego postępowania nie został opracowany – w szczególności na zlecenie strony skarżącej – dokument odmiennie określający zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to za wiążący uznać należy ten dokument, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd nadto stwierdza, iż stronom został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu przy zastosowaniu art. 74 ust. 3 ustawy i 49 k.p.a. Organ, zawiadamiał strony o podejmowanych czynnościach, podając stosowne informacje do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenia wywieszane na tablicy Urzędu Miejskiego w Ł., o czym świadczy dokumentacja znajdująca się w aktach administracyjnych. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca są rozstrzygnięciami prawidłowymi. zgodnie bowiem z treścią art. 84 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Prawidłowo też organ odwoławczy ocenił brak interesu prawnego w tym postępowaniu wymienionych podmiotów, którzy złożyli odwołanie, a nie wykazali by posiadali legitymację do występowania w tej sprawie w charakterze strony. Odwołania złożone przez te osoby nie mogły więc spowodować merytorycznego rozpoznania sprawy i należało zakończyć sprawę w tym zakresie formalnie, umarzając postepowanie odwoławcze. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. A. P.