II SA/Łd 691/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Żywilla Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. i H. małżonkom B. pozwolenia na budowę, obejmującego wykonanie robót budowlanych, polegających na wymianie konstrukcji dachu, wymianie pokrycia dachowego oraz wykonanie ogniomuru na istniejącym budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi 1562 i 1563, położonych w U. przy ul. A 4, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że zostało ono wydane w następstwie rozpoznania odwołania K. S. od decyzji organu I instancji, w którym podniesiono, iż inwestorzy nie poinformowali organu o toczącym się postępowaniu w przedmiocie samowoli budowlanej, obejmującej budowę spornego budynku. W ocenie skarżącej, nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę przed zakończeniem postępowania odnośnie tejże samowoli, a zaskarżona decyzja tę samowolę "legalizuje". Wojewoda [...], utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, że kwestia zakończenia postępowania, prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, ważna jest z punktu widzenia treści art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Organ odwoławczy podkreślił, że z przedłożonego materiału dowodowego tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nr [...] jednoznacznie wynika, że wprawdzie H. B. wykonał samowolnie budynek mieszkalny, lecz zachodzą przesłanki do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej, a powyższą decyzją nakazano inwestorom doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego jest odrębnym postępowaniem nie dotyczącym rozbiórki, organ ten nie wydał też inwestorom żadnej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu znajdującego się na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki, co jedynie mogłoby skutkować wydaniem decyzji, odmawiającej pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że wyjaśnienie zatem czy postępowanie organu nadzoru budowlanego, dotyczące doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami zostało zakończone czy też nie, nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. Z tej też przyczyny, postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...]. nr [...] uchylono postanowienie Starosty [...] z dnia [...], nr [...] o zawieszeniu niniejszego postępowania z uwagi na toczące się postępowanie przed organami nadzoru budowlanego i umorzono postępowanie w tym przedmiocie wskazując, iż postępowanie organów nadzoru budowlanego nie dotyczy rozbiórki, nie została bowiem wydana żadna decyzja rozbiórkowa, dotycząca terenu objętego inwestycją. W skardze z dnia 20 czerwca 2007 r. K. S. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Wskazała, że wyjaśnienie czy postępowanie organu nadzoru budowlanego zostało zakończone pozwoleniem na użytkowanie i czy jest kontynuowana działalność budowlana, dotycząca samowolnie zrealizowanego budynku, ma charakter rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. w sprawie z wniosku o pozwolenie na budowę dla K. i H. B. i dlatego wyjaśnienie tej sprawy powinno dopiero otworzyć drogę postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2.października 2007r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 476/07 oddalono skargę K. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Zgodnie bowiem z treścią, będącego podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. O ile zaś spełnione są powyższe wymagania właściwy organ, co do zasady, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w tym zakresie, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.kwietnia 2005r., sygn.akt VII SA/Wa 1363/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 169424) W rozpoznawanej sprawie, inwestorzy przedłożyli wymagany projekt budowlany, posiadający stosowne uzgodnienia oraz zaświadczenia wraz z projektem zagospodarowania działki jak również oświadczeniem o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art.32 ust. 4 pkt 2 ustawy). Z uwagi natomiast na charakter inwestycji (wymiana konstrukcji dachu, wymiana pokrycia dachowego oraz wykonanie ogniomuru), nie wiążącej się ze zmianą zagospodarowania trenu, w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), legitymowanie się decyzją o warunkach zabudowy nie było wymagane. (por. na ten temat także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.lipca 2005r., sygn.akt IV SA/Wa 713/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 190610) Oznacza to, że organ administracji architektoniczno – budowlanej nie mógł odmówić inwestorom udzielenia wnioskowanego przezeń pozwolenia na budowę, wobec spełnienia ustawowych przesłanek, warunkujących uzyskanie pozytywnego rozstrzygnięcia. Jak bowiem wynika z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w sprawie nie zachodzą okoliczności, wymienione w art. 35 ust.5 ustawy Prawo budowlane, obligujące organ do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Regulacja wspomniana ma charakter wyjątkowy i jako taka, winna być interpretowana ściśle. W rozpoznawanej sprawie jest zaś oczywiste, iż w stosunku do żadnego obiektu, zlokalizowanego na działce inwestorów nie został orzeczony nakaz rozbiórki. Nie było zatem możliwe, odmowne rozpatrzenie wniosku inwestorów z powołaniem się na fakt, iż co do obiektu, w ramach którego mają być wykonane określone roboty budowlane toczyło się (lub toczy się) postępowanie "legalizacyjne" w trybie art. 40 ustawy z dnia 24.października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Jakkolwiek bowiem nie zostało ustalone, czy inwestorzy legitymują się stosownym pozwoleniem na użytkowanie przedmiotowego budynku, okoliczność wspomniana, nie ma charakteru uchybienia, mogącego mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Nawet bowiem przyjęcie, że inwestorzy stosowanego pozwolenia na użytkowanie nie posiadają, nie mógł stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. Kwestia zaś ewentualnego traktowania postępowania przed organami nadzoru budowlanego jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i związanej z tym potrzeby zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, została w sposób prawomocny rozstrzygnięta wyrokiem tutejszego Sądu z dnia z dnia 2.października 2007r., w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 476/07, oddalającym skargę K. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], którego przedmiotem było uchylenie postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania oraz umorzenie postępowania organu I instancji w tym zakresie. Pisemne uzasadnienie powyższego wyroku nie zostało sporządzone. Treść wyroku oznacza jednak, że za przesądzone uznać należało, iż brak jest podstaw do traktowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodności z prawem, jako zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. a w konsekwencji, podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga bowiem, iż przepis art. 153 p.p.s.a. wprowadza zasadę związania zarówno organów administracji jak i sądu administracyjnego, powtórnie rozpatrującego daną sprawę oceną prawną, wyrażoną w uprzednio wydanym prawomocnym wyroku. Ocena prawna, wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13.stycznia 2009r., sygn.akt I SA/Gd 558/08, niepub. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 425278). Oznacza to, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, pozostając związany stanowiskiem, wyrażonym w powołanym wyżej wyroku, nie mógł podzielić zasadności zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przez organy administracji architektoniczno – budowlanej art. 97 § pkt 4 k.p.a., w związku z niezawieszeniem toczącego się postępowania do czasu zakończenia sprawy, prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego. Stanowisko odmienne prowadziłoby bowiem do naruszenia zasady, określonej w art. 153 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.maja 2007r., sygn.akt I FSK 857/06, OSP 2008/11/119 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.marca 2007r., sygn.akt IV SA/Wa 13/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 328217). Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. LS