II SA/Łd 850/13

Dnia 23 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 roku sprawy ze skargi Gminy Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta R. w rejonie ulic: A - B - C, przedłużenie D do terenów PKP 1) uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2) stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz Gminy Miasta R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4) zwrócić Gminie Miastu R. z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 300 zł (trzysta złotych) zaksięgowaną w dniu 19 lipca 2013 r., pod pozycją [...]. LS W dniu 23 sierpnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga Gminy Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...], [...], w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta R. w rejonie ulic: A–B-C, przedłużenie D, do terenów PKP. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu i obciążenie Wojewody [...] kosztami postępowania w sprawie zarzucając rażące naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako: ustawa) w związku z § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587 – dalej jako: rozporządzenie) oraz art. 28 ustawy. Uzasadniając strona wskazała, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Wymóg ten został spełniony zarówno w odniesieniu do określenia w planie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej jak i systemów komunikacji. Ustalenia te zostały ujęte w § 11 uchwały, ustalony został podstawowy układ drogowy, który stanowi drogi publiczne, jak również drogi wewnętrzne i ciągi piesze stanowiące uzupełnienie podstawowego układu drogowego. Dalej, iż w kwestii dostępności działek budowlanych do dróg publicznych, należy mieć na uwadze definicję działki budowlanej z art. 2 pkt 12 ustawy, zgodnie z nią nie każda działka wydzielona geodezyjnie jest działką budowlaną. Działkę budowlaną stanowić może nieruchomość gruntowa, która to zgodnie z definicją z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami rozumiana jest jako grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności, posiadająca dodatkowo cechy geometryczne umożliwiające zlokalizowanie obiektów budowlanych zgodnie z ustaleniami planu miejscowego oraz posiadająca dostęp do drogi publicznej oraz wyposażony jest w infrastrukturę techniczną. W przypadku gdy wydzielona geodezyjnie działka nie spełnia tych warunków nie może zostać uznana za działkę budowlaną. Zgodnie zaś z zapisami art. 2 pkt 14 ustawy sformułowanie dostępności do drogi publicznej nie wskazuje na konieczność, aby każda działka w rozumieniu zapisów art. 2 pkt 12 ustawy, posiadała zapewniony w planie miejscowym bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Strona skarżąca wskazała na wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2009r., IV SA/Wa 1433/09, gdzie czytamy, iż "oczywistym jest, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie jak najszerzej. Dlatego warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma być to droga, ścieżka itp.". Z kolei w orzeczeniu z dnia 15 grudnia 2010r., II SA/Gd 604/10, WSA w Gdańsku wskazał, iż na organie planistycznym nie ciąży obowiązek zapewnienia wszystkim nieruchomościom bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Dodatkowo NSA, w wyroku z dnia 26 sierpnia 2011r., II OSK 1118/11, stwierdził, iż "w przypadku, gdy gmina z określonych względów nie może zapewnić nieruchomości objętej planem, na której dopuszczono zabudowę bezpośredniego lub ewentualnie nawet pośredniego dostępu do drogi publicznej, właściciel tej nieruchomości musi we własnym zakresie podjąć starania o zapewnienie sobie dojazdu do tej działki, korzystając z prawnie dopuszczalnych form, zarówno administracyjnoprawnych, jak i cywilnoprawnych.". Strona skarżąca zwróciła dodatkowo uwagę na zapis § 12 ust. 1 i ust. 2 planu, które wprost wskazują jedno z możliwych rozwiązań jakie może zostać zastosowane, by zapewnić dostęp działek do dróg publicznych, by działki te uzyskały status działki budowlanej w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy. Nadto projekt planu zawierający przyjęte w ostatecznej uchwale rozwiązania komunikacyjne był opiniowany przez Wojewodę [...], który w żaden sposób nie odniósł się do kwestii wskazywanych później w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Odnosząc się do zakwestionowanych przez Wojewodę, jako nieposiadających dostępności komunikacyjnej działek nr 45, 44/3, 44/2, 44/1 podkreślił, iż są w posiadaniu jednego podmiotu, który ma dostęp do drogi 2KD-L poprzez działkę nr 43/1, która dodatkowo pomniejszona o fragment terenu przeznaczonego pod drogę 2KD-L, samodzielnie nie może stanowić działki budowlanej, gdyż jest zbyt wąska i nie spełnia warunków działki budowlanej w rozumieniu przepisów. Z kolei działki nr 5/1, 5/2 stanowią własność jednego właściciela, podobnie jak działki nr 6 i 7 stanowią własność innego, jednego właściciela. Obaj właściciele wspólnie są właścicielami działek nr 3/7, 4/2, 37 i poprzez działki nr 4/2 i 37 mają zapewniony dostęp do drogi 2 KD-L. Dostęp do działki 46 jest zapewniony przez ciąg pieszy 1KD-P, co jest zgodne z powołanym już wyrokiem WSA w sprawie IV SA/Wa 1433/09 i wystarczające by uznać, iż działka posiada dostęp do drogi publicznej. Działka 43/2 posiada dostęp do drogi publicznej 2KD-L poprzez działkę 43/1 będącą współwłasnością tych samych osób. Dostęp do działki 44 i 3/9 będących własnością tej samej osoby zapewniony jest zgodnie ze stanem obecnym poprzez działkę 4/3. Strona dodała, iż zważywszy na specyfikę terenów objętych planem, gdzie zgodnie z ustaleniami studium dopuszczono możliwość lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, nieracjonalnym a wręcz błędnym było wprowadzenie dodatkowych układów komunikacyjnych w celu zapewnienia dostępu do każdej działki geodezyjnej, gdyż uniemożliwiłoby to zlokalizowanie zakładanych funkcji. Sporządzając plan uznano również, iż nie ma potrzeby wyznaczenia terenów do obowiązkowego wykonania scalenia i podziału nieruchomości, gdyż struktura własnościowa działek umożliwia zagospodarowanie zgodnie z ustaleniami, niezależnie od braku wyznaczonych obszarów do przeprowadzenia obowiązkowej procedury scalenia i podziału nieruchomości zgodnie z zasadami określonymi w planie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, iż uchwała Rady Miejskiej w R. przesłana została organowi nadzorczemu w dniu 28 maja 2013r. do oceny zgodności z prawem. W dniu 21 czerwca 2013r. Wojewoda wszczął postępowanie i z ustaleń dokonanych w jego ramach wynika, iż przedmiotowy plan uchwalony został z naruszeniem zasad uchwalania aktów planistycznych, określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.. W dniu 27 czerwca 2013r. Wojewoda w trybie nadzoru stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w R., rozstrzygnięcie to doręczono faksem w dniu 27 czerwca 2013r. zaś w formie papierowej Rada odebrała je w dniu 11 lipca 2013r.. Wojewoda wyjaśnił, iż podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego jest art. 28 ustawy, który stanowi, iż naruszenie zasad sporządzania planu powoduje nieważność uchwały rady gminy. Strona skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu nadzorczemu naruszenie art. 28, art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy, jednakże Wojewoda podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, gdyż zarzuty skargi nie znajdują potwierdzenia w przepisach prawa. Przedmiotowy plan narusza zasady z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy, a także § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia, gdyż dla obszarów oznaczonych w planie symbolami: 1UC- działki o numerach 5/1, 5/2, 6, 7, 44/1, 44/2, 44/3, 45, 3U-działki 46,43/2, 2U-działki 4/4 i 3/09 nie zawierają ustaleń dotyczących dostępu do drogi publicznej. W ocenie organu nadzoru nastąpiło istotne naruszenie zasad uchwalania planów polegające na braku ustaleń dotyczących układu komunikacji dla w/w obszarów, w zakresie określenia powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. Wojewoda zaznaczył, iż jest to o tyle istotne, że w planie dla tych terenów przewidziana jest zabudowa usługowa, jednakże brak dostępu do drogi publicznej dyskwalifikuje działki jako budowlane, w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy, stąd powstaje rozbieżność pomiędzy przeznaczeniem terenów w planie, a innymi ustaleniami tego planu. Na koniec Wojewoda podniósł, iż przywołane przez stronę skarżącą orzeczenia nie stoją w sprzeczności ze stanowiskiem nadzorczym. Na rozprawie w dniu 9 października 2013r. przedstawiciel strony skarżącej popierając skargę wskazał, iż właściciele działek na tym terenie będą mieli dostęp do drogi publicznej czy to drogami wewnętrznymi lub poprzez ustanowienie służebności. Wyjaśnia również, iż działka oznaczona jako ciąg pieszy jest własnością prywatną przeznaczoną do wykupienia przez gminę. Przewidywany ciąg ulicy 1KDP to działka nr 43/2. Działka 43/1 jest działką prywatną, która zostanie wykupiona pod przyszły ciąg pieszy i drogę publiczną 2KDL. Działki nr 43/2 i 43/1 należą do J. Z., E. M. oraz J. Ł. Działka nr 46 należy do M. K. i będzie miała dostęp do drogi 2KDL poprzez ciąg 1KDP. Założeniem docelowym przy takim przeznaczeniu terenu jest komunikowanie bezpośrednio z drogi 2KDL. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. W dniu 11 października 2013r. przedstawiciel strony skarżącej złożył pismo procesowe zawierające precyzyjny opis dostępu do drogi publicznej działek zakwestionowanych w rozstrzygnięciu nadzorczym oraz plik dokumentów wraz z załącznikami graficznymi. Pismo to wraz z załącznikami zostało doręczone pełnomocnikowi organu nadzorczego w trybie art. 66 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem składu orzekającego skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] musiała zostać uwzględniona albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. – przywoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei stosownie do art. 148 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt, przywołany przepis nie przewiduje bowiem w sytuacji stwierdzenia niezgodności rozstrzygnięcia nadzorczego z prawem innego rozstrzygnięcia. Podkreślić wypada, iż w literaturze przyjmuje się, że podstawą do uchylenia tego aktu winno być każde naruszenie prawa, bez względu na jego materialnoprawny lub procesowy charakter (por. T.Woś /w:/ T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s.466; A. Kabat /w:/ B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s.341). W szczególności podstawę taką stanowić powinno stwierdzenie, iż organ nadzorczy, poprzez błędną interpretację norm prawnych wadliwie zakwestionował legalność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego bądź też, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, sformułował swoje zarzuty w sposób nieprecyzyjny, nie uzasadniając ich w sposób umożliwiający przeprowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej. Przypomnieć wypada, iż zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta R. w rejonie ulic: A-B-C, przedłużenie D, do terenów PKP. Jak argumentował Wojewoda [...] w uzasadnieniu przedmiotowego aktu, naruszony został art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż dla obszarów oznaczonych w planie symbolami: 1UC - działki o numerach 5/1, 5/2, 6, 7, 44/1, 44/2, 44/3, 45; 3U - działki 46, 43/2; 2U - działki 4/4 i 3/09 nie zawierają ustaleń dotyczących dostępu do drogi publicznej. Dalej wskazuje, iż przepis art. 28 ust. 1 ustawy stanowi, iż naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzenia, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Analizując wskazane naruszenia prawa Wojewoda stwierdził, iż w niniejszej sprawie ma do czynienia z naruszeniem zasad sporządzania planu, wszak art. 15 ust. 2 ustawy nakazuje w miejscowym planie określić zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Przywołane powyżej stanowisko Wojewody [...] stanowi odzwierciedlenie uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. I nie budzi wątpliwości, iż ustalenie braku w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązkowych elementów, opisanych w art. 15 ust. 2 ustawy, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Jednakże, w ocenie Sądu, nie oznacza to, iż wystarczającą argumentacją dla stwierdzenia nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego w sprawie ustalenia miejscowego planu jest lakoniczne wskazanie, iż do takiego naruszenia doszło. Takie stwierdzenie bez wymaganego prawem, art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r., poz. 594), uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwia w istocie przeprowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej i wykazanie, iż naruszenie, na które powołuje się organ nadzoru w istocie miał miejsce. Organ nadzoru, dokonując ustalenia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały lub zarządzenia organu gminy, obowiązany jest wywieść z przepisów prawa określony rodzaj naruszenia prawa. Wyjaśnienie w zakresie naruszenia przepisu prawa jest obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia nadzorczego. Wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego polega na powołaniu przede wszystkim art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz właściwych przepisów prawa materialnego, z którymi akt organu gminy jest niezgodny. W rozstrzygnięciu nadzorczym nie wystarczy podać, iż dany przepis został naruszony, ale konieczne jest wykazanie, na czym to naruszenie polega i w czym się wyraża. Uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego jest nieprawidłowe, gdy nie wyjaśnia, na czym polega sprzeczność z prawem uchwały rady gminy w stopniu na tyle istotnym, że warunkującym stwierdzenie jej nieważności (por. orzeczenia: WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2005r., syg.akt IV SA/Wa 995/05; NSA z dnia 10 grudnia 2009r., syg.akt II OSK 1546/09; WSA w Olsztynie z dnia 12 lipca 2012r., syg.akt I SA/Ol 255/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po wtóre, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela stanowisko Gminy Miasta R. wywiedzione w skardze, iż na organie planistycznym nie ciąży obowiązek zapewnienia wszystkim nieruchomościom bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Przy czym dostęp taki należy rozumieć możliwie jak najszerzej, stad warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można się dostać. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby była zapewniona możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Ewentualne ustalenie w planie miejscowym, iż zjazdy z określonej drogi głównej na przyległe nieruchomości nie są przewidywane, czyli de facto ustalenie generalnej zasady, iż te nieruchomości nie będą obsługiwane z tejże drogi głównej, powinno się wiązać z przewidzeniem w planie innej możliwości obsługi komunikacyjnej tych terenów. Takie rozwiązanie odpowiadałoby wymogom ustawy, a zwłaszcza jej art. 15 ust 2 pkt 10 (por. orzeczenia: WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2009r., IV SA/Wa 1433/09; WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2010r., sygn.akt II SA/Gd 604/10; NSA z dnia 1 kwietnia 2011r., sygn.akt II OSK 109/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozwiązania opisane w kwestionowanej przez Wojewodę [...] uchwale spełniają powyższe wymogi, na co wskazuje zapis § 11 ust. 2 i ust. 3 tej uchwały. Podkreślić trzeba, iż pomimo braku konieczności zapewnienia bezpośredniego dostępu do wszystkich działek, strona skarżąca wnikliwie przeanalizowała kwestie dostępności poszczególnych działek objętych planem do dróg publicznych. Strona skarżąca dokładnie wykazała, iż tereny wskazane przez organ nadzorczy są częścią terenów inwestycyjnych, które mają zapewniony dostęp do drogi publicznej 2 KD-L i tak: - działki nr 5/1 i 5/2 stanowiące własność A. i M. R., mają zapewniony dostęp do drogi 2 KD-L przez działkę sąsiednią o nr 4/5, która stanowi współwłasność Państwa R. oraz W. i M. Z.; - działka nr 6 należąca do W. i M. Z. ma dostęp do drogi 2 KD-L przez działkę nr 4/5, nadto dla działki nr 6 może być zapewniony dostęp przez działkę nr 37, której współwłaścicielami są Państwo Z. i Państwo R., przy czym część działki nr 37 zostanie wykupiona przez gminę, celem realizacji drogi 2 KD-L; - działka nr 7 należąca do Państwa R. oraz R. 01 Sp. z o.o., ma dostęp do drogi 2 KD-L zarówno od strony północnej, przez działkę 4/6, jak i południowej – przez działkę nr 37, obie działki, nr 37 i nr 4/6 należą do tych samych właścicieli – Państwa Z. i Państwa R.; - działki nr 44/1, 44/2, 44/3, 45 stanowiące własność M. C. mają dostęp do drogi 2 KD-L, zarówno działki 43/1 jak i część działki nr 37 położona w granicach opracowania zostanie wykupiona przez gminę celem realizacji drogi 2 KD-L; - działka nr 46 należąca do B. i M. K. ma dostęp do drogi 2 KD-L na zasadach określonych w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub poprze ciąg 1 KD-P; - działka nr 43/2 ma dostęp do drogi 2 KD-L przez działkę nr 43/1, obie działki należą do J. Z., E. M. i J. Ł.; - działki nr 4/4 i 3/9 mają dostęp do drogi 2 KD-L przez działkę sąsiednią 4/3, właściciel działki nr 4/4 G. S. jest współwłaścicielem działki nr 4/3 (współwłasność J. S., M. S. i G. S.. Strona dodała, iż obecnie przeważająca część działek znajdujących się w granicach opracowania, a w szczególności działki wyszczególnione, jest niezagospodarowana, stanowią one głównie łąki i nieużytki, działki te nie posiadają aktualnie dostępu do dróg publicznych, ani ustanowionej służebności. W świetle powyższe nie budzi wątpliwości, iż organ uchwałodawczy nie naruszył zasady opisanej w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy. Nadto należy mieć na uwadze wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego specyficzne przeznaczenie tych terenów, uchwała dopuszcza bowiem możliwość lokalizacji na nich wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. I zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż wprowadzenie dodatkowych układów komunikacyjnych w celu zapewnienia dostępu do każdej z działek geodezyjnie wydzielonych prowadziłaby w istocie do zablokowania realizacji planowanych funkcji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 148 p.p.s.a., uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a.. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 225 w związku z art. 100 ustawy o samorządzie gminnym. LS