II SA/Łd 859/08

Dnia 28 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. D. i T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy w B. z dnia [...], nr [...], znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz M. D. i T. D. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Łd 859/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wójt Gminy B. działając na podstawie przepisów art. 59, art. 60, art. 61, art. 63, art. 64 w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku M. i T. D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sklepu wielobranżowego na działce nr 9/1 w miejscowości D. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż dla terenu objętego wnioskiem nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd konieczne było zastosowanie przepisu art. 59 ust. 1 w/w ustawy. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie warunków ustalania nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym. Analiza spełnienia łącznie wszystkich warunków określonych w art. 61 w/w ustawy uzasadniła wydanie wnioskodawcom decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. i T. D. wskazując, iż w pkt 2 ust. 1 lit. b warunków zabudowy, określono linie zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym oraz w ust. 2 lit. a wskazano, iż należy zabezpieczyć pas minimum 6 metrów od rowu w celu umożliwienia utrzymania i konserwacji. W załączniku graficznym wskazano nieprzekraczalną linię zabudowy, którą ustalono na 20 metrów od bocznej linii drogi. Inwestorzy nie zgadzają się z takim wyznaczeniem linii zabudowy, wyjaśnili iż w przypadku usytuowania budynku według wskazań zawartych w decyzji uniemożliwiłoby to jakikolwiek dojazd do budynku mieszkalnego od strony gdzie znajduje się kotłownia. Ponieważ takie umiejscowienie sklepu spowodowałoby również zmianę lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków, odwołujący wskazują, iż linia zabudowy winna być wyznaczona w odległości 6 m od rowu. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy przywołał dotychczasowy przebieg postępowania i stanowiska zajmowane przez strony, przytoczył również argumentację organu I instancji wskazując, iż w pełni ją podziela. Podkreślił, iż wobec spełnienia wszystkich warunków określonych tak w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U nr 164, poz. 1588) organ I instancji zobligowany był do wydania korzystnej dla wnioskodawców decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, podniósł, iż nieprzekraczalną linię zabudowy dla planowanej inwestycji ustalono w odległości 20 m. od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej, do której przylega działka inwestycyjna, ponieważ na analizowanym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zarówno na działkach sąsiednich jak i działkach po przeciwnej stronie drogi, odległość budynków od zewnętrznej krawędzi drogi wynosi minimum 20 m. Dodatkowo tak wyznaczona linia zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi tj. z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, która dla obiektów budowlanych położonych na terenie zabudowanym przewiduje odległość od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej co najmniej 8 m. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującą linię zabudowy wyznacza się jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich, a w przypadku gdy istniejąca linia zabudowy przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy budynku najdalej odsuniętego od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy jeżeli wynika to z analizy. W ocenie organu, taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, z przeprowadzonej analizy zabudowy na terenie obejmującym teren inwestycji wynika odległość zabudowy od krawędzi jezdni drogi powiatowej i taka odległość stanowiła podstawę ustalenia obowiązującej nowej linii zabudowy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli M. i T. D. wyjaśniając, iż w 2004 roku wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 9/1 w miejscowości D. W wydanej decyzji określona została linia zabudowy 20 m od bocznej krawędzi jezdni drogi powiatowej nr 1729E, po uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestorzy rozpoczęli budowę systemem gospodarczym. Następnie w maju 2008 roku zwrócili się o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sklepu wielobranżowego. Chcąc zobrazować usytuowanie działki wskazali, iż działka dłuższymi bokami przylega od strony wschodniej do drogi powiatowej, od strony zachodniej do sąsiedniej działki nr 8/1, od strony północnej graniczy z drogą gminną i od strony południowej z rowem melioracyjnym. Działka nie posiada wjazdu i zjazdu z drogi powiatowej, oddzielona jest głębokim rowem, skarpą i rosnącymi na skarpie drzewami, wjazd na działkę planowany jest z drogi gminnej. Szerokość działki na wysokości budynku mieszkalnego i planowanej inwestycji wynosi 45 m, budynek mieszkalny posadowiony jest w odległości 4,50 m od granicy sąsiedniej działki nr 8/1, a jego długość wynosi około 19 m. Wyznaczona przez Urząd Gminy B. linia zabudowy wynosi 20 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej, a 14 m od granicy działki, tym samym na nową budowę pozostaje 11 m, co przy planowanej szerokości sklepu – 8 m spowoduje, iż 3 m wolny pas będzie niewystarczający, uniemożliwiający dojazd do kotłowni. Natomiast nie ma innej możliwości dojazdu do kotłowni z uwagi na usytuowanie budynku mieszkalnego na sztucznym wzniesieniu, różnica wysokości w stosunku do pozostałego terenu od strony drogi powiatowej wynosi 1,3 m. Skarżący podnieśli nadto, iż działki bezpośrednio graniczące z ich działką są niezabudowane zaś najbliższe zabudowania po stronie ich działki i po przeciwnej stronie działki położone są w odległości mniejszej niż 20 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej i Urząd Gminy, w przeciwieństwie do inwestycji strony, takie rozwiązanie zaakceptował. Nie rozważył nadto możliwości zmniejszenia odległości linii zabudowy od krawędzi jezdni, jaka wynika z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, które pozwalają na usytuowanie obiektów budowlanych przy drogach wojewódzkich i powiatowych w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m w terenie zabudowanym, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach nawet bliżej. Skarżący zadeklarowali, iż odsunięcie linii zabudowy na odległość 12 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej dla nowej inwestycji pozwoliłoby na wybudowanie sklepu z dogodnym dojazdem do obu posadowionych na działce budynków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreśliło, iż nieprzekraczalna linia zabudowy jest wyznaczana na podstawie ściśle określonych warunków określonych w przepisach i po analizie funkcji oraz cech zabudowy obszaru analizowanego. Po przeprowadzeniu takiej analizy w niniejszej sprawie organ ustalił, że budynki istniejące na działkach sąsiednich przylegających do drogi powiatowej położone są w różnej odległości od drogi i tworzą uskok. W takim przypadku jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok wówczas obowiązującą linię zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego - § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W największej odległości od pasa drogowego położony jest budynek znajdujący się na działce oznaczonej nr 13, a położonej po tej samej stronie drogi powiatowej co działka skarżących. Jest on położony w znacznie większej odległości od pasa drogowego niż 20 m. W świetle powyższego, wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy dla inwestycji skarżących w odległości 20 m od pasa drogowego tj. w odległości w jakiej usytuowane są inne istniejące w sąsiedztwie budynki jest korzystne dla skarżących i stanowi w istocie realizację sposobu, o który wnioskowali. Organ dodał, iż takie ustalenie linii zabudowy jest zgodne z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, która dla obiektów budowlanych położonych na terenie zabudowanym przewiduje odległość od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej, co najmniej 8 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje jednakże sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób prowadzący do naruszenia prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" p.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy: ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoływane w dalszej części rozważań jako u.p.z.p., aktu wykonawczego do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.). Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma na celu ustalenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna i jeśli tak to na jakich warunkach. Ustalając te warunki organy orzekające muszą uwzględnić wymagania ładu przestrzennego, to jest takiego ukształtowania przestrzeni, która tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe i kompozycyjno-estetyczne (art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r., IV SA/Wa 950/04, LEX nr 171198). W tym celu organy powinny przeprowadzić wstępną analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. określa, powołane wyżej, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Prowadząc postępowanie w kontrolowanej sprawie, organy w sposób nieprawidłowy wyznaczyły obszar analizowany, na którym powinna być dokonana analiza funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym między innymi linii zabudowy. A przecież na podstawie analizy takiego obszaru organ sprawdza czy planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., a więc prawidłowe jego wyznaczenie pozwala na wskazanie, które z sąsiadujących działek stanowią punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia właściwy organ wyznacza obszar analizowany wokół działki, której dotyczy wniosek, a granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki. Zaś front działki – to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§2 pkt 5). Organy nie wskazały wymiarów frontu działki i nie sposób ustalić granic obszaru analizowanego. Na załączonej do analizy kopii mapy nie został w ogóle zaznaczony obszar analizowany co stoi w sprzeczności z wymogami przepisów ust. 2-4 § 9 rozporządzenia. Zaś z załącznika graficznego do decyzji wynika, iż został wyznaczony "zakres opracowania" naniesiony na mapę linią przerywaną, ale nie odpowiada wymogom § 3 co do odległości obszaru analizowanego. Podkreślić należy, iż wszystkie ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego, uzasadnienie takiego właśnie wyznaczenia, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Wobec braku tych ustaleń uznać należy, iż takie działanie organów administracji, oprócz tego, iż narusza przepisy prawa materialnego w § 3 cyt. rozporządzenia to również art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., gdyż przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymaganych tym przepisem jest wadliwa. A wadliwość ta spowodowała, że decyzje organów obu instancji, wobec nieusunięcia tej wady przez organ odwoławczy, naruszają art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., jak również przepis art. 107 § 3 kpa w myśl, którego uzasadnienie rozstrzygnięcia winno zawierać uzasadnienie faktyczne, prawne, dowody, którym organ dał wiarę i te, którym tej wiary odmówił. Nadto winno być sformułowane tak by pogłębić zaufanie obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 kpa). Kolejną konsekwencją wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego może być wadliwe ustalenie kręgu osób, którym przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Stosownie do art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym, zgodnie z orzecznictwem sądowym, stronami postępowania o wydanie warunków zabudowy są właściciele lub użytkownicy wieczyści terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, jak też właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, opublikowany w ONSA 1995/4/154 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 września 2006 r., II OSK 726/06 zamieszczony w bazie Lex nr 203457). Wadliwość w ustaleniu stron postępowania może prowadzić do kolejnego uchybienia w postaci braku zachowania wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, do czego zobowiązywał przepis art. 54 pkt 2 lit. d. u.p.z.p. Istotne jest również oprócz prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania prawidłowe zawiadomienie ich o wszczęciu postępowania i zapewnienie czynnego udziału w tym postępowaniu (art. 64 § 4 k.p.a.). W niniejszym postępowaniu organ pierwszej instancji uznając wnioskodawców za strony postępowania, co wynika z zawiadomienia ich o prowadzonym postępowaniu uzgodnieniowym, nie doręczył wnioskodawczyni M. D. wydanej przez siebie decyzji. Żadnej zaś ze stron nie zostało doręczone postanowienie Powiatowego Zarządu Dróg z dnia [...] r. nr [...] co wskazuje, że strony nie miały możliwości zapoznania się z treścią tego rozstrzygnięcia i skorzystania z przysługujących środków zaskarżenia. Prowadzi to do naruszenia procedury administracyjnej w art. 10 § 1 i 106 § 5 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Bowiem z akt sprawy wynika, że organy ustaliły front działki od strony drogi powiatowej określając w części tekstowej analizy, iż obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji odbywać się będzie poprzez zjazd na drogę powiatową na warunkach uzgodnionych z zarządcą drogi. Zarządca drogi w powołanym postanowieniu zaopiniował pozytywnie przedstawiony projekt. Jednakże skarżący wskazują, że od strony drogi powiatowej niemożliwy jest wjazd, gdyż znajduje się tam głęboki rów i skarpa, z rosnącymi na skarpie drzewami, a wjazd na działkę planowany jest z drogi gminnej. Ta kwestia wymaga wyjaśnienia, zwłaszcza że inwestorzy mogli pozostawać w nieświadomości co do takiego projektu wjazdu, gdyż wynika to tylko z części tekstowej analizy, a akta sprawy nie informują, czy ten załącznik był stronom doręczony. Organy administracji nie zapewniły zaś stronom możliwości zapoznania się z dokumentami sprawy przed wydaniem decyzji i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów (art. 10 §1 i art. 81 k.p.a.) Wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego w sposób oczywisty wpływa na ustaloną w jego obrębie linię nowej zabudowy, podobnie jak na pozostałe warunki art. 61 ust. 1 pkt 1. W przepisie § 4 rozporządzenia wskazuje się, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Przez działki sąsiednie rozumieć należy zaś także te, które nie graniczą ze sobą bezpośrednio, a zatem wszystkie działki znajdujące się w wyznaczonym, na podstawie przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obszarze analizowanym (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005r., II SA/Bk 677/04, niepubl.). Przepisy te nie ograniczają także wyznaczenia linii nowej zabudowy wzdłuż określonej drogi, chociażby tej z której ma odbywać się zjazd. W sytuacji faktycznej tej sprawy należałoby zatem rozważyć możliwość wyznaczenia tej linii jako przedłużenie istniejącej już zabudowy zarówno od strony drogi gminnej jak i powiatowej. Dbając o zachowanie ładu przestrzennego i harmonijność urbanistyczną nie należy pomijać praw wynikających z własności nieruchomości i przy ustalaniu parametrów związanych z przyszłą zabudową uwzględniać prawo własności i przyjmować te rozwiązania, które stanowią jak najmniejszą uciążliwość dla właściciela, pamiętając że ograniczenia w swobodnym zagospodarowani terenu mogą wynikać tylko z ustawy. Istnieje więc potrzeba wnikliwego rozważenia wszelkich alternatywnych możliwości przy ustaleniu warunków zabudowy dla przyszłej inwestycji, co powinno znaleźć wyraz w analizie tekstowej, graficznej oraz uzasadnieniu decyzji. Należy też zaznaczyć, że regulacja § 4 rozporządzenia nie pozostawia organom dowolności w ustalaniu linii zabudowy. Przepis ten został tak skonstruowany, że każdy kolejny jego ustęp stanowi następny etap ustalania linii zabudowy, w sytuacji gdy stan opisany w ustępie poprzednim nie znajduje zastosowania w danej sprawie. Dlatego pierwszym i podstawowym sposobem ustalenia linii zabudowy jest wyznaczenie jej według ust. 1, czyli jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust 2), jeżeli natomiast linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Ponadto rozporządzenie stanowi, iż dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia (ust. 4). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny dokonać analizy stanu terenu po prawidłowym, zgodnym z § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, zakreśleniu granic obszaru analizowanego. Zgodnie z art. 28 k.p.a. ustalić strony postępowania i zawiadomić o jego wszczęciu (art. 61 § 4 k.p.a.) Tym samym zapewnić im czynny udział w postępowaniu, jak wymaga tego art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. A mając na względzie wymagania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy winny ocenić zgodność planowanego przedsięwzięcia z wymaganiami dotyczącymi nowej zabudowy, w szczególności rozważyć wszelkie możliwości w zakresie ustalenia linii zabudowy zgodnie z powyższymi uwagami i swoje stanowisko uzasadnić w myśl art. 107 §3 k.p.a., traktując uzasadnienie jako źródło informacji dotyczące sposobu rozumowania i przyjętych przez organ założeń. Pamiętając przy tym, iż organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani rozstrzygać w sposób wykraczający poza jego granice (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2005 r. w spr. II SA/Bk 901/05 lex nr 173675 oraz wyrok NSA z dnia 5 marca 2001 r. w spr. IV SA24/99 lex nr 53359). Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowego. ar