II SA/Łd 83/15

Dnia 26 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółka A . z o.o. pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na nieruchomości położnej przy ulicy A nr 7b w Ł. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 26 marca 2014r. M. D. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie obiektu przy ulicy B nr 204a w Ł.. W uzasadnieniu wniosku M.D. podniosła, że w tej sprawie postępowanie odbyło się bez jej udziału pomimo faktu, iż jest właścicielką lokalu nr 88 przy ul. A nr 15 w Ł., znajdującego się na sąsiedniej działce w stosunku do działki przeznaczonej na inwestycję. Wyjaśniła, że o wydanej decyzji dowiedziała się w dniu 21 marca 2014r. od osoby wykonującej prace na terenie budowy. Postanowieniem z dnia [...] nr [...]na wniosek M. D. wznowiono postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wskazując, iż organ I instancji nie przeprowadził postępowania co do przyczyn wznowienia, ograniczając się do stwierdzenia, że M. D. nie wskazała przepisu prawa, z którego miałby wynikać jej interes prawny w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie zgromadził dokumentów dowodzących przede wszystkim posiadania przez wnoszącą wniosek przymiotu strony i nie poddał wnikliwej analizie dokumentów zgromadzonych w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Ponadto nie wystąpił do wnioskującej o przedstawienie dokumentów potwierdzających posiadanie prawa własności lokalu mieszkalnego w budynku położonym w Ł. przy ul. A nr15 i nie wyjaśnił, którego numeru ewidencyjnego działki własność ta dotyczy oraz na której kondygnacji budynku lokal jest usytuowany. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...]z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi Spółka A z o.o. pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego długotrwałego na potrzeby szkół wyższych wraz z usługami towarzyszącymi, przebudowę zjazdu z wewnętrznej drogi osiedlowej, wewnętrznego układu drogowego, zewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej, ogólnospławnej, deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym, telekomunikacyjnej, zasilania kablowego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A nr 7b, na działkach nr 46/12, 48/45, 55/18, 56/7, 57/22, 48/42, 57/16, 57/29 oraz na fragmentach działek nr 46/11, 48/32, 48/47, 56/6, 57/21 w obrębie [...]. Organ wskazał, że stronami postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]był właściciel działki nr 48/44 w obrębie [...] znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji –Spółka Jawna B oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa A z tytułu własności działek nr 48/42, 46/11, 48/47, 56/6 i 57/21 w obrębie [...], na których prowadzone będą roboty budowlane związane z wykonaniem infrastruktury technicznej towarzyszącej przedmiotowej inwestycji. Z aktu notarialnego dostarczonego przez M. D. wynika, że jest ona współwłaścicielką działek nr 54/13, 54/11, 46/13 i 55/16 w obrębie [...] pod budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym przy ul. A nr 15 w Ł. Zdaniem organu planowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu tych działek, a fakt ten potwierdza przeprowadzona analiza dokumentów zgromadzonych w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Dalej Prezydent Miasta Ł. podniósł, że projekt inwestycji nie przewiduje odcięcia mieszkańców posiadających lokale od strony ulicy B od drogi pożarowej, gdyż od tej strony w chwili obecnej nie ma żadnej drogi. Natomiast w projekcie zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji przewidziano wybudowanie drogi pożarowej zapewniającej dojazd pożarowy również dla mieszkańców budynku przy ulicy A nr 15 od strony zachodniej, czyli od strony ulicy B. Ponadto organ zwrócił uwagę, że obecne utrudnienia w dojeździe do budynku przy ulicy A nr 15 wynikają przede wszystkim z dużej liczby samochodów zaparkowanych na drogach pożarowych oraz placach przy blokach i ich przyczyną nie jest budowa akademika. W ocenie organu orzekającego analiza przesłaniania projektowanego budynku została wykonana zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), dalej powoływanego jako "rozporządzenie". Odległości budynku projektowanego od okien budynków istniejących powinny wynosić: od wschodu 19,40 m (w projekcie 24,20 m), od południa 16,80 m (w projekcie 19,30 m), od zachodu 17,70 m (w projekcie 29,60 m), od północy elewacja budynku istniejącego handlowo – usługowego przy ulicy A nr7 nie posiada okien. Zatem budynek projektowany nie powoduje przesłaniania budynków istniejących. Analiza nasłonecznienia, wykonana zgodnie z § 60 wyżej wskazanego rozporządzenia wskazuje, że odległości budynku projektowanego od okien budynków istniejących powinny wynosić: od wschodu 18,50 m (w projekcie 24,20 m), od południa 6 m (w projekcie 19,30 m), od zachodu 23 m (w projekcie 29,60 m), od północy 3 m (w projekcie 14 m). W rezultacie budynek projektowany nie spowoduje zacieniania poniżej 3 godzin dla istniejących budynków mieszkalnych w godzinach 700 – 1700 i budynków oświaty w godzinach 800 – 1600 w dniach równonocy. W dalszej kolejności organ wskazał, że odległość projektowanego budynku od granicy działek nr 46/13 i 55/16 w obrębie [...], których współwłaścicielką jest wnioskodawczyni, wynosi 18,17 m, a zatem działki stanowiące własność M. D. nie znajdują się w obszarze oddziaływania w świetle przepisów rozporządzenia, bowiem pojęciem tym objęte są jedynie obiekty usytuowane w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki. W konsekwencji M. D. nie może być uznana za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, co stanowi podstawę do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]M. D. zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy i rozważenia wszystkich istotnych jej okoliczności oraz art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), przywoływanej dalej jako "Pr. bud." w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuzasadnione pozbawienie statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Poza tym zarzuciła naruszenie § 13, § 57, § 60, § 206 ust. 1 i § 309 pkt 9 rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że budynek projektowany nie spowoduje zacieniania istniejącego bloku przy ulicy A nr15. Dodatkowo odwołująca się wskazała, że zaskarżona decyzja narusza § 207 ust. 1 pkt 4 wyżej wskazanego rozporządzenia w zw. z § 12 ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124 poz. 1030), dalej powoływanego jako "rozporządzenie przeciwpożarowe", poprzez ich niezastosowanie i uznanie, ze planowana inwestycja nie odcięła dostępu do drogi pożarowej mieszkańcom bloku przy ulicy A nr15. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania M. D., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze znajdującej się w aktach sprawy umowy ustanowienia i przeniesienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego wynika, iż M. D. jest współwłaścicielką lokalu mieszkalnego nr 88 usytuowanego na trzecim piętrze budynku położonego w Ł. przy ul. A nr 15, na działkach o nr ewid. 54/13, 54/11, 46/13 i 55/16 oraz nieruchomości gruntowej. Działka o nr ewid. 46/13 bezpośrednio graniczy z działką objętą pozwoleniem na budowę o nr ewid. 46/12. Powołując się na art. 27 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013r. poz. 1222 ze zm.) organ stwierdził, że zarząd nieruchomością wspólną (działki o nr ewid. 54/13, 54/11, 46/13 i 55/16) sprawuje Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł.. Uprawnienia związane ze współwłasnością nieruchomości wspólnej są wykonywane przez Spółdzielnię Mieszkaniową A, nie zaś przez poszczególnych współwłaścicieli. Warunkiem uznania podmiotu, uprawnionego do nieruchomości wspólnej z tytułu posiadania prawa odrębnej własności danego lokalu, za stronę postępowania jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na ten konkretny lokal oraz godzić w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Podmiot ten musi więc wykazać posiadanie indywidualnego interesu prawnego, a odwołująca się takiego interesu nie wykazała. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie ogranicza mieszkańcom budynku położonego w Ł. przy ul. A nr 15 możliwości korzystania z należących do nich lokali. Wbrew twierdzeniom M. D. projektowany obiekt nie pozbawia mieszkańców w/w budynku dostępu do światła słonecznego oraz nie emituje ponadnormatywnych uciążliwości. W ocenie organu odwoławczego zostały spełnione normy dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku znajdującym się przy ulicy A nr 15, o których mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia. Ustalono, że wysokość planowanego budynku ma wynosić około 19 m i będzie on posadowiony w odległości ok. 40 m od ściany budynku, w którym skarżąca jest współwłaścicielem wyodrębnionego lokalu. Odległość budynku zlokalizowanego przy ul. A nr 15 od budynku potencjalnie przesłaniającego jest większa od wysokości przesłaniania tego budynku. W konsekwencji lokal należący do M. D. nie będzie przesłaniany w rozumieniu wyżej wskazanego § 13 rozporządzenia. Odnośnie zarzutów odnoszących się do bezpieczeństwa pożarowego budynku położnego przy ulicy A nr 15, Wojewoda wskazał, że organ I instancji w wystarczającym stopniu wyjaśnił już te kwestie. Organ odwoławczy dodatkowo jedynie wskazał, że w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w tym szczegółowego wytyczenia dróg pożarowych i ich oznakowania, obowiązującymi aktami prawa są ustawa z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2009r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.) oraz rozporządzenie przeciwpożarowe, a do oceny przedmiotowej kwestii właściwy jest komendant powiatowy i wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej. W świetle uregulowań ustawy o ochronie przeciwpożarowej to na właścicielu budynku spoczywa obowiązek spełnienia wszystkich wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej i tenże podmiot winien podjąć wszelkie działania zmierzające do doprowadzenia drogi pożarowej. Natomiast w zakresie kompetencji organów Państwowej Straży Pożarnej leży jedynie nadzór nad sposobem wywiązywania się z obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]M. D. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że brak jest po jej stronie zindywidualizowanego interesu prawnego, który uzasadniałby legitymację procesową w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Nadto skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy sprawowanie przez spółdzielnię mieszkaniową zarządu powierzonego nie ma wpływu na istnienie interesu prawnego w tej sprawie. W ocenie M. D. zaskarżoną decyzją naruszono § 13, § 57, § 60, § 206 ust. 1 i § 309 pkt 9 rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że budynek projektowany nie spowoduje zacieniania istniejącego bloku przy ulicy A nr 15. Skarżąca powołała się również na naruszenie § 207 ust. 1 pkt 4 wyżej wskazanego rozporządzenia w zw. z § 12 ust. 9 rozporządzenia przeciwpożarowego poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja nie odcięła dostępu do drogi pożarowej mieszkańcom bloku przy ulicy A nr 15. Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, nieuwzględnienie go przy rozpatrywaniu istoty sprawy i pominięcie powoływanych przez nią okoliczności sprawy oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, a tym samym naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że blok znajdujący się przy ulicy A nr 15 w Ł., w którym posiada wyodrębnioną własność lokalu, leży w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Potwierdzeniem tegoż faktu jest uznanie przez organy administracji jako strony postępowania między innymi Spółdzielni Mieszkaniowej A. Strona podkreśliła, że członkom spółdzielni mieszkaniowej posiadającym własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu z udziałem we własności lub prawa wieczystego użytkowania gruntu i posiadającym odrębną własność lokalu z udziałem w własności lub prawa wieczystego użytkowania gruntu przysługuje w takim przypadku przymiot strony. Skarżąca wyjaśniła, że jest współwłaścicielką działek, na których posadowiony jest blok przy ulicy A nr 15, tj. działek o nr 46/13, 54/11, 54/13, 55/16, przy czym działka nr 46/13 bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji tj. z działką 46/12. Powołała się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012r., w sprawie II OPS 2/12, w której wskazano, że wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. Skarżąca wskazała, że realizacja inwestycji narusza jej prawo własności poprzez utrudnianie korzystania z lokalu z uwagi na jego zacienianie. Nadto w jej ocenie inwestycja powoduje zablokowanie drogi pożarowej od strony zachodniej bloku, z której usytuowane jest należące do niej mieszkanie, co uniemożliwia prowadzenie akcji ratowniczej przez jednostki straży pożarnej. Skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organu nie zostały spełnione normy dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń w bloku przy ulicy A nr 15 wynikające z przepisów rozporządzenia. W ocenie skarżącej nie wiadomo, na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dokumenty organ dokonał ustaleń, że budynek prywatnego akademika ma wysokość 19 m, przy czym jest on posadowiony w odległości 40 m od ściany budynku, w którym posiada lokal. Jednocześnie organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że z projektu budowlanego wynika, że budynek akademika jest usytuowany od wschodu w odległości 24,20 m od istniejącego budynku. M. D. stwierdziła, że ustalenia organów w powyższym zakresie są ze sobą sprzeczne i wymagają wyjaśnienia. Dodatkowo podniosła, że organy administracji publicznej nie uwzględniły, że pomieszczenia w bloku przy ulicy A nr 15 posiadają otwory okienne już na poziomie parteru. Zdaniem M. D. Wojewoda nie zbadał jej interesu prawnego w odniesieniu do przedstawionych okoliczności dotyczących zablokowania drogi pożarowej bloku od strony zachodniej wykazanych notatkami służbowymi funkcjonariuszy straży pożarnej. Skarżąca podniosła, że przedstawiła aktualne oznakowanie pionowe drogi pożarowej od ulicy A (umieszczone przy bloku B nr 204/210), które przewiduje drogę pożarową biegnącą przez nieruchomość, na której realizowana jest inwestycja. Zablokowanie nastąpiło wskutek ogrodzenia terenu budowy. M. D. podkreśliła, że do organów architektoniczno – budowlanych należy ocena negatywnego wpływu realizowanej inwestycji. Natomiast organy Państwowej Straży Pożarnej nie mają obowiązku badać, z jakich przyczyn i kto doprowadził do naruszenia wymogów przewidzianych przepisami przeciwpożarowymi i nie mają żadnych podstaw do kwestionowania wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 12 marca 2015r. Spółki A z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła o oddalenie skargi, podnosząc, że zarzuty skargi M. D. nie zasługują na uwzględnienie. Spółka podniosła, że w sprawie sygn. akt II SA/Łd 898/14 sąd oddalił skargę wniesioną przez M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zamieszkania zbiorowego długotrwałego na potrzeby szkół wyższych wraz z usługami towarzyszącymi i infrastrukturą techniczną, przewidzianą do realizacji w Ł. przy ulicy A nr 7b. Inwestor wskazał, że w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę należy ustalać krąg podmiotów posiadających przymiot strony podobnie jak w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, W konsekwencji należy orzec, że M. D. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Prezydent Miasta Ł. prawidłowo ustalił krąg podmiotów uprawnionych do uczestnictwa w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce z o.o. pozwolenia na budowę, przypisując przymiot uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej A . Spółka podkreśliła, że Spółdzielnia Mieszkaniowa A sprawuje na mocy art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd powierzony nieruchomością wspólną, co do której udział w związku z wyodrębnieniem prawa własności lokalu nr 88 przy ul. A nr 15, przysługuje M. D. Realizacja inwestycji objętej sporną decyzją nie oddziałuje w sposób wynikający z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 20 Pr. bud. na lokal będący przedmiotem przysługujących M. D. praw, a zatem skarżąca nie może być uznana za stronę w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądowej w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wydana w następstwie przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, stwarzającym prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 oraz 145b § 1 K.p.a. Organ, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania zobowiązany jest ustalić, czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na ustawowe przesłanki wznowienia oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 K.p.a. W przypadku uznania, że spełnione zostały wyżej wymienione warunki wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego. Wszczęcie postępowania w myśl art. 149 § 2 K.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wznowieniu postępowania organ dokonuje ustaleń co do rzeczywistego istnienia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia i w razie stwierdzenia ich wystąpienia przeprowadza postępowanie wyjaśniające, w celu merytorycznego rozpoznania sprawy rozstrzygniętej decyzją zakwestionowaną w trybie wznowienia. Stwierdzenie braku ustawowych przesłanek wznowienia wyklucza dokonanie merytorycznego rozpoznania sprawy i powoduje odmowę uchylenia ostatecznej decyzji. W rozpoznawaj sprawie skarżąca oparła żądanie wznowienia postępowania na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., podnosząc że bez własnej winy nie brała udziału postępowaniu zatwierdzającym projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego przy ulicy A nr 7b w Ł.. W tym miejscu wskazać należy, że w przypadku powołania się przez podmiot składający wniosek na okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organ właściwy do wznowienia ocenia tę kwestię w postępowaniu prowadzonym już po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Mając na uwadze, że wnioskodawczyni wykazała zachowanie jednomiesięcznego terminu z art. 148 K.p.a. Prezydent Miasta Ł. słusznie wznowił postępowanie i następnie przeprowadził ocenę, czy wnioskodawczyni przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Kontrolując zaskarżoną decyzję w aspekcie zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a należy dokonać oceny, czy M. D. winna być stroną postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że art. 28 ust. 2 Pr. bud. definiujący pojęcie strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest regulacją szczególną w stosunku do art. 28 K.p.a. stanowiącego, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (vide wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1859/12, z dnia 4 kwietnia 2014r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2685/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2014r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2657/13, w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 996/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnieć należy, że interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. to interes, który pozostaje w bezpośrednim, indywidualnym, konkretnym, realnym i aktualnym związku z przedmiotem danego postępowania. Jak sama nazwa wskazuje, interes ten winien opierać się na konkretnym przepisie prawa materialnego, z którego strona wywodzi prawo do uczestnictwa w danym postępowaniu administracyjnym. Konieczne jest zatem ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między sytuacją jednostki a powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego. Zaznaczyć należy, że stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest podmiot, który nie tylko legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu wyżej wskazanego art. 28 K.p.a., lecz także dysponuje nieruchomością położoną w obszarze określonym w art. 28 ust. 2 Pr. bud. W tym celu wskazać trzeba, że zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 3 ust. 20 Pr. bud. wskazuje natomiast, że obszar oddziaływania stanowi teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tegoż terenu. Przez przepisy odrębne należy przy tym rozumieć wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania terenu. Do tychże przepisów z pewnością należą przepisy techniczno – budowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, przepisy prawa wodnego czy też przepisy przeciwpożarowe. Za regulacje, o których mowa można też uznać przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych, o których mowa w kodeksie cywilnym i innych ustawach. Ustalając krąg osób posiadających interes prawny w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę należy mieć również na uwadze treść art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Określenie obszaru oddziaływania obiektu powiązane jest bowiem z indywidualnymi cechami konkretnego obiektu, jego konstrukcją, przeznaczeniem, usytuowaniem w odniesieniu do granic sąsiednich działek w odniesieniu do przepisów odrębnych wprowadzającymi związane z obiektem budowlanym ograniczenia zagospodarowania terenu. By móc uznać podmiot za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ograniczenie wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia danego podmiotu do zagospodarowania należącej do niego nieruchomości. Podmiot zobligowany jest wykazać, że dana inwestycja narusza konkretnie wskazane obowiązujące przepisy prawa, z których wywodzi własny interes prawny. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie uzasadniają przyznania przymiotu strony. Podkreślić przy tym należy, że stroną będzie podmiot, któremu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może w sposób realny ograniczyć prawo zagospodarowania własnej nieruchomości, nie zaś podmiot który wskazuje na potencjalne, teoretyczne oddziaływanie realizowanej inwestycji (vide wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2014r., w sprawie II OSK 1739/12; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 4 lutego 2015r., w sprawie VIII SA/Wa 507/14, z dnia 4 czerwca 2014r., w sprawie VIII SA/Wa 111/14; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 kwietnia 2014r., w sprawie II SA/Go 179/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, zarówno w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonego w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za strony, powinien być ustalony z uwzględnieniem przepisu art. 28 ust. 2 Pr. bud.. W obu bowiem przypadkach mamy bowiem do czynienia z tą samą sprawą w aspekcie materialnym. Z akt sprawy wynika, że M. D. posiada odrębną własność lokalu nr 88 oraz współwłasność działek gruntu nr 54/13, 54/11, 46/13 i 55/16 w obrębie [...] pod budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym przy ulicy A nr 15 w Ł. położonym w sąsiedztwie inwestycji realizowanej przy ulicy A nr 7b. Zauważyć należy, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku zamieszkania zbiorowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą interesy mieszkańców nieruchomości położonej przy ulicy A nr 15 reprezentowała Spółdzielnia Mieszkaniowa A . W stosunku do skarżącej Spółdzielnia sprawuje zarząd powierzony nieruchomością wspólną, co potwierdza treść aktu notarialnego znajdującego się w aktach sprawy potwierdzającego zawarcie umowy ustanowienia i przeniesienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr 88. Przepis § 5 aktu notarialnego stanowi, że zarząd nieruchomością wspólną sprawowany będzie przez Spółdzielnię Mieszkaniową A w Ł. zgodnie z treścią art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. W świetle powyższego stwierdzić można, że Spółdzielnia reprezentowała również interesy M. D. jako uprawionej do nieruchomości wspólnej w budynku położnym przy ulicy A nr 15. Okoliczność, że nieruchomość, w której znajduje się lokal mieszkalny stanowiący własność M. D., znajduje się w zarządzie Spółdzielni dopuszczonej do udziału w postępowaniu administracyjnym, nie powoduje, że skarżącej automatycznie również przysługuje status strony w tymże postępowaniu. W tej sytuacji warunkiem niezbędnym przyznania przymiotu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę było wykazanie przez M. D. indywidualnego – odrębnego od Spółdzielni – interesu prawnego znajdującego oparcie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego wprowadzających ograniczenia w korzystaniu z lokalu zajmowanego przez skarżącą związane z realizacją projektowanej inwestycji położnej przy ulicy A nr 7b w Ł.. Odrębna własność lokalu, na którą powołała się skarżąca, tworzy interes prawny wyjątkowo, gdy strona jest w stanie wykazać, że projektowana inwestycja ogranicza jej prawa związane z wykonywaniem prawa własności lokalu. Zatem skarżąca winna była wykazać naruszenie jej uzasadnionych interesów prawnych, wskazując jednocześnie zakres tychże naruszeń oraz przepisy, z których wywodzi owe naruszenia. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca podniosła, że realizacja inwestycji spowoduje utrudnienie w korzystaniu z należącego do niej lokalu z uwagi na naruszenie przepisów określających normy w zakresie dostępu do światła słonecznego i zacieniania wynikające z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W tym miejscu należy zauważyć, że do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji załączona została analiza przesłaniania i nasłonecznienia. Na podstawie rzeczonej analizy stwierdzić należy, że na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji nie dojdzie do ograniczenia dostępu światła słonecznego i zacienienia pomieszczeń lokalu nr 88 w budynku znajdującym się przy ulicy A nr 15. Projektowany budynek nie powoduje przesłaniania budynków znajdujących się w sąsiedztwie, a inwestycja jest zgodna z przepisami § 13, § 57, § 60 rozporządzenia. Przede wszystkim wskazać należy, że między ramionami kąta 60º wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku znajdującego się przy ulicy A nr 15 nie znajduje się żadna część budynku projektowanego, bowiem odległości między tymi budynkami są większe niż wysokość przesłaniania budynku projektowanego. Wysokość planowanego budynku w najwyższej północnej części ma wynieść około 19 m, bowiem w tejże części planowana jest budowa sześciu kondygnacji nadziemnych, gdzie wysokość kondygnacji parteru wynosi 4,025 m, zaś wysokość kondygnacji powtarzalnych 2,975 m. Z mapy stanowiącej załącznik do decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwoleniu na budowę wynika, że budynek, w którym skarżąca posiada odrębną własność lokalu, jest umiejscowiony w odległości około 25 m od ściany budynku planowanego, przy czym najbardziej zbliżone do granicy fragmenty budynku znajdują się w odległości 24,20 m. Zatem odległość między budynkiem przy ulicy A nr 15, w którym znajduje się lokal M. D. a budynkiem planowanym, jest większa niż wysokość przesłaniania budynku projektowanego. Poza tym zaznaczyć należy, że zgodnie z uregulowaniami rozporządzenia budynek projektowany nie spowoduje zacieniania istniejących budynków mieszkalnych poniżej 3 godzin w godzinach 700 – 1700 w dniach równonocy. Co więcej, sama skarżąca wskazała, że lokal do niej należący w budynku przy ulicy A nr 15 jest usytuowany na trzecim piętrze. Powyższe potwierdza niezasadność zarzutu zacieniania okien w tymże lokalu przez projektowany budynek, bowiem przesłanianie z natury rzeczy dotyczy przede wszystkim okien lokali usytuowanych na najniższych kondygnacjach budynku. Odnośnie zarzutu zablokowania drogi pożarowej od strony zachodniej budynku znajdującego się przy ulicy A nr 15, wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej od tejże strony, tj. od ulicy B nie ma obecnie drogi pożarowej przewidzianej dla mieszkańców tegoż budynku. Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 5 czerwca 2014r. przez oficera operacyjnego Państwowej Straży Pożarnej st. kpt. P.G. oraz notatki służbowej z dnia 6 czerwca 2014r. sporządzonej przez asp. sztab. T.L., wynika, że w dniu 5 czerwca 2014r. miało miejsce sprawdzenie możliwości dojazdu drogami pożarowymi i wykorzystania specjalistycznego sprzętu przeciwpożarowego w obrębie budynków przy ulicy B nr 204/210 i A nr 15. Obie notatki wskazują jednoznacznie, że dla budynku znajdującego się przy ulicy A nr 15 przewidziana jest droga pożarowa od ulicy C . Utrudnienia w dojeździe do budynku wynikają z parkowania samochodów osobowych na tej drodze. Od strony zachodniej budynku położonego przy A nr 15 nie ma możliwości dojazdu pojazdów pożarniczych. Znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika Wydziału Kontrolno – Rozpoznawczego Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych na terenie i wokół posesji przy ulicy B nr 204a w Ł., na której planowana jest budowa przedmiotowej inwestycji, potwierdza że ogrodzenie posesji przy ulicy B nr 204a nie ogranicza dróg dojazdowych do sąsiednich posesji. W wyniku podjętych czynności kontrolno – rozpoznawczych ustalono, że pomiędzy budynkiem przy ulicy A nr 15 a posesją B nr 204a znajduje się teren zielony z krzewami, drzewami oraz chodnikami komunikacyjnymi. Natomiast od ulicy B biegnie przez teren posesji B nr 204a w kierunku ulicy A nr 15 ciąg komunikacyjny w formie płyt chodnikowych o szerokości 3 m, którego koniec znajduje się przed budynkiem przy ulicy A nr 15. Przedmiotowy protokół potwierdza również, że do budynku przy ulicy A nr 15 dojazd jest zapewniony do strony ulicy C poprzez wjazd z portiernią i szlabanem. Podkreślić należy także, że z projektu zagospodarowania terenu projektowanej inwestycji, który został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spaw zabezpieczeń przeciwpożarowych wynika, że w związku z realizacją inwestycji, przewidziano wybudowanie drogi pożarowej, zapewniającej dojazd pojazdów straży pożarnej również dla mieszkańców budynku znajdującego się przy ulicy A nr 15, bowiem droga ta stworzy możliwość dojazdu od strony zachodniej budynku. Bezzasadny jest przy tym powołany w skardze zarzut niezastosowania § 12 ust. 9 rozporządzenia przeciwpożarowego, skoro ustalono, że od strony zachodniej budynku przy ulicy A nr 15 nie istnieje droga, którą można by zakwalifikować jako drogę pożarową, a kwestia drogi pożarowej znajdującej się od ulicy C pozostaje poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie. Dodatkowo nadmienić warto, że odległość projektowanego budynku zamieszkania zbiorowego od granicy działek nr 46/13 i 55/16 w obrębie [...], które stanowią współwłasność M. D. wynosi 18,17 m, a tym samym nie powoduje naruszenia norm dotyczących wymaganych odległości od granicy z sąsiednią działką, o których mowa w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W świetle wyżej przedstawionych okoliczności stwierdzić przyjdzie, że skarżąca nie wykazała, iż projektowany obiekt ogranicza lub utrudnia korzystanie z nieruchomości stanowiącej jej własność. Zatem skarżąca nie posiada indywidualnego interesu prawnego uprawniającego do przyznania statusu strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę obiektu przewidywanego do realizacji na nieruchomości przy ulicy A nr 7b w Ł.. W konsekwencji uznać należy, że prawidłowo organy orzekły o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do wskazanej przez M. D. przyczyny wznowienia. Mając powyższe na względzie, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi w oparciu o art. 151 P.p.s.a. IB