II SA/Łd 77/21

Dnia 25 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2023 roku sprawy ze skargi Z. B. i J. B., D. S. i M. S., D. S., A. S., K. S., M. S., M. R., B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 3 grudnia 2020 roku nr SKO.4170.117-129.2020 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Brójce z dnia 26 sierpnia 2020 roku, nr GPS.6220.2.2019.PM; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz: a) skarżących: A. S., K. S., M. S., M. R. i B. C. kwoty po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonych wpisów od skargi; b) skarżących: D. S. i M. S. oraz Z. B. i J. B. solidarnie kwoty po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonych wpisów od skargi; c) skarżących: Z. B., J. B., D. S., M. S., D. S., A. S., K. S., M. S., M. R., B. C. solidarnie kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. 3. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi. ał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, decyzją z 3 grudnia 2020 r., wydaną wskutek odwołania złożonego przez: M. S., D. S., M. S., D. S., B. C., A. S., M. R., K. S., J. B., Z. B., M. R., M. D. i J. P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Brójce z 26 sierpnia 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie hal magazynowo - produkcyjnych z zapleczem socjalno-biurowym na działkach nr [...] i [...] oraz części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości G., obręb P., gmina B.. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że ww. decyzją z 26 sierpnia 2020 r. Wójt Gminy Brójce, po rozpatrzeniu wniosku I. spółki z o.o., w W. określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie hal magazynowo - produkcyjnych z zapleczem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną i drogową, jako inwestycji należącej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powołując się na treść art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020r. poz. 283 ze zm. - u.o.ś.) organ odwoławczy zaznaczył, że zasadniczym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a więc organ administracji w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty na podstawie przepisów o planowaniu przestrzennym. Jeżeli takie przepisy prawa miejscowego zostały przyjęte, to organ administracji jest związany wynikającymi z nich postanowieniami, które determinują treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Dalej Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż teren inwestycji znajduje się na obszarze obowiązywania uchwały Rady Gminy Brójce z dnia 21 grudnia 2018 r. nr III/32/18 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu P. w miejscowości G., w gminie Brójce, w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem P/U - teren produkcji, usług, magazynów i składów. W § 9 planu zawarte są ustalenia ogólne dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz wynikające z przepisów odrębnych, tj: 1) zakaz lokalizacji inwestycji, w tym obiektów budowlanych i instalacji, nie gwarantujących dotrzymania standardów jakości środowiska poza granicami działki budowlanej, do której prowadzący instalację ma tytuł prawny; 2) zakaz lokalizacji zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, w szczególności stwarzających zagrożenie wystąpieniem poważnych awarii zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku; 3) zakaz lokalizowania: a) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko z ograniczeniami, w tym dotyczącymi terenów P/U; b) przedsięwzięć, bez względu na wielkość, w postaci: instalacji do przetwarzania lub przechowywania odpadów promieniotwórczych, instalacji do wtórnego wytopu metali nieżelaznych lub ich stopów, w tym oczyszczania, odlewania lub przetwarzania metali z odzysku, instalacji do produkcji kotłów, zbiorników, kadzi lub innych pojemników z blach, instalacji do produkcji klinkieru cementowego oraz instalacji do produkcji cementu lub wapna, instalacji do wytłaczania eksplozyjnego, instalacji do produkcji betonu, instalacji do produkcji mas bitumicznych, instalacji do garbowania lub uszlachetniania skór, instalacji do wytwarzania papieru lub tektury, instalacji do przetwarzania celulozy, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, instalacji do przetwarzania produktów zawierających azbest, instalacji do produkcji paliw, punktów do zbierania lub przeładunku złomu, obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, unieszkodliwiania lub odzysku materiałów wybuchowych, instalacji do przetwórstwa i obrotu rybami i produktami pochodzenia zwierzęcego, instalacji do uboju zwierząt, instalacji do produkcji tranu, mączki rybnej, mączki kostnej, instalacji do pakowania i puszkowania produktów zwierzęcych, browarów, słodowni, cukrowni, gorzelni, chowu lub hodowli zwierząt; 4) zakaz lokalizowania obiektów gospodarki odpadami z zakresu: składowania odpadów, spalarni i termicznego przekształcania odpadów, inwestycji z zakresu unieszkodliwiania i przetwarzania odpadów; 5) zakaz lokalizowania inwestycji powodujących emisję niezorganizowaną pyłu lub uciążliwości odorowe; 6) cały obszar Planu miejscowego leży nad udokumentowanym Głównym Zbiornikiem Wód Podziemnych nr [...] "[...]" ([...]) - inwestycje nie mogą powodować pogorszenia stanu wód podziemnych [...]; 7) przy zagospodarowaniu terenu nakazuje się uwzględnienie pasów technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych; 8) dla wszystkich obiektów budowlanych o wysokości całkowitej nie mniej niż 50 m, należy uwzględnić wymagania dotyczące zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych; 9) przy zagospodarowaniu terenu nakazuje się uwzględnienie urządzeń melioracji wodnych, w szczególności istniejącego rowu melioracyjnego w terenach 1KDZ, 1Z, KDG/Z. Ponadto w § 26 planu zawarte zostały szczegółowe ustalenia dla terenu P/U: 1) określa się przeznaczenie terenu P/U - teren produkcji, usług, magazynów i składów; 2) ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a) określa się możliwość realizacji przeznaczenia poprzez lokalizację obiektów budowlanych na cele: produkcji, usług komercyjnych, rzemiosła, w szczególności usług w postaci centrów logistycznych, usług magazynowania, usług transportu, usług komunikacji, handlu o powierzchni sprzedaży poniżej 400 m, giełd handlowych, targowisk, parków technologicznych, parków naukowych, b) określa się możliwość lokalizacji obiektów budowlanych niezbędnych dla realizacji przeznaczenia, w szczególności: zabudowy budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, gospodarczymi, usługowymi, handlowymi, biurowymi, socjalnymi i innymi z lokalami użytkowymi na cele przeznaczenia terenu, zabudowy pomocniczej jaki łączącymi różne sposobu użytkowania,-sieci uzbrojenia terenu, komunikacji wewnętrznej z drogami, dojazdami, dojściami, miejscami postojowymi; 3) ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu: a) w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko dopuszcza się: stacje elektroenergetyczne, instalacje do wytwarzania podstawowych produktów farmaceutycznych z zastosowaniem procesów chemicznych, b) określa się strefy zieleni izolacyjnej (zi), dla których: nakazuje się wprowadzenie zieleni wielopiętrowej, w której gatunki zimozielone powinny stanowić minimum 80% nasadzeń, określa się możliwość lokalizacji obiektów budowlanych w postaci: sieci uzbrojenia terenu, urządzeń budowlanych i budowli izolacyjnych (w szczególności ekranów akustycznych, przesłon optycznych, budowli ziemnych w postaci wałów), zakazuje się lokalizacji miejsc składowych i komunikacji, w szczególności dróg, miejsc do parkowania, placów manewrowych, dopuszczając ciągi komunikacji pieszej lub rowerów Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że planowane hale magazynowo - produkcyjne z zapleczem socjalnobiurowym wraz z infrastrukturą techniczną i drogową pozostają w zgodzie z powołanymi wyżej ustaleniami planu miejscowego. Realizują bowiem podstawową (dominującą) funkcję terenu o symbolu P/U. Ponadto na terenie obowiązywania opisanej wyżej uchwały, nie wprowadzono zakazu realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto planowane przedsięwzięcie nie charakteryzuje się cechami wymienionymi w § 9 planu, nie jest zatem objęte zakazem lokalizacji ze względu na ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu. Znajdujące zastosowanie w tej sprawie ustalenia uchwały nr III/32/18 są jednoznaczne, nie pozostawiają zatem trudności interpretacyjnych. W tej sytuacji, powołanie w zaskarżonej decyzji jednostki planistycznej, na obszarze której zlokalizowany jest teren inwestycji (P/U), ze wskazaniem podstawowego przeznaczenia tego terenu, należy uznać za stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie zgodności inwestycji z planem miejscowym. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z ustawowym trybem postępowania Wójt Gminy Brójce wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Poznaniu o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łodzi, po zapoznaniu się z Kartą informacyjną przedsięwzięcia, nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Również Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Poznaniu stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi w postanowieniu z 8 maja 2019 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowej inwestycji istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu oddziaływania na środowisko, który winien być zgodny z art. 66 u.o.ś. Następnie Wójt Gminy Brójce, postanowieniem z 26 czerwca 2019 r, nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Inwestor 12 września 2019 r. złożył do akt sprawy Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który został następnie przesłany do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi postanowieniem z 23 grudnia 2019 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jej realizacji, także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łodzi pozytywnie zaopiniował rozwiązania przyjęte dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia uznając, iż w odniesieniu do wymagań higienicznych i zdrowotnych nie ma przeciwskazań dla jego realizacji. Kolegium dalej wskazało, że Raport o oddziaływaniu na środowisko przedłożony przez inwestora sporządzony został zgodnie z art. 66 ust. 1 u.o.ś., co umożliwiło przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko oraz ocenę i analizę wpływu na środowisko zgodnie z zapisami art. 62 ust. 1 ustawy. Analizując Raport o oddziaływaniu na środowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że dane uzyskane od inwestora oraz od organów administracji były wystarczające do przeprowadzenia analiz wpływu projektowanej inwestycji na środowisko i wykonania dokumentacji, zgodnej z wymaganiami postanowienia Wójta Gminy Brójce z 26 czerwca 2019 r. oraz treścią art. 66 u.o.ś. Zgodnie z informacjami przedstawionymi w Raporcie wielkość oraz charakter przedmiotowej inwestycji nie będzie powodować znaczącego oddziaływania na środowisko. Analiza projektowanego przedsięwzięcia na środowisko naturalne pozwala stwierdzić, że uciążliwość nie będzie źródłem ponadnormatywnego oddziaływania poza terenem inwestycji. Uwarunkowania realizacji oraz lokalizacji przedsięwzięcia wskazują na brak przesłanek dla możliwości występowania oddziaływań o zasięgu transgranicznym. Nie stwierdzono też negatywnego oddziaływania obydwu wariantów na zabytki i krajobraz kulturowy zarówno dla etapu budowy, eksploatacji jak i likwidacji inwestycji. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że opracowanie w postaci Raportu oddziaływania na środowisko, stanowiące podstawowy dowód w tej sprawie, jest kompletne i wystarczające do wydania decyzji środowiskowej. W skardze na powyższą decyzję M. S., D. S., M. S., D. S., B. C., A. S., M. R., K. S., J. B., Z. B., M. R., M. D. i J. P. zarzucili naruszenie: - art. 66 ust. 1, w zw. z art. 62 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 u.o.ś., poprzez przyjęcie raportu oddziaływania na środowisko spornej inwestycji jako dokumentu poprawnie oceniającego bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, podczas gdy ww. raport nie spełnia wszystkich wymogów ustawowych i nie zawiera pełnej informacji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; błędne przyjęcie, że raport jest zgodny z Uchwałą Rady Gminy Brójce z dnia 21 grudnia 2018 r. nr III/32/18 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu P. w miejscowości G., w gminie Brójce, wskazując, że teren nie jest objęty ochroną wód podziemnych, podczas gdy, zgodnie z § 9 pkt 6 uchwały cały obszar planu miejscowego leży nad udokumentowanym Głównym Zbiornikiem Wód Podziemnych nr [...] "[...]" ([...]), a inwestycje nie mogą powodować pogorszenia stanu wód podziemnych [...]; błędne przyjęcie, że rzeka Ner nie będzie wykorzystywana do odprowadzania wód opadowych i roztopowych podczas gdy raport przewiduje taką ewentualność na wypadek awarii; błędne przyjęcie, że wysokości poszczególnych źródeł hałasu nie mają wpływu na obliczenia dotyczące wielkości emisji, podczas gdy umiejscowienie źródeł hałasu na określonej wysokości ma bezpośredni wpływ na obliczenie wielkości występujących emisji hałasu; pominięcie w raporcie i nie przedstawienie dojazdu do hali nr 1, które to skutkuje zaniżeniem poziomu emisji hałasu; przyjęcie, że wariant alternatywny nie musi zawierać wszystkich analiz wskazywanych w wariancie preferowanym, w tym w zaopatrzenie w wodę i ciepło, podczas gdy wskazywane warianty alternatywne musza obejmować wszystkie analizy w sposób tak samo szeroki jak wariant preferowany; przyjęcie zaniżonej ilości pojazdów zarówno osobowych, jak i ciężarowych, które mają bezpośredni wpływ na prognozowaną wielkość emisji zarówno hałasu, jak i zanieczyszczeń; - art. 7 i art. 77 k.p.a, poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny i bezstronny wszystkich okoliczności sprawy i zaniechanie przez organu pozyskania od inwestora programu obliczeniowego użytego do sporządzenia raportu, podczas gdy program ten jest niezbędny do właściwej oceny przyjętych założeń i przeprowadzonej symulacji komputerowej; - art. 78 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów w postaci powołania biegłego z zakresu organizacji ruchu oraz z zakresu ochrony środowiska na okoliczność określenia poprawności złożonego raportu. W oparciu o powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Postanowieniem z 6 sierpnia 2021 r. tutejszy sąd odrzucił skargi M. R., M. D. i J. P.. W piśmie procesowym z 18 grudnia 2021 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi. Następnie WSA w Łodzi, postanowieniem z 28 kwietnia 2022 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie II SA/Łd 251/19. Postanowieniem z 7 lipca 2022 r., III OZ 442/22 NSA, oddalił zażalenie inwestora na ww. postanowienie o zawieszeniu postępowania. Postanowieniem z 13 września 2023 r. tutejszy sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Mając powyższe na uwadze sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Brójce o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie hal magazynowo - produkcyjnych z zapleczem socjalno-biurowym na działkach nr [...] i [...] oraz części działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości G., obręb P., gmina Brójce. Podstawę materialnoprawną decyzji wydanych w niniejszej sprawie stanowił między innymi przepis art. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020r. poz. 283 ze zm.), z którego wynika, że właściwy organ administracji wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wobec tego w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia koniecznym jest zbadanie, czy inwestycja, której wniosek dotyczy, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W realiach niniejszej sprawy dla terenu, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie, po wydaniu zaskarżonej decyzji z 3 grudnia 2020 r., WSA w Łodzi, prawomocnym wyrokiem z 31 maja 2023 r., II SA/Łd 251/19 stwierdził nieważność § 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) i § 26, a ponadto stwierdził nieważność § 6 ust. 1 pkt 3 lit. j) w zakresie obejmującym działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...] i [...], obręb [...] P., Gmina Brójce wraz z odpowiadającą im częścią graficzną, uchwały Rady Gminy Brójce z dnia 21 grudnia 2018 r. nr III/32/18 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu P. w miejscowości G., w gminie Brójce, oddalając skargi w pozostałym zakresie. Jak wynika z treści kwestionowanych decyzji przedmiotowe zamierzenie realizowane miało być na terenie jednostki planistycznej P/U, dla której przepis § 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wprowadzonego uchwałą Rady Gminy Brójce z 21 grudnia 2018 r. nr III/32/18, zawierał szczegółowe ustalenia. Wobec tego kluczową kwestią w niniejszej sprawie stało się ustalenie skutków prawnych, jakie wywołuje ww. wyrok sądu, którym stwierdzono między innymi nieważność § 26 uchwały nr z 21 grudnia 2018 r., III/32/18. Przypomnieć wypada, że wyrok stwierdzający nieważność uchwały (w tym wypadku jej części) wywiera skutek prawny z mocą ex tunc (por. m.in. A. Kabat w komentarzu do art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, postanowienie SN z 7 czerwca 2000 r., III CKN 1024/00, czy postanowienie NSA z 7 lipca 2022 r., III OZ 442/22, wydane w niniejszej sprawie). Stwierdzenie nieważności uchwały jest aktem deklaratoryjnym, a zatem działającym z mocą wsteczną od daty jej wydania. Akt stwierdzający nieważność prowadzi do uchylenia wszelkich skutków prawnych, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia aktu nieważnego, a organ nadzoru, podejmujący rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności, jedynie potwierdza ten fakt. Skoro stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy wywołuje skutki od chwili podjęcia tej uchwały (ex tunc), zatem należy przyjąć taki stan prawny, jakby uchwała nigdy nie została podjęta. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2014 r., II OSK 2868/12 (wydanym w przedmiocie pozwolenia na budowę) wskazał, że organ administracji orzeka według stanu faktycznego na dzień wydania decyzji. Według stanu prawnego przypadającego na ten dzień ustalana jest także podstawa prawna decyzji. Podstawę prawną decyzji mogą bowiem stanowić wyłącznie przepisy prawa obowiązujące w dniu wydawania decyzji. NSA dodał, że fakt utraty przez przepisy prawne, stanowiące podstawę prawną decyzji mocy obowiązującej po wydaniu decyzji nie powoduje uznania decyzji za wydaną bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a. Powyższe wynika z przyjętych regulacji szczególnych i pozostaje w zgodzie z zasadą trwałości decyzji administracyjnej zawartą w art. 16 k.p.a. W przypadku braku podstawy prawnej, w piśmiennictwie przyjmuje się, że decydujący dla oceny istnienia tej wady jest moment wydawania decyzji. W odniesieniu do rażącego naruszenia prawa przyjęto z kolei, że wada ta dotknąć może tylko decyzje, które podstawę prawną posiadały. Opisywana zaś w art. 147 § 2 p.p.s.a. wadliwość ma zaś charakter następczy i jest skutkiem zdarzeń późniejszych. Według NSA zgodnie z zasadą ochrony praw nabytych oraz zasadą trwałości decyzji administracyjnej dopuszczalność podważenia mocy obowiązującej decyzji musi wynikać z wyraźnie ustanowionej normy prawnej zawartej w ustawie (...), brak wyraźnie ustanowionej sankcji oznacza niedopuszczalność wzruszenia decyzji administracyjnej. Art. 147 § 2 p.p.s.a. odsyła do kodeksu postępowania administracyjnego, tam jednak brak regulacji wskazującej na tryb właściwy w tej sytuacji (jak jest w przypadku art. 145a k.p.a. dotyczącego wznowienia postępowania na skutek orzeczenia TK). Wobec powyższego braku ustanowienia sankcji w p.p.s.a. oraz k.p.a., a także z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odnoszącego przesłankę braku podstawy prawnej decyzji do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., który wskazuje na przypadki wyraźnego ustanowienia sankcji nieważności w przepisie szczególnym, nie można zastosować sankcji nieważności decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego uznanego przez sąd za nieważny (zob. także wyroki NSA z 11 października 2017 r., II OSK 2085/16 i z 24 listopada 2016 r., II OSK 1490/15). Skoro art. 147 § 2 p.p.s.a. stanowi tylko o wzruszeniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcje wzruszalności, a nie nieważności takiej decyzji (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2009 r., II OSK 1598/08; z 29 czerwca 2012 r., II OSK 613/11; z 24 kwietnia 2014 r., II OSK 2868/12; z 27 października 2016 r., II OSK 163/15; z 4 lipca 2017 r., II OSK 1850/16; z 11 października 2017 r. II OSK 2085/16 oraz poglądy doktryny - B. Adamiak, Nieważność aktu prawa miejscowego a wadliwość decyzji administracyjnej, Państwo i Prawo 2002/09, s. 15-24).). Podzielając powyższe poglądy sąd uznał, że pozostają one aktualne także w sytuacji, w której art. 80 ust. 2 u.o.ś., uzależnia uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia od zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a. rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu którego nieważność została stwierdzona, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i także w przepisach szczególnych, w tym art. 147 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji, zdaniem sądu, w niniejszej sprawie nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, ani zaskarżonej decyzji z uwagi na okoliczność, iż decyzje zostały wydane w oparciu o § 26 uchwały Rady Gminy Brójce z dnia 21 grudnia 2018 r. nr III/32/18, którego nieważność stwierdzono prawomocnym wyrokiem z 1 maja 2023 r., II SA/Łd 251/19, już po wydaniu obu tych decyzji. Wobec tego w realiach niniejszej sprawy sąd doszedł do wniosku, że uzasadnione będzie uchylenie decyzji organów obu instancji, co będzie się wiązało z koniecznością ponownej oceny złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu aktualnej treści uchwały Rady Gminy Brójce z dnia 21 grudnia 2018 r. nr III/32/18 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu P. w miejscowości G., w gminie Brójce. W tej sytuacji sąd nie odniósł się do zarzutów skargi. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. a, w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania, w punkcie drugim wyroku sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz: a) skarżących A. S., K. S., M. S., M. R. i B. C., kwoty po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonych wpisów od skarg; b) skarżących D. S. i M. S. oraz Z. B. i J. B. solidarnie kwoty po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonych wpisów od skarg; c) wszystkich skarżących solidarnie kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W punkcie trzecim wyroku, na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a nakazano ściągnięcie od organu kwoty 200 (dwustu) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sadowego przez D. S.. abo