II SA/Łd 915/13

Dnia 7 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego - oddala skargę. LS Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu zażalenia M. F., utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] roku, Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych Starosta [...], decyzją z dnia [...] roku, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i J. M. pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku usługowego na działce nr ewid. 578/29 położonej w Ł. przy ul. A 25a. W dniu 4 stycznia 2013 roku M. F. skierował do organu pismo, zatytułowane odwołanie, które później sprecyzował jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji pozwoleniu na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] roku, odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] roku o pozwoleniu na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku usługowego, w zakresie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267, dalej jako k.p.a.). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4, art. 148, art. 149 i 4 oraz art. 150 § 1 k.p.a. W motywach postanowienia organ wyjaśnił, że M. F. złożył wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Ustalenia organu wykazały bowiem, iż M. F. posiadał wiedzę o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę już w dniu 19 listopada 2012 roku. W piśmie z tej daty, skierowanym do inspektoratu pracy, wnioskodawca powołał się na fakt wydania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji organ potraktował, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony dnia 4 stycznia 2013 roku został wniesiony po terminie. Po rozpoznaniu zażalenia M. F. Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...] roku, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując następnie, iż w pierwszej fazie postępowania o wznowienie organ bada tylko kwestie formalne, czyli ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. i czy został dochowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. Zgodnie z regulacją art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Z akt sprawy wnika, iż badane postępowanie prowadzone jest z wniosku M. F., który doprecyzował wniosek, iż domaga się wznowienia postępowania wobec ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, m.in. z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek o wznowienie z tej przyczyn, zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., powinien być złożony w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W toku postępowania organ pierwszej instancji zobowiązał wnioskodawcę do doprecyzowania daty oraz okoliczności, w jakich dowiedział się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ ten jednocześnie podjął próby własnych ustaleń w tym przedmiocie, a w szczególności wystąpił do organu nadzoru budowlanego o udostępnienie akt sprawy prowadzonej z wniosku M. F. Materiał przekazany przez organ nadzoru budowlanego bezspornie potwierdził fakt, że w sprawie zachodzi negatywna przesłanka uniemożliwiająca wznowienie postępowania, bowiem wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. W skardze do sądu administracyjnego M. F. wskazał na uciążliwości związane z realizacją inwestycji, podnosząc, że wzrosło zagrożenie dla pieszych, a przede wszystkim dzieci uczęszczających do pobliskiej szkoły, wzrosło zagrożenie w razie pożaru, a jego mieszkanie straciło na wartości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia sąd stwierdza, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z regulacją art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Zacytowany przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych – ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji ( por. także wyroki sądów administracyjnych: z dnia 23 kwietnia 2013r. sygn. II SA/Bd 120/13 – Lex nr 1351426, z dnia 26 lutego 2013r. sygn. II SA/Ol 1163/12 – Lex nr 1286976, z dnia 14 lutego 2013r. sygn. II OSK 1927/11 – Lex nr 1358465, z dnia 19 grudnia 2012r. sygn. II SA/kr 489/12 – Lex nr 1348299 i z dnia 21 marca 2012r. sygn. I OSK 463/11 – Lex nr 1145113 ). Organ otrzymawszy wniosek o wznowienie postępowania obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do jego wniesienia, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godząc w zasadę trwałości decyzji administracyjnych ( por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012r. sygn. II OSK 1585/11 – Lex nr 1367334 ). Po stwierdzeniu, że nastąpiło uchybienie terminu, obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Bezspornym w sprawie jest to, że skarżący w dniu 4 stycznia 2013 roku złożył podanie ( doprecyzowane w kolejnym piśmie ) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Tymczasem, o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący wiedział już na pewno dnia 19 listopada 2012 roku. Ustalenia organów w tym przedmiocie znajdują swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych. W szczególności do akt dołączono pismo skarżącego z dnia 19 listopada 2012 roku, skierowane do inspektoratu pracy. W jego treści skarżący wprost napisał, że w Ł. przy ul. A 25a realizowana jest inwestycja budowlana polegająca na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie istniejącej kwiaciarni. Opisując tę inwestycję skarżący powołał się na jej przedmiot, numer decyzji o pozwoleniu na budowę oraz osoby inwestorów, kierownika budowy i projektanta. Na wskazaną wyżej decyzję skarżący powołał się również w piśmie z dnia 24 listopada 2012r. skierowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z wnioskiem o interwencję spowodowaną brakiem - w jego ocenie - nadzoru przez PINB w Ł. nad realizowaną inwestycją. Fakt wiedzy przez skarżącego wydania decyzji z dnia [...], jak i jej zakresu wynika także z kolejnego pisma M. F. z dnia 26 listopada 2012r. skierowanego do Starosty [...]. Tak więc ustalenie, od kiedy co najmniej skarżący dowiedział się o wydaniu przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, w świetle przedstawionych dowodów jest - zdaniem składu orzekającego - bezsporne. Należy również podkreślić, że jest to okoliczność, której sam skarżący nie kontestuje, gdyż w skardze podnosi zarzuty nie dotyczące treści zaskarżonego postanowienia. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego aktu należy podkreślić, że stwierdzenie złożenia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem miesięcznego terminu obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Z tego powodu, mając na uwadze poczynione ustalenia, kwestionowane w skardze rozstrzygnięcia organów obu instancji należy uznać za zgodne z prawem. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcia to postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Przesłanką do ich wydania był fakt złożenia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest rozstrzygnięciem o charakterze formalnym. Wynika z tego, że zarzuty ze skargi, odnoszące się do merytorycznej strony postępowania, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z ogólnych zasad prawa wynika, że organ ( jak i sąd ) dopiero po ocenie wszelkich przesłanek o charakterze formalnym, może przejść do merytorycznego badania sprawy. Na marginesie należy zauważyć, iż do odrębnego postępowania organ wydzielił rozpoznanie przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie niniejszej za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. A. P.