II SA/Łd 848/12

Dnia 19 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2013 roku sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania E. M., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] znak [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o maksymalnej mocy 600 kW, przewidzianej do realizacji na działce nr 265 w miejscowości P., gm. S. Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku E. M., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o maksymalnej mocy 600 kW, przewidzianej do realizacji na działce nr 265 w miejscowości P. Powyższa decyzja po rozpatrzeniu odwołań stron postępowania, została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], znak: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na konieczność przeanalizowania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta została zaskarżona przez E. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1063/11 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Rozpatrując sprawę ponownie Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] znak: [...], odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez E. M. przedsięwzięcia. W odwołaniu od tej decyzji E. M. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie prawa materialnego: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. - przez jego błędną wykładnię, wskutek czego przyjęto, że zgodnie z § 13 pkt 5 tego aktu nie jest dozwolona budowa elektrowni wiatrowej, jak również naruszenie § 11 planu, poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego: art. 28 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. bezprawne i nieuzasadnione przyjęcie, że stronami postępowania są Z. M., A. K., E. W., G. W., S. G., E. K., M. B. i M. W., art. 40 ust. 4 i 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. niewezwanie oraz niepouczenie osoby uznanej za stronę stale zamieszkałej za granicą o obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń oraz skutkach zaniechania tego obowiązku. Zdaniem strony interes prawny w tym postępowaniu posiada wyłącznie inwestor i jego małżonek oraz S. K. i P. M., jako współwłaściciele nieruchomości sąsiednich dotkniętych oddziaływaniem inwestycji, immisji polegającej na rzeczywistym ograniczeniu w dysponowaniu nieruchomością, przez fakt, że rotor planowanej elektrowni wiatrowej miałby pracować częściowo nad powierzchnią działek będących ich własnością. Pozostałe osoby – zdaniem odwołującej - nie wykazały swojego interesu prawnego w postępowaniu, gdyż obszar oddziaływania przedsięwzięcia nie rozciąga się na siedliska ludzkie ani tereny przewidziane pod przyszłą zabudowę, zaś tereny rolne nie są objęte ochroną akustyczną. Sztuczne rozszerzanie kręgu stron postępowania tylko w celu umożliwienia czynnikowi społecznemu protestowania oraz przedłużania postępowania jest niedopuszczalne oraz niezgodne z procedurą administracyjną. Prócz tego organ I instancji z nieznanych stronie przyczyn doprowadził do przewlekłości postępowania poprzez niezastosowanie art. 40 § 4 i § 5 w stosunku do zamieszkałego za granicą S. G. Zdaniem odwołującej organ I instancji błędnie uznał, że w niniejszej sprawie brak jest zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., pomijając regulację § 11 planu, który dopuszcza możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia, odnosząc się do "obszaru objętego planem" czyli całej gminy. Zdaniem strony zacytowana w zaskarżonej decyzji jedynie część § 13 pkt 5 planu całkowicie zmienia sens tego przepisu, co dowodzi, że organ I instancji próbuje dopasować treść przepisów do zrealizowanego z góry powziętego zamiaru wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 2 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i jego ochronie (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 62 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 1 i 2 ustawy, wywodząc iż warunkiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest uprzednie stwierdzenie zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Warunek ten w niniejszej sprawie nie został jednak spełniony. Jak podkreśliło Kolegium, zgodnie z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach terenem planowanego przedsięwzięcia objęta jest działka nr 265 położona w miejscowości P., gm. S. Uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...] został przyjęty miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 384, poz. 3993), zwany dalej "planem", który wszedł w życie z dniem 28 stycznia 2006 r. Proponowana przez E. M. inwestycja polegająca na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW została przewidziana do realizacji na działce nr 265 w miejscowości P., która w ewidencji gruntów sklasyfikowana jest jako rolna i znajduje się na terenie oznaczonym na planie miejscowym symbolami RM i R, przy czym lokalizacja siłowni wiatrowej wskazana została na terenie oznaczonym symbolem R. Symbol ten, zgodnie z zapisem § 13 ust. 5 lit. a mpzp, oznacza grunty orne. Tereny te są objęte - z mocy tego samego przepisu - zakazem zabudowy, przez który należy rozumieć zakaz jakichkolwiek przedsięwzięć, których realizacja wymaga budowy. Pojęcie budowy zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623, ze zm.) i oznacza wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Siłownie wiatrowe są niewątpliwie obiektami budowlanym (art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), a zatem zakaz zabudowy na terenach oznaczonych w planie symbolem R również ich dotyczy. Zakaz ten ma charakter bezwzględny i nie zmieniają go postanowienia § 31 planu miejscowego zawierającego szczegółowe ustalenia dla terenów oznaczonych symbolem R. Ustalenia te odnosząc się jedynie do "stanu zastanego" na omawianym terenie i nie przełamują wyrażonego w ogólnym przepisie planu miejscowego zakazu nowej zabudowy. Zdaniem Kolegium, jako odstępstwa od zakazu zabudowy nie można przyjmować, postanowień § 11 mpzp, dotyczącego budowy systemów infrastruktury technicznej i obsługi technicznej. Przepis ten określa na obszarze objętym planem zasady realizowania infrastruktury technicznej, lecz zasady te mogą mieć zastosowanie tylko w przypadku terenów, na których jest możliwe wprowadzenie jakiejkolwiek zabudowy, a takim terenem nie są grunty orne, które w planie są objęte zakazem zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego niezrozumiały jest zarzut odwołującej o wybiórczym cytowaniu przez organ I instancji przepisów planu. Cytując brzmienie § 13 ust. 5 lit. a planu Kolegium stwierdziło, że pominięcie w zaskarżonej decyzji fragmentu "o różnym podstawowym przeznaczeniu" nie zmienia w żaden sposób przedstawionej przez organ I instancji interpretacji, zgodnie z którą tereny, dla których obowiązuje rysunek planu w skali 1:5000 są objęte zakazem zabudowy. Zwrot ten odnosi się do wymienionych w przedmiotowym przepisie terenów o "różnym podstawowym przeznaczeniu", tj. lasów, dolesień, łąk, pastwisk, gruntów ornych i terenów eksploatacji powierzchniowej surowców, które zgodnie z postanowieniami planu nie są przeznaczone pod zabudowę. Omawiany § 13 znajduje się w części ogólnej planu i ustanawia podział całego terenu nim objętego na dwa obszary. Dla pierwszego obszaru obowiązują ustalenia rysunku planu w skali 1:1000 i jest on przeznaczony pod zabudowę - § 13 ust. 4. Dla drugiego obszaru, obejmującego pozostałą część terenu objętego planem, obowiązują ustalenia rysunku planu w skali 1:5000 i jest on objęty zakazem zabudowy - § 13 ust. 5. Niezależnie od tego poprzez wprowadzenie do jednostki urbanistycznej, której podstawowe przeznaczenie zostało ustalone w planie miejscowym jako rola (uprawy polowe), elementów nowej infrastruktury technicznej, prócz ewidentnego naruszenia zakazu określonego w § 13 planu, doszłoby również do zmiany podstawowego przeznaczenia tej jednostki. Jakkolwiek bowiem siłownie wiatrowe uznaje się za element infrastruktury technicznej, to jednak przedsięwzięcie polegające na ich budowie ma na celu (i jest to jego cel podstawowy) wytwarzanie energii elektrycznej, a zatem należy zaliczyć je do kategorii przedsięwzięć przemysłowych. Jego realizacja sprawiałaby faktyczną zmianę przeznaczenia jednostki urbanistycznej z funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową, co także jest niedopuszczalne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że wbrew temu co twierdzi strona organ I instancji zastosował wobec S. G. regulację przewidzianą w art. 40 § 4 i 5 k.p.a. (wprowadzoną do k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r.). W dniu 8 sierpnia 2011 r. odpowiednie pismo zostało skierowane do ww. wraz z pouczeniem o możliwości ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju. Następnie Kolegium podkreśliło, że krąg stron niniejszego postępowania został ustalony w sposób prawidłowy i zgodnie z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, ponieważ to wnioskodawczyni zaznaczyła na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik do wniosku granice terenu, objęte oddziaływaniem przedsięwzięcia. Skoro istotą postępowania środowiskowego, jak wskazano na wstępie, jest określenie, analiza oraz ocena oddziaływania przedsięwzięcia na m.in. środowisko oraz życie i zdrowie ludzi, to tym samym interes prawny w takim postępowaniu będą posiadały osoby, których nieruchomości znajdują się w obszarze potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia. Skoro przy wszczęciu postępowania inwestor tak a nie inaczej określił obszar oddziaływania przedsięwzięcia, to prawidłowo w postępowaniu tym brali udział właściciele nieruchomości położonych na wskazanym obszarze. Na tym etapie postępowania trudno jest definitywnie stwierdzić, bez dokonania analizy środowiskowej (w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko), jaki jest rzeczywisty zakres oddziaływania przedsięwzięcia, a tym samym, czy na terenie sąsiednim nie są przekroczone standardy środowiskowe. Według Kolegium argumentacja odwołującej dotycząca możliwości przypisania statusu stron postępowania określonym osobom jest niekonsekwentna, gdyż immisja rotora wiatraka (która miałaby uzasadniać udział w postępowaniu jako stron właścicieli nieruchomości nią objętych), tak samo jak oddziaływanie akustyczne na tereny rolne, nie jest objęta normami prawnymi. Nie istnieją standardy środowiskowe, które opisywałyby tego rodzaju immisje oraz ich akceptowalny w środowisku zakres. Podobnie zresztą ma się rzecz z efektem migotania cieni, który nie jest opisany w normach polskich, a do oceny tego oddziaływania stosuje się pomocniczo rozwiązania przyjęte w innych krajach. W ocenie Kolegium, konkluzja organu I instancji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań ze względu na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym była zatem słuszna, co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. M. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia: 1) prawa materialnego - aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., poprzez nieuprawnione i bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie jest możliwa rozbudowa infrastruktury technicznej przez dołączenie do niej elektrowni wiatrowej; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 28 K.p.a., poprzez niewłaściwe ustalenie kręgu stron postępowania wynikające z niezrozumienia pojęcia "interes prawny", jakim posługuje się rzeczony przepis, oraz nieprzeanalizowania (względnie niezrozumienia) wszystkich okoliczności faktycznych oraz nieprzeanalizowania (względnie niezrozumienie) dokumentów sprawy (w szczególności Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko), b) art. 7, art. 8, art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych wynikające z niezrozumienia dokumentacji sprawy, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony, nierozpoznania sprawy na rozprawie, wobec szeregu wątpliwości w przedmiotowej sprawie i stopnia skomplikowania sprawy, jak również konieczności wykorzystania wiedzy specjalistycznej, wskutek czego nie zapewniono stronie w sposób należyty czynnego udziału w postępowaniu, nieuwzględnienia interesu społecznego przy rozpoznaniu sprawy (konsekwencje zmiany utrwalonej już wykładni postanowień mpzp, tj. narażenie organów samorządu na wielomilionowe odszkodowania), nieustosunkowanie się oraz niepodanie uzasadnienia prawnego w odniesieniu do wszystkich rozpoznanych zarzutów odwołania, c) art. 40 § 4 i 5 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie mające na celu wyłącznie przewlekanie postępowania. Dodatkowo skarżąca wniosła o załączenie do akt niniejszej sprawy akt postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi sygn. II SA/Łd 1063/11 oraz przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu a znajdujących się w tychże aktach, zaś w razie uznania okoliczności dowodzonych za pomocą wydruku ze strony internetowej www.geoportal.gov.pl powołanie biegłego z zakresu geodezji na okoliczność rzeczywistego położenia punktów A, B, C, D na mapie oraz właścicieli nieruchomości wskazanych tymi punktami (punkty A, B, C, D zgodnie z raportem określone są za pomocą współrzędnych). W motywach skargi strona powtórzyła argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zeprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. stawił się uczestnik postępowania W. M., który wniósł o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd oceniając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o maksymalnej mocy 600 kW, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 265, w miejscowości P. stwierdził, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia odpowiadają przepisom obowiązującego prawa i brak jest przesłanek do usunięcia ich z obrotu prawnego. Istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest odpowiedź na pytanie, czy organy administracji publicznej zasadnie odmówiły skarżącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej z uwagi na sprzeczność lokalizacji w/w przedsięwzięcia z ustaleniami § 13 ust. 5 lit. a, § 31 i § 11 uchwały Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (Dz. Urz. Woj. [...] nr 384, poz. 3993), przywoływanej dalej w tekście jako "plan" lub "mpzp". Zdaniem Kolegium zapisy planu wprowadzają dla terenów oznaczonych symbolem "R", na których miałaby zostać wybudowana przez skarżącą elektrownia wiatrowa (działka nr 265) zakaz jakiejkolwiek zabudowy. Powyższe stanowisko SKO przedstawiło w motywach zaskarżonej decyzji, dokonując spójnej i logicznej analizy postanowień mpzp. Przeciwne stanowisko prezentuje natomiast skarżąca, wywodząc, że na terenach oznaczonych symbolem "R" plan w § 13 ust. 5 w zw. z § 11 ust. 4 nie wprowadza ogólnego zakazu realizowania nowej zabudowy, a co za tym idzie, że dopuszczalna jest lokalizacja elektrowni wiatrowych. W świetle regulacji art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) podstawowym warunkiem wydania przez właściwy organ (w tym wypadku Wójta Gminy S.) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest uprzednie stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile plan ten został uchwalony. Jak wynika z załączonego do sprawy materiału dowodowego skarżąca planowała na terenie działki nr ewid. 265 położonej w miejscowości P., gmina S. budowę elektrowni wiatrowej o maksymalnej mocy 600 kW (według raportu - infrastruktury elektroenergetycznej - budowli elektroenergetycznej wraz z niezbędnymi urządzeniami i instalacjami), a zatem obiektu budowlanego, zdefiniowanego w art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) jako budowla i wymagającego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że obiekt ten stanowi zabudowę terenu, na którym powstanie. Na terenie Gminy S., jak trafnie oceniło Kolegium, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr 384, poz. 3993). W świetle wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr 265 znajduje się na terenie oznaczonym symbolami "RM" i "R", przy czym zgodnie z kopią mapy ewidencyjnej w skali 1:500 załączoną przez skarżącą do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrownia wiatrowa miała zostać zlokalizowana na terenie oznaczonym symbolem "R", a więc na gruntach ornych, dla których plan miejscowy wprowadza zakaz zabudowy. Wniosek taki wynika jednoznacznie z analizy zapisów § 13 ust. 5 lit. a i § 31 ust. 1 planu, które wbrew temu, co wywodzi skarżącą, nie wymagają szczególnych zabiegów interpretacyjnych dla prawidłowego odczytania ich brzmienia normatywnego. Przede wszystkim wskazać trzeba, że Rozdział II planu opatrzony tytułem "Ustalenia ogólne dla całego obszaru" składa się z przepisów od § 6 do § 13. Przepis § 13 w sześciu ustępach ustala zasadę podziału obszaru objętego planem. I tak w ust. 1 i 2 wprowadza zasadniczy podział na fragmenty obszaru oznaczone kolejnymi liczbami 1-18, dla których obowiązują ustalenia rysunku planu w skali 1:1000 i tzw. pozostałą część obszaru objętego planem, dla której obowiązują ustalenia rysunku planu w skali 1: 5000. Do obszarów oznaczonych liczbami 1-18, czyli o których mowa w § 13 ust. 1 odnoszą się regulacje z ust. 3, 4 i ust. 6. Dla obszarów tzw. pozostałych, o których stanowi § 13 ust. 2, w ust. 5 tego przepisu w ramach zasad ogólnych wyodrębniono tereny objęte zakazem zabudowy o różnym podstawowym przeznaczeniu, w tym także lit. a – dla gruntów ornych oznaczonych symbolem R, na których niewątpliwie znajduje się działka skarżącej. Jednocześnie § 13 ust. 6 stanowi, że oprócz tych ogólnych zasad plan w Rozdziale III i Rozdziale IV wprowadza przepisy szczegółowe dotyczące: przeznaczenia terenu, podziału na działki, sposobu zagospodarowania, warunków dla istniejącej zabudowy, warunków dla projektowanej zabudowy. Tym samym zasadny jest wniosek, że w świetle ogólnych zapisów planu grunty orne wykluczone zostały z możliwości jakiejkolwiek zabudowy. Na marginesie powyższych uwag wskazać również wypada, że plan miejscowy Gminy S. nie przewiduje możliwości budowy elektrowni wiatrowych. Świadczy o tym zapis § 11 ust. 4 lit. a i b mpzp, który normuje zasady budowy systemów infrastruktury technicznej i obsługi technicznej, stanowiąc iż w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną plan przewiduje sieć średniego napięcia z linii napowietrznych oraz stacji transformatorowych słupowych (lit. a), istniejący system zasilania w energię elektryczną (...), może być rozbudowany i modernizowany (...) – (lit. b). Wbrew zatem stanowisku skarżącej, plan nie przewiduje możliwości budowy nowych obiektów zaopatrzenia w energię elektryczną, a jedynie rozbudowę i modernizację już istniejącego systemu zasilania, jako elementu infrastruktury technicznej. Rozdział III określa zaś szczegółowe ustalenia dla terenów objętych rysunkiem planu 1:1000: § 14 – symbol RM, § 15 – symbol MN, § 16 – symbol MW, § 17 – symbol ML, § 18 – symbol U, § 19 – symbol U/Z, § 20 – symbol US, § 21 – symbol P-U, § 22 - symbol W, § 23 – symbol K, § 24 – symbol E, § 25 – symbol T, § 26 – symbol ZP, § 27 – symbol ZC. Z kolei, Rozdział IV normuje ustalenia szczegółowe dla terenów objętych rysunkiem planu w skali 1:5000: § 28 – symbol ZL, § 29 – symbol ZLd, § 30 – symbol RŁ, § 31 – symbol R, § 32 – symbol PG, § 33 – symbole dotyczące dróg. Przepis § 31 ust. 1 dla terenów oznaczonych symbolem "R", a więc także dla części nieruchomości skarżącej, na której planowała ona lokalizację elektrowni wiatrowej, jako podstawowe przeznaczenie określa uprawy polowe, zaś jako dopuszczalne przeznaczenie – istniejącą, a nie nowoprojektowaną, zabudowę zagrodową, jednorodzinną oraz towarzyszącą zabudowę gospodarczą. Rzeczony przepis § 31 w żadnym z ustępów nie wprowadza możliwości nowej zabudowy, ustalając wyłącznie zasady dla istniejącej zabudowy, co w powiązaniu w regulacją § 13 ust. 5 lit. a, pozwala wyciągnąć jednoznaczny wniosek, że na terenach oznaczonych w mpzp Gminy S. symbolem "R" występuje zakaz zabudowy, a co za tym idzie niedopuszczalna jest realizacja inwestycji planowanej przez E. M. Podsumowując poczynione wyżej rozważania Sąd w pełni podzielił argumentację Kolegium przedstawioną szczegółowo w motywach zaskarżonej decyzji i uznał, że Wójt Gminy S. prawidłowo w trybie art. 80 ust. 2 ustawy odmówił ustalenia dla E. M. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej, skoro zapisy § 13 ust. 5 lit. a i § 31 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyraźnie wykluczają możliwość lokalizacji na tym terenie "nowej" zabudowy, wskazując iż występuje zakaz zabudowy. Sytuacji tej nie zmienia również regulacja § 11 ust. 4 mpzp. Tym samym stwierdzić trzeba, że ustalenie dla skarżącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wobec sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiłoby z rażącym naruszeniem art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Sąd odnosząc się w następnej do kolejności do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 28 K.p.a. uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnić trzeba, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W niniejszej sprawie natomiast prawidłowość ustalenia przez organy obu instancji katalogu stron postępowania nie budzi w przekonaniu Sądu uzasadnionych wątpliwości. Jak trafnie argumentowało Kolegium jest ono konsekwencją określenia przez skarżącą na załączonej do wniosku mapie ewidencyjnej granic terenu objętego oddziaływaniem przedsięwzięcia. Interes prawny w toku postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - wbrew stanowisku skarżącej - nie jest uzależniony wyłącznie od tego, czy planowana inwestycja będzie oddziaływała na siedliska ludzkie czy tereny przewidziane pod przyszłą zabudowę, chronione akustycznie. Nie decyduje o nim wyłącznie bezpośrednie sąsiedztwo z terenem objętym zamierzeniem inwestycyjnym. O tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W ugruntowanym i jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy Sąd w pełni aprobuje przyjmuje się, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia, przy czym pojęcie oddziaływania musi być rozumiane jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. W pojęciu tym mieści się zatem rzeczywisty wpływ zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1932/11 - Lex nr 1138582, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 842/07 - Lex nr 486235, wyrok WSA w Opolu z dnia 25 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Op 578/07 - Lex nr 510776, wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1476/08). Jeśli zatem w granicach terenu objętego oddziaływaniem planowanej inwestycji, określonego zresztą przez samą E. M. poza nieruchomością inwestorki i nieruchomościami bezpośrednio z nią sąsiadującymi znajdują się działki będące własnością innych podmiotów, to już chociażby z przysługującego im prawa własności nieruchomości należy wywodzić ich interes prawy w postępowaniu środowiskowym. Stwierdzenie konkretnych uciążliwości oddziaływania inwestycji, mających wpływ na wykonywanie praw do nieruchomości sąsiednich, uzasadnia udzielenie ochrony tym właścicielom w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Chybiony jest wreszcie zarzut niezastosowania przez organy administracyjne art. 40 § 4 i 5 K.p.a. w stosunku do zamieszkałego poza granicami kraju S. G. i w rezultacie przewlekanie postępowania. W rozumieniu wspomnianego unormowania, dodanego przez art. 1 pkt 9 lit. b) ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18), obowiązującego od dnia 11 kwietnia 2011 r., strona zamieszkała za granicą lub mająca siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, jest obowiązana wskazać w kraju pełnomocnika do doręczeń (art. 40 § 4 K.p.a.). W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem (art. 40 § 5 k.p.a.). Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że Wójt Gminy S. zadośćuczynił wspomnianym wyżej obowiązkom kierując do mieszkającego we Francji S. G. wezwanie z dnia 8 sierpnia 2011 r. W treści rzeczonego pisma organ I instancji nie zakreślił wszakże terminu na ustanowienie pełnomocnika do doręczeń, jednakże nie sposób uznać by uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza, że skutkowało ono przewlekłością postępowania. Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium odpowiada przepisom obowiązującego prawa materialnego i procesowego, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły rzutować na ocenę jej legalności. Z tych wszystkich powodów, Sąd mając na względzie dyspozycję art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. LS