II SA/Łd 691/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant: St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...], znak: [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 9 października 2012r. organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego przeprowadził kontrolę robót budowlanych dotyczących nadbudowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr 117, obręb [...], w miejscowości Ł., gmina B., stwierdzając iż inwestorzy – I. i K. P. prowadzili budowę na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i ogrzewczą na ww. działce. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono istotne odstępstwa od pierwotnego projektu w postaci zmiany charakterystycznych parametrów obiektu i kubatury poprzez podniesienie konstrukcji dachu o około 70cm. (zmiana kąta nachylenia dachu). Postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak: [...] organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z nadbudową przedmiotowego budynku z uwagi na wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] organ stopnia powiatowego nałożył na I. i K. P. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 31 marca 2013r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego samowolne zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z nadbudową przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W dniu 19 marca 2013r. zobowiązani złożyli w siedzibie organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego projekt budowlany zamienny. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] zatwierdził I. i K. P. projekt budowlany zamienny związany z nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 117, obręb [...], gmina B. i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania przez inwestora po zakończeniu budowy decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. W dniu 14 stycznia 2014r. D. O. złożyła w organie I instancji wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...]. Jako podstawę prawną żądania wskazała przepis art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej przywoływanej jako: "K.p.a.", podnosząc, że we wskazanym wyżej postępowaniu D. O. jako właścicielce nieruchomości sąsiedniej przysługiwał przymiot strony, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie zawiadomił jej o toczącym się postępowaniu. Tym samym organ nie zapewnił jej czynnego udziału w postępowaniu, jak również nie doręczył decyzji rozstrzygającej sprawę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wznowił przedmiotowe postępowanie. W dniu [...] postanowieniem nr [...] organ stopnia powiatowego zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wznowionego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu wniosku I. i K. P., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] wznawiającego na wniosek D. O. postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]. W toku postępowania zażaleniowego organ II instancji postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił w całości postanowienie organu I instancji z dnia [...] nr [...] i umorzył postępowanie dotyczące zawieszenia postępowania administracyjnego. W związku z wnioskiem I. i K. P. z dnia 30 lipca 2014r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nr [...]. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...], znak: [...], wydanej z naruszeniem prawa. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła D. O. nie zgadzając się z jej treścią i podnosząc m.in., iż nieuprawnionym było orzekanie, że w sprawie może być wydana decyzja odpowiadająca w istocie dotychczasowej w czasie, kiedy organ nie wie, jaką argumentację podniesie strona po zapoznaniu się z aktami postępowania wznowieniowego, które organ przed nią ukrył. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w całości i orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nr [...], znak: [...] wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 maja 2015r. sygn. akt II SA/Łd 140/15, rozpatrując skargę D. O. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji, wskazując, iż rozstrzygnięcie organu II instancji jest wewnętrznie sprzeczne. Sąd podkreślił, że organ wojewódzki zaskarżoną decyzją orzekł o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], od której odwołała się skarżąca i następnie o odmowie uchylenia tej samej decyzji, przywołując jej dane – datę, znak, nazywając ją dodatkowo decyzją ostateczną. Tymczasem odmowa uchylenia decyzji ostatecznej winna dotyczyć decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...], która została prawidłowo przywołana w motywach rozstrzygnięcia. W toku postępowania odwoławczego D. O. zmarła. Z tegoż względu organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne, zainicjowane odwołaniem D. O., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem z dnia [...]. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w B. I Wydział Cywilny ustanowił kuratora spadku po zmarłej D. O. w osobie adwokata P. L.. Następnie w dniu 4 maja 2016r. do organu wpłynęło pismo A. O. wskazujące na akt notarialny sporządzony w dniu [...] Repertorium [...], z treści którego wynika, iż właścicielem nieruchomości położonej we wsi Ł., w gminie B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 25 jest A. O.. Postanowieniem z dnia [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne. Powołaną na wstępie decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania D. O., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie została spełniona podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem D. O. nie została uznana za stronę przez organ I instancji w postępowaniu dotyczącym nadbudowy budynku mieszkalnego inwestorów – I. i K. P., zlokalizowanego na działce sąsiedniej, co stanowiło przesłankę do wznowienia postępowania. Wobec powyższego organ powiatowy zasadnie wydał postanowienie z dnia [...] nr [...], którym wznowił postępowanie administracyjne zakończone w dniu [...] ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził następnie, że prawidłowo organ stopnia powiatowego odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...], znak: [...] uznając, iż wystąpiła przesłanka negatywna z art. 146 § 2 K.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odnosząc się następnie do zarzutów ponoszonych przez skarżącego w piśmie z dnia 27 maja 2016r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wyjaśnił, iż ze znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji technicznej i oceny wykonanych prac budowlanych przy nadbudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego w miejscowości Ł. nr 28 wykonanej przez E. K. posiadającą uprawnienia budowlane [...] oraz A. S. posiadającą uprawnienia budowlane [...], wynika, iż wysokość przedmiotowego budynku wynosi 10,03m. Organ powiatowy zaś w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] nr [...] wskazał na zmianę wysokości budynku z projektowanej 10,01m na około 10,31m. W tym miejscu organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego podkreślił, iż ww. inwentaryzacja została wykonana przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz odpowiednie przyrządy do wykonywania precyzyjnych pomiarów, zatem wnioskom inwentaryzacji należy dać wiarę. Jednocześnie organ wskazał, iż ostatecznie zostało uwzględnione istotne odstępstwo, poprzez wykonanie projektu zamiennego nadbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, bowiem z przedłożonego projektu zamiennego wynika, iż wysokość analizowanego budynku wynosi 10,03m (przekrój 0A1-0A1). Organ odwoławczy wyjaśnił, iż pozyskał kserokopię szkicu stanowiącego załącznik do protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 7 października 2014r. Zaznaczył, że ww. szkic przedstawia wymiary budynku wyłącznie od strony elewacji południowej i wysokość od gruntu do jego kalenicy 7,05m + 1,56m = 8,61m. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem A. O. zawartym w piśmie z dnia 27 maja 2016r., iż "(...) wysokość budynku od gruntu do jego kalenicy (pomiar do kalenicy od strony frontowej) wynosi z pomiaru 8,61m, natomiast ta sama wysokość na projekcie zamiennym wynosi 10,03m (przekrój pionowy 0A1-0A1)". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wyjaśnił, że szkic będący załącznikiem do protokołu oględzin z dnia 7 października 2014r. przedstawia wymiary budynku od strony południowej, zaś według projektu zamiennego przekrój pionowy 0A1-0A1, przedstawia budynek od strony wschodniej. Jednocześnie organ wskazał, iż z rysunku elewacji południowej wynika, iż wysokość kalenicy od strony południowej, jest niższa, niż wysokość kalenicy od strony wschodniej, a zatem ich wymiary nie będą tożsame. Ponadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. – odnosząc się do kolejnego zarzutu zawartego w piśmie z dnia 27 maja 2016r. – zaznaczył, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...], oprócz zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia I. i K. P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nałożył również obowiązek uzyskania przez inwestora po zakończeniu budowy decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wywiódł A. O. podnosząc zarzut rażącego naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy uzasadnienia faktycznego decyzji w sposób wskazany w tym przepisie, a polegający na pominięciu wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem skarżącego brak jest podstaw do przyjęcia przez organ odwoławczy, że w wyniku wznowienia postępowania, mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zasadności okoliczności powołanych przez stronę w odwołaniu od decyzji i jego uzupełnieniu. Autor skargi podkreślił, że organ odwoławczy stwierdzając, iż załączona do projektu zamiennego inwentaryzacja budynku mieszkalnego została wykonana przez osoby uprawnione posiadające odpowiednie przyrządy do precyzyjnych pomiarów, zakwestionował posiadaną wiedzę i umiejętności inspektorów organu powiatowego oraz nieprecyzyjne przyrządy, jakimi dysponują. Skarżący podkreślił, iż nie wiadomo na jakiej podstawie organ przyjął powyższe ustalenia, jak również nie wskazano w dokumencie inwentaryzacyjnym, jakiego rodzaju i jakiej klasy przyrządami dokonano pomiarów i czy przyrządy te posiadały legalizację. Zdaniem skarżącego poddanie w wątpliwość prawidłowości dokonywanych przez organ powiatowy pomiarów rodzi wątpliwość, czy decyzja organu powiatowego z dnia [...] nakazująca inwestorowi wykonanie projektu zamiennego odpowiadała prawu, skoro odstępstw żadnych od wysokości kalenicy w projekcie pierwotnym nie było. Skarżący jednocześnie zaznaczył, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu odwołania, że zatwierdzony projekt zamienny wskazuje na dwie kalenice o różnych wysokościach, gdy tymczasem istnieje odstępstwo od projektu, którego nie uwzględniono w projekcie zamiennym polegające na wykonaniu kalenicy facjaty po ścianie południowej na tej samej wysokości co kalenica główna budynku. Tym samym – w ocenie skarżącego – organ wojewódzki nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości okoliczności, która ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy zatwierdzony projekt zamienny jest wykonany w sposób uwzględniający samowolnie wykonane zmiany istotne obiektu, a decyzja która go zatwierdzała odpowiada prawu. Ponadto A. O. zauważył, że organ wojewódzki w ogóle nie zajął się podniesionym przez organ powiatowy w decyzji z dnia [...] zarzutem, że zmianie uległ kąt nachylenia dachu. Tymczasem z analizy projektu pierwotnego i zamiennego nie wynika, aby cokolwiek w tych dokumentach zmieniło się. W przekonaniu skarżącego niedopuszczalnym jest, że projektant podaje wartości kąta nachylenia wszystkich połaci dachowych w rozrzucie 25 ÷ 47%, bowiem kąt nachylenia dachu jako odstępstwo istotne powinien być określony w sposób jednoznaczny poprzez matematyczne wyliczenie, a organ odwoławczy powyższą kwestię pominął. Podsumowując skarżący stwierdził, że w toku postępowania zostały naruszone przepisy art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i uchybienia organu prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, bez wyjaśnienia okoliczności zgłoszonych przez skarżącą D. O. w odwołaniu, popieranych obecnie przez skarżącego, co z kolei prowadzi do wniosku, że organ się w ogóle z nimi nie zapoznał i nie rozpatrzył ich. Powyższe dotyczy kwestii zmiany położenia wysokości kalenic, co spowodowało zmianę kubatury budynku oraz braku jednoznacznych oznaczeń na projekcie zamiennym kątów nachylenia połaci dachowych. Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego jako naruszającej prawo i zasądzenie od skarżonego organu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz.718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, iż wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 K.p.a.) i stąd też wydanie decyzji w tym nadzwyczajnym trybie musi być poprzedzone zbadaniem zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 145 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, iż strona skarżąca będąc następcą prawnym właściciela nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...]. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą inwestorom – I. i K. P. – pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z nadbudową budynku mieszkalnego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) dalej przywoływanej jako: "Pr.bud.", a tym samym wypada zgodzić się z konkluzją organów, iż skarżącej przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu, w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr.bud. (vide: wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014r. sygn. akt II OSK 2179/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 listopada 2015r. sygn. akt II SA/Gl 632/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc jej wniosek o wznowienie tegoż postępowania zasadnie został uwzględniony, skoro spełniał przesłankę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a skarżąca zachowała termin przewidziany w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Przechodząc natomiast do zagadnienia treści decyzji wydanej przez organy we wznowionym postępowania, to wskazać należy, iż postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i w tym zakresie organ wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 K.p.a.), albo 3) ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (art. 151 § 2 K.p.a.). Mając na uwadze, iż w realiach niniejszej sprawy, po wznowieniu postępowania, zapadła decyzja stwierdzająca wydanie ostatecznej decyzji z dnia [...] z naruszeniem prawa, a jednocześnie organy odmówiły jej uchylenia bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to przesłanki powyższego rozstrzygnięcia wymagają przybliżenia. Wskazany powyżej przepis art. 151 § 2 K.p.a. odwołuje się do okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a. Regulacja ta w § 2 – który znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie – stanowi natomiast, iż nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przepis powyższy zakłada zatem, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia pozostanie niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Racjonalność postępowania nakazuje wówczas nie uchylać zaskarżonej decyzji, a jedynie w uzasadnieniu decyzji wydanej w tym trybie wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym (vide: G.Łaszczyca, C.Martysz, A.Matan; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I; Lex 2010r., Wydanie 3, uwagi do art. 146). Konkludując należy zatem wskazać, iż powyższe rozstrzygnięcie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Skoro bowiem treścią rozstrzygnięcia zawartego w decyzji jest określenie praw i obowiązków adresata decyzji, to obowiązkiem organu administracyjnego jest zbadanie, czy te prawa i obowiązki nie uległyby zmianie, w wyniku wznowionego postępowania. W literaturze przestrzega się przed "czysto mechanicznym" porównaniem tych dwóch rozstrzygnięć i wskazuje, że nawet niewielka zmiana w treści rozstrzygnięcia, podjętego w wyniku wznowionego postępowania, może wpłynąć w sposób znaczący na zakres przyznanych uprawnień lub nałożonych obowiązków (vide: J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992r., w sprawie sygn. akt SA/Kr 914/92, PS 1994, nr 7 – 8, s. 159). Skoro postanowienie o wznowieniu postępowania stanowiło podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.), to w tym miejscu wypada odnieść się do kwestii związanych z merytorycznym rozpoznaniem sprawy. W tym zakresie należy wskazać, iż ostateczna decyzja z dnia [...] była rozstrzygnięciem wydanym w toku postępowania naprawczego, w oparciu o przepis art. 51 ust. 4 Pr.bud. Jej treścią było zatwierdzenie – przedstawionego przez inwestorów na żądanie organów nadzoru budowlanego – projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Powyższe rozstrzygnięcie jest konsekwencją ustalenia przez organy nadzoru budowlanego, iż inwestorzy, realizując rozbudowę budynku mieszkalnego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...], dopuścili się istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego bowiem: zwiększyli wysokość budynku, w następstwie czego zmienili kąt nachylenia dachu, zmienili konstrukcję dachu, a także wydłużyli połać dachową nad taras. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia w zakreślonym terminie projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud.). Obowiązek ten inwestorzy wykonali przedkładając stosowny projekt zamienny. Jakkolwiek ostateczna decyzja z dnia [...] motywowana jest jedynie okolicznościami sprawy, które doprowadziły do jej podjęcia, to sama treść rozstrzygnięcia – po konfrontacji z przedłożonym projektem zamiennym – usprawiedliwia pogląd organów o braku podstaw do wydania, w następstwie wznowienia postępowania, innej decyzji niż dotychczasowa. Oceniając powyższy wniosek organów należy wskazać, iż odpowiada on prawu i ma oparcie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Projekt budowlany zamienny podlega ocenie organu, tak jak projekt "pierwotny". Oznacza to, że przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Jakkolwiek organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii tych nie poruszał szczegółowo, to jednak okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na spełnienie powyższych wymagań przez przedłożony projekt zamienny. Zakres zarówno prowadzonej nadbudowy, jak i stwierdzonych odstępstw od projektu pierwotnego jednoznacznie wskazują na zgodność projektu zamiennego, tak z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, jak i z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Nie budzi także zastrzeżeń kompletność projektu i uprawnienia osób, które go opracowały. Strona skarżąca w powyższym zakresie także nie formułowała zastrzeżeń zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze do sądu. Jakkolwiek strona skarżąca zarzuca naruszenie przepisu art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie uzasadnienia faktycznego decyzji to jednak łączy to wyłącznie z pominięciem wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zarzut ten wypada uznać za nietrafny bowiem strona skarżąca nie inicjowała postępowania dowodowego w niniejszej sprawie i nie zgłaszała wniosków dowodowych, a organy, a w szczególności organ odwoławczy, w sposób precyzyjny odniosły się do jej twierdzeń podnoszonych w pismach. Analizując stanowisko organów zajęte w tych kwestiach wypada wskazać, iż skarżący bezzasadnie dopatruje się wadliwości kwestionowanego rozstrzygnięcia w tym, że zostało ono oparte na wskazaniach zawartych w projekcie zamiennym, a nie na ustaleniach organu I instancji dokonanych podczas oględzin w dniu 7 października 2014r. Wypada podkreślić, iż oględziny te podawały jedynie wielkości szacunkowe, o czym może świadczyć użycie zwrotu "około", a nadto wykonane zostały wyłącznie w celu wykazania istotnych odstępstw realizowanej nadbudowy od zatwierdzonego projektu budowlanego, a co więcej, pomiary organu zostały przeprowadzone nie od poziomu podłogi przyziemia budynku lecz od poziomu gruntu. Nie bez znaczenia jest także to, że powyższe oględziny były kwestionowane przez inwestorów, jako przeprowadzone bez ich udziału. W takiej sytuacji zasadnie organy przyjęły wysokość wykonanej już nadbudowy w oparciu o precyzyjne wskazania zawarte w projekcie zamiennym. Z ustaleń projektanta dokonanych podczas inwentaryzacji przedmiotowego budynku wynika, iż wysokość całego budynku od podłogi przyziemia to 10,03m i o 2cm przekracza wysokość nadbudowy zatwierdzoną pierwotnym pozwoleniem na budowę. Ponadto projekt zamienny – wbrew temu co podnosi skarżący – posiada różne wysokości zależnie od strony budynku. Od strony południowej wysokość kalenicy jest największa i wynosi 10,03m, zaś od strony wschodniej wysokość ta jest niższa. Dokumentacja fotograficzna złożona w toku postępowania sądowego potwierdza wybudowanie przedmiotowego budynku w sposób przedstawiony w projekcie zamiennym, a więc z kalenicą od strony południowej budynku, która przewyższa kalenicę od strony wschodniej. Wbrew zarzutom skargi brak jest zatem rozbieżności pomiędzy zrealizowanym obiektem a przedłożonym projektem zamiennym. W tym zakresie organ odwoławczy przekonywująco wskazywał, iż przekrój pionowy przedmiotowego budynku obrazujący jego wysokość przedstawia budynek od strony wschodniej, zaś protokół z oględzin dokonanych w dniu 7 października 2014r. odnosił się wyłącznie do wysokości elewacji od strony południowej. Tym samym podkreślane przez skarżącego rozbieżności we wskazywanej wysokości kalenic nie mogą podważać prawidłowości decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu wadliwego określenia kąta nachylenia dachu, to wypada wskazać, iż projekt zamienny wielkość tą określił nie tylko precyzyjnie ale i adekwatnie do kąta dachu zrealizowanej już rozbudowy, w tym jej podwyższenia o 2cm, w porównaniu do pierwotnej decyzji pozwalającej na budowę z dnia [...]. Wyłącznie nieznajomością sposobu przeliczania tej wielkości z procentów (%) na stopnie (0) można tłumaczyć postawiony w skardze zarzut niejednoznacznego określenia tego parametru w projekcie zamiennym. Skoro kąt nachylenia dachu wynoszący 250 odpowiada około 47%, a taki właśnie kąt wskazano w projekcie zamiennym, to bezzasadnie brzmi zarzut niedopuszczalności określenia tego parametru zabudowy w rozrzucie od 25 do 47%. Nie jest także trafny zarzut skargi tyczący nieokreślenia w projekcie zamiennym zmiany kubatury budynku. Projekt zamienny wskazuje bowiem zarówno wielkość powierzchni użytkowej, jak i kubaturę przedmiotowej rozbudowy, uwzględniając przy tym zmiany tych wielkości w porównaniu do projektu budowlanego zatwierdzonego pierwotną decyzją z dnia [...] W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z zarzutem skargi, iż dowolne jest ustalenie organów, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powyżej przytoczone okoliczności dobitnie wskazują o prawidłowość tezy organów, iż ostateczna decyzja z dnia [...] odpowiada prawu, a przeprowadzone po wznowieniu postępowanie wyjaśniające prowadzi do konkluzji, iż aktualnie mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tym samym prawidłowo organy doszły do wniosku, iż jedynym naruszeniem prawa w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] było pogwałcenie normy procesowej art. 28 ust. 2 Pr.bud. i pominięcie strony skarżącej jako uczestnika postępowania. Usprawiedliwia to – na podstawie art. 151 § 2, w związku z art. 146 § 2 K.p.a. – stwierdzenie wydania tejże decyzji z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. JK