II SA/Łd 762/21

Dnia 14 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska - Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży - nośnika dla stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy 11 sierpnia 2020 r. do Starostwa Powiatowego w R. wpłynął wniosek A Sp. z o.o. o udzielenie pozwolenia na budowę wieży stanowiącej nośnik stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w R. przy ul. B 5 na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 740/10 obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] Miasto R. Do wniosku dołączono szereg dokumentów. W dniu 28 września 2020 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z 24 września 2020 r., nowego pełnomocnika inwestora R. G., z informacją o zmianie pełnomocnika oraz załącznikami. Z kolei, 2 października 2020 r. pełnomocnik inwestora zawnioskował o wykreślenie we wniosku wskazanych w piśmie informacji oraz dołączył nowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z [...] października 2020 r. Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości występujących w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, w terminie 21 dni od daty doręczenia postanowienia: 1. projekt budowlany należy doprowadzić do zgodności z wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie planowanej inwestycji; 2. należy przedłożyć oryginał ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Prezydenta Miasta R. z [...] grudnia 2008 r.; 3. projekt budowlany należy uzupełnić o określenie obszaru oddziaływania obiektu wraz ze wskazaniem przepisów prawa, w oparciu o które dokonano powyższej analizy (art. 20 ust. 1 pkt 1c Pr. bud.)9; 4. projekt budowlany należy uzupełnić o dodatkowe informacje (wysokość anten panelowych), aby umożliwić organowi sprawdzenie projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Prezydenta Miasta R. z [...] grudnia 2008 r.; 5. część rysunkową projektu zagospodarowania należy doprowadzić do zgodności z wymogami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; 6. widok poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych uzupełnić o numery działek, tak by organ mógł ustalić krąg strony postępowania; 7. przedłożony projekt budowlany należy uzupełnić o opracowanie w zakresie branży telekomunikacyjnej sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w tej specjalności. Na wniosek pełnomocnika inwestora z 27 października 2020 r., organ pismem z 28 października 2020 r. poinformował stronę o przedłużeniu do 29 stycznia 2021 r. terminu na wykonanie wspomnianych w postanowieniu obowiązków. Następnie 27 stycznia 2021 r. pełnomocnik inwestora ponownie zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu na dokonanie uzupełnień do 15 marca 2021 r., na co organ wyraził zgodę w piśmie z 29 stycznia 2021 r. Pełnomocnik inwestora pismem z 18 stycznia 2021 r. przesłał organowi I instancji kwalifikację przedsięwzięcia montażu instalacji radiokomunikacyjnej. W dniu 22 lutego 2021 r. pełnomocnik inwestora udzielił odpowiedzi na postanowienie Starosty [...] z [...] października 2020 r. W dniu 23 lutego 2021 r. sprzeciw wobec planowanej wnieśli Z.B. i K.B. Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków i usunięcia nieprawidłowości występujących w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, w terminie 21 dni od daty doręczenia postanowienia: 1. należy wyjaśnić w jaki sposób został spełniony warunek z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Prezydenta Miasta R. z [...] grudnia 2008 r. w zakresie wysokości anten; 2. należy prawidłowo określić obszar oddziaływania inwestycji poprzez uzupełnienie o analizę i wskazanie zgodności lokalizacji inwestycji z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz.1065 z późn.zm. – dalej w skrócie "rozporządzenie"). Odpowiadając na powyższe postanowienie pełnomocnik inwestora pismem z 22 marca 2021 r. wyjaśnił, że do spełnienia warunku z decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego wydanej przez Prezydenta Miasta R. z [...] grudnia 2008 r. w zakresie wysokości anten przyjęta została zasada matematyczna zaokrąglania liczb w górę lub w dół. Przy antenach 2,6 m jej wysokość zaokrąglamy w górę co daje liczbę całkowitą 3 m (2,6 m jest to 86,66% z 3 m co kwalifikuje się do określenia ok. 3 m). Natomiast jeśli chodzi o anteny o wysokości 1,3 m tu kierowano się zasadą: im mniejsza antena tym lepiej dla walorów estetycznych i wizualnych. Idąc drogą rozwoju technologicznego sprzęt do obsługi połączeń telefonii komórkowej, w tym również anteny sektorowe podlegają minimalizacji technologicznej. Obecnie wiele stacji bazowych telefonii komórkowej, dla których zostały wydane decyzje lokalizacyjne ulega przebudowie polegającej na wymianie anten bardziej zaawansowanych technologicznie, a co za tym idzie mniejszych gabarytowo. Być może Urząd Miasta R. wydając przedmiotową decyzję w 2008 r. tj. 14 lat temu celowo nie wskazał precyzyjnej wysokości anten lub też nie zastosował widełek mając na uwadze postęp i rozwój nowych technologii zmierzających do minimalizacji sprzętu; projekt budowlany, który został przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę w pkt 10 Spełnienie warunków zawartych w Decyzji Urzędu Miasta R. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] grudnia 2008 r. zawiera informację, iż planowana inwestycja nie będzie powodować ograniczenia użytkowania terenów sąsiednich, zgodnie z ich przeznaczeniem między innymi poprzez pozbawienie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Analiza obszaru oddziaływania obiektu zgodnie z § 13 rozporządzenia określająca zasady lokalizacji obiektów przesłaniających o wysokości powyżej 35 m, których spełnienie umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obiektach wskazanych w tych przepisach nie została sporządzona ze względu na fakt, iż ściana od strony wieży w najbliższym budynku będącym w strefie oddziaływania nie posiada okien, które mogłyby zostać pozbawione dostępu do naturalnego oświetlenia. Pozostałe budynki znajdujące się w strefie oddziaływania są zlokalizowane w odległości większej niż podana w § 13 rozporządzenia. Decyzją z [...] r. Starosta [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Pr. bud., odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia dla A Sp. z o.o. na budowę wieży stanowiącej nośnik stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w R. przy ul. B 5 na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 740/10 obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] Miasto R.. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. że skrót "około" wskazany w decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego wydanej przez Prezydenta Miasta R. z [...] grudnia 2008 r. w zakresie długości anten jest nieprecyzyjny i określa tylko przybliżoną długość, jednocześnie nie wskazując widełek procentowych organ po sprawdzeniu poprawionej dokumentacji nie był w stanie stwierdzić jednoznacznie, że projektowany obiekt jest zgodny z powyższą decyzją. Organem właściwym do wyjaśnienia treści wspomnianej wyżej decyzji jest organ, który ją wydał, w związku z powyższym inwestor miał możliwość, na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wystąpić do Urzędu Miasta R. o wyjaśnienie w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji. Starosta wskazał również na ograniczenie przez inwestycję możliwości zabudowy obiektami z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi /w zakresie przesłaniania/ na działce sąsiedniej w odległości 10 m od jej lokalizacji. W projekcie budowlanym brak jest wskazania, czy powyższe warunki są spełnione. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A Sp. z o.o. wniósł o jej uchylenie i udzielenie pozwolenia na budowę bądź uchylenie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Autor odwołania podniósł, że uzupełnił oraz wyjaśnił wszelkie wątpliwości dotyczące planowanego zamierzenia. Jego zdaniem niezrozumiały i zaskakujący jest fakt, że w uzasadnieniu decyzji Starosta [...] wskazał, że "organem właściwym do wyjaśniania treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest organ, który wydał tę decyzję, w związku z powyższym inwestor miał możliwość na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. wystąpić do Urzędu Miasta R. o wyjaśnienie w drodze postanowienia wątpliwości co do treści w/w decyzji. Dlaczego zatem organ I instancji w postanowieniu z [...] lutego 2021 r. nie wezwał inwestora do złożenie postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji, tylko wezwał inwestora o takie wyjaśnienia. Zdaniem strony decyzja odmowna, wydawana w powyższym trybie musi być bardzo precyzyjna, organ powinien niemal z matematyczną dokładnością wskazać, które punkty postanowienia, zawierające nałożone obowiązki dotyczące usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym nie zostały wykonane i dlaczego, oraz wskazać podstawę prawną dla każdego z tych punktów i uzasadnić, że obowiązek określony w każdym z tych punktów był wymagany. Zdaniem pełnomocnika w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr. bud. nieuprawnione jest przerzucanie tego obowiązku na inne organy, a tym bardziej na inwestora. W przypadku, gdy organ pierwszej instancji miał jakiekolwiek wątpliwości jak interpretować zapisy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien w ocenie pełnomocnika zastosować art. 50 k.p.a., a nie art. 35 ust. 3 Pr. bud. Zdaniem inwestora pismem z 24 marca 2021 r. wypełnił on wezwanie Starosty [...] w tym zakresie. Kolejną podstawą do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę według Starosty [...] był brak uzupełnienia pkt 2 postanowienia, tj. "należy prawidłowo określić obszar oddziaływania inwestycji poprzez uzupełnienie o analizę i wskazanie zgodności lokalizacji inwestycji z § 13 rozporządzenia. Zdaniem inwestora w uzupełnionym projekcie budowlanym obszar oddziaływania obiektu został określony prawidłowo z uwzględnieniem zarówno przepisów dotyczących ochrony środowiska jak i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnienia zawarto także w piśmie z 24 marca 2021 r. Stąd, nawet gdyby przeprowadzać jakiekolwiek analizy przesłaniania to obszar oddziaływania obiektu nie zmieni się w stosunku do wskazanego w projekcie budowlanym na rys. 68 - obszaru oddziaływania inwestycji tj. dz. nr geod. 740/10, 740/12, 1/3 i 740/6, ponieważ jakiekolwiek budynki zlokalizowane są ponad 70 m od inwestycji. Natomiast, jak już wcześniej wskazano, ściana od strony wieży w najbliższym budynku będącym w strefie oddziaływania, tj. na działce nr 740/10 nie posiada okien, które mogłyby zostać pozbawione dostępu do naturalnego oświetlenia. Powołaną na wstępie decyzja z [...] r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 – dalej w skrócie "k.p.a.", art. 25 i 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 – dalej w skrócie "ustawa nowelizująca"), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ przytoczył brzmienie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 25, art. 27 ustawy nowelizującej, art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 – dalej w skrócie "Pr. bud."), a następnie wyjaśnił, że decyzja organu pierwszej instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana w trybie art. 35 ust. 3 Pr. bud. Decyzja ta mogła zapaść w wyniku oceny niezrealizowania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w wydanych postanowieniach Starosty [...] z [...] października 2020 r. i z [...] lutego 2021 r. Jak podkreślił Wojewoda planowana inwestycja polega na budowie wieży stanowiącej nośnik stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w miejscowości R., ul. B. 5, działka 740/10. Projektowana stacja bazowa będzie składać się z następujących elementów budowlanych: stalowa wieża [...] H=41 m (PLK), fundament wieży wraz z fundamentem drabiny włazowej/kablowej, kontener techniczny, estakada kablowa, fundament kontenera, fundament estakady kablowej, nawierzchnia terenu stacji, ogrodzenie stacji bazowej, zasilanie i przyłącze energetyczne (wg odrębnego opracowania). Obszar, na którym zlokalizowana jest inwestycja nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego, Prezydent Miasta R. wydał decyzję z [...] grudnia 2008 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", w R., ul. B. 5, działka nr ew. 740/10, obręb [...], zwana dalej decyzją lokalizacyjną. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w punkcie dotyczącym warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu, wynikających z przepisów odrębnych, punkt 2.1 warunki wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazuje, że realizacja zgodnie z warunkami zawartymi w przepisach szczególnych w tym: - normy, katalogi oraz przepisy branżowe związane z projektowaniem stacji bazowych telefonii cyfrowych, - stacja bazowa GSM jest wykorzystywana do realizacji połączeń z ruchomymi użytkownikami sieci telefonii komórkowej GSM w celu zapewnienia im dostępu do oferowanych w sieci usług. Stacja bazowa składa się z konstrukcji nośnej anten wraz z antenami i kontenera blaszanego, w którym zainstalowany jest sprzęt radiowy. Do konstrukcji nośnej zainstalowanej na wzniesionej wieży stalowej o wys. ok. 41 m n.p.t. przymocowane są anteny sektorowe, panelowe o wysokości ok. 3,0 m każda. Dodatkowo na konstrukcji nośnej instaluje się paraboliczne anteny linii radiowych o średnicy od 0,6 m do 2,8 m. Anteny połączone są ze sprzętem radiowym umieszczonym w pomieszczeniu kontenerowym w sąsiedztwie wieży. Stacja bazowa wyposażona jest w system uziemiający dostateczny do podłączenia anten i związanych z nimi obwodów. Stacja bazowa podłączona jest do sieci energetycznej. Maksymalny pobór mocy wynosi ok. 30 kW. Stosownie do projektu budowlanego na wieży stanowiącej nośnik stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zostanie zamontowanych 6 szt. anten radioliniowych skierowanych na azymuty 100°, 220° i 340°. Anteny będą pracowały w pasmach GUL900 MHz oraz LI800 MHz. Anteny będą miały wysokość 2,6 m (3 sztuki) oraz 1,3 m (3 sztuki). Jak wynika z decyzji Starosty [...] m.in. kwestia wysokości planowanych do zainstalowania anten sektorowych budzi wątpliwości w zakresie zgodności z decyzją lokalizacyjną. Zdaniem organu odwoławczego, wysokość 2,6 m kwalifikuje się do stwierdzenia zawartego w decyzji lokalizacyjnej "około 3,0 m", bowiem liczba 2,6 stanowi 86,67% liczby 3. Z kolei liczba 1,3 stanowi jedynie 43,33% liczby 3 co oznacza, że antena o tej wysokości jest o ponad 56% mniejsza od wskazanej w decyzji lokalizacyjnej wysokości "około 3,0 m". Organ I instancji prawidłowo miał wątpliwości co do zgodności przedmiotowej inwestycji w tym zakresie z decyzją lokalizacyjną. Błędne jest twierdzenie pełnomocnika inwestora, że "im mniejsza antena tym lepiej dla walorów estetycznych i wizualnych" oraz "(...) anteny sektorowe podlegają minimalizacji technologicznej. Obecnie wiele stacji bazowych telefonii komórkowej, dla których zostały wydane decyzje lokalizacyjne ulega przebudowie polegającej na wymianie anten bardziej zaawansowanych technologicznie, a co za tym idzie mniejszych gabarytowo. Być może Urząd Miasta R. wydając przedmiotową decyzję w 2008 r. tj. 14 lat temu celowo nie wskazał precyzyjnej wysokości anten lub też nie zastosował widełek mając na uwadze postęp i rozwój nowych technologii zmierzających do minimalizacji sprzętu". Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr. bud. organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzają zgodność projektu z przepisami prawa. Organ nie ma uprawnień do dokonywania wyjaśnień załączonych do wniosku dokumentów, w tym przypadku decyzji lokalizacyjnej. Wobec tego organ pierwszej instancji prawidłowo postanowieniem z [...] lutego 2021 r. wezwał o wyjaśnienie, w jaki sposób został spełniony warunek zawarty w decyzji lokalizacyjnej dotyczący wysokości anten sektorowych. Pełnomocnik inwestora wprawdzie złożył wyjaśnienia w tym zakresie, pismem z 22 marca 2021 r., jednak nie są one wystarczające, aby jednoznacznie uznać, że anteny sektorowe o wysokości 1,3 m mieszczą się w zakresie wysokości wskazanej w decyzji lokalizacyjnej. Trzeba mieć na uwadze, że zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., oznacza stopień związania ustaleniami decyzji lokalizacyjnej znacznie silniejszy, niż gdyby była mowa o spójności czy braku sprzeczności, wykluczając możliwość stosowania wykładni rozszerzającej. Decyzja lokalizacyjna jest ostateczna i prawomocna, nie jest zatem możliwe skuteczne kwestionowanie jej postanowień na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. to organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stąd brak wezwania inwestora do przedstawienia postanowienia wyjaśniającego treść decyzji lokalizacyjnej nie ma wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Mając na uwadze sporne stanowiska organu administracji architektoniczno-budowlanej i inwestora, w zakresie zgodności wysokości projektowanych anten sektorowych wskazane jest uzyskanie przez inwestora decyzji zmieniającej w tym zakresie decyzję lokalizacyjną, wystąpienie o nową decyzję lokalizacyjną lub doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami posiadanej decyzji. Wojewoda odnosząc się do postanowień Starosty [...] wydanych, na podstawie art. 35 ust. 3 Pr. bud., stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał w nich, która część inwestycji wydaje się być niezgodna z decyzją lokalizacyjną, natomiast inwestor miał dużo możliwości uczynienia zadość warunkowi w zakresie doprowadzenia do zgodności wysokości anten sektorowych określonych w projekcie budowlanym z decyzją lokalizacyjną, np. poprzez zmianę rodzaju anten planowanych do zainstalowania na wieży, wystąpienie do organu wydającego decyzję lokalizacyjną o jej zmianę, bądź też złożenie nowego wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami przedstawionej przez inwestora decyzji lokalizacyjnej uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy pozostałe merytoryczne kwestie pozostają bez wpływu na ocenę wydanej przez Starostę [...] decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Na marginesie organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy brak jest wiążącego stanowiska organu środowiskowego w kwestii wymogu uzyskania decyzji środowiskowej. Jednocześnie przedstawiona kwalifikacja przedsięwzięcia nie wskazuje na różnicę poziomów terenu w przekrojach pionowych wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten na poszczególnych azymutach, nie określa również wysokości wieży ani wysokości zawieszenia anten sektorowych. Brak również kart katalogowych anten sektorowych, określenia czy tilt anten będzie modyfikowany w sposób mechaniczny czy też elektryczny, informacji/dokumentów przedstawiających nakładanie i sumowanie się poszczególnych parametrów inwestycji (wszystkich anten sektorowych i anten radiolinii) z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) zwłaszcza, że na działce nr ew. 94/2, obręb [...], ul. [...] 56 istnieje już podobna inwestycja. Projekt zagospodarowania terenu nie zawiera podpisów projektantów posiadających uprawnienia w specjalności telekomunikacyjnej. Z kolei znajdujące się w aktach sprawy opracowanie pn. "Analiza środowiskowa. Montaż instalacji radiokomunikacyjnej", którego autorem jest P.L. nie stanowi części projektu budowlanego i nie zostało opracowane przez uprawnionego projektanta w specjalności telekomunikacyjnej, w związku z czym projekt teletechniczny winien zawierać cześć opisową i graficzną dotyczącą analizy czy przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Wobec poczynionych ustaleń Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi C sp. z o. o. [do 12 lipca 2021 r. A sp. z o.o.] z siedzibą w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności pominięcie, iż: a) objęta wnioskiem inwestycja jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako że wymiary anten nie przekraczają parametrów wskazanych w decyzji jako ok. 3 metry, a wręcz w części są znacznie od tego parametru mniejsze, co oznaczać będzie mniejszą widoczność tychże anten, niż maksymalnie dopuściła to decyzja lokalizacyjna; b) objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja stanowi "instalację radiokomunikacyjną", co czyni koniecznym zastosowanie do niej art. 33 ust. 2 pkt 9 Pr. bud., zgodnie z którym to projektant kwalifikuje inwestycję pod kątem wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: brak wyjaśnienia, z jakich powodów uznano, iż dla przedmiotowej "instalacji radiokomunikacyjnej", konieczne jest stanowisko organu ochrony środowiska, pomimo iż ze złożonego na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 9 Pr. bud. oświadczenia projektanta wynika, iż nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000; 3. art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez niedziałanie Wojewody [...] w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że nie odpowiadała ona prawu; 5. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem strony, pomimo że odmowa udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji była pozbawiona podstaw prawnych, jako że roboty budowlane są zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nadto nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 6. art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt. 1 i ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 9 Pr. bud. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnej z wnioskiem skarżącej, pomimo że planowana inwestycja jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nadto nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Wojewoda [...] podniósł, że w aktach sprawy brak jest wiążącego stanowiska organu środowiskowego w kwestii wymogu uzyskania decyzji środowiskowej. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta złożone w trybie art. 33 ust. 2 pkt 9 Pr. bud., jednak nie zastępuje ono stanowiska organu środowiskowego. Dodatkowo brakuje na nim wskazania daty i miejsca jego sporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego". Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 17 listopada 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 12 października 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżący, organ oraz uczestnicy postępowania nie złożyli oświadczeń o możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 17 listopada 2021 r. Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 12 października 2021 r.), z czego nie skorzystał. Wskazać następnie należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Wskazać w związku z tym trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność decyzji Wojewody [...], mocą której utrzymano decyzję organu pierwszej instancji w zakresie odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę dla A Sp. z o.o. wieży stanowiącej nośnik stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w R. przy ul. B 5 na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 740/10 obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] Miasto R., podzielił argumentację organów administracji. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania jest wyjaśnienie, czy w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy spełnione zostały przesłanki do wydania przez organ decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla wspomnianej wyżej inwestycji. Warunki, które powinny zostać spełnione przez inwestora ażeby uzyskać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zostały ściśle sprecyzowane w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), które w tej sprawie należało stosować w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej mocą ustawy z 13 lutego 2020 r. – o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), co wynika z art. 25 i art. 27 ustawy nowelizującej. Roboty budowlane, o czym wprost stanowi art. 28 ust. 1 Pr. bud. można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2 Pr. bud.). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: pkt 1 - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pkt 1a (...); pkt 2 - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4). Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: pkt 1 - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; pkt 2 – oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; pkt 3 - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2). Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub inwestycji celu publicznego, jeżeli są one wymagane zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (art. 34 ust. 1). Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (art. 34 ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać: pkt 1- projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; pkt 2 - projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych; pkt 2 a i pkt 3 (...), pkt 4 - w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; pkt 5 - informację o obszarze oddziaływania obiektu (art. 34 ust. 3 Pr. bud.). Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 Pr. bud.). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub inwestycji celu publicznego w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; pkt 4 - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 Pr. bud.). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.). Jak wynika jasno z przywołanych wyżej unormowań decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) np. sąsiada, a wyłącznie od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub inwestycji celu publicznego, w przypadku braku miejscowego planu. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 Pr. bud. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud. Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1489/06 – Lex nr 425367, 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14 – Lex nr 1987067, 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1433/08 – Lex nr 1166028 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 568/15 – Lex nr 1945237, Rzeszowie z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 486/10 – Lex nr 754610 oraz Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Go 212/14 – Lex nr 1485712). Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą zatem znajdować umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego a w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego (vide: wyroki NSA z: 14 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 960/09 i 30 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 560/17 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zauważyć, że w art. 144 k.c. ustanowiona została odrębna, cywilnoprawna podstawa żądania ograniczenia oddziaływania immisji pośrednich na grunty sąsiednie a przepisy prawa administracyjnego, w tym prawa budowlanego, mogą stanowić jedynie uzupełniający element oceny stopnia zakłóceń, a przede wszystkim tego, czy przekraczają one przeciętną miarę, o której stanowi art. 144 k.c. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1178/18 (dostępny j.w.) prawo budowlane nie zajmuje się kwestiami związanymi z naruszeniem prywatności. Prawo budowlane ma za swój przedmiot uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Celem ich wykazania wymagane jest wskazanie naruszenia konkretnych przepisów prawa. Nie można w tym zakresie ferować dowolnych wniosków i żądań, ponieważ nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść realizacja danej inwestycji, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszenia interesu prawnego. Jednak uzasadnione interesy osób trzecich to prawnie inna kategoria niż prawo do prywatności, którego domeną jest zasadniczo prawo cywilne, regulujące kwestie prawa sąsiedzkiego i miru domowego. Przenosząc poczynione dotychczas uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że w toku kontrolowanego postępowania wyjaśniającego inwestor przedłożył niekompletne dokumenty, mimo zobowiązań nałożonych w postanowieniach organu architektonicznobudowlanego, konieczne do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr. bud. organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzają zgodność projektu z przepisami prawa. Organ nie ma uprawnień do dokonywania wyjaśnień załączonych do wniosku dokumentów, w tym przypadku decyzji lokalizacyjnej, z czym bez wątpienia należy się zgodzić. Wobec tego, w ocenie Sądu organ pierwszej instancji prawidłowo postanowieniem z 26 lutego 2021 r. wezwał do wyjaśnienia, w jaki sposób został spełniony warunek zawarty w decyzji lokalizacyjnej dotyczący wysokości anten sektorowych. Pełnomocnik inwestora wprawdzie złożył wyjaśnienia w tym zakresie, pismem z 22 marca 2021 r., jednak nie są one wystarczające, aby jednoznacznie uznać, że anteny sektorowe o wysokości 1,3 m mieszczą się w zakresie wysokości wskazanej w decyzji lokalizacyjnej. Trzeba mieć na uwadze, że zgodność, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., oznacza stopień związania ustaleniami decyzji lokalizacyjnej znacznie silniejszy, niż gdyby była mowa o spójności czy braku sprzeczności, wykluczając możliwość stosowania wykładni rozszerzającej. Decyzja lokalizacyjna jest ostateczna i prawomocna, nie jest zatem możliwe skuteczne kwestionowanie jej postanowień na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. to organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stąd brak wezwania inwestora do przedstawienia postanowienia wyjaśniającego treść decyzji lokalizacyjnej nie ma wpływu na wydane rozstrzygnięcie, tym bardziej, że treść decyzji lokalizacyjnej nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości. Zasadne jest zatem twierdzenie organu, że mając na uwadze sporne stanowiska organu administracji architektoniczno-budowlanej i inwestora, w zakresie zgodności wysokości projektowanych anten sektorowych wskazane jest uzyskanie przez inwestora decyzji zmieniającej w tym zakresie decyzję lokalizacyjną, wystąpienie o nową decyzję lokalizacyjną lub doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami posiadanej decyzji. Starosta [...] na podstawie postanowień wydanych, na art. 35 ust. 3 Pr. bud. prawidłowo wskazał w nich, która część inwestycji wydaje się być niezgodna z decyzją lokalizacyjną, natomiast inwestor miał dużo możliwości uczynienia zadość warunkowi w zakresie doprowadzenia do zgodności wysokości anten sektorowych określonych w projekcie budowlanym z decyzją lokalizacyjną, np. poprzez zmianę rodzaju anten planowanych do zainstalowania na wieży, wystąpienie do organu wydającego decyzję lokalizacyjną o jej zmianę, bądź też złożenie nowego wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami przedstawionej przez inwestora decyzji lokalizacyjnej uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy pozostałe merytoryczne kwestie pozostają, na obecnym etapie postępowania bez wpływu na ocenę wydanej przez Starostę [...] decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto z czyn należy się zgodzić, z wywodami organu odwoławczego w aktach sprawy brak jest wiążącego stanowiska organu środowiskowego w kwestii wymogu uzyskania decyzji środowiskowej a przedstawiona kwalifikacja przedsięwzięcia nie wskazuje na różnicę poziomów terenu w przekrojach pionowych wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten na poszczególnych azymutach, nie określa również wysokości wieży ani wysokości zawieszenia anten sektorowych. Brak również kart katalogowych anten sektorowych, określenia czy tilt anten będzie modyfikowany w sposób mechaniczny czy też elektryczny, informacji/dokumentów przedstawiających nakładanie i sumowanie się poszczególnych parametrów inwestycji (wszystkich anten sektorowych i anten radiolinii) z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) zwłaszcza, że na działce nr ew. 94/2, obręb [...], ul. [...] 56 istnieje już podobna inwestycja. W tym też właśnie kontekście zasadnie podnoszone są zarzuty braku wiążącego stanowiska organu środowiskowego, gdyż tak naprawdę nie znane są ostateczne, możliwe i potencjalne parametry mającej powstać stacji bazowej telefonii komórkowej. Argumentacja skarżącego dotycząca zbawczej roli mniejszych anten, nie odpowiadających swymi wymiarami określonych w decyzji lokalizacyjnej, nie da się obronić. Idąc tym tokiem rozumowania, skoro anteny podlegają minimalizacji przy zachowaniu swych mocy nadawczych, to dawało by to skarżącemu możliwość zmiany w dowolnym czasie anten na większe o średnicy 3 m, a więc zgodnie z decyzją lokalizacyjną, jako jedynie wymianę na nowe w ramach konserwacji czy naprawy i to znacznie większej mocy, co zupełnie wymykałoby się kontroli organu architektonicznobudowlanemu i tym samym oddziaływaniu na środowisko. Zgodzić należy się też z organem odwoławczym, że projekt zagospodarowania terenu nie zawiera podpisów projektantów posiadających uprawnienia w specjalności telekomunikacyjnej. Z kolei znajdujące się w aktach sprawy opracowanie pn. "Analiza środowiskowa. Montaż instalacji radiokomunikacyjnej", którego autorem jest P.L. nie stanowi części projektu budowlanego i nie zostało opracowane przez uprawnionego projektanta w specjalności telekomunikacyjnej, w związku z czym projekt teletechniczny winien zawierać cześć opisową i graficzną dotyczącą analizy czy przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448 Przechodząc w dalszej kolejności do zagadnień natury procesowej Sąd za nietrafne uznał zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. Wbrew przekonaniu autora skargi, organ w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zebrał kompletny materiał dowodowy, który poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie przy zastosowaniu zasad doświadczenia życiowego oraz zasad logiki. Na jego podstawie ustalił poprawny stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę do zastosowania właściwych norm prawa materialnego. Wyniki tych ustaleń przedstawił w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jasno i rzeczowo wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej, które stanowiły podstawę wydania kontrolowanej obecnie decyzji. Rzeczowo i klarownie ustosunkował również do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Przeprowadzone postępowanie uzasadniało ostatecznie wydanie decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. powiązane niejako również z zarzutem naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, 7 i 8 k.p.a. nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu w postaci usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa a zarzuty podniesione w skardze okazały się nieskuteczne, Sąd zobligowany był oddalić skargę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. dc