II SA/Łd 770/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy S. w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i orzekło co do istoty sprawy. Jak wynika z akt sprawy na wniosek Z. F., prowadzącego firmę pn. PH Z. F. w S., Wójt Gminy S. wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie składu węgla przy ul. A 78 w S. na działce nr ewid. 264/7, obręb [...]". Organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, dołączając równocześnie do wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia przedstawioną przez inwestora. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał opinię, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., po uprzednim uzupełnieniu przez inwestora karty informacyjnej o dodatkowe dane, postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Na tej podstawie Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], stwierdził, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], Wójt Gminy S., na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353), § 3 ust. 1 pkt 37 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie składu węgla przy ul. A 78 w S. na działce nr ewid. 264/7, obręb [...]". W uzasadnianiu decyzji organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany (instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączaniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m³ oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m³, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych). Przedsięwzięcie przewidziane jest do realizacji w południowej części działki nr ewid. 264/7, położonej w S. Całkowita powierzchnia działki wynosi 1531 m², natomiast pod planowane przedsięwzięcie związane ze składowaniem węgla wydzielony zostanie teren o powierzchni około 750 m. Organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, iż przeprowadził analizę planowanego przedsięwzięcia uwzględniając uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) i stwierdził, że przy zastosowaniu rozwiązań wskazanych przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcie nie spowoduje znaczących uciążliwości w zakresie oddziaływania na powietrze atmosferyczne, środowisko akustyczne, wodę i glebę oraz obszary chronione, położone w znacznym oddaleniu od terenu realizacji przedsięwzięcia. Ze wskazanych wyżej względów oraz z uwagi na niewystąpienie ryzyka poważnej awarii, lokalizację przedsięwzięcia, w szczególności usytuowanie poza obszarami, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, jak również brak możliwości wystąpienia oddziaływania określonego w art. 62 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, organ I instancji nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Do wydanej decyzji została dołączona charakterystyka planowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. C., który zarzucił, że wskazane przez inwestora rozwiązania chroniące środowisko są niewystarczające i pozorne, dlatego wnosi o przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Emisja pyłu i hałasu będzie oddziaływać bezpośrednio na jego działkę położoną po drugiej stronie drogi (o szerokości 5 m), przeznaczoną na cele mieszkaniowe. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) i art. 84 oraz 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), uchyliło w całości decyzję organu I instancji i I. stwierdziło, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia wnioskowanego przez Z. F., polegającego na "Budowie składu węgla przy ul. A 78 w S., na działce nr ewid. 264/7, obręb [...]"; II. określiło rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia: 1/ planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie boksu służącego do składowania węgla przeznaczonego do sprzedaży prowadzonej w ramach działalności gospodarczej, placu manewrowego i miejsca na wagę samochodową na działce oznaczonej nr ewid. 264/7, obręb [...]; 3/ teren zajęty pod planowane przedsięwzięcie będzie miał pow. 750 m², z czego na pow. 300 m² będzie składowany węgiel w wydzielonym boksie; 4/ pojemność magazynowa boksu wyniesie około 150 m³, tj. około 100 ton; 3/ na pozostałej części terenu objętego przedsięwzięciem usytuowany zostanie plac manewrowy wraz z drogą dojazdową oraz wagą samochodową. W uzasadnieniu organ wskazał, że szczegółowe informacje dotyczące realizacji zamierzonej inwestycji zawiera załącznik do decyzji w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. Uznał, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dla terenu, na którym ma być zrealizowane planowane przedsięwzięcie polegające na budowie składu węgla na działce nr ewid. 264/7, obręb [...], nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy miałyby bezpośredni wpływ na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 80 ust. 2 u.d.i.o.ś. Planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego organ I instancji był zobowiązany do uzyskania, wymaganej przepisami art. 64 ust. 1 ustawy, opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co też uczynił. Kolegium uznało zaskarżone rozstrzygnięcie za słuszne w szczególności z uwagi na przedmiot przedsięwzięcia, jego usytuowanie, zakres i skalę. Wskazał, że wszelkie uciążliwości dla środowiska związane z realizacją i eksploatacją planowanego przedsięwzięcia będą zamykały się w granicach działki objętej przedsięwzięciem i nie będą wpływały na grunty sąsiednie. Uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia zostały przedstawione w karcie informacyjnej dołączonej przez inwestora do wniosku oraz w przedstawionym uzupełnieniu, przeanalizowane przez organy współdziałające w toku prowadzonych postępowań wpadkowych w zakresie ich właściwości oraz ocenione przez organ I instancji. W tym kontekście, w opinii Kolegium, odstąpienie od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu znajduje usprawiedliwione podstawy w świetle okoliczności faktycznych sprawy. Wydana decyzja co do zasady jest prawidłowa, jednakże jej sentencja nie odpowiada wymaganiom, jakie ustawodawca przewidział dla decyzji środowiskowych wydawanych bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja w części rozstrzygającej stwierdza bowiem jedynie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Tymczasem, jak wskazało Kolegium, w przypadku przedsięwzięć, dla których stwierdzony zostanie brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, rozstrzygnięcie wydanej decyzji winno w myśl art. 84 ustawy, poza stwierdzeniem braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, określać również rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia z pomięciem wymagań w zakresie ochrony środowiska, zastrzeżonych, w myśl art. 82 ust. 1 ustawy, dla decyzji środowiskowych poprzedzonych przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Dlatego zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości i orzec co do istoty sprawy, przy równoczesnym stwierdzeniu przez Kolegium zaistnienia podstaw do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium dodało, że uwzględniło uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy. Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie i eksploatacji składu węgla. Teren objęty planowanym przedsięwzięciem, obejmuje działkę nr ewid. 264/7, o całkowitej powierzchni 1531 m², natomiast pod planowane przedsięwzięcie polegające na składowaniu węgla wydzielony zostanie teren o powierzchni około 750 m², z czego 300 m² wydzielone zostanie na boks na węgiel. Na terenie działki stanowiącej własność inwestora usytuowany jest budynek mieszkalny. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka objęta przedsięwzięciem stanowi teren zurbanizowany. Przedsięwzięcie polegać będzie na budowie boksu na węgiel, utwardzeniu placu manewrowego pod boksami, budowie z trzech stron ogrodzenia z paneli betonowych oraz instalacji wagi stacjonarnej. Maksymalna pojemność boksów wynosić będzie około 150 m³, tj. około 100 ton węgla. Roczna sprzedaż węgla szacowana jest na około 1200 ton. Inwestor przewiduje dostawy węgla samochodami o ładowności 25 ton ok. raz na tydzień. Sprzedaż węgla przewidywana jest przy użyciu samochodu o ładowności 3,5 tony, stanowiącego własność inwestora i wyposażonego w matę wygłuszającą zamontowaną na dnie skrzyni ładunkowej. Sporadycznie węgiel będzie odbierany środkami transportu klientów składu węgla. Załadunek węgla odbywał się będzie przy użyciu ładowarki kołowej, stanowiącej wyposażenie składu węgla. Dojazd do składu węgla planowany jest od drogi gminnej o nr ewid. działki 259, gdzie projektowana jest brama wjazdowa. W miejscu planowanego przedsięwzięcia występuje obecnie skąpa roślinność typowo ruderalna. Przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia cennych siedlisk i zespołów roślinności, wartych ochrony z przyrodniczego punktu widzenia. Część nieruchomości objętej przedsięwzięciem już w chwili obecnej stanowi nieutwardzony plac manewrowy dla pojazdów służący potrzebom inwestora. Inwestor planuje budowę boksu na węgiel otoczonego murem oporowym o wysokości około 1,0 m, usytuowanym od strony zachodniej, wschodniej i południowej, stanowiącym opór dla składowanych hałd węgla oraz zabezpieczającym przed jego zsuwaniem się poza granice nieruchomości. Powierzchnia boksu wyłożona zostanie gumowymi pasami transportowymi, każdy o szerokości 2,25 m i grubości około 3 cm. Pozostała część placu stanowiąca plac manewrowy, drogę dojazdową i miejsce na wagę samochodową, zostanie utwardzona półprzepuszczalną warstwą gruzu betonowo - ceglanego o średniej grubości około 15 cm. Na placu wzdłuż wschodniego brzegu zostanie zamontowana waga samochodowa o nośności 10 ton. Działka zostanie ogrodzona z trzech stron: wschodniej, zachodniej i południowej, płotem z pełnych betonowych przęseł zamontowanych na systemowych słupach ogrodzeniowych. Wysokość ogrodzenia przewiduje się na 2,5 m. Kolegium wyjaśniło, że nie przewiduje się innych wariantów realizacji planowanego przedsięwzięcia, ponieważ wariant lokalizacyjny opisany w karcie informacyjnej jest jedynym możliwym do zrealizowania przez inwestora. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia inwestor nie przewiduje wykorzystania wody, surowców, materiałów i energii. Przewidywane jest zużycie paliwa w postaci oleju napędowego do zasilania pojazdów, którego miesięczne spalanie wyniesie około 100 l. W zakresie rozwiązań chroniących środowisko, w szczególności przed emisją pyłów i hałasu, inwestor przewiduje budowę szczelnego ogrodzenia o parametrach wyżej opisanych oraz składowanie węgla do maksymalnej wysokości 2,2 m (co przy planowanej wysokości ogrodzenia z pełnych płyt betonowych do wysokości 2,5 m ograniczy emisję pyłów poza teren przedsięwzięcia), jak również zastosowanie pasów gumowych ułożonych na gruncie w miejscu składowania węgla, dla zabezpieczenia przez wnikaniem pyłu węglowego do gruntu. Dodatkowo inwestor przewiduje zraszanie hałd węgla oraz terenu placu manewrowego wodą w celu ograniczenia uciążliwości związanych z porywaniem przez wiatr cząsteczek pyłu węglowego. Skuteczną barierą przed wnikaniem zanieczyszczeń do gruntu będzie stanowiła również utwardzona nawierzchnia z gruzu betonowo - ceglanego wykonana na terenie placu manewrowego. Nawierzchnia ta będzie stanowić równocześnie warstwę przepuszczalną dla wód opadowych chroniąc teren składu węgla przez ich zleganiem. Do realizacji przedsięwzięcia użyte zostaną maszyny sprawne technicznie, a powstałe podczas budowy odpady zostaną zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi wymaganymi. Emisja hałasu wytwarzanego przez ładowarkę i samochody transportowe zostanie ograniczona wyłącznie do pory dnia. Przewiduje się do trzech załadunków samochodów transportowych dziennie oraz dostawę węgla raz w tygodniu przy ograniczaniu jednoczesnej pracy maszyn, co nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu natężenia hałasu w otoczeniu. Do ograniczenia hałasu emitowanego przez ładowarkę i samochody przyczyni się również wysokie i szczelne ogrodzenie. Emisja spalin przez samochody będzie mało znacząca ze względu na niewielki ich ruch. W wyniku zastosowania opisanych zabezpieczeń działalność składu węgla nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm emisji substancji i energii do środowiska. Planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadto wiązało się z poborem wód powierzchniowych i podziemnych, w związku z czym nie będzie miało wpływu na ich stan w rejonie przedsięwzięcia, w tym na stan wód powierzchniowych JCWP o nazwie "[...]". W świetle wskazanych powołanych ustaleń zarzuty odwołania dotyczące niewystarczających zabezpieczeń chroniących otoczenie przed uciążliwościami spowodowanymi realizacją przedsięwzięcia, w tym zapyleniem i hałasem, Kolegium uznało za bezzasadne. Planowane przedsięwzięcie ma charakter lokalny wobec czego nie będzie źródłem transgranicznego oddziaływania. Nie wystąpi również oddziaływanie na obszary podlegające ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody, ponieważ najbliżej położony obszar Parku Krajobrazowego [...] znajduje się w odległości 1,8 km od terenu przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na obszary o szczególnych walorach przyrodniczych i krajobrazowych, obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, górskie lub leśne, jak również objęte ochroną, w tym sfery ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników śródlądowych, obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary sieci Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, z uwagi na położenie oraz rodzaj i skalę przedsięwzięcia. Zdaniem organu charakter planowanego przedsięwzięcia, jego lokalizacja oraz rodzaj i ograniczony zakres emisji do środowiska, ocenione na podstawie danych zawartych w karcie informacyjnej oraz jej uzupełnieniu, pozwalają na należyte rozpoznanie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i w efekcie uzasadniają odstąpienie od oceny oddziaływania na środowisko. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł J. C., zarzucając: 1/ naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwe stwierdzenie w przedmiotowej sprawie, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie "składu węgla" nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, pomimo że jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i de facto znacząco oddziałuje na środowisko, zwłaszcza na działki sąsiadujące, w tym działkę skarżącego, co miało wpływ na wynik sprawy, 2/ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 139 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wójta Gminy S., w całości i orzeczenie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oraz określenie rodzaju i miejsca planowanego przedsięwzięcia, pomimo naruszenia przez organy przepisów art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. oraz wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść odwołującego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Kolegium wyjaśniło dodatkowo, że planowane przedsięwzięcie zostało prawidłowo zaliczone do przedsięwzięć określonych w cyt. przepisie jako instalacja naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia. Dla przedsięwzięć zaliczanych do tej kategorii może (lecz nie musi) być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowiskowo, z uwagi na jego skalę, zasięg oraz usytuowanie, czemu dało wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprzez dokonanie szczegółowej analizy poszczególnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia w zakresie zanieczyszczeń przenikających do atmosfery, hałasu, oddziaływania na środowisko wodno-gruntowe oraz obszary objęte ochroną przyrody. Zarzuty skargi odnoszące się do wydania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wyłącznie w oparciu o dane zawarte w karcie informacyjnej, które skarżący uznał za niewystarczające, są zdaniem Kolegium całkowicie bezzasadne. Skarżący nie poparł podniesionych zarzutów o niezgodności danych zawartych w karcie informacyjnej ze stanem faktycznym przekonującymi argumentami, opierając się wyłącznie na subiektywnym przekonaniu co do zakresu uciążliwości związanych z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia. Za bezzasadny Kolegium uznało również zarzut rozstrzygnięcia sprawy na niekorzyść strony odwołującej się. Wskazało, że istota zakazu reformationis in peius polega na zagwarantowaniu odwołującemu się wydania decyzji, która nie pogorszy jego sytuacji. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wydając decyzję reformacyjną nie zmienił sytuacji skarżącego na jego niekorzyść, gdyż wydał decyzję co do zasady zbieżną z decyzją organu I instancji, a jedynie zreformował jej postanowienia poprzez zawarcie w sentencji decyzji brakujących elementów rozstrzygnięcia dotyczących określenia rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 p.p.s.a może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., dalej: ustawa). Przedmiotowe przedsięwzięcie, jakim jest skład węgla, służy do prowadzenia działalności polegającej na magazynowaniu i dystrybucji stałego surowca energetycznego (węgla). Tego rodzaju inwestycje zaliczane są do instalacji jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na tle zgromadzonego w sprawie materiału nie budzi przy tym wątpliwości prawidłowość zakwalifikowania tego przedsięwzięcia przez organy administracji jako przedsięwzięcia z § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany. Ustawodawca w art. 71 ust. 2 ustawy wskazał, iż uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W żadnym natomiast razie przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla tego rodzaju przedsięwzięcia stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie, o którym mowa, wydane musi być również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Organ prowadzący postępowanie obowiązany jest ustalić, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 ustawy. Jeżeli w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ winien zamieścić w sentencji decyzji rozstrzygnięcia wymienione w art. 82 ustawy. Natomiast, w przypadku gdy nie przeprowadza się oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stosownie do treści art. 84 ust. 1 ustawy, w decyzji środowiskowej właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią wówczas załączniki do takiej decyzji (art. 84 ust. 2 ustawy). Jakkolwiek ustawodawca w art. 84 ust. 1 ustawy mówi jedynie o konieczności stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko to przyjąć należy, że decyzja tego rodzaju winna określać również rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, precyzując jednoznacznie przedsięwzięcie, do którego się odnosi, w szczególności w związku z możliwością ubiegania się przez inwestora w przyszłości o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy (vide: K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex 2013, uwagi do art. 84 ustawy). Analiza zaskarżonej decyzji w powyższym kontekście, oprócz stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pkt I decyzji organu II instancji), wskazuje jasno na spełnienie warunku precyzyjnego wskazania miejsca realizacji konkretnie wskazanej inwestycji (pkt II decyzji organu II instancji). Każda decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga ponadto uzasadnienia (art. 85 ust. 1 ustawy). W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie takiej decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy). Za takim stanowiskiem przemawia sama treść art. 84 ust. 1 ustawy, który nie przewiduje możliwości określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska, o których mowa w art. 82 ustawy (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie II SA/Gd 698/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2014r. w sprawie II SA/Wr 206/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 września 2015r. w sprawie II SA/Łd 173/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja organu II instancji spełnia wymagania w tym zakresie. Lektura zaskarżonego aktu uzasadnia ocenę co do jego prawidłowości. Organy analizując materiał dowody uwzględniły rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań. W sposób przejrzysty odniesiono się do każdego uwarunkowania i jasno sformułowano wyniki dokonanej analizy, prowadzące do wniosku, że planowana inwestycja nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko. Nadto, złożona dla potrzeb postępowania karta informacyjna o przedsięwzięciu (wraz z jej uzupełnieniem), która została poddana wnikliwej analizie organu, zawiera analizę oddziaływania inwestycji pod katem wszystkich aspektów środowiskowych (w tym emisji do powietrza, wody, gleby oraz hałasu) wymaganych przepisami dla takiego dokumentu, w tym także na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi oraz elementów przyrodniczych. W wyniku tej analizy ustalono m.in., że w trakcie eksploatacji składu węgla będzie występowała jedynie emisja niezorganizowana pyłu, hałasu i spalin samochodowych. W wyniku zastosowanych zabezpieczeń nie dojdzie jednak do określonych prawem przekroczeń standardów emisyjnych. Z przedłożonej do sprawy dokumentacji wynika, że zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia jak i na etapie jego eksploatacji nie prognozuje się przekroczenia odpowiednich standardów na obszarze inwestycji i poza jej granicami. Dodatkowo, w karcie informacyjnej uwzględniono rozwiązania chroniące środowisko na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, co zostało z kolei uwzględnione w warunkach zaskarżonej decyzji. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż strona kwestionując zaskarżoną decyzję i materiał dowodowy, w oparciu o który została wydana nie przedłożyła żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń. Warto przypomnieć, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy karta informacyjna przedsięwzięcia obejmuje dane dotyczące a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz informacji o dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej. Taką kartę informacyjną przedsięwzięcia inwestor przedstawił i dokument ten jako dokument prywatny, poddany został ocenie na równi z innymi dowodami zebranymi w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysował się natomiast jednolity pogląd, iż nie można uznać za skuteczne zarzuty strony skarżącej wobec ustaleń organów administracji co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia w sytuacji, gdy strona skarżąca nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1944/11 oraz wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 414/11; wyrok WSA w Lublinie z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 810/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie strona nie poparła swych zarzutów własnym dokumentem, ani też argumentacją pozwalającą na odmienną ocenę informacji zawartych w karcie, niż zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Trudno niewątpliwie dać wiarę gołosłownym twierdzeniom, w sytuacji gdy dysponuje się dokumentem sporządzonym przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje. A skoro w toku postępowania, nie został przedłożony inny dokument sporządzony również przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, ale który w ramach norm prawa i wymogów prawa, w sposób odmienny określałby zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to trudno odmówić wiary dokumentowi przedłożonemu przez inwestora. Tym bardziej, iż orzekając w niniejszej sprawie, realizując zasady postępowania dowodowego, organ nie ograniczył się wyłącznie do tejże karty informacyjnej, ale uwzględnił również stanowisko organów opiniujących. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ II instancji zakazu reformationis in peius, przypomnieć należy, że zakaz ten oznacza niedopuszczalność orzekania przez organ odwoławczy "na niekorzyść strony odwołującej się". Zakres tego zakazu wyraża się w tym, że organ odwoławczy nie może pogarszać, określonej decyzją organu I instancji, sytuacji prawnej strony odwołującej się. Rację ma zatem Kolegium, że do takiej sytuacji w niniejszej sprawie nie doszło. Na skutek wydania decyzji odwoławczej nie doszło bowiem do obiektywnego pogorszenia sytuacji prawnej odwołującego się. W wyniku wydania decyzji merytoryczno-reformacyjnej, materialnoprawna sytuacja strony, wynikająca z zastosowania procesowego unormowania zawartego w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., nie może budzić wątpliwości w kontekście zakazu orzekania na niekorzyść strony. Przeciwne przyjęcie oznaczałoby w istocie pozbawienie organu odwoławczego kompetencji merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 677/15, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, w ocenie sądu zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno sama kwalifikacja spornego przedsięwzięcia jako nie wymagającego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, jak i analiza tegoż przedsięwzięcia w kontekście przesłanek opisanych w art. 63 ust. 1 ustawy nie budzi wątpliwości. Sąd nie dostrzegł również innych istotnych wadliwości zaskarżonego aktu. Obszerny materiał dowodowy oraz jego wnikliwa analiza, znajdująca odzwierciedlenie w argumentach zaskarżonej decyzji czyni również niezasadnymi podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na względzie, sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. ds