II SA/Łd 815/15

Dnia 10 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi W. M.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej W. M.-K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania W. M.-K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] ustalił na wniosek Ł.S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w parterze i garażem podziemnym, budowie urządzeń budowlanych oraz budowie zjazdu z ul. A i zjazdu z ul. B, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A nr 24a/B., na działkach nr ewid. 292, 294/1 i 294/2 oraz na fragmentach działek drogowych nr ewid. 279/12 i 209/9 w obrębie [...]. Od powyższej decyzji odwołała się W.M.-K. zarzucając naruszenie: I. norm prawa materialnego: 1. art. 140 k.c. poprzez uniemożliwienie wykonywania prawa własności na działce nr 291 w Ł. przy ul. B nr 47, sąsiadującej na całej długości od strony wschodniej, północnej z działkami położonymi w Ł. przy ul. A nr 24A i B nr 45 oraz odpowiednio art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., 2. art. 28 k.p.a. wskutek nieprzyznania statusu strony właścicielom lokali z bloków w Ł. przy ul. A nr 22, A nr 26/28, B nr 45, nieuwzględnienie ich sprzeciwu przeciwko planowanej inwestycji, 3. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie w analizie urbanistycznej, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki dobrego sąsiedztwa pomimo sprzeciwu mieszkańców sąsiednich działek, 4. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez powołanie nieaktualnych opinii gestorów sieci z 2007 r. II. norm prawa procesowego: 1. art. 7 i art. 10 k.p.a., 2. nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych w pismach z dnia 15 marca i 5 czerwca 2015 r. 3. niewyjaśnienie i nieuzgodnienie z Wydziałem Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł., jakie czynniki szkodliwe, w jakiej ilości i w jaki sposób zanieczyszczają spalinami, paliwem, powietrze, glebę, wodę, ścieki, niszczą hałasem, nadmiernym oświetleniem wprost w okna domu zdrowie rodziny odwołującej się i protestujących od 15 lat mieszkańców rejonu ul. A nr 24A i B nr 45, sprzeciwiających się zniszczeniu zieleni osiedlowej istniejącej od 60 lat, tj. od zbudowania ich bloków i będących terenem rekreacyjny. Brak wyjaśnienia, w jakim czasie dojdzie do całkowitego wyniszczenia ogrodu rodziny odwołującej się również z powodu zacienienia wielokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym poprzedzonego niemożnością korzystania z niego w dotychczasowy sposób, co narusza art. 1 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. 4. niewyjaśnienie i nieuzgodnienie z Zarządem Dróg i Transportu, w jaki sposób lokalizacja garaży naziemnych i podziemnych przy ul. A nr 24A i B nr 45 spowoduje zwiększenie zagrożenia ruchu pieszych i kierowców w oparciu o ekspertyzę niezależnego biegłego, co narusza art. 1 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. 5. nieuwzględnienie brzmienia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i wydanie zaskarżonej decyzji w sprawie mimo wcześniej zakończonej decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania z dnia [...]nr [...], 6. nadto odwołująca się wniosła o załączenie akt sygn. [...] z 4 listami z podpisami mieszkańców z dnia [...] i 5 listami z podpisami mieszkańców z dnia 10.10.2013 r. - 31.01.2014 r. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 199) – w skrócie "u.p.z.p.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 59 ust. 1, art. 61 u.p.z.p. i stwierdził, że organ I instancji na mapie w stosownej skali wyznaczył wokół terenu, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany. Granice tego obszaru zostały wyznaczone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) – w skrócie "rozporządzenie", jako trzykrotna szerokość frontu działki od strony ul. A i w ocenie Kolegium, są prawidłowe i wystarczające dla oceny dopuszczalności planowanego przedsięwzięcia. Kolegium zauważyło, że w tak wyznaczonym (tzn. w minimalnych granicach) obszarze analizowanym występuje szereg obiektów, które mogą stanowić punkt odniesienia dla planowanej inwestycji, tak pod względem funkcji, jak również cech i parametrów. Z przeprowadzonej analizy wynika, że teren inwestycji zlokalizowany jest w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej (budynek przedszkola i szkoły). Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji występującej w obszarze analizowanym. Planowane przedsięwzięcie powiela bowiem dominującą w obszarze analizowanym funkcję mieszkaniową wielorodzinną i tym samym mieści się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenu i sposobu użytkowania istniejących obiektów. Organ odwoławczy odnosząc się do pozostałych elementów zabudowy i zagospodarowania terenu wskazał, iż parametry, gabaryty i inne cechy planowanego obiektu zostały określone na podstawie parametrów, gabarytów i cech obiektów występujących w obszarze analizowanym. Mianowicie, jeśli chodzi o linię zabudowy w tej sprawie teren inwestycji przylega do dwóch dróg, co uzasadniało wyznaczenie linii zabudowy od strony każdej z nich. W obu przypadkach linia ta została wyznaczona zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia, bowiem za punkt odniesienia przyjęto obiekty zlokalizowane w większej odległości od pasa drogowego. Od strony ul. A - budynek na działce nr 293/1, od strony ul. B - budynek na działce nr 289/2. W sporządzonej analizie urbanistycznej wskazano wprawdzie, że podstawę wyznaczenia linii zabudowy od strony ul. B nr stanowił przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia, jednakże analiza mapy stanowiącej załącznik do decyzji nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości. Od strony ul. B linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, budynek zaś przy ul. B nr 45 (działka nr 289/2), którego linię zabudowy kontynuuje planowana inwestycja znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, niż pozostałe budynki wzdłuż tej ulicy. Stwierdzenie tego faktu pozostaje jednak bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, nie zmienia bowiem oceny dokonanej przez organ odwoławczy, że linia zabudowy w rozpatrywanej sprawie została ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wskazując następnie na brzmienie § 5 rozporządzenia Kolegium podniosło, że według analizy średni wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla całej zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 0,22. Został on wyliczony na podstawie szczegółowych danych zawartych w tabeli stanowiącej część analizy opisowej. Zdaniem Kolegium przyjęty w decyzji wskaźnik w wysokości od 0,30 do 0,40 ustalony został na podstawie wielkości tego parametru w obszarze analizowanym, który zawiera się w przedziale od 0,01 do 0,57. Kolegium podniosło, że ustalenie średniego wskaźnika dla całego obszaru nie oznacza, iż tak ustalony wskaźnik jest bezwzględnie wiążący dla rozstrzygnięcia w danej sprawie, czego wyrazem jest § 5 ust. 2 rozporządzenia. Gdy wynika to z analizy urbanistycznej (przeprowadzonej przez urbanistę lub architekta) możliwe jest w zakresie wymienionego wskaźnika w konkretnym przypadku rozstrzygnięcie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego w kontekście zamierzenia przedstawionego we wniosku. Taka sytuacja, zdaniem Kolegium, miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Ustalony w decyzji wskaźnik powierzchni zabudowy nie tylko nawiązuje do tego parametru występującego w obszarze analizowanym, ale także nie przekracza maksymalnej jego wielkości w tym obszarze. Występująca zaś różnica pomiędzy wskaźnikiem intensywności zabudowy planowanej inwestycji, a dotyczącymi tegoż parametru wskaźnikami występującymi w obszarze analizowanym daje się pogodzić z zasadą dobrego sąsiedztwa i wynikającą z niej zasadą kontynuacji istniejącej zabudowy. Wskazując w następnej kolejności na brzmienie § 6 ust. 1 rozporządzenia Kolegium podniosło, że w tej sprawie istotny jest fakt, iż teren inwestycji przylega do dwóch ulic, co powoduje konieczność określenia szerokości elewacji frontowej, od strony każdej z nich. Planowany budynek przewidziany jest do realizacji wśród intensywnej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej. Przy czym, co wymaga podkreślenia, budynki mieszkaniowe wielorodzinne usytuowane są zarówno prostopadle, jak też równolegle względem istniejących dróg. Skutkiem tego szerokość elewacji frontowej przypadku tych pierwszych budynków będzie równa szerokości budynków, w przypadku zaś tych drugich - ich długości. Okoliczność ta, jak również występowanie w obszarze analizowanym budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz jednorodzinnych powoduje, że wielkość omawianego parametru w obszarze analizowanym jest znacznie zróżnicowana i zawiera się w przedziale od 6,7 m do 89,0 m, średnio 24,30 m. W zaskarżonej decyzji organ I instancji ustalił szerokość elewacji frontowej budynku od strony ul. A w przedziale od 10,0 do 22,0 m, zaś od strony ul. B - od 10,0 m do 15,0 m. W ocenie Kolegium ten sposób wyznaczenia przedmiotowego parametru pozostaje w zgodzie nie tylko z wnioskiem inwestora, ale także umożliwi zagospodarowanie terenu inwestycji zgodnie z jego przeznaczeniem wynikającym z zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Odnosząc się natomiast do rozpiętości tzw. widełek, w jakich organ wyznaczył w tej sprawie szerokość elewacji frontowych nowej zabudowy, Kolegium stwierdziło, że aczkolwiek (zwłaszcza od strony ul. A) jest ona znaczna, to jednakże z uwagi na opisane wyżej zróżnicowanie tego parametru w obszarze analizowanym nie może być traktowana jako wyrażenie zgody na dowolność, jeżeli chodzi o szerokość projektowanego budynku. W tej sprawie słusznym jest natomiast przyjęcie, że działanie takie zapewnia inwestorowi pewien margines swobody przy projektowaniu budynku, przy jednoczesnym zapewnieniu zachowania ładu przestrzennego w otoczeniu inwestycji. Dalej Kolegium zauważyło, że wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej zabudowy, jej gzymsu lub attyki, uzasadnione było brzmieniem § 7 ust. 4 rozporządzenia, ponieważ w sąsiedztwie terenu inwestycji zlokalizowane są zarówno budynki jednorodzinne (I - III kondygnacyjne), jak też budynki mieszkalne wielorodzinne (II-V kondygnacyjne). Wprawdzie w części tabelarycznej analizy w odniesieniu do budynków zlokalizowanych przy ul. D i B nr dla określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej posłużono się ilością kondygnacji, jednakże w opisie tego parametru podane zostały także wysokości tych budynków określone w metrach. Z informacji tam zawartej wynika, że budynkom V-kondygnacyjnym odpowiada wysokość 16,5 m. Z uwagi na fakt, że inwestor planuje właśnie realizację obiektu V kondygnacyjnego, za maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w zaskarżonej decyzji przyjęto właśnie tę wysokość budynków mieszkalnych wielorodzinnych w obszarze analizowanym. Minimalna zaś (12,0 m) nawiązuje do obiektów III i IV kondygnacyjnych, które także występują w obszarze analizowanym. Tak ustalona wysokość - w ocenie Kolegium - pozostaje w zgodzie z § 7 ust. 4 rozporządzenia i gwarantuje zachowanie ładu przestrzennego z uwagi na najbliższe sąsiedztwo planowanej zabudowy. Jeśli zaś chodzi o geometrię dachu w rozumieniu § 8 rozporządzenia, to bezspornym jest, iż w obszarze analizowanym występują obiekty o kątach nachylenia połaci dachowych oraz wysokości głównej kalenicy analogicznych do określonych w zaskarżonej decyzji. W przekonaniu Kolegium w tej sprawie spełnione są także pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., ponieważ teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - drogi gminnej (ul. A) przez projektowany zjazd oraz przez projektowany zjazd z drogi wewnętrznej - ul. B. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nadto istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego; przy czym art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale wymaga jedynie zagwarantowania, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Przy czym zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy i nie jest równoznaczne z koniecznością legitymowania się umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunki zabudowy, lecz posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Takie promesy gestorów sieci (Spółka A z o.o., Spółka B z o.o., Spółka Akcyjna C) inwestor załączył do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym organ I instancji prawidłowo uznał warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy za spełniony. Faktycznie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]., jako gwarancje powstania stosownego uzbrojenia w zakresie sieci wodociągowej, kanalizacji ogólnospławnej i deszczowej, sieci energetycznej oraz sieci cieplnej powołano stanowiska gestorów sieci zawarte w pismach: ZWiK z dnia 1 listopada 2007 r. nr [...],Spółka D z o.o. z dnia 26 listopada 2014 r. nr [...]Spółka A z o.o. i Spółka Akcyjna C z dnia 15 października 2007 r. nr [...]. Jednakże jest to omyłka organu orzekającego, która pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie podjęte przez organ odwoławczy, ponieważ w aktach sprawy znajdują się aktualne pisma tych gestorów skierowane do inwestora – D.S., a więc: Spółka B z o.o. z dnia 12 maja 2014 r. nr [...] dotyczące możliwości podłączenia do miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej posesji przy ul. A nr 24a - działki nr 292, 294/1 i 294/2 w Ł., Spółka D z dnia 8 kwietnia 2014 r. Ldz. [...], zawierające oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej dla budynku wielorodzinnego w Ł. przy ul. A, działki nr 292, 294/1 i 294/2, Spółka Akcyjna C z dnia 5 maja 2014 r. nr [...], wskazujące na istnienie technicznej możliwości podłączenia do ciepła systemowego budynku wielorodzinnego z usługami, zlokalizowanego w Ł. przy ul. B/A, działki nr 292, 294/1 i 294/2 w obrębie [...]. Tym samym Kolegium uznało, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w rozpatrywanej sprawie został spełniony. W dalszej części motywów rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przepisy art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 u.p.z.p. nie przewidują uzgodnienia z Wydziałem Ochrony Środowiska i Rolnictwa UMŁ zniszczeń - w wypadku budowy wielokondygnacyjnego budynku z garażami nad i podziemnymi - istniejącej flory i fauny oraz zniszczeń w ogrodzie odwołującej się spowodowanych jego zacienieniem. Według Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołującej dotyczący kwestii zacienienia jej nieruchomości. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, a ich konkretyzacja następuje dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego i przepisów szczególnych. W zaskarżonej decyzji organ I instancji określił, że inwestycję należy projektować z uwzględnieniem przepisów szczególnych zapewniających ochronę interesów osób trzecich. Organ odwoławczy odnosząc się zaś do kwestii usytuowania okien w ścianie budynku przy al. C nr 53 oraz potencjalnych zagrożeń technicznych dla tego obiektu w związku z planowaną realizacją zabudowy na terenie sąsiednim stwierdził, że pozostaje ona bez wpływu na ustalenie warunków zabudowy. Jest ona bowiem związana z usytuowaniem przedmiotowego budynku, która regulowana jest przepisami Prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza natomiast o szczegółowej lokalizacji obiektów na terenie inwestycji. Ponadto, wbrew twierdzeniom odwołania, organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy do zarządcy drogi gminnej - ul. A, tj. do Zarządu Dróg i Transportu w Ł.. Wobec niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie, zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy, uznano za dokonane. Fakt ten należy interpretować jako brak sprzeciwu zarządcy drogi wobec możliwości niezagrażającego bezpieczeństwu włączenia do drogi sąsiadującej z terenu inwestycji ruchu drogowego spowodowanego realizacją planowanego budynku. W kwestii wadliwego określenia przez organ orzekający kręgu stron postępowania Kolegium wskazało na regulację art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i wyjaśniło, że w tej sprawie organ I instancji prawidłowo ocenił, iż budowa planowanego budynku wielorodzinnego nie powoduje takiej uciążliwości, która może negatywnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, niegraniczące z tą inwestycją. Przesądziło to o ustaleniu kręgu stron postępowania w przedmiotowej sprawie, do których organ I instancji zaliczył właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, tj. graniczących z terenem inwestycji. Stronom tym zapewniono czynny udział w toczącym się postępowaniu, w tym na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. umożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Dotyczy to także właścicieli nieruchomości wskazanych w odwołaniu, położonych przy ul. A nr 22 i ul. B nr 45, reprezentowanych w toku postępowania przez członków Zarządu Wspólnot Mieszkaniowych tych nieruchomości. Niezasadny - według Kolegium - jest także zarzut odwołania dotyczący naruszenia powagi rzeczy osądzonej wskutek wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] w sytuacji, gdy sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta decyzją o umorzeniu postępowania z dnia [...] nr [...], ponieważ decyzja o umorzeniu postępowania jest innym niż merytoryczny sposobem zakończenia postępowania administracyjnego i nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Fakt, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] wobec cofnięcia wniosku przez inwestora Ł.S. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w parterze i garażem podziemnym, budowie urządzeń budowlanych oraz budowie zjazdu z ul. A i zjazdu z ul. B nr, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A nr 24a/B, na działkach nr ewid. 292, 294/1 i 294/2 oraz na fragmentach działek drogowych nr ewid. 279/12 i 209/9 w obrębie [...], nie stał na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu przez tego samego inwestora o wydanie kolejnej decyzji w tej sprawie. Ponadto Kolegium podniosło, że w aktach sprawy przekazanej do organu wraz z odwołaniem W. M.-K. znajdują się listy z podpisami mieszkańców z dnia 25 lipca 2014 r. oraz listy z podpisami mieszkańców z dnia 10 października 2013 r. – 31 stycznia 2014 r. Część z tych pism dotyczy innej inwestycji, tj. parkingu planowanej na działkach przy ul. Okrzei/B nr. Pozostałe zaś zawierają zarzuty pod adresem przedmiotowej inwestycji (budynku wielorodzinnego), które są powieleniem zarzutów odwołania. Reasumując Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Okoliczności zaś podnoszone w odwołaniu nie mogą skutkować jej uchyleniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.M.-K. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: 1. art. 109 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak doręczenia przez organ I instancji załączników do zaskarżonej decyzji stanowiących jej integralną część: załącznika nr 1- mapy w skali 1:1000 zawierającej linie rozgraniczające teren inwestycji oraz część graficzną wyników analizy urbanistycznej załącznika nr 2 - wyniki analizy urbanistycznej część opisowa; 2. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przy wydaniu przez organ I instancji decyzji nr[...] w sprawie wcześniej zakończonej decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania nr [...]z dnia [...]; 3. art. 7, art. 10 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ I instancji w oparciu o ekspertyzę niezależnego biegłego, w jaki sposób lokalizacja garaży naziemnych i podziemnego przy ul. A nr 24A i B nr 45 w Ł. spowoduje zwiększenie zagrożenia ruchu pieszych i kierowców, co narusza również art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p.; 4. poprzez niewyjaśnienie przez organ I instancji w oparciu o ekspertyzę niezależnego biegłego z zakresu ochrony środowiska, w jaki sposób zanieczyszczenia spalinami, paliwem, ściekami, hałasem, nadmiernym oświetleniem wprost w okna domu, powodują zniszczenie gleby, powietrza, zdrowia rodziny skarżącej i protestujących przeciwko zniszczeniu zieleni osiedlowej będącej terenem rekreacyjnym - mieszkańców rejonu ulic A nr 24a i B nr 45; brak wyjaśnienia, w jakim czasie dojdzie do całkowitego wyniszczenia ogrodu rodziny skarżącej z powodu zacienienia wielokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym poprzedzonego niemożnością korzystania z niego w dotychczasowy sposób, co narusza również art. 1 ust. pkt 3 i 5 u.p.z.p.; 5. art 140 k.c. poprzez uniemożliwienie wykonywania prawa własności na działce nr 291 w Ł. przy ul. B nr 47 sąsiadującej na całej długości od strony wschodniej i północnej z ogrodem, z działkami położonymi w Ł. przy ul. A nr 24A i B nr 45 oraz odpowiednio art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.; 6. art. 28 k.p.a. poprzez brak przyznania statusu strony postępowania właścicielom lokali w bloku w Ł. przy ul. A nr 22, A nr 26/28, B nr 45 sprzeciwiających się planowanej inwestycji z powodu szkodliwego i uciążliwego jej oddziaływania na ludzi i środowisko; 7. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez powołanie nieaktualnych w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy opinii gestorów sieci. Nadto skarżąca wniosła o załączenie do sprawy akt: Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 1913/00, II SA/Łd 213/02, Urzędu Miasta Ł. Wydziału Urbanistyki i Architektury nr [...], nr [...]. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. skarżąca poparła skargę i wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek zasadniczo z innych powodów, aniżeli w niej podniesione. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w parterze i garażem podziemnym, budowie urządzeń budowlanych oraz budowie zjazdu z ul. A zjazdu z ul. B, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A nr 24a/B, na działkach nr ewid. 292, 294/1 i 294/2 oraz na fragmentach działek drogowych nr ewid. 279/12 i 209/9 w obrębie [...]dowiodła, że zostały one podjęte z istotnymi uchybieniami przepisom prawa materialnego i procesowego, co obligowało sąd do ich usunięcia z obrotu prawnego. Instytucja ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy - dla terenu, na którym tak, jak w realiach tej sprawy, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej więc kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Sąd analizując zgromadzony materiał dowodowy w świetle przywołanych wyżej przepisów obowiązującego prawa podzielił stanowisko organów obu instancji i stwierdził, że w granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Nie budzi zatem wątpliwości, że projektowana inwestycja będzie kontynuowała funkcję zabudowy znajdującą się w terenie analizowanym, wobec czego zasada dobrego sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest spełniona w realiach tej sprawy. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni podziela, podkreśla się, że zasada dobrego sąsiedztwa ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 31 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2106/12 - publ. G. Prawna SiA 2014/69/6 oraz na stronie internetowej pod adresem - orzeczenia.nsa.gov.pl, 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 305/12 - Lex nr 1352904, 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 222/14 – Lex nr 1640564, 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 31/13 – Lex nr 1493701, 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2089/12 – Lex nr 1444506). Spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa, biorąc pod uwagę brzmienie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest niewątpliwie podstawowym, choć nie jedynym warunkiem wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jak zostało to już podniesione na wstępie rozważań podjęcie decyzji w tym przedmiocie poprzedza sporządzenie przez osobę do tego uprawnioną w myśl art. 60 ust. 4 u.p.z.p. analizy urbanistycznej, która musi odpowiadać warunkom ściśle określonym w przepisach rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Analiza, która w świetle brzmienia § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia składa się z części tekstowej i graficznej, ma nie tylko dać odpowiedź na pytanie, czy spełniona jest zasada dobrego sąsiedztwa, ale przede wszystkim w oparciu o ocenę zabudowy występującej w graniach terenu analizowanego pozwolić na ustalenie konkretnych parametrów nowej zabudowy. Jest to bez wątpienia kluczowy dowód w sprawie ustalenia warunków zabudowy, którego poprawność sporządzenia w świetle obowiązujących przepisów prawa winna zostać oceniona przez organ administracji publicznej z należytą starannością i wnikliwością. W ugruntowanej judykaturze przyjmuje się, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji - ocena takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym. Rzeczą osoby uprawnionej, sporządzającej analizę, jest w pierwszej kolejności dokonanie dokładnych ustaleń co do cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, tak by możliwe było przeprowadzenie rzetelnych wyliczeń matematycznych, niezbędnych do określenia parametrów planowanej inwestycji. W analizie winny być również zawarte takie dane, które mogą uzasadniać ewentualne odstąpienie od uśrednionych wielkości charakteryzujących cechy zabudowy i zagospodarowania badanego terenu. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jej części tekstowej i graficznej, winno wynikać w sposób jednoznaczny i czytelny, jaki dokładnie obszar został poddany analizie, jaki na tym obszarze jest zastany stan architektoniczno-urbanistyczny, w oparciu o który ustalone zostały podstawowe parametry dla planowanej inwestycji (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1252/11 – Lex nr 1291874, 15 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 332/11 – Lex nr 1404642 i 25 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 1607/09 – Lex nr 992490). Podkreśla się przy tym, że co do zasady parametry zabudowy, w oparciu o rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) ustalane są na podstawie średnich wskaźników danej wielkości w obszarze analizowanym, z możliwością odstępstw, o ile wynika to z analizy. Odstępstwa jednak, jako wyjątki od zasady winny być umotywowane, jeżeli bowiem normy prawne dopuszczają określone odstępstwa od sztywnych reguł, to każdorazowo wymagają uzasadnienia, które znajdzie odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania wyjaśniającego materiale dowodowym (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 993/14 - Lex nr 1649950). Sporządzona dla potrzeb sprawy niniejszej analiza urbanistyczna terenu dotknięta jest niewątpliwie licznymi wadami, brakami i nieścisłościami, nie dostrzeżonymi w toku postępowania wyjaśniającego przez organy obu instancji, a które dyskwalifikowały jej wartość dowodową i wiarygodność. Rzeczona analiza bez uprzedniej konwalidacji popełnionych w toku postępowania błędów bezspornie nie mogła - zdaniem sądu - stanowić podstaw do ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Mianowicie, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się część tekstowa analizy, a tuż za nią dwie mapy (k. 43 i k. 38), z których pierwsza ewidentnie nie odpowiada wymogom § 3 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Obie mapy nie dość, że nie są wprost możliwe do zidentyfikowania jako część graficzna analizy, nie zostały również podpisane i opatrzone pieczęcią przez osobę do tego upoważnioną. Druga z tych map, stanowiąca jak można przypuszczać część graficzną analizy tym razem opieczętowana i podpisana przez architekta oraz uzupełniona przezeń o legendę, oznaczona jako "funkcja w obszarze analizy, A nr 24a/B" została załączona do akt administracyjnych jako karta nr 165 tuż za odwołaniem skarżącej. Na każdej z tych map (k. 43 i k. 38) autor analizy zupełnie inaczej określił granice terenu analizowanego. Dla przykładu, budynek przedszkola znajduje się w granicach terenu analizowanego na mapie pierwszej (k. 43), ale już na mapie drugiej (k. 38 i k. 165) jest poza jego granicami. Z kolei, budynek szkoły fragmentarycznie uwidoczniony jest na mapie drugiej (k. 38 i k. 165). Oba budynki szkoły i przedszkola są natomiast wymienione w części tekstowej analizy jako funkcja uzupełniająca, występującą w granicach obszaru analizowanego zabudowę mieszkalną jednorodzinną i wielorodzinną. Dodać w tym miejscu trzeba, że ogólnie panujący w aktach administracyjnych bałagan i nieład utrudniają prawidłową analizę akt sprawy. W części tekstowej rozważanego dokumentu jej autor dla potrzeb analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządził tabelę nieruchomości znajdujących się przy ulicach D, B nr i A, które scharakteryzował poprzez: określenie numeru policyjnego posesji, obrębu, numeru geodezyjnego, istniejącej funkcji zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki, szerokości elewacji, wysokości krawędzi elewacji, kierunku kalenicy. Dane w tym zakresie stanowiły niewątpliwie punkt wyjścia do dalszej oceny warunków zabudowy i określenia jej parametrów. Analizując linię zabudowy jej autor stwierdził, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajdują się trzy budynki wielorodzinne oraz jeden budynek mieszkalny jednorodzinny – budynek B nr 45, budynek A nr 22 i budynek A nr 26/28, przy czym dwóch ostatnich budynków nie sposób zidentyfikować w tabeli, ani za pomocą numeru policyjnego ani po numerze ewidencyjnym nieruchomości. Określenia wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie 0,27-0,35 dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nastąpiło ewidentnie z pominięciem dolnej granicy tego wskaźnika zobrazowanego w tabeli na poziomie 0,01, a występującego na działce przy ul. A nr 18, nr ewid. 69/2. W przypadku zabudowy wielorodzinnej podano zaś, że wynosi on 0,25-0,57, nie dostrzegając, że według tabeli wskaźnik ten kształtuje się od 0,12 (działka nr ewid. 258 przy ul. D nr 51). Ostatecznie autor analizy określił ten wskaźnik według § 5 ust. 2 rozporządzenia na poziomie 0,35-0,4. W aktach sprawy brak jest niewątpliwie matematycznych wyliczeń średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego w rozumieniu § 5 ust. 1 rozporządzenia, co jest niezbędne dla oceny poprawności ustalenia tej wartości na zasadzie wyjątku z § 5 ust. 2 rozporządzenia. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia daje organom kompetencje do tego, aby ów parametr ukształtować w sposób różny od wartości średniej w obszarze analizowanym, przy czym na organach spoczywa obowiązek nie tylko wskazania średniego wskaźnika powierzchni zabudowy na obszarze analizowanym, ale także, w przypadku rekomendowania dla planowanej inwestycji wskaźnika odbiegającego od wspomnianych wyżej wartości średnich, precyzyjnego wskazania, czym takie odstępstwo jest podyktowane. To, że przepisy nie określają przesłanek dopuszczenia wyjątków, a jedynie wymagają, aby "wynikało to z analizy", nie może oznaczać dowolności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 918/13 - Lex nr 1502563). Podobnie rzecz się przedstawia, jeśli chodzi o ustalony na zasadzie wyjątku, bo w oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia parametr szerokości elewacji frontowej - od ul. B nr od 10,0m do 15m, a od ul. A od 10 do 22 m. W tabeli brak matematycznych wyliczeń średniej szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, nie wiadomo też, jak kształtowałby się ten parametr z uwzględnieniem tolerancji do 20 %. Niemożliwa jest tym samym konfrontacja ustaleń w tym zakresie z zastosowanym § 6 ust. 2 rozporządzenia. Jeśli chodzi o kwestię wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, to autor analizy w tabeli posłużył się zarówno ilością kondygnacji (w przypadku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej), jak i określeniem tej wysokości w metrach (w przypadku zabudowy znajdującej się przy ul. Ai), co nie jest błędem istotnej natury, aczkolwiek ów brak konsekwencji utrudnia weryfikację prawidłowości ustaleń w tym zakresie. Zupełnie gołosłowne, bo nie znajdujące żadnego oparcia w materiale dowodowym, a przede wszystkim w treści tabeli są natomiast ustalenia odnoszące się do geometrii dachu, o której stanowi § 8 rozporządzenia. Nie wiadomo bowiem, na jakiej podstawie autor ocenianego dokumentu doszedł do wniosku, że układ połaci dachowych w obszarze analizowanym to w większości dachy płaskie, ale również jedno i wielospadowe o spadkach połaci do około 25o. W tabeli próżno również poszukiwać jakichkolwiek danych o wysokości głównej kalenicy budynków znajdujących się w granicach terenu analizowanego, co prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ustalenie tej cechy od 12m do 16,5m było zupełnie dowolne. Reasumując, analiza urbanistyczna dotknięta omówionymi wyżej istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy uchybieniami nie mogła stanowić - zdaniem sądu - podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organy administracyjne, co potwierdzają ewidentnie akta sprawy, nie pokusiły się o rzetelną ocenę poprawności jej sporządzenia w kontekście brzmienia przepisów § 4-8 rozporządzenia, naruszając dodatkowo art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Jako, że uchybienia te miały decydujący wpływ na wynik sprawy sąd zobligowany był usunąć z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu instancji. Kolegium natomiast utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. naruszyło ponadto przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi, będących w istocie powieleniem zarzutów odwołania, ocenił je jako chybione i nie mające żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podnoszony w skardze brak doręczenia skarżącej załączników do decyzji jest powszechnie stosowaną przez organy administracji publicznej praktyką. W orzecznictwie podkreśla się, że choć samo doręczenie decyzji o warunkach zabudowy bez dołączonych do niej prawidłowo sporządzonych załączników stanowi naruszenie przepisów postępowania, to uchybienie to może nie mieć negatywnego wpływu na wynik sprawy. Brak dołączenia do decyzji doręczonej skarżącemu załącznika graficznego nie jest wadą decyzji, skoro organ poinformował stronę, że część graficzna z uwagi na rozmiary tego dokumentu pozostaje do wglądu w aktach sprawy (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Po 399/10 - Lex nr 754400 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1368/09 – Lex nr 746492). Skarżąca, co nie budzi uzasadnionych wątpliwości, została zawiadomiona przed wydaniem decyzji w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i z możliwości tej nie skorzystała. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ fakt, że inwestor wcześniej skorzystał z możliwości cofnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a organ decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie nie wyklucza prawnej możliwości wystąpienia z ponownym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tym bardziej, że cofnięty wniosek dotyczył inwestycji o zupełnie odmiennych parametrach, aniżeli w analizowanej sprawie. Nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa zarzut skargi dotyczący konieczności powołania biegłego, który oceniłby, w jaki sposób lokalizacja garaży nadziemnych i podziemnych wpłynie na zwiększenie ruchu pieszych i kierowców. To samo dotyczy ekspertyzy niezależnego biegłego z zakresu ochrony środowiska. Brak jest również podstaw, ażeby stwierdzić, że decyzja o warunkach zabudowy narusza prawo własności skarżącej w rozumieniu art. 140 k.c., poprzez zacienienie jej ogrodu. Kwestie ewentualnego zacienienia nieruchomości skarżącej bądź innych uciążliwości będą rozważane na dalszym etapie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeśli zaś chodzi o wadliwe powołanie w decyzji o warunkach zabudowy opinii gestorów sieci z 2007 r., to sąd podzielił w tym zakresie argumentację Kolegium przedstawioną w motywach zaskarżonej decyzji. Na marginesie dodać trzeba, że sprzeciwy lokalnej społeczności wobec projektowanej inwestycji - w świetle obowiązujących przepisów prawa - nie mogą stanowić skutecznej przeszkody do ustalenia warunków zabudowy i z całą pewnością nie świadczą o naruszeniu zasady "dobrego sąsiedztwa" , o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kontynuując postępowanie organ I instancji powinien podjąć czynności zmierzające do usunięcia stwierdzonych wyżej uchybień i wydania decyzji odpowiadającej przepisom obowiązującego prawa. Przede wszystkim w toku postępowania powinna zostać sporządzona prawidłowa analiza urbanistyczna, składająca się ze spójnych części tekstowej i graficznej, którą organ winien poddać rzetelnej analizie i ocenie. Dodatkowo organ zobowiązany jest uporządkować akta administracyjne sprawy. Z tych wszystkich powodów sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. IB