II SA/Łd 833/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę. a.tp. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) - dalej: k.p.a.; art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020r. poz. 1333) – dalej: p.b.; art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471); Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej B wraz z wewnętrzną linią zasilającą i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ew. 86/4 w obrębie M. , gm. P. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej spółka A wystąpiła do Starosty [...] wnioskiem z dnia 16 listopada 2020 r. Do wniosku strona załączyła projekt budowlany wraz z niezbędną dokumentacją. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił spółce A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej B wraz z wewnętrzną linią zasilającą i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ew. 86/4 w obrębie M. , gm. P. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia I. C. wniósł odwołanie, w którym żądając jego uchylenia i orzeczenia, co do istoty sprawy poprzez negatywne rozpatrzenie żądania spółki A, zarzucił naruszenie: - art. 28 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 p.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo braku spełnienia ustawowych przesłanek; - art. 12 w związku z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędną interpretację pojęcia miejsc dostępnych dla ludności; - art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały nr [...] z dnia 30 grudnia 2003 r. Rady Miejskiej w P. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. poprzez udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz mogącej uniemożliwić w przyszłości zagospodarowywanie nieruchomości odwołującego się, zgodnie z obowiązującym planem; - art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędne ustalenie, że planowana inwestycja jest potencjalnie nieznacząca dla środowiska przez co nie jest wymagane uzyskanie decyzji o oddziaływaniu inwestycji na środowisko; -art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności; -art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 75 , art. 9 i art. 11, art. 8 i art. 107 oraz art. 84 k.p.a. polegające odpowiednio na: wybiórczym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, w sposób sprzeczny z zasada pogłębiania zaufania do organu I instancji oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, jak również nienależyte uzasadnienie decyzji; niepoinformowaniu oraz niewyjaśnieniu skarżącemu, dlaczego organ nie powołał biegłego, który powinien ocenić wpływ planowanej inwestycji na zdrowie i życie osób zamieszkujących w jej bezpośredniej bliskości; prowadzeniu postępowania i załatwieniu sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organu I instancji oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, jak również nienależytym uzasadnieniu decyzji. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, w tym na art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 4 p.b., organ odwoławczy podkreślił związany charakter decyzji podejmowanej w przedmiocie pozwolenia na budowę i wynikający z powyższego obowiązek organu architektoniczno-budowlanego do pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora w powyższym zakresie, w przypadku spełnienia określonych prawem warunków. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym w skład objętej wnioskiem spółki A stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wchodzą: wieża kratowa [...] o wysokość trzonu 60 m, fundament kołowy o średnicy 9 m i zagłębiony 2 m p.p.t., ogrodzenie wieży o wysokości 2,12 m w obrębie którego umieszczone zostaną urządzenia sterujące. Na wieży zainstalowanych zostanie 12 anten sektorowych na wysokości 59,00 m n.p.t. i 2 anteny radioliniowe na poziomie 55,20 m n.p.t. Łączna wysokość wieży z uwzględnieniem betonowego cokołu wystającego ponad poziom terenu oraz odgromnikami wynosi 61,95 m n.p.t. Planowana inwestycja celu publicznego, stanowiąca infrastrukturę telefoniczną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, jest zgodna z ustaleniami obejmującego teren inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia 30 grudnia 2003 r., nr [...], a możliwość jej realizacji na danym terenie wynika nadto z art. 46 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 75 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz.U. 2019r. poz. 2410). Dalej organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego w ramach projektowanego przedsięwzięcia planowany jest montaż ośmiu anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 800 MHz (EIRP na pasmo – 465,02 W), czterech anten sektorowych pracujących w paśmie 900 MHz (EIRP na pasmo – 1012,95 W) oraz dwóch anten radioliniowych o średnicy 1,2 m. Planowane do montażu anteny sektorowe zostaną skierowane na azymuty 100, 1000, 1900, 2800. Tilt elektryczny anten mieści się w przedziale 00-100, a środek elektryczny anten wynosi 59 m n.p.t. Z przedłożonego projektu wynika także, iż brak jest możliwości mechanicznego pochylania anten. Maksymalna odległość głównych wiązek promieniowania wynosi od 20 m i do 70 m ( w zależności od pochylenia anten) od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych, natomiast minimalne wysokości przechodzenia głównych wiązek promieniowania mieszczą się w przedziałach od 46, 2 do 55,6 m n.p.t. Jak wynika z załączonej dokumentacji, przy wskazanych odległościach w żadnym z możliwych kątów pochylenia elektrycznego każdej anteny sektorowej nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.). Teren planowanej inwestycji jest położony poza obszarem Natura 2000, a sama inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na obszary Natura 2000. Wobec powyższego zdaniem organu przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2019 r. poz. 1939), a co za tym idzie nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Powyższe potwierdza przedłożona przez inwestora do akt sprawy ostateczna decyzja Burmistrza P. z dnia [...] grudnia 2020 r. o umorzeniu wszczętego na wniosek spółki A postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem organu odwoławczego bez wpływu na powyższe stwierdzenie pozostaje także okoliczność zlokalizowania w niewielkiej odległości od planowanej inwestycji (82, 5 m oraz 400m) dwóch masztów z zainstalowanymi antenami radioliniowymi służącymi do przesyłania Internetu, niezaliczanymi do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Natomiast najbliższa stacja bazowa znajduje się w odległości 3,5 km od planowanego przedsięwzięcia, a co za tym idzie brak jest jakiejkolwiek możliwości nakładania i kumulowania oddziaływań z obu stacji. Organ stwierdził, iż planowana inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448). Wskazał ponadto, iż projektowane przedsięwzięcie uzyskało wszelkie wymagane prawem opinie, a przedłożony projekt wraz z załączoną dokumentacją jest kompletny oraz został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Tym samym wobec spełnienia przez inwestora określonych prawem warunków organ uznał, iż zasadnym było zatwierdzenie przedłożonego przez spółkę A projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji skarżącego, zawartych w treści wniesionego odwołania organ odwoławczy uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. C. ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a nadto zarzucił naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie pozwolenia na budowę mimo, iż inwestycja godzi w interesy osób trzecich, to jest właścicieli działek sąsiednich w związku z błędną interpretacją pojęcia miejsc dostępnych dla ludności; - art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez uznanie, że umożliwia on lokalizację planowanej inwestycji, mimo że cześć działki o nr ew. 86/4 przeznaczona jest na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – D.MN.19- o podstawowym znaczeniu procesu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co umożliwia jedynie lokalizacje infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a planowana inwestycja nie ma takiego charakteru z tego względu, że projekt budowlany przewiduje budowę stacji telefonii komórkowej wraz z wierzą kratową o wysokości 60 m; - przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez bezpodstawne uznani, że hałas emitowany przez urządzenie sterujące [...] nie przekracza wartości dopuszczalnych określonych rozporządzeniem. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż wbrew stanowisku organów administracji przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z postanowieniami obowiązującego na terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w ogóle nie przewiduje możliwości lokalizowania stacji telefonii komórkowej wraz z wierzą kratową. W ocenie skarżącego ustalenie, w treści planu, że na terenach upraw polowych, oznaczonych jednostką planistyczną D.RP i D.RP.1 możliwa jest budowa sieci i urządzeń technicznej wzdłuż dróg oraz po granicy działek, pozostaje w sprzeczności z art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku organów lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest także możliwa na podstawie powoływanego art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż cześć działki, na której planowana jest realizacja inwestycji objęta jest symbolem planistycznym D.MN.19- o podstawowym znaczeniu procesu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co umożliwia jedynie lokalizacje infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Planowana inwestycja powyższego wymogu nie spełnia, co więcej jej realizacji spowoduje spadek wartości działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dalej skarżący podnosił, iż procedujące w sprawie organy administracji publicznej przyjęły błędną interpretację pojęcia miejsc dostępnych dla ludzi , ograniczając to pojęcie do terenów, na których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, pomijając jednocześnie miejsca, w których tego rodzaju budynki mogą być potencjalnie wznoszone, zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Konsekwencją powyższego było błędne stwierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie inwestor nie jest zobowiązany do uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Skarżący podnosił także, iż organy administracji ograniczając się jedynie do twierdzeń inwestora zawartych w kwalifikacji przedsięwzięcia, która co należy podkreślić nie ma charakteru opinii biegłego, nie poczyniły jakichkolwiek własnych ustaleń odnośnie oddziaływania planowanej inwestycji zarówno na środowisko, jaki zdrowie mieszkańców. Zarówno wraz z wniesioną skargą, jak i w toku postępowania sądowoadminstracyjnego prowadzonego przed Sądem I instancji skarżący przedkładał obszerną dokumentację, stanowiącą wydruki z Internetu (opracowania, artykuły, dyskusje prowadzone na forach internetowych) odnośnie szkodliwości planowanej do realizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2022 r. skarżący oświadczył, iż jest świadom, że urzędnicy działają w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, jednakże w jego ocenie nie mają oni rozeznania w czym biorą udział wydając zezwolenie na wybudowanie takiego obiektu. Skarżący odwołując się do posiadanego wykształcenia oraz faktu wieloletniego prowadzenia działalności gospodarczej o podobnym charakterze, zakwestionował stanowisko, co do braku konieczności sumowania mocy emitowanej przez wszystkie dwanaście anten przewidzianych do zamontowania na maszcie. Wskazał nadto, iż podstawa masztu została posadowiona w odległości 2,5 m od granicy jego nieruchomości, co pozostaje w sprzeczności z zatwierdzonym projektem budowlanym, w którym odległość ta została określona na 3 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skarga I. C. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 21 stycznia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że nie wszystkie ze stron postępowania, pomimo wezwania potwierdziły fakt posiadania możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem spraw do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 24 lutego 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 21 stycznia 2022 r.). Skarżący wnosząc w dniach 2 lutego 2022 r. oraz 23 marca 2022 r. pisma procesowe wraz z załącznikami, skorzystał z powyższego uprawnienia. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi I. C. uczynił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej B wraz z wewnętrzną linią zasilającą i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ew. 86/4 w obrębie M., gm. P. Natomiast podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020r. poz. 1333) – dalej: p.p.; to jest w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzania projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471) w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, 2) dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia - przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej). Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jak wynika z art. 32 ust. 1 p.b. pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 p.b.). Natomiast zgodnie z art. 35 ust.1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa, jak również przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zatwierdzenie przedłożonego przez spółkę A projektu budowlanego oraz udzielenia zezwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia. Orzekające w sprawie organy obu instancji dokonały bowiem prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez spółkę A inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej B wraz z wewnętrzną linią zasilającą i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ew. 86/4 w obrębie M., gm. P., jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w P.ie z dnia 30 grudnia 2003 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz.Urz. Województwa [...] z 2004 r. Nr 34 poz. 435). Jak wynika z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy, teren planowanej inwestycji, to jest działka o nr ew. 86/4, w części na jakiej inwestor planuje wybudowanie przedmiotowej stacji bazowej, jest zlokalizowana na obszarze oznaczonym na planie symbolem D.RP – tereny upraw polowych (pismo Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w P. z dnia 29 września 2020 r.). Natomiast zgodnie z § 50 pkt 5 planu, dla terenów upraw polowych oznaczonych na rysunku planu symbolami: D.RP i D.RP.1 dopuszcza się możliwość budowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej wzdłuż dróg oraz po granicy działek. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, jednolicie przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1899) - dalej: u.g.n., a co za tym idzie stanowi inwestycję celu publicznego. Z kolei art. 4 pkt 18 u.g.n. stanowi, że przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (por. wyroki NSA z 10 maja 2013 r., II OSK 59/12; z 23 stycznia 2014 r., II OSK 1829/12; z 13 sierpnia 2014 r., II OSK 447/13; z 26 marca 2015 r., II OSK 2057/13; z 3 września 2015 r., II OSK 44/14; z 6 maja 2016 r., II OSK 2106/14; z 18 maja 2016 r., I OSK 1752/15; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym uznać należy, iż planowana do realizacji stacja bazowa telefonii komórkowej B stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, której możliwość lokalizacji na danym terenie wynika z powołanego wyżej § 50 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. Ponadto jak słusznie zauważyły procedujące w sprawie organy administracji, istotną dla kwestii zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje także treść art. 46 ust. 1 z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz.U. 2019r. poz. 2410) który stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 75 ust. 1 ustawy przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, ze przywołany wyżej art. 46 ust. 2 ustawy wprowadza wymóg przyjęcia proinwestycyjnej wykładni postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie wejścia w życie analizowanych przepisów, w przypadku gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym. Ratio legis art. 46 ust. 2 ustawy jest zatem prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie (por. wyrok NSA z 23 września 2020 r., II OSK 1925/20; wyrok WSA we Wrocławiu z 9 lutego 2021 r., II SA/Wr 378/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie z złączonych do skargi akt administracyjnych bezspornie wynika, iż realizacja przedsięwzięcia planowana jest na części działki o nr ew. 86/4 oznaczonej na planie symbolem D.RP – tereny upraw polowych (stanowiącej użytki rolne R IVa), a postanowienia obowiązującego na terenie gminy P. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują miejsc przeznaczonych wyłącznie pod lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż planowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z postanowieniami obowiązującego na terenie gminy P. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a podnoszona w skardze argumentacja, co do częściowego położenia działki o nr ew. 86/4 na terenach oznaczonych na planie symbolem D.MN.19 - o podstawowym przeznaczeniu procesu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz co do braku możliwości uznania planowanej do realizacji wieży kratowej o wysokości 60 m za infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego zarzuty skargi, co do naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 503), postanowień uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia 30 grudnia 2003 r., nr [...] oraz art. 46 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych uznać należało za nieuzasadnione. Za zasadne w ocenie Sądu uznać należy stanowisko organów, co do braku konieczności uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2373)- dalej: u.i.o.ś. W tym zakresie wskazać należy, iż pomimo przedłożonej wraz z projektem ostatecznej decyzji Burmistrza P. z dnia [...] grudnia 2020 r. o umorzeniu wszczętego na wniosek spółki A postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, procedujące w sprawie organy architektoniczno-budowlane obowiązane były do dokonania oceny, czy planowana inwestycja może zostać zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) – dalej rozporządzenie z 2019 r. Dokonane w powyższym zakresie ustalenia wykazały, że w ramach projektowanego przedsięwzięcia planowany jest montaż ośmiu anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 800 MHz o równoważnej mocy promieniowania (EIRP) 465,02 W każda, oraz czterech anten sektorowych pracujących w paśmie 900 MHz o równoważnej mocy promieniowania (EIRP) 1012,95 W każda. Ponadto inwestor planuje montaż dwóch anten radioliniowych o średnicy 1,2 m. niezaliczanych do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Maksymalny zakres pochylenia tiltów elektrycznych każdej z 12 przewidzianych do montażu anten sektorowych wynosi 100. Brak jest natomiast możliwości mechanicznego pochylania anten. Planowane do montażu anteny sektorowe zostaną skierowane na azymuty 100, 1000, 1900, 2800. Maksymalna odległość głównych wiązek promieniowania wynosi do 20 m i do 70 m (odpowiednio dla kąta pochylenia 00 i kąta pochylenia 100) od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych, natomiast minimalne wysokości przechodzenia głównych wiązek promieniowania mieszczą się w przedziałach od 46, 2 do 55,6 m n.p.t. Zgodnie z dokonanymi przez organ ustaleniami w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację, zweryfikowaną na podstawie ogólnodostępnych zdjęć lotniczych terenu (www.google.maps), przy wskazanych wyżej odległościach w żadnym z możliwych kątów pochylenia elektrycznego każdej anteny sektorowej nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.), zgodnie z którym przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Podkreślić w tym miejscu należy, że takie brzmienie przepisu nie nasuwa już wątpliwości co do tego, że przy ocenie tej nie bierze się pod uwagę potencjalnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, lecz tylko już istniejące. Ponadto mając na uwadze wskazane wyżej przedziały wysokości przechodzenia głównych wiązek promieniowania przewidzianych do montażu anten sektorowych wskazać należy, iż zgodnie z § 43 pkt 4 planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., na terenach oznaczonych symbolem D.MN 1, na których częściowo położną jest działka ew. nr 86/4 dopuszcza się zabudowę wysokość budynków o wysokości do trzech kondygnacji, z dopuszczeniem użytkowego poddasza. Za prawidłowe zdaniem Sąd uznać także należy stanowisko organów, iż ocenę co do wystąpienia w osi promieniowania miejsc dostępnych dla ludności, a co za tym idzie ocenę, co do możliwości zaliczenia danego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przeprowadza się indywidualnie dla każdej anteny osobno nawet, w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie obejmuje montaż więcej niż jednej anteny, zawieszonych na tej samej wysokości, skierowanych w tym samym kierunku oraz pochylonych pod tym samym kątem. W tym zakresie wskazać należy, iż w przypadku przedsięwzięć polegających na budowie stacji bazowych telefonii komórkowych w orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia konieczności sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, w oparciu o przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2019 r. nie jest rozstrzygana jednolicie. Część orzecznictwa opowiada się za stosowaniem powołanego przepisu w sprawach dotyczących stacji bazowych telefonii komórkowej (por. wyroki NSA z 26 lutego 2020 r., II OSK 1050/18; z 12 grudnia 2019 r., II OSK 271/18; z 28 lutego 2018 r., II OSK 243/18; z 15 marca 2017 r. II OSK 2697/15; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Drugie stanowisko opiera się przede wszystkim na twierdzeniu, że zaliczenie instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odbywa się w oparciu o kryterium mocy pojedynczej anteny, co prawodawca dobitnie wyartykułował (por. wyroki NSA z 19 grudnia 2014 r., II OSK 1322/13; z 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15; z 11 stycznia 2018 r., II OSK 766/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą skargę przychyla się do drugiego z wskazanych wyżej poglądów uznając, że ocena potencjalnego wpływu inwestycji na środowisko odbywa się zawsze w oparciu o kryteria normatywne. Takie właśnie kryteria określają m.in. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. Z treści przywołanych przepisów wynika jednoznacznie, że dla potrzeb zaliczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uwzględnia się EIRP pojedynczej anteny. Co więcej, w myśl powołanych przepisów, EIRP wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Prawodawca podważył więc tym samym celowość uwzględniania jakiejś mocy zbiorczej anten w przypadku ich większej liczby na terenie tego samego zakładu czy obiektu. Bez względu więc na to, czy na obiekcie umieszczona ma być jedna czy też więcej anten, z woli prawodawcy weryfikacja występowania miejsc dostępnych dla ludności względem środka elektrycznego odbywać się musi przy uwzględnieniu mocy każdej anteny z osobna, jak to właśnie uczyniono w kontrolowanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2021 r., III OSK 3455/21 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) odnosząc się do kwestii prawidłowej wykładni § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 71) wskazał, iż "zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymaga ustalenia, że obok projektowanego przedsięwzięcia mamy jeszcze do czynienia z dodatkowym przedsięwzięciem. Z treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że chodzi o uwzględnienie parametrów planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, realizowanego na terenie tego samego zakładu. Natomiast nie dotyczy to tego samego przedsięwzięcia. Zdaniem NSA z brzmienia powołanego wyżej przepisu wynika jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie - równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamieniowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 m3 drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku - jak wynika z części końcowej tego przepisu - parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia ustawodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, że ustawodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. NSA podkreślił nadto, że zarówno sądy administracyjne, jak i organy administracji publicznej nie są uprawnione do poprawiania ustawodawcy, nawet będąc przekonanym, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się". W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, mając na uwadze fakt, iż brzmienie § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 aktualnie obowiązującego rozporządzenia z 2019 r. jest tożsame z treścią nieobowiązującego już rozporządzenia z 2010 r., na gruncie którego zapadło przywołane wyżej orzeczenie, wyrażony w nim pogląd w pełni znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać również należy stanowisko procedujących w sprawie organów, iż bez wpływu na konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pozostaje okoliczność zlokalizowania w niewielkiej odległości od planowanej inwestycji (82, 5 m oraz 400m) dwóch masztów z zainstalowanymi antenami radioliniowymi, które jak już wcześniej wskazano nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Natomiast najbliższa stacja bazowa znajduje się w odległości 3,5 km od planowanego przedsięwzięcia, a co za tym idzie brak jest jakiejkolwiek możliwości nakładania i kumulowania oddziaływań z obu stacji. Ponadto, co w sprawie bezsporne teren planowanej inwestycji jest położony poza obszarem Natura 2000, a sama inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na obszary Natura 2000. Wobec powyższego uznać należy, iż organy architektoniczno-budowlane obu instancji zasadnie uznały, że w sprawie nie znajdzie zastosowania zarówno przepis § 2 ust. 1 pkt 7, jak i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wcześniej rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., a co za tym idzie przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niejako na marginesie wskazać nalży, iż nawet gdyby przyjąć pogląd o konieczności sumowania równoważnej mocy promieniowania (EIRP) wszystkich anten przewidzianych do montażu na przedmiotowej stacji bazowej, zawieszonych na tej samej wysokości, o tym samym kącie pochylenia oraz skierowanych w jednym kierunku, to i tak łączna wartość promieniowania nie przekraczałaby 2000 W. Tym samym w ocenie Sądu zarzuty skargi, co do naruszenia art. 12 w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 71 u.i.o.ś w zw. z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. uznać należało za niezasadne. Zdaniem Sądu, nie sprzeciwia się zatwierdzeniu przedmiotowego projektu budowlanego również wyznaczony w projekcie sumaryczny zasięg ponadnormatywnego odziaływania promieniowania elektromagnetycznego (POPE) przekraczającego wielkość 4 W/m2 (dla częstotliwości 800 MHz) i 4,5 W/m2 (dla częstotliwości 900 MHz) rozciągającego się w odległości do 6,02 m wokół stacji bazowej. Należy podkreślić, że przekroje pionowe obszaru POPE wskazują jednoznacznie, że przy maksymalnym tilcie POPE występuje na a minimalnym poziomie pomiędzy 57,3 a 57,9 m n.p.t. (w zależności od azymutu na jaki skierowane będą anteny), a więc w strefie, która - jak wyżej wyjaśniono - nie obejmuje miejsc dostępnych dla ludności. Powyższe wartości odpowiadają normom przewidziany w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448). Zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany nie narusza więc uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) stanowiącego, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Za trafną w ocenie Sądu uznać należy także dokonaną przez organ ocenę w zakresie formalnej poprawności przedłożonego projektu budowlanego, w szczególności jego zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 IV 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Słusznie stwierdzono bowiem, iż projektowane przedsięwzięcie uzyskało wszelkie wymagane prawem opinie, a przedłożony projekt wraz z załączoną dokumentacją jest kompletny oraz został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Ponadto jak wynika z akt sprawy, inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stwierdzić zatem należy, iż wbrew stanowisku skarżącego, w sprawie spełnione zostały przesłanki określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b. , co obligowało organy procedujące w sprawie do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym zarzuty skargi, co do naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 p.b. uznać należy za niezasadne. Odnośnie zarzucanego w skardze naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r. poz. 112) wskazać należy, iż nie znajduje ono zastosowania w sprawie, gdyż teren planowanej inwestycji nie jest przeznaczony na cele określone w § 1 rozporządzenia. Za nieuzasadnione w ocenie Sądu uznać także należało zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów procesowych, to jest art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 75, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew stanowisku strony skarżącej procedujące w sprawie organy administracji działały na podstawie i w granicach obowiązujących (art. 6 k.p.a.), a dokonane ustalenia faktyczne oraz zgromadzony materiał dowodowy uznać należy za wystarczające do rozpatrzenia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i nie wymagające przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (art. 84 k.p.a). Ponadto prowadzone w sprawie postępowanie odpowiadało wynikającej z art. 8 k.p.a. zasadzie zaufania obywateli do organów państwa, która nakłada na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, wyrażającego się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Sama tylko okoliczność, że organy administracji negatywnie dla skarżącego rozstrzygnęły sprawę nie wystarcza do uznania, że naruszono art. 8 k.p.a. Niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wskazać również należy, iż stosownie do wymogu z art. 10 § 1 k.p.a. skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, a wydane decyzje organów obu instancji oraz ich uzasadnienia odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do obszernej dokumentacji przedłożonej przez stronę jako załączniki do wniesionej skargi oraz do składanych w toku postępowania przed sądem pism procesowych, wskazać należy, iż pozostają one bez wpływu na wynik sprawy gdyż, podstawę oceny zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły obowiązujące przepisy prawne, na podstawie których zostało wydane oraz dokonane poprzez organy administracyjne ustalenia faktyczne oraz zgromadzony materiał dowodowy. Natomiast przedłożone przez skarżącego wydruki, stanowiące różnego rodzaju opracowania, stanowiska, artykuły prasowe, czy też stanowiska uczestników forów internetowych, co do treści których Sąd w żaden sposób się nie odnosi, po pierwsze nie były przedmiotem oceny procedujących organów administracji, a po drugie ustalony przez organy stan faktyczny sprawy oraz jego subsumcja do znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, nie budzi wątpliwości Sądu. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także argumentacja skarżącego, co do niezgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P.o z treścią art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 503) oraz niezgodnym z zatwierdzonym projektem budowlanym posadowieniem podstawy wieży, odnośnie zachowania odległości od granicy nieruchomości skarżącego. Kwestie powyższe pozostają bowiem poza zakresem postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. dc