II SA/Łd 890/12

Dnia 21 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska - Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi B. J. i B. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżących B. J. i B. J. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak [...] Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu odwołania B. i B. J. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, związanych z budową budynku gospodarczego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. K. 13 w Ł. oraz o nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, rzeczone postępowanie zostało wszczęte na wniosek B. i B. małżonków J. w sprawie kontroli legalności budowy budynku gospodarczego, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. K. 13 w Ł.. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.) wstrzymał roboty budowlane, dotyczące budowy przedmiotowego budynku gospodarczego i zobowiązał inwestorkę - M. K. do przedłożenia określonej postanowieniem dokumentacji. Następnie, postanowieniem z dnia [...] 2010 r. nr [...], organ I instancji na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł tytułem legalizacji budynku gospodarczego. Decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, związanych z budową budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. K. 13 w Ł. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B. i B. małżonków J., uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane zatwierdził M.K. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, związanych z budową przedmiotowego budynku gospodarczego oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W odwołaniu od tej decyzji B. i B. małżonkowie J. wnieśli o jej uchylenie i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, podnosząc zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 647), art. 49 pkt 1 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, art. 12 ust. 3 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 49 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy w pierwszej kolejności podkreślił, że w obrocie prawnym znajduje się decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2009 r. nr [...], którą na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalono dla M. K. warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na nadbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego o część mieszkalną na nieruchomości przy ul. K. 13 w Ł.. Odwołując się do treści art. 16 k.p.a., ŁWINB wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw prawnych, do badania legalności decyzji o warunkach zabudowy, w tym oceny wskaźników kształtowania zabudowań w danym terenie. Przedmiotem kontroli jest natomiast ocena, czy przedłożone rozwiązanie projektowe jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, którą B. i B. J. mieli możliwość zakwestionowania, czego jednak nie uczynili. Następnie organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i wywiódł, że według decyzji ustalającej warunki zabudowy, projektowany budynek mieszkalno-gospodarczy powinien posiadać wysokość maksimum dwóch kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze użytkowe, geometrię dachu do 35° i dach jedno, dwu lub wielospadowy o głównej kalenicy równoległej w stosunku do frontu działki. Z przedłożonego projektu budowlanego, sporządzonego przez osobę legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do centralnego rejestru osób, posiadających uprawnienia budowlane i wpisem na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, przedmiotowy budynek zaprojektowano jako dwukondygnacyjny. Projektowana wysokość budynku wynosi 7,35 m. Dach jednospadowy o kącie nachylenia 16°. W tej sytuacji brak jest - w ocenie organu odwoławczego - podstaw do uznania, że przedłożony projekt jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Odnosząc się w następnej kolejności do regulacji § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy wskazał, że przed rozpoczęciem robót budowlanych na działce nr 506 znajdował się budynek gospodarczy, usytuowany na całej szerokości działki wobec czego brak jest przesłanek do uznania, że projektowana nadbudowa powoduje naruszenie warunków określonych w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, w zakresie niezachowania dotychczasowych wymiarów obiektu. Ustosunkowując się z kolei do kwestii wysokości spornego obiektu i ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi na sąsiedniej działce, organ II instancji odwołał się do brzmienia § 13 ust. 1 rozporządzenia i podkreślił, że przepisy nie normują problematyki zacieniania sąsiednich działek, lecz pomieszczeń znajdujących się na tych działkach. Również przepisy § 57 - 60 powołanego wyżej rozporządzenia odnoszą się do zapewnienia oświetlenia dziennego w pomieszczeniach, nie zaś na działkach. Kwestie niezacieniania działki wskutek budowy obiektu rozstrzygane mogą być w postępowaniach o wydanie warunków zabudowy bądź w cywilnym postępowaniu sądowym. Z analizy zacieniania sąsiednich działek, przedłożonej przez inwestorkę w dniu 14 czerwca 2011 r. wynika, że projektowana nadbudowa nie powoduje zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wobec czego brak jest podstaw do uznania, że wymagania określone w § 13 rozporządzenia zostały naruszone. Zdaniem organu II instancji, nietrafny jest również zarzut odwołujących, że przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z przepisami planistycznymi, w tym z decyzją o warunkach zabudowy. W opinii Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. projekt jest kompletny i spełnia wymagania, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133 ze zm.). Co prawda do zakresu i formy projektu budowlanego znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. nr 462), to zgodnie z § 14 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. do wniosku o pozwolenie na budowę, złożonego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten znajduje również zastosowanie do wniosku o udzielenie pozwolenia na wznowienie robót. Podsumowując, organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, a tym samym do usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu I instancji dodając przy tym, iż w obecnym stanie prawnym na prowadzenie budowy w granicy z sąsiednią działką budowlaną nie jest potrzebna zgoda właścicieli nieruchomości sąsiedniej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. i B. małżonkowie J. wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 7 i 8 k.p.a., przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i tym samym niewyjaśnienie wszystkich jej okoliczności, 2) art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, 3) § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez pominięcie wymogu nieprzekraczania wysokości 3 metrów budynku gospodarczego, znajdującego się bezpośrednio na granicy działki, 4) art. 10 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie faktu, że ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2008 r. wydanej wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są dostosowane do skali istniejącej już zabudowy. W motywach skargi podkreślono, że projekt budowlany jak i wydana wcześniej decyzja o warunkach zabudowy nie są dostosowane do skali istniejącej zabudowy. Nadto organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów odwołania, dotyczących naruszenia § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, spadku wartości nieruchomości skarżących oraz dyskomfortu zamieszkania i wypoczynku w związku ze wzniesieniem tak wysokiego budynku, jak projektowany przez inwestorkę. Odpowiadając na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie z powodu zarzutów podniesionych w jej uzasadnieniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. nr 270 z 2012r., dalej p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy postępowania a w konsekwencji zaś normy prawa materialnego w stopniu skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. O ile bowiem podzielić należy stanowisko organów obu instancji, iż formułowane przez stronę skarżącą zarzuty, dotyczące prawidłowości ostatecznej decyzji z dnia [...] 2009r. o ustaleniu warunków zabudowy, postają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, związanej z oceną możliwości legalizacji samowoli budowlanej, której dopuściła się M. K., o tyle nie można za prawidłowej uznać konkluzji, iż prowadzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami tejże decyzji. Faktem jest, iż w obrocie prawnym pozostaje decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na nadbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego o część mieszkalną na nieruchomości przy ul. K. 13 w Ł.. Decyzja wspomniana jest ostateczna, zatem wszelkie podnoszone w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie faktu, że ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy nie są dostosowane do skali istniejącej już zabudowy, nie mogą być skutecznie podnoszone w niniejszym postępowaniu. W postępowaniu tym bowiem zapisy decyzji ustalającej warunki zabudowy pozostają wiążące dla organu orzekającego w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie z dnia 31 maja 2011r., sygn.akt VII SA/Wa 2281/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 996705, z dnia 15 czerwca 2010r., sygn.akt VII SA/Wa 712/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 644041; we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2010r., sygn.akt II SA/Wr 258/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 674577). W rozpoznawanej sprawie wszakże organy obu instancji, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nie zbadały z należytą starannością zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu przestrzennym, tak jak wymaga tego przepis art. 49 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że w tylnej części działki M. K. istniał budynek gospodarczy z zagrzybiałymi ścianami i dachem drewnianym. W sierpniu 2009 r. zostały rozpoczęte "roboty remontowe" (tak zakwalifikowała je inwestorka) budynku, polegające na rozebraniu dachu nad północną częścią budynku, rozebraniu ścian zewnętrznych północnej części budynku, uzupełnieniu istniejących fundamentów, wykonaniu nowych ścian zewnętrznych do poziomu stropu nad parterem. Ustalono ponadto, że gabaryty nowowznoszonej części budynku są takie same jak wcześniej istniejącej części budynku oraz że obiekt gospodarczy został "odbudowany". (protokół oględzin z dnia 14 września 2009r., zawiadomienie w sprawie wszczęcia postępowania) Postanowieniem z dnia [...] 2009 r., wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wezwał M. K. m.in. do przedłożenia zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na wezwanie strona przedłożyła ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] 2009 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego o część mieszkalną. Tymczasem zakres prac budowlanych wykonanych przez inwestorkę trudno zakwalifikować do remontu czy nadbudowy istniejącego obiektu (dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy), gdyż mieści się on raczej w zakresie pojęcia odbudowy budynku, po jego częściowej rozbiórce. Ustawowa definicja remontu obejmuje wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji (art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane). Konieczną cechą remontu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane jest to, by były one wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym. Naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów budynku w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w całości lub w znacznej części i ponowne wzniesienie obiektu (lub jego części), nie może być rozumiane jako remont. Zasadnicza różnica wynika bowiem z występującego w przypadku odbudowy faktu, uprzedniego w stosunku do samego aktu odtworzenia, rozebrania określonych zużytych fragmentów obiektu. Rozebranie takie bowiem wyklucza potraktowanie całości robót jako odtworzenia stanu pierwotnego w rozumieniu remontu - byłby to bowiem remont czegoś, co nie istnieje, jako że zostało właśnie rozebrane. To odtworzenie zatem, które obejmuje rozebranie a następnie "odtworzenie właściwe", wiąże się z pojęciem odbudowy (co zresztą organ zdaje się sugerować w uzasadnieniach podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć). Nie ma w związku z tym bezpośredniego znaczenia ani zakres takiego odtworzenia, ani rodzaj zastosowanych materiałów, ani proporcje robót w stosunku do skali całego obiektu, ani też wreszcie przyczyna, dla której miało miejsce przeprowadzenie odbudowy. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2012r., sygn.akt II OSK 281/11, z dnia 14 grudnia 2011, sygn.akt II OSK 1689/10 oraz z dnia 19 kwietnia 2011r., sygn.akt II OSK 693/10, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro natomiast w grę wchodziła w istocie budowa budynku gospodarczego (obiektu wyłącznie o tym charakterze), w miejscu uprzednio istniejącego budynku o tym charakterze, po jego częściowej rozbiórce i innych gabarytach (wyższego z nieużytkowym poddaszem), legitymacji do prowadzenia tejże inwestycji nie można doszukiwać się w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla nadbudowy (istniejącego) budynku gospodarczego o część mieszkalną. O nadbudowie budynku mieszkalnego można mówić wówczas, gdy powstaje dodatkowa kondygnacja, nie zaś wtedy gdy w istocie chodzi o wzniesienie w miejscu istniejącego budynku, innego obiektu, zaś "nadbudowa" stanowi jedynie uzasadnienie dla jego lokalizacji. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2008r., sygn.akt II OSK 1927/06, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 5110755 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 lutego 2008r., sygn.akt II SA/Bd 974/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 491991). Wskazane wyżej okoliczności nie pozwalają zatem zgodzić się ze stanowiskiem organów, że zachodzi zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w rozumieniu art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przedłożona przez inwestorkę decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie opowiada bowiem inwestycji, której dotyczy procedura legalizacyjna. Organy błędnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy, naruszając tym samym przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w rezultacie zaś błędnie zastosowały normę art. 49 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W świetle powyższego, bezprzedmiotowe jest natomiast odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, bowiem spór co do wysokości wznoszonego obiektu, prowadzony w oparciu o brzmienie przepisu § 12 ust.3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy zakwestionowaniu kwalifikacji prowadzonej inwestycji jako nadbudowy, przestaje mieć znaczenie. Ewentualna zaś utrata walorów rekreacyjnych nieruchomości skarżących i związany z tym spadek jej wartości rynkowej wykracza poza sferę prawa budowlanego, regulowaną administracyjnie. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy. Po myśli art. 152 p.p.s.a. stwierdzono natomiast, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżących solidarnie ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu od skargi (500-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalonemu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) na kwotę 240,-zł. oraz opłacie od pełnomocnictwa (17,-zł.). Prowadząc ponownie postępowanie, organy winny dokonać analizy stanu faktycznego sprawy w tym zwłaszcza przedłożonej przez inwestorkę decyzji o warunkach zabudowy poprzez pryzmat przedstawionej wyżej oceny prawnej. B.C.