II SA/Łd 7/15

Dnia 24 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 roku sprawy ze skargi H. W. o wznowienie postępowania sądowoadmnistracyjnego zakończonego wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 1202/13 ze skargi H. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) przyznać i nakazać wypłatę z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. A kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł. H. W. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 1202/14, oddalającego skargę H. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania podniesiono, iż skarżący miał prawo zlecić wykonanie usługi uboju na własny użytek i odbierać półtusze z ubojni bez żadnego dokumentu pisemnego. Dodał, że każda ubojnia posiada zatrudnionego lekarza weterynarii, który czuwa, aby nie ubito zwierzęcia chorego i mającego odpowiednie kwalifikacje do uboju zwierząt rzeźnych. Następnie skarżący wskazał, że ubój miał miejsce na terenie innego powiatu i właściwy w sprawie był inny Powiatowy Lekarz Weterynarii niż ze S.. Ponadto podniósł, że rolnik, hodowca, producent nie ma obowiązku składania informacji do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o uboju dokonanym na terenie własnego gospodarstwa. Podmioty, o których wspomniał, składają deklarację do ARiMR o zmianie stada - ilości sztuk trzody chlewnej. Skarżący złożył deklarację zmiany stada świń, zaznaczając w deklaracji ubój gospodarczy, którego nie można utożsamiać z ubojem na terenie gospodarstwa. W ocenie skarżącego, Lekarz Weterynarii przekroczył zatem uprawnienia i nie dopełnił obowiązków przedstawienia dowodu na okoliczność ukarania rolnika. Na tej podstawie skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego i ponowne rozpatrzenie sprawy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II dnia 7 stycznia 2015r. pełnomocnik skarżącego został wezwany m.in. do wskazania podstawy wznowienia i okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że podstawą prawną złożenia skargi jest art. 145 § 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.). Pełnomocnik dodał, że skarżący złożył skargę w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia. Jednocześnie wskazał, że ze względu na brak kontaktu ze skarżącym wnosi o przedłużenie terminu do sprecyzowania podstaw wznowienia i zachowania terminu do czasu zawiadomienia skarżącego o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu przez sąd. Kolejnym pismem pełnomocnik skarżącego oświadczył, że w dalszym ciągu nie ma kontaktu ze skarżącym i w związku z tym nie ma możliwości działania bez konsultacji ze skarżącym. Oświadczenie tej samej treści zostało przez pełnomocnika skarżącego złożone podczas rozprawy. Pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Instytucja wznowienia postępowania opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o presumpcję wadliwego postępowania i zastąpienie zapadłego orzeczenia, orzeczeniem nowym. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu wyrokowi powoduje, że przywrócenie stanu sprzed zamknięcia, ulegającemu wznowieniu postępowania sądowego, może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Uwzględniają one konieczność wywołania na nowo procesu dotkniętego brakami formalnymi (nieważnością), bez względu ich wpływ na rozstrzygnięcie (art. 271 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 p.p.s.a.) oraz fakt wydania wyroku na podstawie aktu normatywnego uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą (art. 272 p.p.s.a.). Wniesienie skargi o wznowienie postępowania ograniczone jest terminem. Jest to termin trzymiesięczny, którego początek odnosi się do momentu powzięcia przez stronę wiadomości - w zależności od podstawy wznowienia - o podstawie wznowienia albo o skutkach wadliwie toczącego się postępowania. Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem, zamykającym postępowanie poczytywane przez stronę jako nieważne jest dotrzymany, jeżeli skarga zostanie wniesiona do sądu właściwego przed upływem trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 280 p.p.s.a., toteż skarżący zobowiązany jest wykazać w niej - pod rygorem odrzucenia skargi - przesłanki dopuszczalności wznowienia. Oznacza to oparcie skargi na ustawowej podstawie oraz podanie okoliczności, w odniesieniu do których sąd stwierdza zachowanie terminu. W rozpoznawanej sprawie, podstawą dla żądania wznowienia postępowania były zarzuty, które kontestowały ustalenia faktyczne, pozwalające na określenie właściwości organu administracji stopnia podstawowego w niniejszej sprawie oraz fakt dokonania uboju w gospodarstwie skarżącego. Pełnomocnik skarżącego, źródeł podstaw wznowieniowych upatrywał w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 - sfałszowanie dowodów oraz art. 145 § 1 pkt 5 - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję). Pomijając już zatem okoliczność, iż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formułuje własne podstawy wznowienia, oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym (art. 273 § 1 p.p.s.a.) lub też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynika sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.), odnosić się musi do postępowania sądowego. Ze sformułowania art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Zarówno środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, jak również środek dowodowy jedynie niedostrzeżony przez stronę, nie mogą stanowić podstawy wznowienia. W tym kontekście skonkludować należy, iż jakkolwiek skarżący formalnie powołał (choć odwołując się do niewłaściwych przepisów) podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta - także w świetle samego uzasadnienia skargi - nie występuje. Ani bowiem obecne wskazywanie, że uboju dokonano w rzeźni (bez próby dowodzenia tej okoliczności), ani też kwestionowanie właściwości Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. nie stanowi podstawy dla żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Okoliczności związane z miejscem uboju, w tym także zaniechania procesowe skarżącego w zakresie dowodzenia okoliczności z tym związanych, stanowiły bowiem przedmiot analizy Sądu, orzekającego w sprawie objętej żądaniem wznowienia postępowania. Odrzucając skargę o wznowienie postępowania, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podzielił zarazem wyrażanego niekiedy poglądu, że jeżeli skarżący powołuje się na ustawową podstawę wznowienia, a tylko nie zostanie wykazane jej rzeczywiste zaistnienie, to należy skargę oddalić. Na aprobatę zasługuje bowiem stanowisko, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 – 273 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu, po myśli art. 280 § 1 lub też art. 281 p.p.s.a , w zależności od etapu postępowania wznowieniowego. (podobnie np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011r., sygn.akt I OSK 1722/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 29. stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968/ 8-9/154, w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28. października 1981 r., I CO 5/81, OSNCP 1982/ 5-6/ poz. 77 oraz w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30.maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNC 1996/10/138). Biorąc pod uwagę powyższe, wobec braku ustawowej podstawy wznowienia, kwestia zachowania terminu do wniesienia skargi ma znaczenie drugorzędne. Na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 19 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 461) orzeczono natomiast w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego z urzędu, wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej, nie zostały przez mocodawcę pokryte nawet w części. LS